Το σωστό ερώτημα

Σάββατο μεσημέρι σε ένα ταβερνάκι στο Λαύριο. Η Κλαίρη, η Μαρία, ο μικρός μας γιός και ο γράφων

Πίσω μας κάθεται γνωστός δημοσιογράφος με τη γυναίκα του μαζί με άλλο ένα μεγάλο στέλεχος καναλιού. Αμέριμνοι ανάβουν τα στριφτά τους τσιγάρα, με την ανεμελιά του δηλωμένου "αριστερού" που πρόταξε τα στήθη στην άλωση της ΕΡΤ

Παραπέρα κάθεται μια άλλη παρέα, μεγαλύτεροι σε ηλικία. Μια ευτραφής κυρία μπλαστρωμένη με σκούρο μεηκ άπ (αντί για σολάριουμ) φορώντας ένα χρυσό ρόλεξ στο χεράκι, ανάβει το ένα τσιγάρο πίσω απ' τ άλλο, ενώ η ομήγυρη προσπαθεί να αποφασίσει αν θα παραγγείλει αλατισμένο ή ανάλατο το φαγητό. Έχουν βλέπεις και πίεση

Μέσα σε 25 τετραγωνικά χώρου διαδραματίζεται όλο το θέατρο του παραλόγου της Ελληνικής πραγματικότητας και ο απλος παρατηρητής βγάζει τα συμπεράσματα του, ως προς το γιατί σε αυτή τη χώρα τίποτα δε λειτουργεί

Δείτε το σκηνικό

Μια νέα οικογένεια με ένα μικρό παιδάκι πηγαίνει για φαγητό και βρίσκεται τριγυρισμένη από ένα πλήθος καπνιστών. Ο ευγενέστατος ιδιοκτήτης κάνει δημόσιες σχέσεις διότι δε θέλει να κακοκαρδίσει κανέναν. Ούτε η παρέα των "αριστερών" δημοσιογράφων αντιλαμβάνεται πως πρέπει να σεβαστεί τη νέα οικογένεια των μη καπνιστών, πόσο μάλλον το μικρό παιδάκι που δε φταίει σε τίποτα να αναπνέει τον καπνό τους. Ούτε όμως και η παρέα των "δεξιών" ώριμων συμπολιτών μας, ρίχνει το βλέμμα της κατανόησης στα "παιδιά" της, που αγκομαχούν από το βίτσιο του αρειμάνιου καπνιστή, κατάλοιπο της εποχής που η εν λόγω παρέα ήταν στις μπουάτ

Και προχωράω τη σκέψη μου, διότι το πρόβλημα δεν είναι το κάπνισμα στον κλειστό χώρο και ο σεβασμός του διπλανού μας, όπως ίσως κάποιοι να υπέθεσαν. Δεν είναι δηλαδή μόνο αυτό. Το θέμα του καπνίσματος -ένα θέμα βαθύτατα πολιτισμικο- το χρησιμοποιώ ως ένα απλό καθημερινό παράδειγμα για να δείξω ορισμένες συμπεριφορές που μας κρατάνε μακριά από την ουσία του προβληματισμού. Μακριά από την ουσία της χρεοκοπίας μας.

Που είναι η απουσία οποιασδήποτε προσωπικής ευθύνης, οποιουδήποτε σεβασμού, οποιασδήποτε αυτοκριτικής και αυτοσυνειδησιακής διάθεσης απέναντι στις κοινωνικές μας υποχρεώσεις, απέναντι στη δημοκρατία μας, τις αξίες και τα πιστεύω μιας ευνομούμενης πολιτείας ανθρώπινων σχέσεων, αντίθετης στην κοινωνία του παρελθόντος--των εγωπαθών ιδιωτών που αγνοούν τον πολιτισμό τους

Διαβάζω λοιπόν στο Βήμα ότι το 55% των συμπολιτών μας θέλει να φύγει απο τη χώρα. Και αυτή η είδηση, αυτό το γκάλοπ, γίνεται θεμα στα κανάλια, αμέσως μετά τον γελοίο Τομπούλογλου και το συνάφι καρχαριών του δημοσίου που ξεκίνησαν τα αλληλοκαρφώματα, προσφέροντας γέλιο και κλάμα στον αθώο τηλεθεατή

Και διερωτώνται δημοσίως οι πάντες απορρημένοι: "Μα γιατί θέλουν όλοι να φύγουν από τη χώρα"?

Το σωστό ερώτημα, κύριοι, είναι για ποιό λόγο να θές να μείνεις στην Ελλάδα

Και η δημοσκόπηση-κόλαφος, έρχεται να δώσει το οριστικό χαστούκι στους πολιτικάντηδες που ζουν στη δική τους εικονική πραγματικότητα και -ίσως- να επαναφέρει κάποιους στην γη, από τα σύννεφα στα οποία παριστάνουν πως βρίσκονται

Γιατί η αποτυχία της χώρας (failed state) δηλαδή η αποτυχία της Ελλάδας να είναι ένας τόπος στον οποίο οι κάτοικοι αισθάνονται υπερήφανοι και ευτυχισμένοι, έχοντας καλύψει τις βασικές τους ανάγκες, αποδεικνύει το μέγεθος της καταστροφής που συντελέστηκε στην Ελλάδα, αυτά τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας των ανίκανων πολιτικών και του παρακράτους των μαυραγοριτών "ελίτ"

Αυτών που την ώρα που έκλεβαν και ξέπλεναν χρήμα, μέσα από προμήθειες εξοπλισμών, εργολαβίες, μεσαζοντιλίκια των ΜΜΕ, χρηματιστήρια, οικονομία των τραπεζών-καζίνο, νομιμοποίηση του παρακράτους στη θέση του κράτους, πλήρη υποταγή της εθνικής εξωτερικής πολιτικής σε ξένα συμφέροντα και πολλά άλλα, μας σέρβιραν ως εθνική επιτυχία το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και τους Ολυμπιακούς Αγώνες--το μεγαλύτερο σύγχρονο σκάνδαλο της ιστορίας μας.

Όμως θα έπρεπε να το ξέρουμε. Πως οι μεγαλύτερες, οι πιο εκωφαντικές επιτυχίες αυτής της χώρας, συμβαίνουν όταν υπάρχουν πολλά σκατά να καλυφθούν και πολλά αποστήματα που έχουν κακοφορμίσει. Γιατί στην Ελλάδα ποτέ τίποτα δε γίνεται μέσα από κάποια φυσιολογική εξελικτική διαδικασία. Όλα....τυχαίνουν κάπως ή οφείλονται στη μεσολάβηση της...Παναγίας (που μας φυλάει πάντοτε, από την εποχή της Υπερμάχω Στρατηγώ)

Ζούμε καταστροφή ανάλογη με αυτή της δεκαετίας του '30 (λένε κάποιοι), δηλαδή μια Ελλάδα που μοιάζει να είναι διαλυμένη μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και μια εθνική καταστροφή στη Μικρά Ασία. Γεμάτη πρόσφυγες και κατεστραμένες οικογένειες, καθυστερημένη και ανίκανη να αντιδράσει με δικά της μέσα, στο έλεος των διεθνών συγκυριών, στο έλεος της διεθνούς οικονομικής βοήθειας, με τον πολιτικό της κόσμο αιώνια διχασμένο ανάμεσα στο λογικό και εφικτό και στο ιδιοτελές και επιθυμητό. Με την παραοικονομία να οργιάζει, τους παραγωγικούς συντελεστές να έχουν αφανιστεί, τους Έλληνες να μπαίνουν σε αεροπλάνα και βαπόρια για Αμερική και Αυστραλία και ούτω καθεξής

Επιστρέφω στο ταβερνάκι του Λαυρίου, στα 25 τετραγωνικά μέτρα σύγχρονης ιστορίας και επαναλαμβάνω το ερώτημα: "Για ποιό λόγο να θέλω να μείνω στην Ελλάδα?"

Και ρωτώ τον καθένα από εσάς, την καθεμία, που ξέρω πως είστε απλοί καθημερινοί φιλήσυχοι άνθρωποι, οικογενειάρχες, μορφωμένοι, ενημερωμένοι, με λίγα λόγια όλοι εσείς που στενάζετε κάτω από τη μπότα της δικτατορίας των Οθωμανών Τουρκόγυφτων Κατσαπλιάδων και Προεστών που κυβερνούν πραγματικά αυτό τον τόπο. Πολιτικών και πολιτών. Αριστεροδεξιών, κεντρώων, εντός-εκτός και επι τα αυτά, του συστήματος.

Μη σκάτε, την ξέρω την απάντηση

Οι Στουρνάρες και οι άλλοι ξύπνιοι, δεν την ξέρουν, που νομίζουν πως ακόμα υπάρχουν τα κοροϊδα που δεν έχουν επιλογές, εκτός από το Μερκελικό τους, Τροϊκανό "διαφωτισμό".......

Είναι εγκληματίες!

Διαβάζοντας σήμερα το άρθρο του Μαυρίδη στον capital δε μπόρεσα παρά να αγανακτήσω

Επισημαίνει ορισμένα σωστά πράγματα και πολύ καλά κάνει (το εξής ένα δηλαδή: Ότι μπήκαμε στο ευρώ με "δημιουργική λογιστική" και άρα χωρίς να το αξίζουμε. Και πράγματι έτσι είναι. Από εκεί ξεκίνησε το μεγάλο κακό. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο από το οποίο μπήκαμε σε τροχιά χρεοκοπίας και κρίσης και οχι το 1981 και ο Αντρέας, που έχει πολιτικές και όχι αμιγώς οικονομικές ευθύνες)

Όμως το γενικότερο πνεύμα του άρθρου, δηλαδή να μην πάει ο Σαμαράς σε εκλογές αλλά να ωθήσει τις μεταρρυθμίσεις, αγγίζει το όριο του ανέκδοτου

Οι εκλογές επιβάλλονται από τις περιστάσεις!

Οι περιστάσεις είναι η απώλεια της δεδηλωμένης από την παρούσα Βουλή!

Η ανικανότητα του ακροδεξιού φονταμενταλιστικού κομματιού της Νέας Δημοκρατίας, να παράξει οποιαδήποτε σοβαρή πολιτική πρόταση

Αντιστοίχως όπως ο θίασος του Γιώργου Παπανδρέου (και όχι ο ίδιος προσωπικά που ενώ κατηγορείται και διαβάλλεται συνεχώς, πήρε όχι τυχαία, επώδυνες αποφάσεις κάτω από αντίξοες συνθήκες, ενώ ήδη είχε κάνει μια εμβριθή μάκρο-ανάλυση, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) αδυνατούσε να πράξει, τρία χρόνια νωρίτερα

Η συνολική και πλήρης απονομιμοποίηση αυτού του πολιτικού συστήματος, το οποίο ξεπουλάει την Ελλάδα με επαχθείς διομολογήσεις και συμφωνίες εξευτελιστικές!

Όσοι υπέγραψαν εν γνώση τους τα Μνημόνια, δήθεν για να κερδηθεί απαραίτητος χρόνος για να γίνουν μεταρρυθμίσεις είναι εγκληματίες και πολιτικοί αγύρτες που ανήκουν στον Κορυδαλλό!

Δεν είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος, ότι μέσα σε 3 χρόνια μπορεί να γίνει η οποιαδήποτε σοβαρή μεταρρύθμιση σε μια χώρα διαλυμμένη σε κάθε επίπεδο. Όλη η Ελλάδα το γνωρίζει αυτό! Δεν το γνωρίζουν οι πολιτικοί της? Αυτοί που ζούν? Που παριστάνουν ότι βρίσκονται?

