Εξευτελισμός

Η αποφυλάκιση του Νίκου Ρωμανού, οι άδειες του Κουφοντίνα, η ανομία και το πλιάτσικο στο κέντρο της Αθήνας, δήθεν στο όνομα της "πολιτικής αντίστασης", αποτελούν τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι του κράτους που έχουν όλοι ξεχαρβαλώσει.

Αν κάποτε σκεφτόμουν ότι ίσως και να επιστρέψω στην Ελλάδα, πλέον έχω αηδιάσει ολότελα και ούτε ο έμφυτος ρομαντισμός που με διακρίνει ως άτομο, είναι δυνατό να με παρακινήσει να δω το θέμα διαφορετικά.

Αηδία, λύπηση και απαξίωση. Ένα συναίσθημα πνιγμού και απογοήτευσης. Μια ματαίωση δίχως διέξοδο.

Η αγάπη για την πατρίδα είναι κάτι το αυτονόητο για μένα.

Ωστόσο μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι αν δεν υπάρχει κάποια ανταπόδωση, η αγάπη και η αυτοθυσία οδηγούν στον αφανισμό της προσωπικότητας εντός της ουτοπίας.

Δεν δέχομαι να ζώ και να πληρώνω φόρους σε μια πολιτεία που αποφυλακίζει εγκληματίες και καθάρματα δίχως ίχνος ανθρωπιάς και επαφής με αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως μια σύγχρονη, προοδευτική κοινωνία.

Και από την άλλη να με πρήζουν για την οικολογική καταστροφή, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, το τζαμί στο Βοτανικό και ένα σωρό άλλα δευτερεύοντα ζητήματα μεταξύ τύρου και αχλάδου.

Δεν το δέχομαι.

Είναι ζήτημα της Ελληνικής κοινωνίας να αλλάξει. Όποτε και αν αλλάξει.

Δε με ενδιαφέρει πλέον, ούτε και θα περιμένω να έρθει η "Αλλαγή" στην οποία διαχρονικά πίστεψα.

Ο εξευτελισμός της Ελλάδας, είναι όλος δικός σας.

"Η Ελλάδα είναι μια όμορφη χώρα για διακοπές"

Μας είπε χτες ο κύριος Φούχτελ ότι η χώρα μας είναι κατάλληλη για διακοπές. Και παρότρυνε τους πατριώτες του τους Γερμανούς να συρρεύσουν κατά χιλάδες στις παραλίες μας

Δίπλα του ο Ρεχάγκελ και η καλλονή Όλγα Κεφαλογιάννη με τα λεφτά του Βαρδή να παριστάνει την υπουργό, προσπαθούσαν να ενθαρρύνουν τη μη λεκτική επικοινωνία-να περάσουν το μήνυμα

"Γκρής ιζ φουλ οφ σαϊτς" έγραφαν τα μπλουζάκια που φορούσαν οι τουρίστες της δεκαετίας του 80 στο Φαληράκι, ενώ τα ντόπια καμάκια απαντούσαν με μπλουζάκια "Γκρηκς ντου ιτ μπέτερ" κλείνοντας το μάτι στις Σουηδέζες συζύγους, που έλεγε τις προάλλες ο Καμμένος.

Συμπληρώνω την εικόνα στο μυαλό μου, με τα βίντεο από την επιτυχημένη σειρά του ΣΚΑΙ με παρουσιαστή τον Τατσόπουλο που έχει πάρει τη μισή Αθήνα, με τίτλο "1821"

Και συλλογίζομαι και αναρωτιέμαι πίνοντας τον πρωινό μου καφέ

Τι άλλαξε από τότε μέχρι σήμερα? Από τότε που έγινε προσπάθεια από τον Καποδίστρια να ιδρυθεί ένα καινούργιο Ελληνικό κράτος?

