Η Μακεδονία είναι Ελληνική - και μόνο

Παρατηρώ εδώ και καιρό τόσους ανθρώπους και την προσπάθεια που κάνουν να πείσουν τον Ελληνικό λαό ότι το Μακεδονικό είναι ασήμαντο ζήτημα.

Ότι δηλαδή το όνομα ήδη χρησιμοποιείται από "όλο τον κόσμο" και ότι τελικά τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δε γίνεται.

Μας λένε "ας προχωρήσουμε παρακάτω επιτέλους με αυτό" δίχως όμως να μας προτείνουν μια κατά τη γνώμη τους εθνικά υπεύθυνη και σοβαρή λύση. Μας πιάνουν στο φιλότιμο.

Μας λένε ότι το πρόβλημα δε βρίσκεται στο όνομα, αλλά στο σύνταγμα της μικρής αυτής χώρας που προβάλλει αλυτρωτικές προθέσεις. Μας αποπροσανατολίζουν.

Μας ζητάνε να γίνουμε "ευέλικτοι" ώστε τα Σκόπια να μπούν (επιτέλους-για τους ίδιους) στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και να τελειώσει μια και καλή αυτό το ζήτημα. Μας ζητούν να παραιτηθούμε.

Ε λοιπόν η απάντηση μου είναι ΟΧΙ.

Δε δίνουμε κανένα όνομα και δεν παραχωρούμε απολύτως τίποτα και για κανένα λόγο.

Η Μακεδονία ήταν, είναι και παραμένει Ελληνική τόσο σε όνομα, σε γεωγραφία όσο και και ιστορία.

Εάν θέλουν να βάλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, να προωθήσουν μια λύση που δεν θα περιέχει το όνομα Μακεδονία.

Τότε η υπόθεση θα λυθεί εύκολα και γρήγορα - δεν το κάνουν όμως.

Διερωτάται κανείς γιατί?

Για ποιό λόγο βρε παιδί μου θα πρέπει εμείς - οι νομιμοι κάτοχοι του brand name- να φανούμε "λογικοί" απέναντι σε ένα παράλογο αίτημα?

Ενώ οι Σκοπιανοί πάντοτε φωτογραφίζονται ώς οι αδικημένοι και οι ευάλωτοι που καταδικάζονται στην αφάνεια εξαιτίας της...άκαρδης Ελλάδας?

Τα ίδια κέντρα που κάνουν την ανθελληνική προπαγάνδα μας θυμίζουν με κάθε αφορμή ότι το Μακεδονικό ζήτημα υπάρχει από χρόνια παλιά.

Και ότι κάποτε, κάποιοι, κάπως, τάχα μου "παραχώρησαν" το όνομα στους Σκοπιανούς.

Δηλαδή αγαπητέ αναγνώστη, εάν υποθέσουμε ότι έγιναν λάθη (που δεν έγιναν) παλιότερα, αυτό σημαίνει ότι θα μας ακολουθούν εσαεί και δεν θα μπορούμε ποτέ να αλλάξουμε γνώμη αν διαπιστώσουμε ποιό είναι το πραγματικό μας συμφέρον?

Δηλαδή αγαπητέ αναγνώστη, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι η Ελληνική εξωτερική πολιτική δεν θα πρέπει ποτέ να ξαναγίνει Ελληνοκεντρική αλλά να άγεται από το άρμα του κάθε επιτήδειου που απεργάζεται μηχανισμούς και στρατηγικά σχέδια για το δικό του όφελος?

Δηλαδή αγαπητέ αναγνώστη, θα πρέπει να αποδεχτούμε ωμά και δίχως προφάσεις, ότι η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση πράττει ΕΝΑΝΤΙΑ στην εντολή που της έχει δώσει ο Ελληνικός λαός, να υπερασπίζεται το Σύνταγμα, τους νόμους και το εθνικό μας συμφέρον?

Δεν γράφω το κείμενο με ρομαντισμό. Τουναντίον.

Γράφω έχοντας στο μυαλό μου ότι αν υποκύψουμε και σε αυτό το ζήτημα, θα αφανιστούμε ολοκληρωτικά ως έθνος-ως υπόσταση.

Ήδη μας έχουν διαλύσει οικονομικά και ηθικά. Ήδη μας έχουν παγιδεύσει σε έναν ατέρμονα μηχανισμό αναπαραγωγής χρεών και ελλειμάτων. Σε κάθε επίπεδο.

Ήδη συντηρούν τους εχθρούς μας εντός και εκτός της επικράτειας, έχουν βάλει βόμβα στο δημογραφικό μας, έχουν αλώσει τα σύνορα μας γεωγραφικά, ηλεκτρονικά, πολιτικά, πολιτιστικά.