Όσοι συνεχίζουν να εφαρμόζουν τις πολιτικές της Τροϊκα, κόντρα σε κάθε λογική, σε κάθε πραγματικότητα, σε κάθε δημοκρατικό αισθητήριο που κατ' ελάχιστο πρέπει να διαθέτει κάποιος που μπαίνει στη Βουλή, ενώ ροκανίζουν τον πολιτικό χρόνο μέχρι το επόμενο "θαύμα" (τάχα μου πλεόνασμα και τρίχες κατσαρές), είναι επίσης εγκληματίες και προδότες και πρέπει να μπούνε φυλακή για πάντα!

Παροτρύνει ο κύριος Μαυρίδης το Σαμαρά να "βάλει όραμα" στην Ελληνική οικονομία! Αν είναι δυνατόν! Λες και ο Σαμαράς γεννήθηκε χτές και δεν τον ξέρουμε ποιός είναι! Που να το βρεί το όραμα ο κύριος Σαμαράς? Σε ποιό πολιτικό χώρο να απευθυνθεί για να αντλήσει στελέχη και ιδέες? Στη διαβρωμένη -όπως το ΠΑΣΟΚ- και οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, Νέα Δημοκρατία?

Ε, λίγη σοβαρότητα ρε παιδιά επιτέλους! Λίγη ευθιξία!

Το πρόβλημα του συστήματος όμως είναι να κερδίσει χρόνο για να μπορέσει να καλύψει το κενό που άφησαν πίσω τους οι άλλοτε μεγάλες πολιτικές παρατάξεις (τις οποίες αθρόα χρηματοδότησαν μέσω των τραπεζών τους)

Το πρόβλημα του συστήματος είναι να μαντρώσει σε ελεγχόμενο περιβάλλον κάθε φωνή διαμαρτυρίας, κάθε εναλλακτική πρόταση, κάθε κίνηση που μπορεί στα σοβαρά να πλήξει τα σχέδια τους και να έχει απήχηση στον Ελληνικό λαό

Γι αυτό τους έχει πιάσει πρεμούρα να φτιάχνουν κινήσεις και παρεμβάσεις και νέα σχήματα και να λένε λόγια και να κάνουν δημοσκοπήσεις και να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κοσμάκη που πεινάει και κρυώνει

Λοιπόν!

Εδώ και τώρα εκλογές και να αποφασίσει ο λαός προς τα που θα πάει το καράβι και ποιοί πολιτικοί και ποιά σχήματα θα επιβιώσουν.

Εδώ και τώρα να τελειώνουμε με τους επικίνδυνους που ξεπουλάνε την πατρίδα μας, όπως οι Ρωμαίοι που έπαιζαν ζάρια στα πόδια του σταυρωμένου Ιησού!

Βρισκόμαστε σε αδιέξοδο για τα καλά

Διαβάζω διάφορες μπούρδες περί ανάκαμψης, περί πλεονάσματος και άλλα τέτοια άχρηστα στοιχεία

Είναι σαφές ή για να το διατυπώσω κάπως καλύτερα θα έπρεπε να είναι σαφές σε όλους μας, ότι άλλο πράγμα η ανάκαμψη που εννοούν οι τεχνοκράτες και άλλο πράγμα η ανάκαμψη που εννοούν οι πολίτες

Αυτό, είναι ένα ακόμα στοιχείο που δείχνει με τον πλέον εμφατικό τρόπο, το πόσο η πραγματική οικονομία έχει αυτονομηθεί από την εικονική, κατ' αντιστοιχία με άλλα παρόμοια ζεύγη σχέσεων πχ η κυβέρνηση από την κοινωνία, το ποδόσφαιρο από τους φιλάθλους, το χρήμα των αγορών από το χρήμα στην τσέπη μας κ.ο.κ

Στην περίπτωση της Ελλάδας η ανάκαμψη των τεχνοκρατών, δηλαδή οι αριθμοί που θα ευημερήσουν κάποτε, θα είναι ας πούμε το έναυσμα για την έξοδο της οικονομίας μας από την απομόνωση. Σε απλά ελληνικά, θα μπορούμε να δανειζόμαστε από τις αγορές με ανταγωνιστικά επιτόκια και όχι τοκογλυφικά ή μέσω μνημονίων

Και αφού η παραπάνω συνθήκη ικανοποιηθεί, τότε με τη σειρά της και η πραγματική οικονομία θα ανακάμψει σταδιακά, διότι θα πέσει χρήμα στην αγορά μέσω του τραπεζικού συστήματος και των άμεσων ή έμμεσων επενδύσεων (δημόσιων και ιδιωτικών)

 Όμως τα προβλήματα μας, άπτονται απτών, δομικών και πολύ συγκεκριμένων αιτιών και όχι εικονικών ή λογιστικών. Και αυτά τα προβλήματα κάθε μέρα γίνονται μεγαλύτερα διότι δεν υπάρχει λογική και προγραμματισμός ακόμα και για τα απλούστερα, τα επουσιώδη

Δομικό πρόβλημα είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής οικονομίας εντός ευρώ. Δομικό πρόβλημα είναι η αδιαφάνεια στην λειτουργία του κράτους. Δομικό πρόβλημα είναι η απουσία εμπιστοσύνης του λαού στο πολιτικό σύστημα. Δομικό πρόβλημα είναι η ανυπαρξία βιομηχανικής, βιοτεχνικής και οικοτεχνικής παραγωγής. Δομικό πρόβλημα είναι η απαρχαιωμένη διοικητική αντίληψη και η λειτουργία της ιεραρχίας. Δομικό πρόβλημα είναι η τεράστια παραοικονομία και η διαφθορά. Δομικό πρόβλημα είναι η έμφαση στις εισαγωγές. Δομικό πρόβλημα είναι η ανεργία. Δομικό πρόβλημα είναι ο γηράσκων πληθυσμός. Δομικό πρόβλημα είναι η ενεργειακή πολιτική. Δομικό πρόβλημα είναι η δομή του τραπεζικού συστήματος.

Όσο κανείς δεν ασχολείται να βρεί λύσεις για όλα αυτά, δε σωνόμαστε, είναι απλό. Και δέκα Τροϊκες να έρθουν, κάποια στιγμή τα χρήματα θα τελειώσουν. Και το νεκροζώντανο σώμα της Ελλάδος δεν θα μπορεί να σταθεί στα πόδια του, γιατί κανένας δεν το γιατρεύει. Κανένας δεν του δείχνει πως να στηριχθεί σε αυτά. Πως να δημιουργήσει.

Ο τρόπος που αντιδρά το πολιτικό σύστημα ακόμα και σήμερα, είναι να δείξει το πρόβλημα, να αποποιηθεί πάσα είδους ευθύνη από πάνω του. Κανένας δεν έχει κάνει δημόσια αυτοκριτική. Ούτε η Αριστερά που κυβερνά 40 χρόνια. Και μετά αναρωτιούνται γιατί κανένας δεν ασχολείται μαζί τους. Γιατί τους έχει γυρίσει την πλάτη ο λαός.

Για όλα φταίνε οι ξένοι, οι άλλοι, η Ευρώπη, η κακιά μας μοίρα, το ευρώ, η μειονεξία μας, οι ιδιαιτερότητες μας, η χούντα, η κατοχή, η τουρκοκρατία. Ο Τσίπρας που φωτογραφήθηκε ως η ελπίδα του ανανεωτικού κινήματος προέρχεται από τζάκι του συστήματος και έχει μπει βιτρίνα για να καλύπτει τους αριστερόσχημους δράκουλες του παρελθόντος, που με πρόσχημα το σοσιαλισμό θέλουν να ρουφήξουν το τελευταίο μεδούλι της χώρας. Κι αυτός, συντηρητικός είναι. Πεπερασμένος

Η ομιλία του στη ΔΕΘ βαρετή και ανούσια. Με ποιό τρόπο θα δώσεις δουλειά στον κόσμο? Δε μας λες. Ποιό σχέδιο έχεις για το αύριο, πάλι δε μας λές. Όχι δε θέλουμε να ακούσουμε τις αντιρρήσεις σου, όλοι έχουμε μερικές για τα πάντα. Τις προτάσεις σου θέλουμε να ακούσουμε. Όμως κι αυτές, όσο και να τις βάψεις κόκκινες, μοιάζουν τρομερά με τους "μνημονιακούς μονόδρομους"

Μήπως λοιπόν δε γίνεται αλλιώς, αλλά πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξετε?

Σας έχει δοθεί πολύς και άφθονος πολιτικός χρόνος. Σχεδόν 30-40% των Ελλήνων είναι άστεγο πολιτικά αναμένοντας την αυτοκριτική σας. Την παραδοχή των λαθών σας, την επανένταξη σε μια τροχιά διαλόγου για τα απτά προβλήματα της αληθινής ζωής, της πραγματικής οικονομίας

Την ίδια στιγμή η Χρυσή Αυγή, η πατροπαράδοτη σκληρή καραμανλική δεξιά της εκδίκησης, των τάνκς, των δοσιλόγων, των εξοριών και των εκτοπισμών, των ελληνοκεντρικών δογμάτων φαντάζει μια λύση συνεπής και διαχρονική για τον 'Ελληνα που ταυτίζεται με τον Παπαφλέσσα, τους 300 σπαρτιάτες του Μολών Λαβέ, τη σημαία που ανεμίζει στο Λυκαβηττό σε κοντράστ με το γκρίζο Αττικό ουρανό.

Η αριστερά αδυνατεί να προσεγγίσει το λαό γιατί φλερτάρει με το αόριστο, με τον ελιτισμό, με την ουτοπία, με τη φιλοσοφία, με την ευημερία. Έχουμε καταντήσει να αποδεχόμαστε το δίπολο "σκληρή δεξιά για τα δύσκολα- άκρα αριστερά για τα εύκολα", λες και οι μεταρρυθμίσεις που είναι ζωτικές για την Ελλάδα, είναι θέμα πολιτικής πειθούς, αποτελεσματικής επιβολής και επιτυχημένης επικοινωνιακής προσέγγισης και όχι θέμα επιτακτική ανάγκης για την επιβίωση όλων μας.

Και αφήνουμε τη Χρυσή Αυγή να κάνει τη βρωμοδουλειά της μεθοδικά, να χτίσει αυτή την κρίσιμη μάζα αποενοχοποιημένων ψηφοφόρων της που ζητούν τάξη και ασφάλεια μέσα από "δοκιμασμένα" σχήματα του τύπου "ναι αλλά ο Παπαδόπουλος έφτιαχνε δρόμους"..."ναι αλλά κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοιχτές χωρίς φόβο" και εμείς ομφαλοσκοπούμε θεωρητικά για την ανασύσταση της....κεντροαριστεράς. Μιας αριστεράς δίχως αριστερά δηλαδή. Κατάλληλη όμως για άμεση "κυβερνησιμότητα"

Ο χειμώνας θα είναι δύσκολος και στα δύο μέτωπα τελικά. Και στο μέτωπο της εικονικής πραγματικότητας των αριθμών και των τεχνικών προσεγγίσεων, αλλά και στο μέτωπο της αληθινής ζωής. Όμως πιστεύω πως βρισκόμαστε σε φάση που θα εκτονωθούν πολλές πιέσεις και θα υπάρξουν εξελίξεις σύντομα.