Νομίζω δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως

Ανατρέχω σε κάποιες ιστοριογραφίες περιηγητών της εποχής της επανάστασης, αλλά και νωρίτερων εποχών και όλοι περιγράφουν την Ελλάδα ως ένα τόπο αγροτικό, νηφάλιο, με πολύ φως και πολλά αρχαία διάσπαρτα σε κάθε γωνιά της, ανθρώπους φιλόξενους -έστω και τραγικά αγράμματους- και μια φύση συγκλονιστική που υποβάλλει τις αισθήσεις.

Λίγο πιο έξω από την Αθήνα, μισή ώρα με το αυτοκίνητο να πάς, νομίζεις ότι βρίσκεσαι στο 1821. Στην υπέροχη Ελλάδα των διακοπών.

Στη σειρά του ΣΚΑΪ ήταν φανερό ότι η ίδρυση του Ελληνικού κράτους με εξέχοντα τον Καποδίστρια, ήταν μια απόφαση των Ευρωπαίων ελίτ, που θέλησαν να φέρουν το μοντέλο διοίκησης και οργάνωσης των "προηγμένων" κοινωνιών τους και να το εγκαταστήσουν αυτούσιο-μεταφρασμένο.

Δηλαδή οι Ευρωπαίοι τότε μας βοήθησαν με πακέτο-προίκα πρωθυπουργό, μνημόνιο, δάνεια και τεχνική βοήθεια δια χειρός....Όθωνα. Σήμερα δεν είμαστε τόσο τυχεροί καθώς ο Ραϊχενμπαχ και η Τασκ Φορς δε θυμίζουν με τίποτα γόνους βασιλικής οικογένειας.

Νομίζω δεν έχει αλλάξει τίποτα απολύτως

Από τότε μέχρι σήμερα η Ελληνική κοινωνία παραμένει διχασμένη ανάμεσα στην πραγματική εξέλιξη της, την ωριμότητα και την αντίληψη της για το περιβάλλον γύρω της και το τι "οφείλει" να κάνει "για να παρακολουθήσει τις διεθνείς εξελίξεις".

Με λίγα λόγια παραμένουμε διχασμένοι ανάμεσα σε αυτό που πραγματικά είμαστε (και δε θέλουμε να αλλάξουμε) και αυτό που θέλουμε να είμαστε (αλλά δε μπορούμε να το κάνουμε αν δεν αλλάξουμε)

Σε αυτό το ιστορικό-κοινωνικό-φιλοσοφικό-διαχρονικό παιχνίδι "μηδενικού αθροίσματος", με αλλεπάληλα "νέα ξεκινήματα", "επανιδρύσεις του κράτους", "αλλαγή", "μεταρρυθμίσεις" και τελικά....αλλεπάληλες χρεοκοπίες και αποτυχίες και ζωή με Ευρωπαϊκά δανεικά, η μοναδική σταθερά παραμένει ότι "η Ελλάδα είναι μια όμορφη χώρα για διακοπές"

Μήπως κάποτε θα πρέπει να ασχοληθούμε σοβαρά με αυτό και να ξεχάσουμε την επίμονη (έξωθεν επιβληθείσα και αυτή) Οθωνικής καταβολής, προγονοπληξία μας?

Μήπως κάποτε θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι το 1821 δεν υπήρχε καμμία Ελλάδα που να έχει σχέση και σύνδεση με την αρχαία Ελλάδα, αλλά υπήρχε ενα πληθυσμιακό συνοθύλευμα Ελλήνων, Αλβανών, Τούρκων και Σλάβων που συνιστούσε μια Οθωμανική κοινωνία?

Μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι ξεκινήσαμε από αυτή την Οθωμανική κοινωνία και τις ιδιαιτερότητες της (και τις συνήθειες και τον τρόπο ζωής της Βυζαντινής μεσαιωνικής κοινωνίας) και ότι θα πρέπει αυτή την κοινωνία να την εξελίξουμε σε κάτι πιο συμβατό με την Ευρωπαϊκή μας "ιδεολογική προβολή"?