Ήδη μας έχουν φορέσει το καπίστρι της λάθος παγκοσμιοποίησης (υπάρχει και σωστή παγκοσμιοποίηση άραγε?) ενώ εμείς καρτερικά πιστεύουμε σε καλύτερο μέλλον εάν κάνουμε όσα μας πούν.

Αυτό είναι τεράστιο λάθος. Μοιραίο και τραγικό.

Το Μακεδονικό πρέπει να γίνει κεντρικό σημείο μιας νέας αντίληψης για την εξωτερική μας πολιτική.

Της αντίληψης της ισχύος σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Δεν είναι δυνατόν να διαθέτουμε τον ισχυρότερο στρατό στα Βαλκάνια (δεν αναφέρομαι στην Τουρκία) και να παραιτούμαστε μιας επιλογής ισχύος.

Δεν είναι δυνατον να αποδεχόμαστε συζητήσεις περί "μεγάλης Αλβανίας", "σκοπιανού αλυτρωτισμού", "απειλής στον Έβρο", όταν ο στρατός μας διαθέτει ισχύ και μαχητική ικανότητα όπως σήμερα.

Αυτά τα ζητήματα τα τελειώνεις άμεσα με μία ρωμαλέα στάση και ξεκάθαρες θέσεις.

Ούτε επίσης αποδέχομαι ότι έχουν σοβαρότητα οι φήμες για "εξωτερικές πιέσεις" από ξένες δυνάμεις οι οποίες μας παροτρύνουν "φιλικά" να σκύψουμε δίχως αιδώ και να αποδεχτούμε τα όσα τραγικά μας βάζουν να διαπραγματευτούμε.

Για να το πω απλά: Κανένας δε μας έσυρε σε διαπραγμάτευση δίχως τη θέληση μας. Κανείς δε μας υποχρεώνει να διαπραγματευτούμε τίποτα απολύτως. Ούτε να αποδεχτούμε μια ονομασία που δε μας καλύπτει στο πλαίσιο της ελληνοκεντρικής μας εξωτερικής πολιτικής.

Όλα αυτά τα παθαίνουμε επειδή ο κύριος Τσίπρας θέλει να κερδίσει πολιτικό χρόνο πουλώντας στον κάθε μειοδότη εθνική περιουσία - κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Επαναλαμβάνω για τελευταία φορά.

Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Δε με ενδιαφέρει, ούτε και με αφορά πως οι άλλοι την ονομάζουν ή την αποκαλούν. Η Ελλάδα δεν είναι "οι άλλοι". Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και μόνον.

Και αυτή είναι και πρέπει να είναι η κεντρική πολιτική μας επιλογή ως έθνος και κράτος.

Οι τεχνικές προπαγάνδας των κυβερνήσεων

Από την ιστοσελίδα "Εναλλακτική Δράση", εδώ: Οι τεχνικές προπαγάνδας των κυβερνήσεων

Αναδημοσιεύω αυτούσιο το κείμενο, για προφανείς λόγους. Τροφή για σκέψη, σχολιασμός δικός μου

Ad hominem: Επίθεση στον άνθρωπο και όχι στα επιχειρήματά του. Παράδειγμα: Είναι Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, αριστερός, δεξιός, κοντός, ψηλός, έξυπνος, κουτός, είναι ομοφυλόφιλος, είναι αλβανός, είναι φτωχός, είναι δικός τους, είναι μέλος στο τάδε βίντεο κλάμπ κλπ με λίγα λόγια είναι η προσωπική επίθεση.

Ad nauseam: Επανάληψη του ίδιου επιχειρήματος (“μέχρι ναυτίας”) σε μορφή σλόγκαν μέχρι να γίνει πιστευτό. Λειτουργεί καλύτερα οτάν τα μέσα ενημέρωσης είναι περιορισμένα και ελεγχόμενα. Η περίφημη Γκαιμπελική προπαγάνδα. "Πες πες, στο τέλος, όλο και κάτι θα μείνει". Παραδείγματα: Success Story, Λεφτά Υπάρχουν, Αλλαγή, Εδώ και τώρα εκλογές, Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο κλπ

Επίκληση αυθεντιών: Όταν διάφοροι “ειδικοί” υποστηρίζουν αυτό που η προπαγάνδα θέλει να αποδείξει ως την μόνη αλήθεια. Η κατεξοχήν μέθοδος των τηλεπαραθύρων και της τηλεοπτικής προπαγάνδας των "'έγκριτων δημοσιογράφων". Στο τηλεπαράθυρο εμφανίζονται ειδήμονες που τάχα μου αποδεικνύουν με επιχειρηματα οτιδήποτε συζητείται. Σε ζωντανή μετάδοση. Σε άλλες περιπτώσεις η αυθεντία μπορεί να είναι πολιτική ή θρησκευτική. Παραδείγματα. Ο Χριστός είναι υπαρκτό πρόσωπο, το λένε τα ευαγγέλια. Ο καπιταλισμός είναι κακό πράγμα, το απέδειξε ο Μάρξ. Ο άνθρωπος προήλθε από τον πίθηκο, το είπε ο Δαρβίνος κλπ