Είτε γιατί δε γίνονται όσα πρέπει, είτε γιατί γίνονται πολλά που δεν πρέπει

Αναμένουμε

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες?

Διαβάζοντας τελευταία το βιβλίο του Γιάννη Καψή "Κουβεντιάζοντας με τον Ανδρέα, ρητά και απόρρητα", βούτηξα ως ενήλικας σε μια εποχή που έζησα όντας παιδί. Το 1981 ήμουν μόλις 6 ετών.

Μια εποχή που σήμερα σύσσωμη η νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία που μας επέβαλαν οι Τροϊκες και το Βερολίνο, καθώς και οι επίσημοι αντιπρόσωποι τους στην Ελλάδα, οι τριμερείς κυβερνήσεις και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, θεωρεί τον κακό δαίμονα της. Το αίτιο εξαιτίας του οποίου όλα τα δεινά του τόπου δημιουργήθηκαν και μας καταβαράθρωσαν ηθικά και οικονομικά.

Έχω επανειλημμένως αναπτύξει τις δικές μου θέσεις σε αυτό το χώρο και έχω μεταφέρει προσωπικές σκέψεις για την εποχή, τις οποίες δε θέλω να τις επαναλάβω. Δεν δέχομαι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υποθήκευσε την Ελλάδα--αντιθέτως.

Υποστηρίζω ότι η εποχή ΠΑΣΟΚ της πρώτης 8ετίας ήταν μια φωτεινή εποχή λαϊκής κυριαρχίας και σταθερού βηματισμού προς μια δυνατή και αυτόνομη Ελλάδα, εθνικά κυρίαρχη στο χώρο ευθύνης της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Με ηγεσία αντάξια του ρόλου της, στιβαρή και πατριωτική σε κάθε επίπεδο. Εστιασμένη στην υπέρ της κοινωνίας και των αφανών λαϊκών στρωμάτων, αναδιανομή του πλούτου. Πλούτου που επίσης υποστηρίζω ότι λόγω της Ελληνικής ιδιαιτερότητας της οργάνωσης της οικονομίας ταυτόχρονα με την εποχή της αποβιομηχανοποίησης της Ευρώπης, δεν ήταν δυνατό να παραχθεί με τους ίδιους όρους, όπως συνέβαινε σε παλιότερες εποχές.

Έχω επανειλημμένως επιμείνει στο ότι τα Μνημόνια είναι σωστές και ενδεδειγμένες λύσεις αναφορικά με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος για να εκσυγχρονιστεί σε κάθε επίπεδο. Είμαι κάθετα ενάντιος στις μεθοδεύσεις και τις συμπαιγνίες των τοπικών και Ευρωπαϊκών συμφερόντων που τελικά προβάλλουν συνεχόμενα κωλύματα στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων αυτών και στο τέλος απλά στέλνουν το λογαριασμό τον απλό πολίτη, τον Έλληνα που δε φταίει σε τίποτα. Και η Ελληνική κοινωνία διαλύεται οικονομικά, πολιτικά και ηθικά, βυθισμένη στην εσωστρέφεια.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου υποστήριζε ότι οικονομική ανάπτυξη δίχως εθνική κυριαρχία δεν είναι εφικτή. Η σημερινή πραγματικότητα έρχεται να τον ξανά-δικαιώσει, με τις τρομερές συνέπειες της Ελληνικής κρίσης. Μιας κρίσης που θέλουν να μας πείσουν ότι είναι απολύτως ευθύνη της Ελλάδας (είναι στο βαθμό που δεν ήμασταν έτοιμοι, οικονομικά εύρωστοι και παραγωγικοί) ενώ οι μεγάλες αιτίες της έχει ειπωθεί πως πρέπει να αναζητηθούν σε ένα πλατύτερο φάσμα ερμηνείας της γεωπολιτικής. Το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με λίγα λόγια πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελληνική και η Κυπριακή κρίση, δεν ήταν (μονάχα) αποτέλεσμα της κατάρρευσης του οικονομικού μας μοντέλου (όπως θέλουν επίμονα και συστηματικά να μας πείσουν) αλλά ήταν μια συνειδητή απόφαση των ελίτ της Ευρώπης, προκειμένου να ελέγξουν διαμέσω της "οικονομικής κατοχής" την εθνική κυριαρχία (δηλαδή τις εθνικές πολιτικές αποφάσεις και την γενικότερη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου) του Ελληνικού χώρου, ρυθμίζοντας έτσι τις εξελίξεις στο γεωπολιτικό παιχνίδι της ενέργειας. Δηλαδή των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου, τις διελεύσεις των αγωγών αερίου από και προς την Ευρώπη, τον έλεγχο των θαλασσών και του εναερίου χώρου, σε σχέση με τα ενδιαφέροντα και τις συμμαχίες των Αμερικάνων και των Ρώσων παικτών.

Με ποιόν άλλο τρόπο θα μπορούσε να ελεγχθεί ο Ελληνικός χώρος, εντός μιας ευρύτερης Ευρωπαϊκής δημοκρατίας? Εκτός από την αξιοποίηση της ευκαιρίας που ο "αδύναμος κρίκος" Ελλάδα, προσέφερε, με αφορμή την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους? Άρα και η χρεοκοπία της και η επακόλουθη εγκατάσταση Διευθυντηρίου με στόχο την απαλλοτρίωση των εθνικών πηγών πλούτου? Και τον έλεγχο κάθε είδους συμφωνιών που τελικά ενισχύουν την οικονομική και την πολιτική αυτονομία της χώρας σε διπλωματικό επίπεδο?

Δε μου αρέσουν οι θεωρίες συνομωσίας και δεν παραθέτω τις παραπάνω παραδοχές επειδή θέλω να δώσω άλλοθι στην κακοδιαχείριση και τη διαφθορά. Η στο παρασιτικό κρατικοδίαιτο μοντέλο οικονομίας με δανεικά. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι αφαίρεσαν από την Ελλάδα τη δυνατότητα καλύτερων διαπραγματεύσεων όπως αυτές που επέτυχαν οι υπόλοιπες χρεοκοπημένες χώρες του Νότου. Ακόμα και η Ιρλανδία. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι δημιούργησαν ένα ασφυκτικό εσωτερικό μέτωπο το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί ανορθόδοξα και επιλεκτικά υπέρ των ελίτ που δημιουργήθηκαν μεταπολιτευτικά, διαδεχόμενα τις παραδοσιακές πλουτοκρατικές ελίτ του τόπου. Και τελικά να μην προχωρούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν την αναδόμηση μιας κάποιας οικονομικής δραστηριότητας δε ορθολογικούς πυλώνες.

Όμως δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα επελέγη να "θυσιαστεί" μοναχά διότι ήταν δημοσιονομικά απείθαρχη και διεφθαρμένη χώρα. Πιστεύω πως συνέτρεξαν και πολλοί άλλοι λόγοι, ενδεχομένως περισσότερο σοβαροί στην παγκόσμια και τοπική σκακιέρα. Ένας από τους λόγους αυτούς είναι και το ενεργειακό παιχνίδι. (Σημερινό δημοσίευμα της Financial Times μιλάει για προσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ, δυο παραδοσιακών εχθρών, υπό την ευλογία των Αμερικάνων, με σκοπό την συνεργασία στο πεδίο του φυσικού αερίου!!!)

Το κόστος της διάσωσης της Ελλάδας είναι πολλαπλάσιο από το να συνεχιζόταν ο δανεισμός της από τις αγορές με τους ίδιους όρους. Και να μη συνέβαινε τίποτα απολύτως-καμιά χρεοκοπία. Γιατί αλήθεια, κάποια στιγμή οι αγορές, σταμάτησαν να δανείζουν την Ελλάδα? Δε γνώριζαν σε ποιόν δανείζουν? Θέλετε να πιστέψω ότι οι αναλυτές της JP Morgan ή κάποιοι οίκοι αξιολόγησης έχουν την "ελαστικότητα του πνεύματος και την θεσμική ευελιξία" της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας? Ώστε να αποδεχτούν τη δημιουργική λογιστική της ΕΛΣΤΑΤ για παράδειγμα?

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας ήταν γνωστή από την εποχή που η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το 2007 υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι τα πράγματα πάνε πάρα πολύ άσχημα στην οικονομία. Ωστόσο τίποτα δεν έγινε προς αυτή την κατεύθυνση, αντιθέτως οι αρμόδιοι πέταξαν το μπαλάκι στην εξέδρα (για μια ακόμη φορά). Γιατί άραγε? Ήταν ήδη πολύ αργά? Και τελικά πότε ξεκίνησε η κατάσταση να είναι ανεξέλεγκτη? Πότε το έλλειμμα και το χρέος κατέστη αδύνατο να περιοριστούν με τα συμβατικά μέσα που είχε στο οπλοστάσιο της το εγχώριο πολιτικό σύστημα? Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό? Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει απάντηση. Όλοι μας λένε πότε "ξεκίνησε το κακό" (την εποχή Ανδρέα) όμως ο Ανδρέας δεν χρεοκόπησε τη χώρα--έτσι τουλάχιστον μας δείχνουν όλοι οι οικονομικοί δείκτες της εποχής. Μάλλον το αντίθετο.

Όσοι μας λένε πότε "ξεκίνησε το κακό", μας λένε επίσης ότι το Δημόσιο φταίει για όλα. Εντάξει, το δημόσιο είναι ένα μεγάλο κόστος σε σχέση με την ισχνή παραγωγική και κατ επέκταση εξαγωγική μας δυνατότητα. Το άλλο μισό του προβλήματος που έγκειται στην Ελληνική ιδιαιτερότητα της οργάνωσης της οικονομίας μας, στην οποία αναφέρθηκα νωρίτερα (δημοσιονομικό και εμπορικό ελλειμματικό ισοζύγιο--οι δύο αδερφές της κρίσης). Όμως αυτό το ελλειμματικό δημόσιο ήταν ο λόγος που σταμάτησαν να μας δανείζουν οι αγορές? Τι τους ενδιέφερε αλήθεια? Το πως ο εκάστοτε υπουργός εργασίας διαχειρίζεται τις εργασιακές σχέσεις σε μια άκρη της Ευρωπαϊκής χερσονήσου? Η το αν διορίζονται οι ΔΥ με ρουσφέτι η μέσω ΑΣΕΠ? Μην τρελαθούμε. Αυτά ήταν δικά μας εσωτερικά προβλήματα, όπως και το γεγονός ότι η οικονομία μας δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα ελεύθερη αγορά. Σε κανέναν κλάδο της, πλην μικρών εξαιρέσεων.

Θα ήθελα να σταματήσω εδώ τις σκέψεις μου, αναφορικά με το όλο ζήτημα. Πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να γράψει βιβλία ολόκληρα αναλύοντας τις παραμέτρους. Προσωπικά αυτό που διαπιστώνω είναι πως με τα Μνημόνια, και τις συνθήκες τις οποίες μας οδήγησαν στα Μνημόνια, εκχωρήσαμε την εθνική μας κυριαρχία. Τελευταία το ίδιο συνέβη και με την Κύπρο για διαφορετικούς λόγους. Εκεί "ανακάλυψαν" ότι οι Ρώσοι είχαν μαύρες καταθέσεις. Τι σύμπτωση! Την ίδια εποχή που συζητείται το θέμα των ΑΟΖ καθώς και η υπογραφή των συμφωνιών για την παροχέτευση του Αζερικού αερίου προς την Ευρώπη. Αλλά και η συνεκμετάλλευση των γειτονικών κοιτασμάτων Ισραήλ και Κύπρου. Που θα έδινε μια πολύ ισχυρή διπλωματική θέση στη Μεγαλόνησο, μεσο-μακροπρόθεσμα.