Γιατί έτσι όπως το ξαναπάμε και στις μέρες μας, επί της ουσίας επιβεβαιώνουμε τη μοίρα μας ως θέρετρο και τόπο αναψυχής περισσότερο, παρά ως κάποια οντότητα που μπορεί να ορίσει τον εαυτό της και με όρους σύγχρονου κράτους

Και το κάτω κάτω, εμένα δε με ενοχλεί να πουλάω διακοπές αν από αυτό μπορώ να ζήσω και να ζήσω καλά

Με ενοχλεί να παριστάνω κάτι που δεν είμαι, επειδή "έτσι οφείλουμε να κάνουμε", βάση της στοχοθεσίας μιας "ανώτερης ελίτ" που θέλει να κάνει τις δουλίτσες της

Και τελικά διαιωνίζει αυτό το διχασμό, που εγκαινιάστηκε με την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους, ως πρωτότυπο παράδοξο μιας κοινωνίας που "δεν καταλαβαίνει" την ηγεσία της, έστω και αν -υποτίθεται- πως την....εκλέγει

Αν δε μπορείτε να μεταρρυθμίσετε....

....τότε μην ασχολείστε άδικα, παρακάμψε τα!

Αυτό είναι το μήνυμα που έχω να δώσω και που υποστηρίζω με σθένος

Καλώς η κακώς τα κακώς κείμενα είναι πάρα πολλά

Η Ελλάδα χρειάζεται επανεκκίνηση μέσα από μια σοβαρή διαδικασία δημόσιας αυτοκριτικής

Και τα εγκαίνια ενός μεγάλης έκτασης διαλόγου στην κοινωνία, απ όλους τους συμμετέχοντες σε αυτή

Χωρίς ατζέντες, χωρίς στεγανά

Χωρίς "προαπαιτούμενα" και αγκυλώσεις.

Αν κάτι χρειάζεται "στάση πληρωμών" είναι η επένδυση στις παρωχημένες φόρμες και αντιλήψεις

Αν κάτι χρειάζεται "αναπτυξιακή στρατηγική" είναι η έμφαση στην ανάπτυξη παράλληλων υγιών δομών σε κάθε επίπεδο

Με την ωρίμανση των υγιών δομών, θα μπορέσουμε να αποκαθηλώσουμε τις παλιές, που συνεχώς θέτουν εμπόδια στην δυνητική πορεία της χώρας προς τα εμπρός

Ξεκινώντας από την ανάπτυξη ενός καινούργιου, απλού και λειτουργικού νομοθετικού πλαισίου, εξ αρχής, Συνταγματική αναθεώρηση και ριζικό ανασχεδιασμό των σχέσεων πολιτείας-εξουσιών-αστυνομίας σε νέες βάσεις.

Εδραίωση της οικονομίας σε ρεαλιστικές βάσεις λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα γεωπολιτικά και φυσικά χαρακτηριστικά της πατρίδας μας. Με μακρόπνοο σχεδιασμό που θα γίνει βίωμα για όλους τους Έλληνες πολίτες μέσα από την λογική και την εστίαση του σε ένα καλύτερο μέλλον.

Δεν υπάρχουν λύσεις αναίμακτες όταν αποφασίσεις να τα βάλεις με το "τέρας"

Όμως μερικές φορές οι περιστάσεις απαιτούν μια περισσότερο ευέλικτη αντιμετώπιση

Έχουμε εστιάσει στην άρνηση, στην ανούσια και στείρα κριτική του παρελθόντος, όμως ουδείς ασχολείται με το που θα πρέπει να φτάσουμε. Και πως αυτό θα το κάνουμε

Μπορούμε να εστιάσουμε στην θετική προοπτική μόνο εφόσον παρακάμψουμε τα εμπόδια και παραδεχτούμε ότι ορισμένα είναι αδύνατον να παραληφθούν.