Χρήση φόβου: Εδραίωση αισθημάτων αγωνίας και πανικού στον γενικό πληθυσμό συνήθως με την επίκληση ενός ανώτερου εξωτερικού μεγάλου κινδύνου. Αν δεν κάνουμε αυτά που -δήθεν- μας λέει η Τροϊκά, δηλαδή να σας πηδήξουμε χωρίς αναισθητικό μέχρι να πεθάνετε, δεν θα πάρουμε την επόμενη δόση και θα πεινάσετε. Ο ιός του δυτικού Νείλου επιτίθεται στους Έλληνες μέσα από τα τσιμπήματα κουνουπιών, επειδή δεν είχαμε λεφτά να ψεκάσουμε. Τρέξτε να εμβολιαστείτε γιατί αν δεν το κάνετε θα πεθάνετε από....(όνομα ασθένειας). Οι Τούρκοι παραβίασαν τον εναέριο χώρο μας 40 φορές σήμερα. Και πολλά άλλα

Χρήση στερεότυπων και προκαταλήψεων: Εκμετάλλευση προκαταλήψεων του κοινού- στόχου για επίταση των φόβων και αντιπαθειών τους συνήθως με χρήση αναπόδεικτων συσχετισμών. π.χ. ΌΛΟΙ οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες, ΟΛΟΙ οι μετανάστες είναι παράνομοι.Όλοι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, λαμόγια, αμόρφωτοι και "μαζί τα φάγαμε". Όλοι οι άνθρωποι θα πάνε στην Κόλαση αν δεν πιστέψουν στο Χριστό. Όλοι οι άντρες/γυναίκες, είναι μαλάκες/πουτάνες. Όλοι θέλουν το κακό μας

Πολύ Μεγάλα Ψέματα: Το ψέμα είναι τόσο μεγάλο και παράλογο ώστε αυτός που το ακούει να συμπεράνει ότι αποκλείται να λέγεται ένα τόσο μεγάλο ψέμα σε όλο τον κόσμο τόσο ξεδιάντροπα, ώστε τελικά να το πιστέψει. Η δημοκρατία είναι το καλύτερο σύστημα διακυβέρνησης. Η θρησκεία διδάσκει την αγάπη. Το σχολείο παράγει χρήσιμους ανθρώπους. Οι νόμοι φτιάχτηκαν από το λαό για το λαό. Οι εκλογές είναι γνήσια λαϊκή έκφραση. Η Ελλάδα χρεοκόπησε επειδή ζούσε με δανεικά. Το κρυφό σχολειό. Και πολλά άλλα

Μονόδρομος: Αφού όλοι το κάνουν, κάντο κι εσύ ως την μόνη δυνατή πιθανότητα επιτυχίας (χρήση ψυχολογίας της μάζας). Η ανάπτυξη είναι μονόδρομος. Εντός ευρώ είναι μονόδρομος. Το τάδε σύστημα είναι μονόδρομος. Η τάδε νοοτροπία είναι μονόδρομος.

Άσπρο-Μαύρο: “Αν δεν είσαι μαζί μας, είσαι εχθρός μας”. Η εμείς ή αυτοί. Θεωρία των δύο άκρων. Δύο πόλοι. Δικομματικό σύστημα. Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Έλληνες-μετανάστες. Καλό-Κακό. Ηθικό-Νόμιμο. Βορράς-Νότος. Και πολλά άλλα.

Ο Απλός Άνθρωπος: Η θέση της προπαγάνδας παρουσιάζεται ως η θέση του απλού ανθρώπου ώστε ο τελευταίος να νιώσει ασφάλεια και να ταυτιστεί με αυτήν.Εντάσσεται στην κατηγορία "Μεγάλα Ψέματα", καθότι η έννοια του "απλού ανθρώπου" δεν υπήρξε ποτέ από καμμία σκοπιά. Συνήθως αυτή η μέθοδος έχει νόημα συγκριτικά. Δηλαδή λες "αφού ο μαλάκας μπόρεσε, άρα μπορείς κι εσύ". Πάντοτε συγκρίνοντας με τον πάτο, όχι με την κορυφή της κατάστασης. Τόσο απλά

Δαιμονοποίηση της Αντίθετης Άποψης: Οι έχοντες άλλη άποψη εμφανίζονται ως τρελοί ή κακοί. Οποιος λέει ότι ο Χριστός δεν υπάρχει, είναι πράκτορας των εβραιομασόνων και του σιωνισμού. Εδώ εντάσσονται και οι θεωρίες συνομωσίας. Είναι υποσύστημα της παραπάνω κατηγορίας "η εμείς ή εσείς".