Τροφή για σκέψη.....

Ανικανότητα και υποκρισία

Ζούμε σε μια χώρα που η παραχάραξη της πραγματικότητας, η φαλκίδευση της αλήθειας, είναι το μόνο ζητούμενο, το μόνο δεδομένο.

Ζούμε σε μια χώρα που η κατασκευή "εικονικής πραγματικότητας" αποτελεί τη μεγαλύτερη ικανότητα των "μάγων" της ευρύτερης κυβερνητικής παράταξης. Μιλάμε για υψηλή και ακριβή εξειδίκευση. Για πρωτοπορία.

Ας ξεκινήσω όμως από τον Τσίπρα.

Πάει ο Τσίπρας να παραστήσει τον κεντρώο, τον συστημικό, φιλώντας το δαχτυλίδι του Καραμανλισμού. Τελείωσε ο Τσίπρας, έβαλε ημερομηνία λήξης στο πολιτικό του μέλλον. Και ας αφήσει τις προβλέψεις, τις στατιστικές και τις δημοσκοπήσεις.

Τι δουλειά έχεις Τσίπρα στο μέγαρο μουσικής? Εγώ δεν έχω δει ποτέ κάποιον θαμώνα των συνιστωσών που σε πρωτοστήριξαν στην περιοχή πέριξ του Αρεταίειου. Για συναναστροφές εννοώ.

Και αντί όλοι να τον φτύσουν που τη μια παριστάνει τον φίλο του Τσάβες και χύνει κροκοδείλια δάκρυα μέσω Δούρου (για το θάνατο του "φιλολαϊκού ηγέτη" που έχει καταφέρει να κρατά το λαό της Βενεζουέλας στη φτώχεια και την ανέχεια, ενώ διαθέτει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου----μέγα επίτευγμα) ενώ από την άλλη "μπαίνει στο κάδρο" των εξελέξιμων μέσω των "εκλογών του συστήματος"

Αντί να τον φτύσουν για τις κωλοτούμπες του, για το κάθε μέσον που χρησιμοποιεί ώστε να βγεί πρωθυπουργός-------κάθονται οι τσάτσοι της δημοσιογραφιας και κατασκευάζουν "αγιογραφίες" και κάνουν "αναλύσεις" για τις "θέσεις Τσίπρα". Και στο πρωτοσέλιδο των Νέων σήμερα διαβάζουμε για "επικίνδυνες εμμονές της Τροϊκα". Μάλιστα κύριοι.....

Οι εμμονές της Τροϊκα "θα ανατραπούν" με "λαϊκή" κυβέρνηση "πολιτικής σύγκλισης" -υπό το βλέμμα του εθνάρχη Καραμανλή------δια χειρός Τσίπρα.

Τελικά σε αυτή τη ζωή μόνο δύο πράγματα έχουν συνέπεια στη δυστυχία τους. Ο χάρος και η Αλέκα Παπαρήγα. Ας το κρατήσουμε όμως αυτό για άλλη συζήτηση. Πάμε παρακάτω.

Ξέρετε τι είναι αυτό που με προσβάλλει περισσότερο ως άνθρωπο σκεπτόμενο και επαγρυπνούντα περί των δημοσίων πεπραγμένων? Ως Έλληνα?

Το γεγονός ότι αυτοί οι ανίκανοι, οι άχρηστοι που μας κυβερνάνε, δεν είναι σε θέση να παράξουν ΜΙΑ σωστή, ΜΙΑ πρωτότυπη, ΜΙΑ κατάλληλη ιδέα, για να βελτιωθεί η κατάσταση στην Ελλάδα μας.

Παρά αυτοί οι τζουτζέδες, οι καραγκιοζοπαίχτες με τις αστραφτερες οδοντοστοιχίες (που παρελαύνουν στο μέγαρο μουσικής με τους ομοίους τους για να περιδράμουν τα "καναπεδάκια" και τα άλλα δωρεάν εδέσματα που προσφέρονται στο διάλειμμα των εκδηλώσεων) κρύβονται πίσω από τα "προαπαιτούμενα", τις "μνημονιακές υποχρεώσεις" και άλλα τοιαύτα ευφυολογήματ, προκειμένου να μην εκτεθούν πολιτικά.

Είναι ρε παιδιά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Απίστευτο, τρελό, δεν ξέρω πως να το εξηγήσω.

Καταδέχονται να ξεφτιλίζονται στην κοινή γνώμη, τόσο προσωπικά, όσο και πολιτικά, παραδεχόμενοι ότι είναι εντολοδόχοι μιας κάποιας Τρόικα που πειραματίζεται με "μοντέλα προσαρμογής" αγνοώντας την πραγματικότητα.

Ποντάροντας σε "πόλεμο φθοράς της κοινωνίας" που ως ώριμο φρούτο θα πέσει εξαντλημένη από τα ατελέσφορα μέτρα (υπερφορολόγηση, νόμοι που καλύπτουν πρωθύστερους νόμους, ασυννενοησία, αδυναμία δημοσιονομικού νοικοκυρέματος, εκτόξευση της ανεργίας, κατάρρευση του ιδιωτικού τομέα, εξάχνωση της επιχειρηματικότητας, υποθήκευση του μέλλοντος της νέας γενιάς κλπ κλπ) και θα......απορρίψει τους "ξένους κατακτητές".....διαιωνίζοντας την διακυβέρνηση του μεταπολιτευτικού αστικού κράτους σε μια νέα πιο light βερσιόν του.

Με "χαμηλότερα λιπαρά" μεν, αλλά με τα ίδια ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ

Καταδέχονται οι ανίκανοι, να τους δίνει "σκονάκι" η Τροϊκα, κοτζάμ επιστήμονες, κοτζάμ "πολιτικά αναστήματα" που κάνουν know us better στα μέγαρα μουσικής, την ώρα που κόβουν συντάξεις των 500 ευρώ και "απολύουν" μέσω.....πρόωρης συνταξιοδότησης.

Όμως το πρόβλημα δεν είναι οι απολύσεις στο δημόσιο. ΚΑΚΩΣ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΕΙ ΕΚΕΙ αναλώμενοι σε επικοινωνιακά παιχνίδια. Ας είμαστε σοβαροί.

ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΩΝ είναι λύση.

Και τα δύο παραπάνω μέτρα έχουν ορίζοντα τις επόμενες εκλογές και αποτελούν ξεκάθαρα προφάσεις και όχι αποφάσεις.

Στη λογική του "ζεστού-κρύου", "μαύρου-άσπρου" που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο: Η νομή της εξουσίας στην μεταπολιτευτική Ελλάδα". Δηλαδή στη λογική ότι η "κακιά" τωρινή κυβέρνηση σας κυνηγάει, ενώ εγώ ο "καλός" της αντιπολίτευσης "θα καταργήσω"---άρα ψηφίστε με να σας σώσω.

Το μέγα και δυσεπίλυτο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ΌΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΙΠΟΤΑ

-Ακόμα και με αυτό το δύσχρηστο δημόσιο τομέα (που σε κάθε περίπτωση πρέπει να αναδιοργανωθεί εκ βάθρων με γνώμονα την πέρα ως πέρα ΚΑΘΑΡΣΗ από κάθε λογής παρανομία σε κάθε επίπεδο)

-Ακόμα και με αυτά τα έσοδα (που αντανακλούν πρωτίστως ΤΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ απέναντι στο κράτος------αυτό δεν είναι λόγος για εκλογές? Ας μας απαντήσει ο κύριος Σαμαράς που πήγε να "τιμήσει" τον Κ. Καραμανλή)

Αν στην Ελλάδα ΣΗΜΕΡΑ ξεκινούσαν αποκρατικοποιήσεις και υλοποιούταν -έστω μερικώς- μια στοιχειώδης μεταρρύθμιση στο επενδυτικό τοπίο, με ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ ΚΑΙ ΑΠΟΦΥΓΗ του υφιστάμενου νομικού πλαισίου (έστω κι αν αυτό είναι άδικο)

Τότε θα υπήρχαν μεγάλα περιθώρια να έρθουν επενδύσεις και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ και τα υπόλοιπα θα γίνουν σε βάθος χρόνου με την ευκαιρία μιας ευρύτερης συναίνεσης που η τρικομματική φέρει στην ύπαρξη της, ήδη σήμερα

ΕΣΕΙΣ ΚΑΝΕΤΕ ΤΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ μόνο και μόνο για τις ψήφους.

Είναι τόσο απλό και τόσο........χυδαίο πια

Όλα τριγύρω αλλάζουνε....

 ...κι όλα τα ίδια μένουν στην Ελλάδα του παραλόγου.

Διαβάζω για το δεκαετές πλάνο που "έδωσε εντολή ο Στουρνάρας να καταστρωθεί", ώστε να αποκτήσει η Ελλάδα σταθερότητα και προοπτική, αλλά και στόχους και όραμα.

Και δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω ενθυμούμενος το πενταετές πρόγραμμα του Αλμπέρτο Μαλεζάνι, κάποτε στον Παναθηναϊκό. Από το οποίο πρόγραμμα δεν απέμεινε παρά στάχτη και μπούρμπερη.

Διαβάζω για την εξόρμηση του Σαμαρά στο Κατάρ και με πιάνει πονοκέφαλος. Τι πάει να κάνει ο χριστιανός εκεί κάτω στην έρημο και στις καμήλες? Δεν κάθεται εδώ στο Μαξίμου, που έχει και θέα τις πρασιές και την πυκνή βλάστηση του Εθνικού κήπου απέναντι?

Και δεν ξέρω πως να αντιδράσω ενθυμούμενος τις επενδύσεις στον Αστακό και το Ελληνικό που ξαφνικά...χάθηκαν, χωρίς μια εξήγηση, μια αιτιολογία που να στέκει στον κοινό νου. Α, ξέχασα, ήταν και.....fast track.

Διαβάζω για τις εξαγγελίες περί φορολογικών φυλακών, περί φόρου στα ακίνητα, περί απάλοιφής των επικουρικών συντάξεων, περί αύξησης του εισιτηρίου των ΜΜΜ "εξαιτίας της απεργίας", περί ενιαίου μισθολογιου και τσιμπιέμαι.

Τσιμπιέμαι να καταλάβω αν ζω όντως σε μια χώρα που θέλει να λέγεται Ευρωπαϊκη ή μήπως ζω σε μια χώρα που η αρχομανία των ελίτ της, εκτονώνεται με ολοένα και δυνατότερες βουρδουλιές στην πλάτη των αδύναμων. Τελευταία διάβαζα κάπου, ότι όσο μεγαλύτερος ο έλεγχος και η υποταγή των "ιθαγενών" τόσο μεγαλύτερη η μανία και η βία που ασκούσαν οι "κατακτητές" επάνω τους.

Με κατάληξη τη γενοκτονία.

Μα δεν υπάρχει κάποιος να τους σταματήσει ή να τους πεί να σωπάσουν σε κάθε μπαρόλα που αμολάνε?

Ποια Τροϊκα και ποιό Μνημόνιο και τρίχες. Θα επαναλάβω για μία ακόμη φορά.

