Τι είναι προοδευτικό σήμερα;

Αναδημοσίευση από το Πρώτο Θέμα

Τι είναι προοδευτικό σήμερα;

Στη χώρα επικρατεί μια γενική παράλυση. Η μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά της ελληνικής δημοκρατίας, συρρικνώνεται. Ατομικά αδιέξοδα και συλλογική ματαίωση υποσκάπτουν κάθε απόπειρα να βγούμε από το τέλμα. H χώρα αποτυγχάνει εκεί όπου άλλες κοινωνίες λύνουν τα προβλήματά τους. Η απόστασή μας από τον αναπτυγμένο κόσμο καθημερινά μεγαλώνει.

Παράγοντας αυτής της κρίσης είναι η γιγάντωση του λαϊκισμού που οδήγησε τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στέρησε την οικονομική μας ελευθερία για πολλά περισσότερα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οδήγησε την εγχώρια αγορά σε ασφυξία λόγω των capital controls. Αποθάρρυνε τις ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της βαριάς υπερφορολόγησης. Εξώθησε τις επιχειρήσεις στην παραοικονομία ή σε άλλες φορολογικές έδρες και τους εργαζόμενους στην αδήλωτη εργασία. Μεγέθυνε το brain drain. Έθρεψε τα άκρα και την αποχή. Όξυνε την κρίση εμπιστοσύνης προς τη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικές αντιλήψεις, αριστερίστικη ιδεοληψία, ψευδής ευρωπαϊσμός, πελατειακή προσδοκία και πρακτική εφαρμογή ενός σχεδίου εκτεταμένης εξάρτησης των λαϊκών στρωμάτων από επιδόματα και διορισμούς υποδύονται την πρόοδο. Στην πραγματικότητα οδηγούν σε κυβερνητικές παρεμβάσεις ελέγχου της Δικαιοσύνης, χειραγώγησης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ποινικών διώξεων πολιτικών αντιπάλων, διχαστικού πολιτικού κλίματος. Αλλά και αποδιάρθρωσης κάθε αναγεννητικής προσπάθειας στην εκπαίδευση. 

Αυτή η Ελλάδα δεν αξίζει στους Έλληνες. Η στροφή στην αντι-πολιτική ή την μη πολιτική δεν είναι λύση αλλά πηγή περαιτέρω δεινών. Καιρός να γυρίσουμε σελίδα και να συζητήσουμε ξανά τι σημαίνει «προοδευτικό» στη χώρα μας.