Παραπληροφόρηση: Παραποίηση Στοιχείων, Μοντάζ Φωτογραφιών, Μοντάζ Ομιλιών και Δηλώσεων, Τεχνητό κλίμα ευφορίας: Επιβραβεύσεις από ξένες εξουσίες κλπ.Πολιτικές ομιλίες δια χειρός Τάσου Μπιρσίμ και μεταγενέστερων, επεισόδια και κάλυψη τους από τα μέσα, φώτοσοπ καλλιτεχνών και πολιτικών, μεγαλοπρεπείς συνεντεύξεις σε "'εγκριτα περιοδικά και δημοσιογράφους", δηλώσεις και διαγγέλματα από τηλεόρασης, δηλώσεις στήριξης "από ξένους ηγέτες". Η δολοφονία του Κένεντι. Η 11η Σεπτεμβρίου. Το Χόλλυγουντ ως όργανο εξωτερικής πολιτικής. Όλα όσα βλέπουμε αυτές τις μέρες. Εντάσσεται στην προπαγάνδα των μαζών.

Αποκοπή Φράσεων: Επιλεκτική χρήση φράσεων του αντιπάλου για την αλλοίωση του νοήματος και της πρόθεσης τους. Λογοπαίγνια. Σλόγκαν. Αντιστροφή νοήματος. "Πίστευε και μη, ερεύνα". Και πολλά άλλα καθημερινά. Η πλάκα της συγκεκριμένης μεθόδου πάντως βρίσκεται στους τσακωμούς των ζευγαριών. Εκεί γίνεται το έλα να δεις.

Ύψωμα Σημαίας: Επίκληση πατριωτισμού ακόμη και για ενέργειες τελείως παράλογες ή άσχετες με την έννοια του πατριωτισμού. Το μεγάλο ταμπού της Ελλάδας. Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Η καλλιέργεια ψεύτικων προσδοκιών εις το όνομα του εθνικού συμφέροντος. Η ταύτιση της σημαίας με την πατρίδα και το συναίσθημα απέναντι στα Ελληνοχριστιανικά πρότυπα που διδάσκονται εξαντλητικά στη χώρα μας. Τι σημαία, τι καμπάνα, η Ελλάδα μια μπανάνα.

Αστραφτερές Γενικεύσεις: Όμορφα λόγια με κενό ουσίας και περιεχομένου. Τα λόγια των πολιτικών. Όσο πιο γενικά, τόσο μεγαλύτερα τα ψέματα. Πρωτοστάτης και πρωτεργάτης της κατηγορίας, ο ΠΑΣΟΚικός λαϊκισμός. Τα ίδια και στο ποδόσφαιρο.

Μισή Αλήθεια: Απόκρυψη της πλήρους εικόνας, π.χ. ποσοστιαία μείωση ελλείμματος χωρίς παράλληλη αναφορά στην ανεργία ή στο χρέος. Το κλασσικό τρίκ της δημιουργικής λογιστικής και των οικονομολόγων. Η αντιστροφή της πραγματικότητας. Το μισοάδειο ή μισογεματο ποτήρι, με όπλο την "αυθεντία" προσώπων και πραγμάτων που δεν κατανοούμε επακριβώς αλλά φαίνονται "πειστικά"

Επιτηδευμένες Γενικότητες: Χρήση ασαφών στόχων ώστε να αποφευχθεί η ευθύνη σε περίπτωση αθέτησης. Αναλύθηκε στις αστραφτερές γενικεύσεις. "Θέλουμε ανάπτυξη για τον τόπο". Οι θυσίες του Ελληνικού λαού δεν θα πάνε χαμένες. Η ομάδα έτρεξε πολύ στο Β ημίχρονο. Η Ευρώπη πρέπει να κατανοήσει τα προβλήματα μας.

Ευφημισμοί και Δυσφημισμοί: χρήση “ταμπέλας”. π.χ. χρήση της λέξης φιλελεύθερος (ποιός δεν είναι φίλος της ελευθερίας;!) ως ευφημισμός για να υποδηλώσει κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που είναι η “φιλελεύθερη” πολιτική ή π.χ. χρήση της λέξης συντηρητικός για να αποδειχτεί οπισθοδρομισμός κ.α. Χωρίς σχόλιο. Είναι προφανές.

Φορτισμένες Λέξεις: Λέξεις που σημαίνουν κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που μπορεί να είναι π.χ. απλές αλλαγές ονομάζονται μεταρρυθμίσεις. Γειά σου Ανδρέα Παπανδρέου

Αρνητικοί Χαρακτηρισμοί: Χρήση χαρακτηρισμών που εμπεριέχουν λογικό σφάλμα αλλά δημιουργούν συνειρμούς που ευνοούν αυτό που η προπαγάνδα θέλει να αποδείξει.