Χρειάζεται να είσαι ιδιοφυϊα για να καταλάβεις ότι στην Ελλάδα αυτά όλα που εξαγγέλονται δεν θα εφαρμοστούν ποτέ? Ότι εξαιτίας της επέλασης της λιτότητας σε συνδυασμό με την αφερεγγυότητα και την αναξιοπιστία του κράτους, αντί να πετυχαίνουμε στόχους, τους καίμε?

Ποιός Έλληνας με λογική και σύνεση, με στοιχειώδη υπευθυνότητα για την προσωπική και οικογενειακή του ζωή θα μπει στη διαδικασία να ασχοληθεί με τα κάθε λογής χαράτσια και περικοπές? Ηθελημένα? (γιατί ερήμην του, προφανώς και θα συντελεστεί αυτή η ανήθικη ληστεία)

Ποιός Έλληνας θα πιστέψει πως όσα γίνονται γίνονται για το καλό του, έτσι γενικά κι αόριστα ή με 10ετή πλάνα, όταν στην καθημερινότητα του η κυβέρνηση αδυνατεί να τον προστατεύσει αλλά και να του δώσει λύσεις συμβατές με τα πραγματικά προβλήματα του?

Αντί να μας δίνουν λύσεις και αντί να προάγουν την ανάπτυξη, μας "καίνε" και μας ρίχνουν στα λιοντάρια για να πετύχουν βραχυπρόθεσμους λογιστικούς στόχους, που ΔΕΝ αποτελούν κανενός είδους σχέδιο, αλλά πρόκειται για σαδιστική χειραγώγηση του Ελληνικού λαού και εξαθλίωση του επιπέδου διαβίωσης του. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Κι ενώ στην Ευρώπη και στον κόσμο τα πάντα αλλάζουνε και τα πάντα έχουν πέσει στο τραπέζι για να εξευρεθούν λύσεις (που η τεχνολογία θα δώσει όπως πάντα συμβαίνει όταν μια εποχή τελειώνει και την διαδέχεται μια καινούργια) στην Ελλάδα ο Στουρνάρας ψάχνει με το τουφέκι, πως να "τυλίξει" τον ταλαίπωρο τον Έλληνα με κάθε είδους αλχημεία για να του πάρει τα πενηνταράκια

Και το ονομάζει και δεκαετές πλάνο.

Και με αυτό θέλει να λέει ότι θα σώσει την Ελλάδα.

Και σε ρωτώ κύριε Στουρνάρα. Τι συνέβη και από πρόεδρος του ΙΟΒΕ με περισπούδαστες και εμβριθείς αναλύσεις μεταλλάχθηκες τόσο απότομα σε Στουρνάρ Πασάς του Συντάγματος με "εφόδους και πλιάτσικο" στις τσέπες μας? Και επαίρεσαι και γι αυτό? Σα χάνος?

Αγκαζέ με τον άλλο το χάνο, το Σαμαρά, τον "καβαλάρη", που με πυγμή διαλύει την οικονομία και την κοινωνία για να μην πέσει από την εξουσία και....επελάσει το άλλο το φρούτο ο Τσίπρας?

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μια ζωή στην Ελλάδα το κράτος κυνηγούσε τον πολίτη. Με κάθε τρόπο, με κάθε μέσον. Στην Ελλάδα δεν ησυχάζεις ποτέ, πάντα θα σου τα πρήζουν όταν σ' έχουν ανάγκη, ενώ δεν θα ασχολούνται μαζί σου, όταν υποχρεούνται να σε εξυπηρετήσουν.

Και τελικά σε αυτή τη δύσμοιρη πατρίδα, όλα τα ίδια μένουνε, με κρίση η χωρίς, με λεφτά ή χωρίς, με ξένους η με ντόπιους, με επιχειρηματίες η με λαϊκούς ηγέτες.

Άραγε θα ζήσω να δω μια άσπρη μέρα στον τόπο της Ακρόπολης?

Η κοροϊδία με εξοργίζει...

Η κοροϊδία με εξοργίζει και γι' αυτό καταριέμαι την Ελλάδα και θέλω σαν τρελός να φύγω.
Όταν λέω καταριέμαι φυσικά δεν εννοώ κυριολεκτικά, αλλά μεταφορικά.
Από αγανάκτηση, από θυμό, από συστηματική άρνηση να αποδεχτώ τα κακώς κείμενα που όλοι λένε πως μεγαλώνοντας "έτσι είναι εδώ τα πράγματα".

Ο λόγος που υποστηρίζω το Μνημόνιο και τα Μνημόνια, δεν είναι τα χαράτσια και οι φόροι.
Είναι οι ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ που πρέπει κάποτε να ξεκινήσουν και να γίνουν σε αυτό τον τόπο.
Γι αυτό εξαρχής συντάχτηκα με το ρεύμα υπέρ της παραμονής στο Ευρώ, υπέρ της αναδιάρθρωσης στο Δημόσιο τομέα με εξορθολογισμό της λειτουργίας και αξιολόγηση του προσωπικού.
Υπέρ του ανοίγματος της οικονομίας κόντρα σε κάθε συνδικαλιστικό και κοντόφθαλμο "στεγανό".
Και ακόμα πιστεύω ότι είναι ευλογία για την Ελλάδα η πίεση της Τροϊκα για αλλαγές, για μετατροπή της βαλτώδους κατάστασης που επικρατεί εδώ και χρόνια στο εσωτερικό μέτωπο, σε μια καινούργια προοπτική. Που καλώς η κακώς θα ακολουθεί μια δοκιμασμένη "πεπατημένη" που έχει λειτουργήσει αρκετά καλά στις χώρες του δυτικού κόσμου.
Στην τελική, αυτά ξέρουν, αυτά έχουν μελετήσει και αυτά μας λένε να πράξουμε. Και δεν τους αδικώ.

Δεν είναι υποχρεωμένοι να γνωρίζουν το κοινωνικοπολιτικό απόστημα που έχει καταλάβει το δημόσιο χώρο της πατρίδας μας. Και ελέγχει τα πάντα και τους πάντες μέσω της διαπλοκής και της μαφιόζικης λειτουργίας του. Και εκτοξεύει προς πάσα κατεύθυνση τις τοξικές του δραστηριότητες που δηλητηριάζουν κάθε κοινή λογική και κάθε τίμιο άνθρωπο.
Και γι αυτό το λόγο είμαι εξοργισμένος. Και είμαι και αγανακτισμένος.

Υποκρισία, κοροϊδία, αντιστροφή της πραγματικότητας, παρασκήνιο και δήθενα διαβουλεύσεις για τα μάτια του κόσμου, μόχλευση και αυταπάτες, τσίρκο που μας πετάνε στα μούτρα χωρίς καμία απολύτως ντροπή.
Και άντε, πες, τις εποχές της ευημερίας κανείς δεν ήθελε να ασχοληθεί
Και τα φορομπηχτικά και κόντρα σε κάθε λογική νομοσχέδια όλοι τα αντιπαρερχόμασταν με κάποιο τρόπο
Θα μου πείτε "και τότε τι μπορούσαμε να κάνουμε?". Με το τάχα μου όπλο της ψήφου μια φορά τα 4 χρόνια τι να κάνει ο πολίτης? Με την τοπική αυτοδιοίκηση διεφθαρμένη σαν παράρτημα της Καμόρα σε κάθε δήμο, να δίνει εργολαβίες πλατείες και δεντροφυτεύσεις και κάθε είδους άχρηστο καλωπιστικό έργο (τη στιγμή που άλλα βασικά αγνοούνται συστηματικά) στους υμετέρους?

Μα δεν υπάρχει κάτι να πράξει ο πολίτης απέναντι στη συστηματική παραβίαση των κανόνων του δικαίου και της σωφροσύνης, από το κράτος.
Δεν μπορείς να αντιδράσεις όταν ο φορέας (το κράτος) που παγκοσμίως είναι συνώνυμο της αξιοπιστίας, της σταθερότητας και της νομιμότητας, έχει αντικατασταθεί από έναν κακοβαλμένο αχυράνθρωπο, απατεώνα, κλέφτη με παλαβές ιδέες και αμφισβητούμενη ηθική.
Που σκοπός του είναι να βασανίζει τους πολίτες, αντί να τους εξυπηρετεί και να τους διευκολύνει.

Το κράτος είναι ένας κόμβος παροχής υπηρεσιών που στήθηκε στο όνομα του λαού, γιατί ο λαός χρειάζεται έναν μεσάζοντα να ενεργεί για λογαριασμό του. Όπως ακριβώς το χρήμα εφευρέθηκε για να υπάρχει ένα κοινά αποδεκτό μέσον συναλλαγών.

Στην Ελλάδα το κράτος μας κοροϊδεύει και υποτιμά τη νοημοσύνη μας.
Ειδικά τώρα, μεσούσης της κρίσης, αυτό γίνεται φανερό -και αβάσταχτο- στον πλέον αδαή
Προσωπικά δεν παραπονιέμαι για την σκληρότητα των (αναγκαίων) μέτρων, κάθε άλλο
Προσωπικά είμαι διατεθειμένος να επωμιστώ το βάρος που μου αναλογεί, εφόσον μου παρουσιαστεί ένα σχέδιο που θα αλλάξει την Ελλάδα ριζικά
Αυτό δεν το έχει κάνει ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου, ούτε και η κυβέρνηση Σαμαρά

Δεν αποτελεί δικαιολογία το ότι ζούμε σε "έκτακτες περιστάσεις".
Ακόμα χειρότερα γι αυτούς, τα σχέδια απαιτούνται ειδικά σε τέτοιες "έκτακτες περιστάσεις"
Όταν όλα πηγαίνουν καλά, ακολουθείς την πεπατημένη, τη σταθερά, κάνεις ελέγχους, κάνεις ρυθμίσεις

Όταν όμως έχει αποτύχει με τέτοιο πάταγο, όταν έχεις ξεφτιλιστεί παγκοσμίως ως η πλέον απαράδεκτη κρατική οντότητα (σε κάθε επίπεδο) δεν έχεις το δικαίωμα να επικαλείσαι "έκτακτες περιστάσεις" και "αναγκαία δυσβάσταχτα μέτρα", για να συνεχίσεις με την ίδια συνταγή που σε οδήγησε στην καταστροφή.

Άρα εφόσον το πράττετε κύριε Σαμαρά και κύριε Στουρνάρα μου, σημαίνει πως απλά μας ΚΟΡΟΪΔΕΥΕΤΕ μέσα στα μούτρα μας κι εσείς.
Και για τον ίδιο λόγο είμαι εξοργισμένος μαζί σας
Και για τον ίδιο λόγο θα ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου, γιατί εσείς -σίγουρα- άνθρωποι και Έλληνες δεν θα γίνεται ποτέ, μα ποτέ....

Ο κοινός στόχος γεννάει την έκπληξη - του Χρήστου Γιανναρά

Αναδημοσιεύω αυτολεξεί με υπογραμμίσεις δικές μου, το κείμενο του Χρήστου Γιανναρά από την Καθημερινή, διότι λέει ακριβώς όσα όλοι σκεπτόμαστε, αλλά δεν τα συναρτούμε σε μια υλική γραπτή οντότητα συγκεντρωμένα. Αυτή η θέση, του Γιανναρά, με εκφράζει απόλυτα και στο ακέραιο και προσωπικά τη βλέπω ως καταστατικό χάρτη ή όραμα, μιας νέας εποχής. Ιδού:

 http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/11/2012_471513

Tο ποτήρι μπορεί να είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Kαι οι εκβιαστικές απαιτήσεις των δανειστών μας, η βαναυσότητα των διλημμάτων που μας θέτει η τρόικα, επιδέχονται δυο θεωρήσεις, δυο ενδεχόμενες πολιτικές: Tην εκδοχή της συμφοράς, δηλαδή της ποινής, και την εκδοχή της ευκαιρίας. Ποτέ μέσα στην Iστορία δεν κερδίζεται ανάσταση χωρίς πικρή γεύση θανάτου, ανάκαμψη δίχως να προηγηθεί απόγνωση.