Προοδευτική πολιτική σήμερα δεν είναι αυτή που χαϊδεύει τους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα. Δεν είναι αυτή που ενοχοποιεί την επιχειρηματικότητα και απαξιώνει την εργασία και την αριστεία. Που μεταχειρίζεται τον διχαστικό λόγο και ανέχεται την πολιτική βία και τους βανδαλισμούς. Που υποστηρίζει αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Που εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη. Που υποτάσσεται χωρίς αντίλογο στα κελεύσματα των ισχυρών της Γης για ατομικά πολιτικά οφέλη. Που επιβραβεύει την ευκολία, την ημιμάθεια και την λιγότερη προσπάθεια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει πτυχία μελλοντικής ανεργίας και χαμηλών αμοιβών. Η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η ανομία, οι νέες ανισότητες και η υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν είναι πρόοδος. Το κλίμα ανασφάλειας, φόβου, αυθαιρεσίας και απογοήτευσης που έχει απλωθεί πάνω από την χώρα δεν είναι πρόοδος. Ο εκφασισμός της κοινωνίας καραδοκεί ακριβώς εξαιτίας αυτής της πολιτικής.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα συνδέει τη Δημοκρατία με την ανάπτυξη, την ποιοτική εργασία, την κοινωνική κινητικότητα και την προσωπική αυτονομία. Διακρίνει το ρεαλιστικό από το ανέφικτο και εργάζεται για το πρώτο. Προσδιορίζει τον κανόνα και την εξαίρεση. Δουλεύει συστηματικά για να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να πραγματώσει τον δικό του και τον δικό της δρόμο ευτυχίας, σε ένα πλαίσιο καθημερινής και συλλογικής προόδου.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές υπέρ της Ελλάδας που παράγει και εξάγει. Ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, ιδίως των νέων. Προστατεύει τον ανταγωνισμό και διευκολύνει την παραγωγή πλούτου από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Κινητροδοτεί τις επενδύσεις και αποθαρρύνει τη διαφθορά. Κατανοεί τις σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και υπερασπίζεται τα νέα εργασιακά δικαιώματα. Προστατεύει το περιβάλλον και προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αναγνωρίζει ότι οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής αλλαγής παράγουν ανισότητες στις χώρες που μένουν αδρανείς και γνωρίζει πότε να παρέμβει για να διορθώσει τις αποτυχίες των αγορών. Κατανέμει δίκαια τους καρπούς της ανάπτυξης και της ευημερίας και επιμερίζει με πνεύμα αλληλεγγύης τα βάρη της κρίσης.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα φροντίζει για την ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Ασκεί αποτελεσματική και αποδοτική δημόσια διοίκηση με διαφάνεια, αξιολόγηση, λογοδοσία. Προσφέρει ποιοτικά δημόσια αγαθά παιδείας και υγείας. Απλώνει αποφασιστικά δίχτυ προστασίας για τους αδύναμους και μειώνει τις ανισότητες. Υπερασπίζεται το λαϊκό αίτημα για προστασία και αντιμετώπιση της ανασφάλειας στις πόλεις, την ύπαιθρο και τα σύνορα της επικράτειας. Εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών ως προϋπόθεση ελευθερίας και Δημοκρατίας, την ασφάλεια και υγιεινή των πόλεων. Επενδύει στην οικονομία της γνώσης, σε μια δημόσια εκπαίδευση υψηλής ποιότητας ως εργαλείο κοινωνικής κινητικότητας και δικαιοσύνης και τη συνδέει με την παραγωγική διαδικασία.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο πατριωτισμό ως αναπόσπαστο συστατικό μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής ταυτότητας και προοπτικής. Πιστεύει (από πεποίθηση και όχι τακτική) ότι η Ελλάδα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συμβάλλει στην περαιτέρω ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μοναδικό δρόμο υπέρβασης των σημερινών αδιεξόδων και επιβίωσης στον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας. Ασκεί πίεση στην Ευρώπη να προστατεύσει τα σύνορα της επικράτειάς της. Ενθαρρύνει την Ευρωπαϊκή προοπτική και τις σχέσεις καλής γειτονίας με τις Βαλκανικές χώρες και επιδιώκει πολυμερείς συνεργασίες για την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία των πολιτών. Και βέβαια εκπροσωπεί αξιόπιστα τη χώρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Η προοδευτική πολιτική υπηρετείται από άξιους ανθρώπους, πολίτες του κόσμου που πιστεύουν γνήσια σε αυτή και είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν στα δημόσια πράγματα ανιδιοτελώς. Άνθρωποι της αλήθειας, της ελευθερίας, του μόχθου, της τεχνολογίας, δεκτικοί στις προκλήσεις του αύριο και ικανοί να τις διαγνώσουν.

Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας που επί χρόνια συμμετέχουμε στα κοινά υποστηρίζοντας όλα αυτά τα αιτήματα, θα αναγνωρίσουμε ως προοδευτική την κυβέρνηση εκείνη που θα υποσχεθεί ότι θα επικεντρώσει τις δυνάμεις της στην ανασύνταξη της μεσαίας τάξης, τη μείωση της φορολογίας, την αποκομματικοποίηση του κράτους με εργαλείο την αξιολόγηση, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τη βελτίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος και την αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού συστήματος στην καθολικά αποδεκτή δομή των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης.

Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων.

Το κλείσιμο του κύκλου

Εδώ και μέρες κλωθογυρίζω στο μυαλό μου σκέψεις και κείμενα που θέλω να γράψω.
Κάποτε αυτή η καθημερινότητα έβαζε την αναρχία του νου σε μια σειρά, ιεραρχούσε και τακτοποιούσε ατάκτως ερριμμένες πληροφορίες και έδινε τον τόνο των συζητήσεων με φίλους και αγαπημένους.
Ερχόμενοι σε μια ξένη χώρα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η απόσταση από την Ελληνική πραγματικότητα είναι λυτρωτική αλλά και επίπονη ταυτόχρονα. Λυτρωτική γιατί η μέγγενη του άγχους της επιβίωσης δεν είναι καταπάνω στο δέρμα του λαιμού σου. Επίπονη γιατί χάνεις τον παλμό των γεγονότων, έτσι όπως τα βιώνει ο μέσος άνθρωπος αναπνέοντας τον αέρα της πατρίδας του.
Στο τέλος ίσως γίνεσαι πιο σοφός παρατηρώντας τα πράγματα από μια απόσταση, ίσως όμως να γίνεσαι και περισσότερο αδιάφορος. Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντίθετες συναισθηματικές καταστάσεις δράττομαι της ευκαιρίας να παραθέσω μερικές λέξεις στον ηλεκτρονικό καμβά.

Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω ένα αισιόδοξο μήνυμα για την Ελλάδα, όμως αυτή τη στιγμή ζούμε το κλείσιμο, την επιτομή, το τέλος και το αδιέξοδο που ακολουθεί τον επίλογο της εποχής της μεταπολίτευσης. Μιας εποχής που σηματοδότησε την είσοδο της χώρας στην τροχιά του εκσυγχρονισμού και των δημοκρατικών ελευθεριών για τον ελληνικό λαό με ένα ρυθμό και μια ένταση που δεν είχαν προηγούμενο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ολοκλήρωση της περιόδου αυτής που ξεκίνησε χοντρικά μετά το 1974 και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, έφερε μια πρωτόγνωρη κρίση για το κράτος, την κοινωνία και κάθε έκφανση του δημόσιου λόγου και των δημόσιων γεγονότων. Η κρίση αυτή ενώ χαρακτηρίστηκε οικονομική, είναι ξεκάθαρο ότι είναι κρίση πολιτισμού και κουλτούρας, κάτι που πολλοί είχαν επισημάνει από πολύ νωρίτερα, όταν η άλλοτε "μικρή αλλά υπερήφανη Ελλάς" έδειχνε να έχει φανερά εκτροχιαστεί σε σφαίρες υπερκατανάλωσης και αλλοτρίωσης στο προσκήνιο, ενώ στο παρασκήνιο τεράστια σκάνδαλα εξελίσονταν -σκάνδαλα που δυστυχώς ενέπλεκαν και εθνικές στρατηγικές εκτός από προσωπικές πολιτικές ατζέντες.

Είθισται στις εποχές της παρακμής να αποκαλύπτεται η πραγματική ποιότητα και ο χαρακτήρας των ανθρώπων, των θεσμών και του πολιτισμού μιας κοινωνίας. Την απάντηση για το τι είδαμε και βλέπουμε στην Ελλάδα της παρακμής, την έχει ο καθένας ξεχωριστά στο μυαλό του, ο ίδιος. Δε χρειάζεται εγώ να προσθέσω τίποτα στον ατομικό και προσωπικό εφιάλτη του κάθε Έλληνα. Το πως βιώνουμε και επιβιώνουμε και προσπαθούμε να ελπίσουμε για το καλύτερο αύριο, είναι ο αγώνας μας ενάντια στη σήψη και τη λήθη, την ώρα που όσα ξέραμε έχουν ολότερα αναποδογυρίσει και το άσπρο γίνεται μαύρο. Όμως ακόμα και αυτός ο πόνος είναι πρόσκαιρος, και αυτό το μήνυμα έχω να στείλω σήμερα με τις ταπεινές αυτές γραμμές που συνθέτω στο πληκτρολόγιο. Ο πόνος και οι ωδίνες θα περάσουν, διότι θέλοντας και μη, κάτι καινούργιο θα έρθει να αντικαταστήσει τα όσα παρήλθαν.

Τι με κάνει αισιόδοξο? Το γεγονός ότι κόντρα στις προσπάθειες πολλών, αλλά και στα λεγόμενα ακόμα περισσότερων, η Ελλάδα δεν έχει χρεοκοπήσει, ούτε έχει καταρρεύσει. Είναι απόφαση της Ευρώπης, να μην αφήσουν την Ελλάδα να γίνει ο δούρειος ίππος που θα εκπορθήσει τη συνοχή της Ευρωζώνης, όπως πολλοί θέλησαν και θέλουν -άνθρωποι προερχόμενοι από όλες τις πολιτικές παρατάξεις του συνταγματικού τόξου. Αισιόδοξο με κάνει επίσης ο Αλέξης Τσίπρας ως πολιτικός. Έχει καταφέρει παρόλα τα ελαττώματα του και την πολιτική του προέλευση από ένα κόμμα ακραίων, φανατικών και μισαλλόδοξων παλαιοπασόκων και αλλοφρόνων ψευτοαριστερών επαναστατών της πλάκας, να κρατήσει ένα αρραγές κυβερνητικό μέτωπο προσηλωμένο στην πραγματωση των -έστω- προσωπικών του φιλοδοξιών. Αυτό εξυπηρετεί προς το παρόν την δημοφιλία του, άμεση συνάρτηση της οποίας είναι η δέσμευση του για λύση εντός Ευρώ και Ευρωζώνης.