Υπεραπλούστευση: Χρήση γενικεύσεων για την περιγραφή περίπλοκων κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων. Την κρίση να πληρώσει, το κεφάλαιο. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Έξω από το μνημόνιο, Έξω από το ευρώ. Η Γερμανία πληρώνει τα χρέη της Ελλάδας.

Εκλογίκευση: Χρήση ασαφών και ευχάριστων φράσεων για την την εκλογίκευση παράλογων φαινομένων. Δεν έφταιγε ο γαμπρός μου. Ήταν καλό παιδί, οικογενειάρχης, νοικοκύρης. Του επιτέθηκαν και σε φάση άμυνας μαχαίρωσε τον Φύσσα

Λογική Πλάνη: Χρήση αδιαμφισβήτητης αλήθειας που ωστόσο είναι άσχετη με το προκείμενο.

Επανάληψη: Χρήση ίδιας φράσης κάνοντας “πλύση εγκεφάλου” ώστε να αδυνατεί ο εγκέφαλος να σκεφτεί κάτι διαφορετικό. Συνήθως συνδέεται με την χρήση σλόγκαν. Αναλύθηκε παραπάνω

Συνειρμική Μεταφορά: Χρήση συμβόλων, φράσεων με θετικό συνειρμό, π.χ. ανάπτυξη που είναι εκ φύσεων κάτι θετικό, για την αποδοχή δυσμενών μέτρων. Ξημέρωσε μια φωτεινή ημέρα για την Ελληνική οικονομία που έριξε την ανεργία από το 30% στο 29,5%

Υπόνοια: Σε συνδυασμό με την προηγούμενη τεχνική, αφήνεται να εννοηθεί ότι η ανάπτυξη θα είναι για το καλό των πολιτών, κάτι που θα ήταν αδύνατον να γίνει αποδεκτό αν γινόταν σαφής εξήγηση του τι ακριβώς σημαίνει ανάπτυξη και ποιους θα ωφελήσει.

Ο κοινός στόχος γεννάει την έκπληξη - του Χρήστου Γιανναρά

Αναδημοσιεύω αυτολεξεί με υπογραμμίσεις δικές μου, το κείμενο του Χρήστου Γιανναρά από την Καθημερινή, διότι λέει ακριβώς όσα όλοι σκεπτόμαστε, αλλά δεν τα συναρτούμε σε μια υλική γραπτή οντότητα συγκεντρωμένα. Αυτή η θέση, του Γιανναρά, με εκφράζει απόλυτα και στο ακέραιο και προσωπικά τη βλέπω ως καταστατικό χάρτη ή όραμα, μιας νέας εποχής. Ιδού:

 http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/11/2012_471513

Tο ποτήρι μπορεί να είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο. Kαι οι εκβιαστικές απαιτήσεις των δανειστών μας, η βαναυσότητα των διλημμάτων που μας θέτει η τρόικα, επιδέχονται δυο θεωρήσεις, δυο ενδεχόμενες πολιτικές: Tην εκδοχή της συμφοράς, δηλαδή της ποινής, και την εκδοχή της ευκαιρίας. Ποτέ μέσα στην Iστορία δεν κερδίζεται ανάσταση χωρίς πικρή γεύση θανάτου, ανάκαμψη δίχως να προηγηθεί απόγνωση.

H κυβέρνηση παλεύει, με νύχια και με δόντια, να πειθαρχήσει στις απαιτήσεις της τρόικας σώζοντας αλώβητο το πελατειακό κράτος. Eπιλέγει την εκδοχή της ποινής, που τη φορτώνει ολόκληρη στο κοινωνικό σώμα σαν αδυσώπητη συμφορά. Tο καθεστώς της κομματοκρατίας άθικτο, οι εξωφρενικές προνομίες των κομματανθρώπων ταμπού: Pωτήστε, πόσοι «ειδικοί σύμβουλοι» του πρωθυπουργού σχολάζουν απράγμονες στο Mέγαρο Σταθάτου και με τι μισθούς, «έναντι» υπηρεσιών που προσφέρθηκαν ή ελπίζεται να προσφερθούν στο μέλλον. Πόσες «ειδικές γραμματείες» υπουργείων έχουν πρόσφατα δημιουργηθεί, πόσες εκατοντάδες εταιρειών του Δημοσίου συνεχίζουν να υπάρχουν μόνο για να χρυσοπληρώνονται κομματάνθρωποι. Πόσο μειώθηκαν οι απολαβές των βουλευτών και των υπαλλήλων της Bουλής, τι συνεχίζουν να στοιχίζουν στο πτωχευμένο κράτος τα «λειτουργικά έξοδα» των κομμάτων.