Είτε θα πρέπει να γκρεμίσουμε τα πάντα και να χτίσουμε εκ νέου, κάτι αδύνατο, είτε θα πρέπει να αναπτύξουμε εναλλακτικές και σταδιακά να αντικαθιστούμε τα "φθαρμένα" εργαλεία.

Για να συμβεί αυτό όμως είναι πρωταρχικής σημασίας να υπάρξει σαφές, καθορισμένο και δυνατό μήνυμα από την κοινωνία. Από όλους εμάς.

Αυτό το μήνυμα ψιθυρίζεται από παρέα σε παρέα, χωρίς να έχει γίνει ακόμα μέγεθος ικανό να παρασύρει πολιτικές δυνάμεις που παραμένουν "άστεγες" αναζητώντας πυξίδα πορείας.

Το μήνυμα δεν είναι μεταρρύθμιση. Το μήνυμα είναι αντικατάσταση.

Ο καιρός γαρ εγγύς.....

Η Ελλάς δεν ξέρει τι θα πει δημοκρατία

Ο τίτλος που έβαλα τα λέει όλα.

Λυπάμαι αν δυσαρεστήσω κάποιους πατριώτες που αναπολούν την Αττική Δημοκρατία και τις αγορεύσεις των πολιτών στην Πνύκα. Έστω και αν ποτέ (αυτοί οι πατριώτες) δεν έζησαν τις λαμπρές αυτές στιγμές που με τόσο στόμφο μνημονεύουν στις "κατάλληλες" περιστάσεις. Δεν έχει σημασία. Η ιστορία, έστω και στην πιο θολή και ακαθόριστη μορφή της, γίνεται ακλόνητο επιχείρημα όταν απευθύνεσαι σε άσχετους και ημιμαθείς.

Ο λαός νομίζει, ότι δημοκρατία σημαίνει "να αποφασίζει ο λαός" και να επικρατεί "η γνώμη της πλειοψηφίας". Ναι. Όμως δίπλα σε αυτά υπάρχουν κι άλλα τόσα, που όταν λείπουν, αντί για δημοκρατία, έχουμε για πολίτευμα το τυφλό αδερφάκι της, την οχλοκρατία.

Ο λαός νομίζει, ότι δημοκρατία σημαίνει να έχουμε κοινοβούλιο, να κάνουμε εκλογές, να είμαστε "ελεύθεροι να αποφασίζουμε", να επικρατεί το συμφέρον των πολλών, έναντι των λίγων και άλλα τέτοια γραφικά.

Ο λαός, με λίγα λόγια, είναι πλήρως παραπλανημένος, για το τι εστί δημοκρατία.

Στην αρχαία Ελλάδα, δημοκρατία σήμαινε, ότι κράτος, δηλαδή κοινωνία, δηλαδή έθνος, ήταν ο δήμος. Ο δήμος, αποτελούταν από τους πολίτες. Δηλαδή από μια κάστα ανθρώπων, με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά αμιγώς εθνοκεντρικά, πολύ συγκεκριμένα καθήκοντα και πολύ συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Στην αρχαία Ελλάδα λοιπόν, εκ προοιμίου, δεν υπήρχε ισότητα και ισονομία για όλους τους κατοίκους μιας πόλης. Υπήρχαν φυλετικές, πολιτικές, πολιτιστικές, γενεαλογικές κλπ κάθε είδους διακρίσεις. Υπήρχα με λίγα λόγια όρια σαφώς καθορισμένα, για το ποιός θα συμμετείχε στα πολιτικά πράγματα. Στις υποθέσεις της πόλης.

Σε μεταγενέστερες φάσεις της ιστορίας, διαπιστώσαμε ότι το αρχαίο Ελληνικό μοντέλο ήταν λειτουργικό, μόνο όταν τα αυστηρά καθορισμένα όρια τηρούνταν ευλαβικά, όχι μόνο αναφορικά με το ποιοί ήταν οι πολίτες και τι έκαναν στην πόλη, αλλά και σχετικά με τους νόμους και την οργάνωση που επίσης πολύ αυστηρά διέτρεχαν την καθημερινότητα.