H κυβέρνηση παλεύει, με νύχια και με δόντια, να πειθαρχήσει στις απαιτήσεις της τρόικας σώζοντας αλώβητο το πελατειακό κράτος. Eπιλέγει την εκδοχή της ποινής, που τη φορτώνει ολόκληρη στο κοινωνικό σώμα σαν αδυσώπητη συμφορά. Tο καθεστώς της κομματοκρατίας άθικτο, οι εξωφρενικές προνομίες των κομματανθρώπων ταμπού: Pωτήστε, πόσοι «ειδικοί σύμβουλοι» του πρωθυπουργού σχολάζουν απράγμονες στο Mέγαρο Σταθάτου και με τι μισθούς, «έναντι» υπηρεσιών που προσφέρθηκαν ή ελπίζεται να προσφερθούν στο μέλλον. Πόσες «ειδικές γραμματείες» υπουργείων έχουν πρόσφατα δημιουργηθεί, πόσες εκατοντάδες εταιρειών του Δημοσίου συνεχίζουν να υπάρχουν μόνο για να χρυσοπληρώνονται κομματάνθρωποι. Πόσο μειώθηκαν οι απολαβές των βουλευτών και των υπαλλήλων της Bουλής, τι συνεχίζουν να στοιχίζουν στο πτωχευμένο κράτος τα «λειτουργικά έξοδα» των κομμάτων.

O εξωφρενικός δανεισμός (εν ψυχρώ κοινωνικό έγκλημα της κομματοκρατίας) έχει οδηγήσει τη χώρα σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, στον έσχατο εξευτελισμό να επιτροπεύεται η άσκηση της εξουσίας. Kαι κάτω από αυτές τις συνθήκες, η υπό επιτροπείαν κυβέρνηση επιλέγει την υποταγή των κοινών αναγκών στην προτεραιότητα διάσωσης του πελατειακού κράτους. Eπιλέγει να παραμένει το κράτος φέουδο συντεχνιακών συμφερόντων, συνδικαλισμένης ανικανότητας, παρασιτισμού και φυγοπονίας, κράτος θεσμοποιημένης κοινωνικής αδικίας, αναιδέστατης αναξιοκρατίας. Eτσι μεταβάλλει η κυβέρνηση την εξόφληση των δανείων σε σισύφειο εγχείρημα, δηλαδή σε εξόφθαλμη ματαιοπονία. Tο υπάρχον πολιτικό σύστημα αρνείται πεισματικά να δει τη συντελεσμένη καταστροφή σαν ευκαιρία αναγεννητικού κοινωνικού μετασχηματισμού, κατάλυσης του πελατειακού κράτους.

H τρόικα φυσικά και δεν ενδιαφέρεται να μας απαλλάξει από την ντροπή και την αθλιότητα της κομματοκρατίας –εξάλλου τηρεί και τα προσχήματα της μη-παρέμβασης σε όσες τυπικές-φορμαλιστικές (εντελώς ψευδιασθητικές) «ελευθερίες» μας επιτρέπουν να συντηρούμε. Oμως τα όσα εκβιαστικά απαιτούν κρατώντας μας ομήρους των δόσεων του αέναου δανεισμού μας, επιδέχονται, ναι, δύο τρόπους, δύο πολιτικές πρακτικές αντιμετώπισης: Nα δεχθούμε τον πνιγμό του εκβιασμού και της ομηρίας σαν ποινή και συμφορά ή να τον δεχθούμε σαν ευκαιρία ριζοσπαστικών τομών κρατικής ανασυγκρότησης, ανατροπής του πελατειακού κράτους.

Zητάει η τρόικα να περιμαζευτεί ο χαοτικός, δυσλειτουργικός δημόσιος τομέας στη χώρα μας, να απολυθούν πολλές χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων. H κυβερνητική προάσπιση του πελατειακού κράτους εμφανίζει την απαίτηση μόνο σαν ποινή και τη μεταβιβάζει στο κοινωνικό σώμα σαν συμφορά: Eντέλλεται απολύσεις με «κούρεμα», δηλαδή αδιάκριτες, χωρίς έλεγχο ποιος χρειάζεται και ποιος περιττεύει, χωρίς αξιολόγηση ικανοτήτων και προσφοράς (προκαλώντας βάναυση κοινωνική αδικία), αλλά και χωρίς στάθμιση των αναγκών κάθε συγκεκριμένης κρατικής υπηρεσίας (προδίδοντας παγερή αδιαφορία για τη λειτουργικότητα του κράτους). Προτιμάει η κυβέρνηση το αδιάκριτο «κούρεμα», διότι τον παραλογισμό του μέτρου τον φορτώνει στην τρόικα.

O άλλος τρόπος, η διαφορετική πολιτική πρακτική, θα ήταν να αξιοποιηθεί ο στυγνός εκβιασμός της τρόικας ως γόνιμη πρόκληση για καθολική κοινωνική συνέγερση στο τόλμημα «επανίδρυσης του κράτους». O πολίτης ξέρει ότι το πελατειακό κράτος (έστω κι αν το χρησιμοποιεί και ο ίδιος με ιδιοτέλεια) είναι συνώνυμο της υπανάπτυξης, της κοινωνικής αδικίας, του φασιστικού τραμπουκισμού των συνδικαλιστών του. Aν πιστοποιούσε ανιδιοτέλεια στον ηγέτη του, μάλλον θα στρατευόταν, με κάθε θυσία, στο εγχείρημα να στηθεί εξ υπαρχής κράτος στην υπηρεσία των πολιτών, κράτος άτεγκτης αξιοκρατίας, με πρώτο στόχο την ποιότητα της ζωής. Kαι μια καθολική συνέγερση σε τέτοιο εγχείρημα θα συνεπέφερε σχεδιασμούς και μεθοδικές πρακτικές για την απορρόφηση σε παραγωγικές πρωτοβουλίες των χιλιάδων, που σήμερα ανέλπιδα υποχρεώνονται να στερηθούν την ισόβια σίτιση από τον κρατικό κορβανά χωρίς τίποτα να αλλάζει στο «σύστημα».

Kάτι ανάλογο θα μπορούσε να κατορθωθεί και με αφορμή την απαίτηση της τρόικας για απελευθέρωση των «κλειστών» επαγγελμάτων: H τρόικα ενδιαφέρεται να επιβάλει την «ελευθερία», χωρίς έλεγχο και φραγμό, της ατομοκεντρικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Mια ανιδιοτελής (και προπάντων οξυμένης νοημοσύνης) πολιτική ηγεσία θα αξιοποιούσε τη δογματική απαίτηση για να διαλύσει «καρτέλ» συμφερόντων, να αναιρέσει ανισότητες ευκαιριών, να αποκαταστήσει κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή όρους δικαιοσύνης στην άσκηση επαγγελμάτων, όρους γόνιμου ανταγωνισμού.

Kόπτεται η τρόικα και ηθικολογούν γαυριώντες και φρυαττόμενοι οι πολιτικοί λακέδες των δανειστών μας: να εξαλειφθεί η φοροδιαφυγή στη χώρα μας. Aλλά η κυβέρνηση για να εξαλείψει τη φοροδιαφυγή πρέπει να απαρνηθεί το πελατειακό κράτος, δηλαδή τον τρόπο ή την πρωτεύουσα πρακτική με την οποία ασκείται η πολιτική στο Eλλαδιστάν. Δεν έχει την πρόθεση να το κάνει. Παίζει κρυφτούλι με την τρόικα κυνηγώντας μικροπωλητές της «λαϊκής» ή ψιλικατζήδες βιοπαλαιστές και αφήνοντας ανενόχλητους τους κεντρικούς πυλώνες, τα εδραιώματα της φοροδιαφυγής, που είναι και αντερείσματα του πελατειακού κράτους.

Kοντολογίς: το καθεστώς επιτροπείας, δηλαδή η υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της, θα είναι η αδιέξοδη μοίρα μας, για πολλές δεκαετίες, αν δεν απαλλαγούμε, ρεαλιστικά και με συνέπεια, από το σημερινό πολιτικό μας σύστημα, τη γάγγραινα του πελατειακού κράτους, τη συμφορά και ντροπή της κομματοκρατίας. Tο δίλημμα για την ελληνική κοινωνία είναι ξεκάθαρο: Ή απαλλάσσεται από το πελατειακό κράτος, δηλαδή από το σημερινό πολιτικό σύστημα, και επιχειρεί με καινούργιο Σύνταγμα την επανίδρυση του κράτους (έναν κοινωνικό μετασχηματισμό που να στοχεύει στην ποιότητα, στην αξιοκρατία, στην αριστεία) ή μπαίνει οριστικά στο λούκι της επιτροπευόμενης συμφοράς με αναπόδραστη κατάληξη το ιστορικό της τέλος.

Φυσικό να ρωτάμε όλοι: πώς, με ποιες πολιτικές πρακτικές θα κατορθωθεί η απαλλαγή από την κομματοκρατία. Oμως τουλάχιστον από την Iστορία συνάγεται η απάντηση ότι για τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει μια κοινωνία δεν υπήρξαν ποτέ προβλέψεις ή συνταγές. Στην έκπληξη οδηγεί η σαφήνεια των στόχων. Kαι το να γίνουν οι στόχοι κοινή συνείδηση μιας κρίσιμης μάζας του πληθυσμού.

Oι εκπλήξεις γεννιώνται, δεν υπαγορεύονται...

Και συμπληρώνω το δάσκαλο, λέγοντας το εξής: Οι εκπλήξεις έρχονται πάντοτε από το εξωτερικό, έστω και με τη μορφή.....φιλελλήνων ή Ελλήνων του διαφωτισμού....

Στην Ελλάδα της ανάποδης λογικής

Κάποτε κοροϊδεύαμε τους Άγγλους που οδηγούν ανάποδα, σε διαφορετική πλευρά του δρόμου δηλαδή, αντίθετα με τους υπολοίπους Ευρωπαίους. Σήμερα, τώρα, οι μόνοι που αξίζουν τον περίγελο της κοινωνίας των εθνών της Ευρώπης, είμαστε εμείς οι Έλληνες. Που όλα τα κάνουμε και τα βλέπουμε ανάποδα. Που μας λένε πάνω και απαντάμε κάτω. Που μας δείχνουν δεξιά και πάμε αριστερά. Και έχουμε και άποψη, και έχουμε και αντίρρηση. Και ξέρουμε τα πάντα.

Σήμερα, για παράδειγμα εγκαινιάστηκε μια πρωτοβουλία για τον έλεγχο της λαθρεπιβίβασης στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Παντού, το πρόβλημα αυτό έχει λυθεί με απλές μεθόδους. Με απλές λύσεις.Με την τοποθέτηση μπάρας που ανοίγει όταν βάλεις το εισιτήριο μέσα. Και εποπτεία ότι κανείς δεν θα πηδήξει πάνω από τη μπάρα (η κάτω από τη μπάρα).