O εξωφρενικός δανεισμός (εν ψυχρώ κοινωνικό έγκλημα της κομματοκρατίας) έχει οδηγήσει τη χώρα σε απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, στον έσχατο εξευτελισμό να επιτροπεύεται η άσκηση της εξουσίας. Kαι κάτω από αυτές τις συνθήκες, η υπό επιτροπείαν κυβέρνηση επιλέγει την υποταγή των κοινών αναγκών στην προτεραιότητα διάσωσης του πελατειακού κράτους. Eπιλέγει να παραμένει το κράτος φέουδο συντεχνιακών συμφερόντων, συνδικαλισμένης ανικανότητας, παρασιτισμού και φυγοπονίας, κράτος θεσμοποιημένης κοινωνικής αδικίας, αναιδέστατης αναξιοκρατίας. Eτσι μεταβάλλει η κυβέρνηση την εξόφληση των δανείων σε σισύφειο εγχείρημα, δηλαδή σε εξόφθαλμη ματαιοπονία. Tο υπάρχον πολιτικό σύστημα αρνείται πεισματικά να δει τη συντελεσμένη καταστροφή σαν ευκαιρία αναγεννητικού κοινωνικού μετασχηματισμού, κατάλυσης του πελατειακού κράτους.

H τρόικα φυσικά και δεν ενδιαφέρεται να μας απαλλάξει από την ντροπή και την αθλιότητα της κομματοκρατίας –εξάλλου τηρεί και τα προσχήματα της μη-παρέμβασης σε όσες τυπικές-φορμαλιστικές (εντελώς ψευδιασθητικές) «ελευθερίες» μας επιτρέπουν να συντηρούμε. Oμως τα όσα εκβιαστικά απαιτούν κρατώντας μας ομήρους των δόσεων του αέναου δανεισμού μας, επιδέχονται, ναι, δύο τρόπους, δύο πολιτικές πρακτικές αντιμετώπισης: Nα δεχθούμε τον πνιγμό του εκβιασμού και της ομηρίας σαν ποινή και συμφορά ή να τον δεχθούμε σαν ευκαιρία ριζοσπαστικών τομών κρατικής ανασυγκρότησης, ανατροπής του πελατειακού κράτους.

Zητάει η τρόικα να περιμαζευτεί ο χαοτικός, δυσλειτουργικός δημόσιος τομέας στη χώρα μας, να απολυθούν πολλές χιλιάδες δημοσίων υπαλλήλων. H κυβερνητική προάσπιση του πελατειακού κράτους εμφανίζει την απαίτηση μόνο σαν ποινή και τη μεταβιβάζει στο κοινωνικό σώμα σαν συμφορά: Eντέλλεται απολύσεις με «κούρεμα», δηλαδή αδιάκριτες, χωρίς έλεγχο ποιος χρειάζεται και ποιος περιττεύει, χωρίς αξιολόγηση ικανοτήτων και προσφοράς (προκαλώντας βάναυση κοινωνική αδικία), αλλά και χωρίς στάθμιση των αναγκών κάθε συγκεκριμένης κρατικής υπηρεσίας (προδίδοντας παγερή αδιαφορία για τη λειτουργικότητα του κράτους). Προτιμάει η κυβέρνηση το αδιάκριτο «κούρεμα», διότι τον παραλογισμό του μέτρου τον φορτώνει στην τρόικα.

O άλλος τρόπος, η διαφορετική πολιτική πρακτική, θα ήταν να αξιοποιηθεί ο στυγνός εκβιασμός της τρόικας ως γόνιμη πρόκληση για καθολική κοινωνική συνέγερση στο τόλμημα «επανίδρυσης του κράτους». O πολίτης ξέρει ότι το πελατειακό κράτος (έστω κι αν το χρησιμοποιεί και ο ίδιος με ιδιοτέλεια) είναι συνώνυμο της υπανάπτυξης, της κοινωνικής αδικίας, του φασιστικού τραμπουκισμού των συνδικαλιστών του. Aν πιστοποιούσε ανιδιοτέλεια στον ηγέτη του, μάλλον θα στρατευόταν, με κάθε θυσία, στο εγχείρημα να στηθεί εξ υπαρχής κράτος στην υπηρεσία των πολιτών, κράτος άτεγκτης αξιοκρατίας, με πρώτο στόχο την ποιότητα της ζωής. Kαι μια καθολική συνέγερση σε τέτοιο εγχείρημα θα συνεπέφερε σχεδιασμούς και μεθοδικές πρακτικές για την απορρόφηση σε παραγωγικές πρωτοβουλίες των χιλιάδων, που σήμερα ανέλπιδα υποχρεώνονται να στερηθούν την ισόβια σίτιση από τον κρατικό κορβανά χωρίς τίποτα να αλλάζει στο «σύστημα».