Και έρχομαι στο σήμερα, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

 Μόνο δημοκρατία δεν έχουμε σήμερα στη χώρα μας, σε αυτό το άναρχο και αναρχικό αμπέλι, στο οποίο μόνο οι ταμπέλες με τις έννοιες έχουν απομείνει να κρέμονται, κενές ουσίας.

Γιατί, όχι μόνο δεν τηρούνται οι νόμοι του κράτους, αλλά σε κανένα επίπεδο δεν υπάρχει οργάνωση, ευρυθμία, αξιοπιστία και καθορισμένα όρια με υποχρεώσεις και ευθύνες, για τον καθένα εξ ημών.

Δημοκρατία δίχως οργάνωση, νομιμότητα και ελεύθερες συναλλαγές μεταξύ ιδιωτών δεν υφίσταται. Δημοκρατία δίχως αυστηρά καθορισμένα πλαίσια δράσης του κράτους δεν υφίσταται. Δημοκρατία δίχως σεβασμό σε συγκεκριμένες αξίες, υπαρκτές και βιωματικά καθημερινές, δεν υπάρχει. Δημοκρατία  δίχως αισθητική, δίχως γλώσσα, δίχως πολιτισμό, δίχως ιστορία, δίχως τελικά παραγωγή ιδιαίτερης ταυτότητας, μοναδικής και συγκεκριμένης, δεν νοείται πουθενά στον κόσμο.

Έτσι, μόνο κατ' όνομα, αστειευόμενοι μεταξύ μας, μπορούμε να θεωρήσουμε πως η Ελλάδα έχει δημοκρατικό πολίτευμα, όταν επί της ουσίας, η διακυβέρνηση της χώρας, αλλά και η κοινή καθημερινότητα, περισσότερο μοιάζουν με φασιστικά ολοκληρωτικά καθεστώτα, στα οποία επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, απόλυτο και μη αμφισβητήσιμο. Ενώ ο φτωχός, ο αδύναμος και ο ανίσχυρος, έχουν στα χέρια τους  μονάχα τις αναμνήσεις και τις στρεβλές αντιλήψεις άλλων εποχών της ιστορίας.

Στην Ελλάδα του σήμερα, η βία, η αντιπαράθεση, ο εγωισμός, η μικροπρέπεια και η αδιαλλαξία, η μικρόνοια και η αμορφωσιά, ο εκβαρβαρισμός κάθε πολιτιστικής έκφρασης, υπέρ της μαζικής αποχαύνωσης, περισσεύουν. Στην Ελλάδα του σήμερα, η πλειοψηφία είναι άξεστοι και άσχετοι άνθρωποι που ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους, ενώ η μειοψηφία στενάζει υπό το βάρος της αδυναμίας της να διαμορφώσει χρήσιμες καταστάσεις για τον τόπο.

Και λόγω του ότι το δημοκρατικό πολίτευμα που σήμερα διαθέτουμε απαιτεί και την εκλογική διαδικασία για να αντιπροσωπεύεται ο λαός, κάθε φορά που ψηφίζουμε, αναπαράγουμε τα ίδια πρότυπα, από την ίδια πλειοψηφία που ανάπηρη πνευματικά, ηθικά, πολιτιστικα και κοινωνικά, συντηρεί την επίσης ίδια άθλια πολιτική τάξη κούτσαβλων και ανίκανων ανθρώπων.

Η Ελλάδα δεν ξέρει τι θα πεί δημοκρατία, αλλά και οι νέες γενιές, δε γνωρίζουμε την δημοκρατία-ούτε κατά φαντασία.

Γνωρίζουμε μια αυταπάτη, διακοσμημένη με ευσεβείς πόθους και αποσπασματική γνώση, η οποία καμμία απολύτως σχέση δεν έχει με το τι πραγματικά συμβαίνει, τόσο εδώ, όσο και έξω.