Στην Ελλάδα πάμε να λύσουμε το πρόβλημα δημιουργώντας άλλα προβλήματα, που τελικά συγκρούονται με το πρώτο και χαμένος βγαίνει πάντα ο "πελάτης". Πως προσπαθούμε να λύσουμε το πρόβλημα της λαθρεπιβίβασης? Με την αύξηση των ελέγχων. Δηλαδή με το να βάλουμε προσωπικό να κυνηγά τους επιβάτες. Και με την αύξηση των ελέγχων από το ήδη απασχολούμενο προσωπικό στα ΜΜΜ, χωρίς να πληρωθούν τις υπερωρίες που -υποτίθεται- θα κάνουν. Είμαστε εντελώς αστείοι. Είμαστε της πλάκας λαός, για γέλια.

Μας λένε αλλάξτε τη λάμπα και μαζευόμαστε 10 νοματαίοι να πληρωθούμε 10 μεροκάματα για τη δουλειά που χρειάζεται μονάχα ένας. Όλα όμως ξεκινάνε από ψηλά, από την κεφαλή. Στο πετσί της διοίκησης που υπάρχει ακόμα ο ρόλος του μπάτσου, του δασκάλου, του πατέρα-φόβητρο, λες και ζούμε 100 χρόνια πίσω. Κι ακόμα περισσότερο, στην Τουρκοκρατία για παράδειγμα ή στο Βυζάντιο.
"Ελέω Θεού", κυβέρνηση και κυβερνώντες. "Ελέω Θεού" και τα θέσφατα, οι νόμοι και η διακυβέρνηση της χώρας. Χωρίς επαφή με την πραγματικότητα, που σα μαχαίρι χώνεται καθημερινά βαθύτερα στο σάπιο κορμί των βολεμένων. Και σκορπίζει τριγύρω βρωμιά και λάσπη.

Ποιά είναι η προτεραιότητα του Ελληνικού κράτους? Όχι μόνο να μη χάνονται θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, αλλά να "ανακαλύπτονται" ακόμα περισσότερες ώστε κανείς να μη διαφεύγει της "αγάπης" του μονάρχη "Ελληνικό Δημόσιο". Ενός μονάρχη που καταπατά κατάφωρα, με σκανδαλώδη τρόπο, κάθε ισονομία στο πεδίο της απασχόλησης, με τον προστατευτισμό υπέρ των κρατικών υπαλλήλων ψηφοφόρων του. Που κανείς δε μπορεί να τους ακουμπήσει. Να τους ακουμπήσει βέβαια δεν ξέρω αν έχει και νόημα. Καθώς έτσι όπως πάει η κατάσταση στο τέλος μισθός και σύνταξη θα έχουν πιάσει πάτο. Αλλά η μονιμότητα, μονιμότητα. Το μήνας μπαίνει-μήνας βγαίνει νόμος. Η συνδικαλιστική εκπροσώπηση καθεστώς αντί του καθεστώτος.

Ποιά είναι η προτεραιότητα του Ελληνικού κράτους? Να πιάσει τον πιτσιρικά που δήθεν διακωμώδησε τον Γέροντα Παϊσιο, την ίδια στιγμή που τα ΜΑΤ διέλυαν τη διαμαρτυρία των Μουσουλμάνων στην Ομόνοια. Διαμαρτυρία εναντίον της ταινίας που δήθεν διακωμωδεί τον Προφήτη Μωάμεθ. Αν όχι αστείοι, είμαστε τουλάχιστον τραγικοί, έχουμε πιάσει πάτο. Παραζαλισμένος ο μονάρχης "Ελληνικό Δημόσιο", ο Λεβιάθαν της Ανατολικής Ευρώπης, δεν ξέρει που να πρωτογυρίσει το κεφάλι. Πως να συμπεριφερθεί.

Λες και στο μυαλό του μέσα, υπάρχουν πενήντα αγριεμένες σφήκες που κάθε μία στρέφει το πηδάλιο του σώματος του, προς άλλη εντελώς κατεύθυνση. Παραλογισμός και κουταμάρα σε μια συσκευασία δώρου. Αυτό ψηφίσατε, αυτό λάβατε κύριοι Έλληνες πολίτες. Ένα τεράστιο μωρό σε κρίση, που επιπλέον πεινάει, διψάει και είναι υποχρεωμένο να ασφυκτά σε ένα χώρο λίγων τετραγωνικών που η Τροϊκα του έχει επιτρέψει.

Ποιά είναι η προτεραιότητα του Ελληνικού κράτους σήμερα? Να βάλει κι άλλους φόρους σε μισθωτούς και συνταξιούχους, γιατί "η φοροδιαφυγή δεν πιάνεται και δεν συλλαμβάνεται". Και να εξοργίσει τους ελεύθερους επαγγελματίες, κάνοντας πάλι διακρίσεις με σκανδαλώδη τρόπο, στα φορολογικά (δεν είμαι ελεύθερο επαγγελματίας). Ανάποδα ξανά. Όλα ανάποδα και λάθος. Σάμπως και μέσα σε αυτό το χαμό, καταλαβαίνει κάποιος τι είναι το σωστό?

Προσωπικά πιστεύω, πως όλοι γνωρίζουμε τι είναι το σωστό, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει το κόστος για να το εφαρμόσει. Κάνουμε όλοι τα κοροϊδα, τους ξύπνιους και τελικά, εμείς είμαστε λαθρεπιβάτες, στο ίδιο το τρένο που λέγεται Ελλάδα, χωρίς εισιτήριο και χωρίς προορισμό....

Η Χρυσή Αυγή πουλάει

Εμένα προσωπικά η Χρυσή Αυγή ούτε με τρομάζει ούτε μου κάνει κλίκ.
Έχω πολλές φορές περιγράψει επεισόδια και μαρτυρίες άλλων ανθρώπων που γνωρίζουν πως έχει εργαστεί μεθοδικά τόσο καιρό, με πρόγραμμα και σχέδιο, έτσι ώστε να "χτίσει" το ποσοστό της στη Βουλή και να παραμένει "ακούνητη". Σαν το μυρμήγκι, αθόρυβα, από γειτονιά σε γειτονιά, με πλήθος "εξυπηρετήσεων στην υπηρεσία του πολίτη".
Και όχι μόνο αυτό, αλλά Η Χρυσή Αυγή βλέπει τα ποσοστά της να ανεβαίνουν σιγά σιγά, εξαργυρώνοντας την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου που τόσα χρόνια στενάζει κάτω από το ζυγό του παράλογου ελληνικού κρατικού μηχανισμού, που την αναποτελεσματικότητα, την ασυδοσία και τον αυτισμό του, τον βάφτισε "ελευθερίες και δημοκρατικές διαδικασίες". Άρα είτε έμμεσα, είτε άμεσα, ενδύθηκε μια κόκκινη "επαναστατική" προβιά, ώστε να κατοχυρώσει ότι καμία "καπιταλιστική" (άρα φασιστική-θα συμπληρώσω εγώ) δύναμη, δεν θα οικειοποιηθεί τους μηχανισμούς του.
Παρένθεση εδώ. Άλλο πράγμα το παρα-κράτος και η λειτουργία του. Άλλο θέμα αυτό, που αφορά κατεξοχήν "δεξιούς". Άσχετα εάν για χρόνια ενήργησε ως "17 Νοέμβρη" και άλλα τέτοια κουραφέξαλα-δήθεν τρομοκρατικές οργανώσεις-"ένοπλοι αγώνες" και παπάρια μάντολες.
Η Χρυσή Αυγή είναι ένα επικοινωνιακό φαινόμενο, με στρατηγικό σχεδιασμό που γνωρίζει ακριβώς ποιά κουμπιά πρέπει να πατήσει, πως να κινηθεί και πως να ενεργήσει ώστε να κινηθεί εκατέρωθεν των ορίων της νομιμότητας, προκαλώντας συνεχώς συζητήσεις, σχόλια και αντεγκλήσεις στην Ελληνική κοινωνία. Καθόλου τυχαία βέβαια δεν έχουν γίνει αυτά. Καθώς η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται ώς "μια κάποια λύση". Η πιό δυναμική θα προσθέσω εγώ, που παίρνει το νόμο στα χέρια, όπως εύχεται ενδόμυχα, καθένας από μάς που βλέπει τα καθημερινά κακώς κείμενα, μπροστά στα μάτια του. Η Χρυσή Αυγή είναι -υποτίθεται- που θα τερματίσει τον ρου της χαοτικής εξέλιξης των πραγμάτων στην κοινωνία "που έχει φθαρεί από την αλλοτρίωση και των ξεπεσμό των ηθών", στο μεταναστευτικό "που πρέπει να ανασχεθεί το κύμα της λαθρομετανάστευσης που εκμαυλίζει την Ελληνική κυριαρχία στην επικράτεια", στην οικονομία "που ξεπουλιέται το εθνικό μας κληροδότημα στους δοσίλογους των Μνημονίων" και ούτω καθεξής.
Με λίγα λόγια ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του, εμφανίζονται να μπορούν να "κάνουν κάτι", σε μια εποχή απάθειας, νέκρας πνευματικής, ένδειας πολιτικής, διαλόγων και μονολόγων χωρίς αντίκρυσμα (κυρίως στα ΜΜΕ που ομφαλοσκοπούν για αφηρημένα νοήματα και στόχους, εξυπηρετώντας τα προφίλ των βουλευτών που κάνουν τις εκάστοτε πληρωμένες καταχωρήσεις).
Αυτό το κάτι, φαντάζει τεράστιο έργο, σχεδόν ανθρωπιστική παρέμβαση σε μια κεκαυμένη από τον αριστερισμό και την αναρχία Ελλάδα, που είναι επιτακτική ανάγκη "να ανακτήσει τις μνήμες και την παράδοση που την κρατά σε συνοχή, ώστε να μη χαθεί κάτω από τη μπότα της παγκοσμιοποίησης". Και της επέλασης του σιωνισμού, των μασόνων, των ανθελλήνων, των βαλτών να καταστρέψουν την ελληνική γλώσσα, των προδοτών κάθε είδους, των πατριδοκάπηλων συνδικαλιστών κλπ κλπ
Όπως γίνεται αντιληπτό, το καλοστημένο αυτό θεατράκι, έχει ενδυθεί πειστικότατους μανδύες πραγματικότητας, κοντολογίς φαίνεται τόσο αληθοφανές, όσο οι μαλακίες του αντίπαλου επικοινωνιακού δέους, του Λάκη Λαζόπουλου, που επίσης απευθύνεται στο ίδιο κοινό, με άλλους όρους. Εκεί που ο Λαζόπουλος δείχνει τους υπαίτιους για την απώλεια των εισοδημάτων, η Χρυσή Αυγή δείχνει (και δέρνει) τους υπαίτιους για την απώλεια θέσεων εργασίας στην εμποροπανήγυρη. Εκεί που ο Λαζόπουλος συζητά για τους υπαίτιους της μεγάλης ληστείας του δημοσίου ανά τα χρόνια, η Χρυσή Αυγή εξαγγέλει μηνύσεις κατά της ΕΛ.ΑΣ. Εκεί που ο Λαζόπουλος κάνει χιούμορ για τους διεφθαρμένους πολιτικούς νομιμοποιώντας τα γιαούρτια και τους "αγανακτισμένους", η Χρυσή Αυγή εφαρμόζει στην πράξη "όσα οι πολιτικοί δεν έκαναν φοβούμενοι το πολιτικό κόστος", βγάζοντας τους λαθρομετανάστες από τα κλειστά διαμερίσματα στο κέντρο. Αποκαθιστώντας τη νομιμότητα τόσο σε πραγματικό, όσο και δε μεταφορικό επίπεδο. Σα να λέμε " η δικαίωση του νοικοκύρη", που όπως λέει πολύ πετυχημένα και η διαφήμιση στο Media Markt "δεν είναι και χτεσινός".
Επιμένω και δεν μιλάω με πολιτικούς όρους, αλλά με όρους επικοινωνίας και μάρκετινγκ. Οι δήθεν "δημοκράτες" δημοσιογράφοι της κρατικής αλλά και της ιδιωτικής τηλεόρασης, σπεύδουν -με προσοχή, είναι αλήθεια- να αγκαλιάσουν το "φαινόμενο", γιατί πουλάει. Και πουλάει πάρα πολύ. Τόσο πολύ, που στο τέλος μπορεί να δούμε τη Ρένα Δούρου να ασπάζεται στο στόμο τον άλλοτε "τιμωρό" της, "κύριο" Κασιδιάρη, που καταβάθος είναι ένα απλό, λαϊκό παιδί που παραζορίστηκε με δύσκολες και περίπλοκες έννοιες, και παρεκτράπη δημοσίως. Δεν πειράζει, μες τη ζωή είναι αυτά. Το λέει και ο Πλούταρχος με το τραγούδι του "το καλύτερο παιδί". Όλοι κάνουμε σφάλματα. Αν όμως "γράφουμε" τέτοια νούμερα τηλεθέασης, έστω και μέσω της αρνητικής δημοσιότητας, τότε σίγουρα αξίζουμε πολλές δεύτερες ευκαιρίες.
Επειδή λοιπόν όλο αυτό που γίνεται είναι στημένο, με τους ίδιους όρους που ήταν στημένα τόσα τηλεπαράθυρα, τόση αγανάκτηση, τόση δημοκρατία και τόση αρετή, όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα πέσω στην παγίδα τους. Με αφήνουν παγερά αδιάφορο τα πρόσωπα τους και αρνούμαι να πανικοβληθώ, από τη δήθεν "άλλωση των δημοκρατικών θεσμών και την επέλαση των Ναζί φασιστών που θα καταλύσουν την αστική μας τάξη". Φούσκες μπλέ και τίποτα παραπάνω. Σημεία των καιρών και τίποτα περισσότερο. Μόδα και πρόσκαιρη τάση απελπισίας και χαζομάρας δικής μας.
Αυτό που περισσότερο με προβληματίζει, είναι πως ένα σωρό συμπολίτες μας, μετά από 30 χρόνια μεταπολίτευσης και -υποτίθεται- ομαλότητας και νομιμότητας, ακόμα πιστεύουν πως με τη βία θα λύσουν τα προβλήματα τους, όταν πιέζονται. Και χειροκροτούν.
Τόσα χρόνια χειροκροτούσαν τις πορείες, τις διεκδικήσεις, τους "αγώνες", τις καταλήψεις, τις μολότωφ και την επανάσταση κόντρα σε όλους και σε όλα---αριστερής εμπνεύσεως.
Τώρα χειροκροτούν τα πογκρόμ (γελοία λέξη, αλλά τόσο πολιτικά ορθή) εναντίον των μεταναστών στις λαϊκές αγορές, τις δυναμικές παρεμβάσεις της Χρυσής Αυγής στα πολιτικά πράγματα "με έργα, όχι με λόγια", υψηλού συμβολισμού (βλ. ξύλο στην Κανέλλη), την αποφασιστικότητα και το θάρρος των "λαϊκών παιδιών" που στέκονται μοναδικοί υπερασπιστές στις Θερμοπύλες του Ελληνισμού, απέναντι στους Μήδους εξ Ευρώπης (βλ. μέτρα της Τροϊκα, και τα λοιπά)--δεξιάς εμπνεύσεως αυτή τη φορά.
Ότι προκύψει, με λίγα λόγια. Όπως βολέψει. Ότι βολέψει και "καλύψει" τον φόβο, την ανασφάλεια και τα συμφέροντα μας, έτσι όπως τα καταλαβαίνουμε κάθε φορά. Ανοήτως και επιπολαίως.
Σα μικρά παιδάκια που είμαστε τελικά, τρομαγμένα από το κακό που -άθελα μας- έχουμε προκαλέσει τόσα χρόνια στον εαυτό μας. Και συνεχίζουμε να προκαλούμε χωρίς να σκεφτόμαστε
Η Χρυσή Αυγή είναι τρέντι. Και όπως όλα τα τρέντι, θα είναι μαζί μας για καιρό.
Μεγεία μας