Kάτι ανάλογο θα μπορούσε να κατορθωθεί και με αφορμή την απαίτηση της τρόικας για απελευθέρωση των «κλειστών» επαγγελμάτων: H τρόικα ενδιαφέρεται να επιβάλει την «ελευθερία», χωρίς έλεγχο και φραγμό, της ατομοκεντρικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Mια ανιδιοτελής (και προπάντων οξυμένης νοημοσύνης) πολιτική ηγεσία θα αξιοποιούσε τη δογματική απαίτηση για να διαλύσει «καρτέλ» συμφερόντων, να αναιρέσει ανισότητες ευκαιριών, να αποκαταστήσει κοινωνικό έλεγχο, δηλαδή όρους δικαιοσύνης στην άσκηση επαγγελμάτων, όρους γόνιμου ανταγωνισμού.

Kόπτεται η τρόικα και ηθικολογούν γαυριώντες και φρυαττόμενοι οι πολιτικοί λακέδες των δανειστών μας: να εξαλειφθεί η φοροδιαφυγή στη χώρα μας. Aλλά η κυβέρνηση για να εξαλείψει τη φοροδιαφυγή πρέπει να απαρνηθεί το πελατειακό κράτος, δηλαδή τον τρόπο ή την πρωτεύουσα πρακτική με την οποία ασκείται η πολιτική στο Eλλαδιστάν. Δεν έχει την πρόθεση να το κάνει. Παίζει κρυφτούλι με την τρόικα κυνηγώντας μικροπωλητές της «λαϊκής» ή ψιλικατζήδες βιοπαλαιστές και αφήνοντας ανενόχλητους τους κεντρικούς πυλώνες, τα εδραιώματα της φοροδιαφυγής, που είναι και αντερείσματα του πελατειακού κράτους.

Kοντολογίς: το καθεστώς επιτροπείας, δηλαδή η υποδούλωση της χώρας στους δανειστές της, θα είναι η αδιέξοδη μοίρα μας, για πολλές δεκαετίες, αν δεν απαλλαγούμε, ρεαλιστικά και με συνέπεια, από το σημερινό πολιτικό μας σύστημα, τη γάγγραινα του πελατειακού κράτους, τη συμφορά και ντροπή της κομματοκρατίας. Tο δίλημμα για την ελληνική κοινωνία είναι ξεκάθαρο: Ή απαλλάσσεται από το πελατειακό κράτος, δηλαδή από το σημερινό πολιτικό σύστημα, και επιχειρεί με καινούργιο Σύνταγμα την επανίδρυση του κράτους (έναν κοινωνικό μετασχηματισμό που να στοχεύει στην ποιότητα, στην αξιοκρατία, στην αριστεία) ή μπαίνει οριστικά στο λούκι της επιτροπευόμενης συμφοράς με αναπόδραστη κατάληξη το ιστορικό της τέλος.

Φυσικό να ρωτάμε όλοι: πώς, με ποιες πολιτικές πρακτικές θα κατορθωθεί η απαλλαγή από την κομματοκρατία. Oμως τουλάχιστον από την Iστορία συνάγεται η απάντηση ότι για τις εκπλήξεις που επιφυλάσσει μια κοινωνία δεν υπήρξαν ποτέ προβλέψεις ή συνταγές. Στην έκπληξη οδηγεί η σαφήνεια των στόχων. Kαι το να γίνουν οι στόχοι κοινή συνείδηση μιας κρίσιμης μάζας του πληθυσμού.

Oι εκπλήξεις γεννιώνται, δεν υπαγορεύονται...

Και συμπληρώνω το δάσκαλο, λέγοντας το εξής: Οι εκπλήξεις έρχονται πάντοτε από το εξωτερικό, έστω και με τη μορφή.....φιλελλήνων ή Ελλήνων του διαφωτισμού....

Μου ζητάτε να πληρώσω κι άλλους φόρους

Αγαπητέ κ. Υπουργέ,

Δε σας κρύβω το βαθύ μου προβληματισμό, ο οποίος μου έχει δημιουργήσει ένα σωρό ερωτήματα.

Ο προβληματισμός μου αυτός, με βάζει στον πειρασμό να αθετήσω για πρώτη φορά τις φορολογικές μου υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος. Και δεν ξέρω τι να κάνω

Μου ζητάτε να πληρώσω κι άλλους φόρους. Και δεν ξέρω το γιατί.

Από το Μαϊο του 2010, όταν η Ελλάδα χρεοκόπησε, εσείς η Ελληνική κυβέρνηση, έχετε υπογράψει ένα σωρό συμβάσεις και συμφωνίες, για να σωθούμε.

Και λέτε καθημερινά πως παίρνετε μέτρα και πως ο λαός θα πρέπει να βάλει πλάτη γιατί είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι απέναντι στη σωτηρία της πατρίδας. Και συμφωνώ.