Δημοκρατία σημαίνει πάνω απ όλα, μια διαρκής προσπάθεια για να ζεί ο άνθρωπος καλά, μαζί με τους άλλους συνανθρώπους-συνκοινωνούς του. Και να παράγουν καλό για να απολαμβάνουν καλό.

Η δημοκρατία είναι ιδανικά ένας τρόπος διοίκησης μια κοινωνίας, που αποσκοπεί στην κατάκτηση του ανώτερου κατά Πλάτωνα επιπέδου που μπορεί να κατακτήσει η ανθρώπινη φύση. Της αρετής.

Ας αναλογιστούμε τελικά, πως μας αξίζει να ζούμε. Και ας κάνουμε κάτι για αυτό...

Αυτό που κούρασε είναι η υποκρισία

Όλοι στις ιδιωτικές μας συζητήσεις, μιλάμε για το τέλος της εποχής που ζούμε, χωρίς αιδώ, χωρίς υπαινιγμούς, χωρίς κομπασμούς και εθελοτυφλία

Δεν έχω γνωρίσει παρά ελάχιστους, που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν πως σε λίγους μήνες τώρα πιά θα υπάρξουν μεγάλες αλλαγές στην Ελλάδα. Μια Ελλάδα που παριστάνει πως διαπραγματεύεται, όμως επί της ουσίας, προσπαθεί να κερδίσει χρόνο αναβάλλοντας συνεχώς απαραίτητες και κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, παρότι ο Στουρνάρας έχει μπει σε διαδικασία "πάρτα όλα", μαζεύοντας τα ρέστα της κοινωνίας από το τραπέζι, ουδείς μπορεί να είναι αισιόδοξος πως τα μέτρα που ανακοινώνονται "θα βγούν", μέχρι το Σεπτέμβριο που θα ανακοινωθεί η έκθεση της Τροϊκα, για την Ελληνική οικονομία.

Η πραγματικότητα που αποκρύπτεται, είναι πως όχι μόνο τα μέτρα δε βγαίνουν, αλλά και ότι οι θυσίες των Ελλήνων, οι μεγάλες οριζόντιες περικοπές που υπέστησαν οι περισσότεροι εντελώς άδικα, αλλά και ένα σωρό άλλοι φόροι, πάνε εντελώς χαμένοι, μέσα στην παρούσα συγκυρία

Αυτό όμως που κούρασε, δεν είναι πως τα νούμερα δε βγαίνουν. Όπως δεν έβγαιναν τόσο καιρό

Αυτό που κούρασε και καταντά ευξευτελισμός της εναπομείνασας αξιοπρέπειας των πολιτών αυτής της χώρας, είναι πως συνεχώς αναπαράγονται τα ίδια μονότονα ψεύδη, με την ίδια ξύλινη γλώσσα, από σύσσωμο το κατεστημένο πολιτικό σύστημα. Τόσο το κυβερνών, όσο και το αντιπολιτευόμενο. Δε γίνεται να τα ξεχωρίσεις.

Αυτή τη στιγμή, η Τροϊκα ζητά να κάνουμε ένα κράτος λειτουργικό, αξιόπιστο και οικονομικό, εφαρμόζοντας μεταρρυθμίσεις που η Ελληνική κοινωνία έτσι όπως έχει οικοδομηθεί και λειτουργεί, αδυνατεί να υλοποιήσει.