Αυτό που κούρασε είναι η υποκρισία

Όλοι στις ιδιωτικές μας συζητήσεις, μιλάμε για το τέλος της εποχής που ζούμε, χωρίς αιδώ, χωρίς υπαινιγμούς, χωρίς κομπασμούς και εθελοτυφλία

Δεν έχω γνωρίσει παρά ελάχιστους, που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν πως σε λίγους μήνες τώρα πιά θα υπάρξουν μεγάλες αλλαγές στην Ελλάδα. Μια Ελλάδα που παριστάνει πως διαπραγματεύεται, όμως επί της ουσίας, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο αναβάλλοντας συνεχώς απαραίτητες και κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, παρότι ο Στουρνάρας έχει μπει σε διαδικασία "πάρτα όλα", μαζεύοντας τα ρέστα της κοινωνίας από το τραπέζι, ουδείς μπορεί να είναι αισιόδοξος πως τα μέτρα που ανακοινώνονται "θα βγούν", μέχρι το Σεπτέμβριο που θα ανακοινωθεί η έκθεση της Τροϊκα, για την Ελληνική οικονομία.

Η πραγματικότητα που αποκρύπτεται, είναι πως όχι μόνο τα μέτρα δε βγαίνουν, αλλά και ότι οι θυσίες των Ελλήνων, οι μεγάλες οριζόντιες περικοπές που υπέστησαν οι περισσότεροι εντελώς άδικα, αλλά και ένα σωρό άλλοι φόροι, πάνε εντελώς χαμένοι, μέσα στην παρούσα συγκυρία

Αυτό όμως που κούρασε, δεν είναι πως τα νούμερα δε βγαίνουν. Όπως δεν έβγαιναν τόσο καιρό

Αυτό που κούρασε και καταντά ευξευτελισμός της εναπομείνασας αξιοπρέπειας των πολιτών αυτής της χώρας, είναι πως συνεχώς αναπαράγονται τα ίδια μονότονα ψεύδη, με την ίδια ξύλινη γλώσσα, από σύσσωμο το κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Τόσο το κυβερνών, όσο και το αντιπολιτευόμενο. Δε γίνεται να τα ξεχωρίσεις.

Αυτή τη στιγμή, η Τροϊκα ζητά να κάνουμε ένα κράτος λειτουργικό, αξιόπιστο και οικονομικό, εφαρμόζοντας μεταρρυθμίσεις που η Ελληνική κοινωνία έτσι όπως έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί, αδυνατεί να υλοποιήσει.

Δεν εκλείπουν οι άξιοι λειτουργοί, ούτε και τα μέσα. Δεν εκλείπει πάντοτε η βούληση. Το πρόβλημα είναι πως δεν ανανεώνεται η κοινωνία με φρέσκες ιδέες, με φρέσκα πρόσωπα, τα οποία να έχουν απήχηση στον πολίτη, ως φέροντα λογικές και σοβαρές προτάσεις, που κοστολογημένες και ιεραρχημένες, θα αλλάξουν σταδιακά το πρόσωπο της χώρας

Διότι σήμερα, ο τρόπος που εκλέγονται οι άρχοντες του τόπου, αναπαράγει και ανακυκλώνει συνεχώς τον ίδιο βούρκο κομματικής σκοπιμότητας, πελατείας και συναλλαγής. Οι έχοντες συμφέροντα πολίτες ψηφίζουν αυτούς που θα τους εξυπηρετούν και το ανάποδο. Και τελικά η δημοκρατική λειτουργία της πολιτείας ακυρώνεται, μέσα από την τελμάτωση των αξιών της, σε ένα διαχρονικά αδρανές πολιτικό τοπίο με πολύ συγκεκριμένες προτεραιότητες. Που δεν είναι κοινωνικές, ούτε κάν εθνικές. Αλλά ξεκάθαρα συντεχνιακές και ιδιοτελείς

Έτσι συμβαίνει και τώρα. Οι συντεχνίες ανθίστανται με κάθε τρόπο, και την πληρώνουν οι πολλοί μέσω των "πακέτων μέτρων" που αδίκως πέφτουν στα κεφάλια όλων των Ελλήνων, χωρίς καμμία διάκριση

Και πως να γίνουν διακρίσεις, πως να ειπωθούν τα πράγματα "με το όνομα τους", όταν το ίδιο το κράτος έχει καταστεί αφερέγγυος παράγοντας σε τοπικό και διεθνές επίπεδο? Που κανένας σοβαρός άνθρωπος δε λαμβάνει υπόψη του ως φορέα ισορροπίας, ευημερίας και ανάπτυξης?

Και ενώ η αθλήτρια Παπαχρήστου, εξοβελίστηκε, "κάηκε στην πυρά" της κριτικής, για το ατυχές της σχόλιο σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ρεζιλεύοντας για μια ακόμα φορά την παράλογη Ελληνική πραγματικότητα, σε κάθε μήκος και πλάτος της υφηλίου, η έκθεση της Citibank, με τα αμείλικτα δεδομένα που παρουσιάζει, θεωρεί σίγουρο πως το Σεπτέμβριο δεν θα περάσουμε την αξιολόγηση, και θα βρεθούμε εκτός Ευρώ. Κι όμως αυτό δεν συζητείται δημοσίως. Φαίνεται πως η Παπαχρήστου είναι σημαντικότερο εθνικό κεφάλαιο, μεσούντος του θέρους, και ασχολούμαστε μαζί της.

Φοβάμαι πως η λύση που έχει προκριθεί είναι η παραμονή μεν της Ελλάδας εντός Ευρώπης, με ταυτόχρονη υπαγωγή της όμως σε ένα νόμισμα δεύτερης ταχύτητας, με το οποίο θα διεξάγονται οι εσωτερικές πληρωμές. Δεν ξέρω αν αυτό θα λέγεται δραχμή ή Νότιο Ευρώ ή Χρεο-Ευρώ. Δεν έχει και σημασία άλλωστε

Και δεν έχει σημασία, διότι όσο επιμένουμε να θεωρούμε την Ελληνική οικονομία με νομισματικούς και όχι παραγωγικούς όρους, τόσο τα φαντάσματα θα πλανώνται πάνω από τον ουρανό, σκιάζοντας τις ελπίδες μας, για μια καλύτερη μοίρα στην επόμενη 20ετία

Το βασικό θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε επίπεδο θεσμικό είναι η μεγέθυνση της παραγωγικής δυνατότητας της Ελλάδας, η δημιουργία νέων επενδύσεων υψηλής προστιθέμενης αξίας, η πριμοδότηση της καινοτομίας με κάθε κόστος και η ποιοτική αναβάθμιση του προϊόντος Τουρισμός, με ορίζοντα τουλάχιστον 5ετίας.