Όμως διαβάζω στις εφημερίδες, και ακούω στην τηλεόραση, πως τα μέτρα που συμφωνήσατε με την Ευρώπη και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν εφαρμόζονται.

Άλλοτε γιατί υπάρχουν αντιδράσεις, άλλοτε γιατί υπάρχουν προβλήματα. Εντάξει, λογικό είναι πως τα δύσκολα εγχειρήματα, απαιτούν και δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Όμως ο χρόνος περνά και οι συνθήκες δυσκολεύουν όλο και περισσότερο. Έτσι τουλάχιστον μας λένε τα μέσα και οι πολιτικοί απ όλες τις παρατάξεις. Δυσκολεύουν και βυθίζουν τη χώρα σε ακόμα χειρότερες περιπέτειες και σε απαξίωση, στα μάτια της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Και εσείς συνεχίζετε να επιβάλλετε δια νόμου, περισσότερα βάρη στις πλάτες των μισθωτών και των συνταξιούχων. Και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Που αποβλέπει αυτό το μέτρο.

Η απλή μου λογική μου λέει, πως οι φόροι (οι επιπλέον, οι έκτακτοι, οι εισφορές και τα χαράτσια και όπως αλλιώς ονομάζονται) πάνε πακέτο με το πρόγραμμα των διαρθρωτικών αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων. Είναι στην ίδια συμφωνία που έχετε υπογράψει με την Τροϊκα και με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Εφόσον λοιπόν, οι διαρθωτικές αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις έχουν κολλήσει, και οι αλλαγές δεν έχουν μπει σε μια πορεία, γιατί οι φόροι συνεχίζουν να αυξάνονται, μήνα με το μήνα? Χρόνο με το χρόνο?

Εφόσον εισπράττετε τους φόρους αυτούς, και μάλιστα αυξημένους αρκετά, πως τους χρησιμοποιείτε? Πιάνουν τόπο ή δεν πιάνουν? Εννοώ, όλοι μας λένε όλοι ότι η κατάσταση χειροτερεύει και δε βελτιώνεται. Αληθεύει αυτό? Αληθεύει πως το κόστος λειτουργίας του κράτους αντί να βαίνει μειούμενο, αυξάνεται?

Πως γίνεται να πληρώνω περισσότερα, να είμαι και πάλι συνεπής απέναντι στο κράτος, αλλά τα προβλήματα του κράτους να γίνονται μεγαλύτερα? Δε στέκει αυτό στο μυαλό μου

Και απευθύνομαι σ' εσάς, τον επικεφαλή για να μου λύσετε τις απορίες μου

Διότι με τόσους φόρους, εγώ και η οικογένεια ζούμε πραγματικά οριακά και δεν αντέχουμε άλλο. Και το χειρότερο είναι, πως αισθανόμαστε ότι δεν υπάρχει ανταποδοτικό όφελος στις θυσίες που κάνουμε για την πατρίδα.

Δεν εννοώ ότι πρέπει να περιμένεις κάτι, μπροστά στη σωτηρία της Ελλάδος. Είναι εθνικό μας καθήκον αυτό. Καθήκον όλων των Ελλήνων. Από τον αρχηγό του κράτους, μέχρι τον τελευταίο πολίτη.

Ωστόσο, ενώ εγώ πληρώνω, ζώντας σε ένα περιβάλλον ακρίβειας και ανέχειας, με γκρίζες ελπίδες για το μέλλον, ενώ συντηρώ ζωντανό το μισό κομμάτι της συμφωνίας μας.

Εσείς από μεριάς σας καθυστερείτε, αδρανείτε και δυσκολεύεστε στην εφαρμογή του δικού σας μισού της συμφωνίας. Η οποία αθροιστικά θα φέρει -όπως μας λένε- καλύτερες μέρες, για εμάς και τα παιδιά μας.

Και σας ρωτώ με πάσα ειλικρίνεια

Γιατί μου ζητάτε να πληρώσω περισσότερους φόρους?

Με ποιά εμπιστοσύνη και ποιά ελπίδα να στηριχτώ στις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις σας, τη στιγμή που όλοι λένε ότι δεν κάνετε όσα πρέπει για να βγεί η Ελλάδα από το αδιέξοδο?

Ακόμα δεν έχω χάσει την πίστη μου, πως η χώρα μπορεί να σωθεί

Όμως, από τη μεριά μου, ώς ένας απλός πολίτης που μοχθεί δίπλα στους χιλιάδες όμοιους του, εργαζόμενος για τον επιούσιο και τίποτα περισσότερο, επιφυλάσσομαι για κάθε νόμιμη μελλοντική ενέργεια μου αναφορικά με τα ζητήματα που έθιξα παραπάνω

Ευχόμενος, αισιοδοξώντας λόγω χαρακτήρα, πως θα αναλάβετε τις ευθύνες που σας αναλογούν, απέναντι μου

Με τιμή