Δεν εκλείπουν οι άξιοι λειτουργοί, ούτε και τα μέσα. Δεν εκλείπει πάντοτε η βούληση. Το πρόβλημα είναι πως δεν ανανεώνεται η κοινωνία με φρέσκες ιδέες, με φρέσκα πρόσωπα, τα οποία να έχουν απήχηση στον πολίτη, ως φέροντα λογικές και σοβαρές προτάσεις, που κοστολογημένες και ιεραρχημένες, θα αλλάξουν σταδιακά το πρόσωπο της χώρας

Διότι σήμερα, ο τρόπος που εκλέγονται οι άρχοντες του τόπου, αναπαράγει και ανακυκλώνει συνεχώς τον ίδιο βούρκο κομματικής σκοπιμότητας, πελατείας και συναλλαγής. Οι έχοντες συμφέροντα πολίτες ψηφίζουν αυτούς που θα τους εξυπηρετούν και το ανάποδο. Και τελικά η δημοκρατική λειτουργία της πολιτείας ακυρώνεται, μέσα από την τελμάτωση των αξιών της, σε ένα διαχρονικά αδρανές πολιτικό τοπίο με πολύ συγκεκριμένες προτεραιότητες. Που δεν είναι κοινωνικές, ούτε κάν εθνικές. Αλλά ξεκάθαρα συντεχνιακές και ιδιοτελείς

Έτσι συμβαίνει και τώρα. Οι συντεχνίες ανθίστανται με κάθε τρόπο, και την πληρώνουν οι πολλοί μέσω των "πακέτων μέτρων" που αδίκως πέφτουν στα κεφάλια όλων των Ελλήνων, χωρίς καμμία διάκριση

Και πως να γίνουν διακρίσεις, πως να ειπωθούν τα πράγματα "με το όνομα τους", όταν το ίδιο το κράτος έχει καταστεί αφερέγγυος παράγοντας σε τοπικό και διεθνές επίπεδο? Που κανένας σοβαρός άνθρωπος δε λαμβάνει υπόψη του ως φορέα ισορροπίας, ευημερίας και ανάπτυξης?

Και ενώ η αθλήτρια Παπαχρήστου, εξοβελίστηκε, "κάηκε στην πυρά" της κριτικής, για το ατυχές της σχόλιο σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης, ρεζιλεύοντας για μια ακόμα φορά την παράλογη Ελληνική πραγματικότητα, σε κάθε μήκος και πλάτος της υφηλίου, η έκθεση της Citibank, με τα αμείλικτα δεδομένα που παρουσιάζει, θεωρεί σίγουρο πως το Σεπτέμβριο δεν θα περάσουμε την αξιολόγηση, και θα βρεθούμε εκτός Ευρώ. Κι όμως αυτό δεν συζητείται δημοσίως. Φαίνεται πως η Παπαχρήστου είναι σημαντικότερο εθνικό κεφάλαιο, μεσούντος του θέρους, και ασχολούμαστε μαζί της.

Φοβάμαι πως η λύση που έχει προκριθεί είναι η παραμονή μεν της Ελλάδας εντός Ευρώπης, με ταυτόχρονη υπαγωγή της όμως σε ένα νόμισμα δεύτερης ταχύτητας, με το οποίο θα διεξάγονται οι εσωτερικές πληρωμές. Δεν ξέρω αν αυτό θα λέγεται δραχμή ή Νότιο Ευρώ ή Χρεο-Ευρώ. Δεν έχει και σημασία άλλωστε

Και δεν έχει σημασία, διότι όσο επιμένουμε να θεωρούμε την Ελληνική οικονομία με νομισματικούς και όχι παραγωγικούς όρους, τόσο τα φαντάσματα θα πλανώνται πάνω από τον ουρανό, σκιάζοντας τις ελπίδες μας, για μια καλύτερη μοίρα στην επόμενη 20ετία

Το βασικό θέμα που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε επίπεδο θεσμικό είναι η μεγέθυνση της παραγωγικής δυνατότητας της Ελλάδας, η δημιουργία νέων επενδύσεων υψηλής προστιθέμενης αξίας, η πριμοδότηση της καινοτομίας με κάθε κόστος και η ποιοτική αναβάθμιση του προϊόντος Τουρισμός, με ορίζοντα τουλάχιστον 5ετίας.