Αισιόδοξο επίσης με κάνει το γεγονός ότι, παρότι επικρατεί μπάχαλο, θέλοντας και μη οδεύουμε σε μια ευρεία ανακατάταξη του κυβερνητικού σχηματισμού, που προσωπικά πιστεύω ότι θα εγκαινιάσει την εποχή της νέας κεντροαριστεράς με ηγέτη τον Τσίπρα. Οι ίδιοι μηχανισμοί σχηματίζουν σταδιακά και τη νέα κεντροδεξιά, ενώ σύντομα η Βουλή θα αποκαταστήσει την παλιά της μορφή και την αξιοπιστία της. Πράγματι, υπάρχουν παλινωδίες και υπαναχωρήσεις σε πολλές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν επί Γεωργίου Παπανδρέου. Πράγματι η Διαύγεια βάλλεται, ενώ ο Καλλικράτης ξηλώνεται. Η οικογενειοκρατία επέστρεψε φανερά, στις πρώτες 100 μέρες του ΣΥΡΙΖΑ με διορισμούς ημετέρων και συγγενών των κυβερνώντων. Πράγματι ζούμε μια εποχή νέου λαϊκισμού που αντλεί ιδέες και προέλευση από τις σκοτεινές εποχές σταλινικών καθεστώτων και κόκκινης προπαγάνδας. Όμως θεωρώ ότι αυτά είναι σπαραγμοί του τέλους, τον επίλογο που θα οριστικοποιηθεί με την τελική συμφωνία Ελλάδα και Ευρώπης μετά τον Μάϊο.

Όμως θα ήθελα να σταθώ σε ένα άλλο θέμα που κατα τη γνώμη μου είναι το σημαντικό. Ασχέτως των εξελίξεων που θα δούμε σύντομα να ξεδιπλώνονται μπροστά μας. Ασχέτως της ελπίδας που θα δικαιωθεί ή της απογοήτευσης που ενδεχομένως να επικρατήσει. Είναι κάποια πράγματα που πρέπει όλοι μας να κρατήσουμε και να θυμόμαστε: Η Ελλάδα απέτυχε, διότι απέτυχε το μοντέλο διακυβέρνησης που εφαρμόστηκε σε αυτή, μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το μοντέλο αυτό διακυβέρνησης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν κρατικοκεντρικό. Δηλαδή καθ' εικόνα και ομοίωση των κυβερνήσεων του Ανατολικού Μπλόκ, όπου ένα κεντρικό σύστημα γραφειοκρατίας με την απαραίτητη εναλλαγή προσώπων και σχηματισμών (ηγέτες και κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία) ορίζει και διευθύνει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα της χώρας.

Αυτό το σύστημα, όση ασφάλεια και να προσφέρει, όσο έλεγχο και να προσφέρει, όση εξουσία και να προσφέρει στους άρχοντες, είναι πλέον ξεπερασμένο και πεπερασμένο. Αυτό το σύστημα εξυπηρέτησε κάποιες αναγκαιότητες μεταπολεμικές, που είχαν περισσότερο να κάνουν με τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδος σε σχέση με τα Βαλκάνια και τον κομμουνιστικό κίνδυνο, δηλαδή τα συμφέροντα της Βρετανίας και της Αμερικής στην περιοχή. Αυτό το σύστημα όμως, δεν εξυπηρετούσε ήδη από τη δεκαετία του '70 τα συμφέροντα της Ελλάδας που δεν μπορούσε να αναπτυχθεί ως δυτικό κράτος, κάτω από τον σφιχτό εναγγαλισμό του κρατικού ελέγχου. Δυτικό κράτος και δυτική δημοκρατία σημαίνουν ελεύθερες οικονομίες και ανοικτές κοινωνίες. Κάτι που αποδεχτήκαμε κατ΄αρχήν, υπογράφοντας αλλεπάλληλες συνθήκες προσχώρησης στην ΕΟΚ αρχικά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια. Άλλωστε όποιος διαβάσει τις καταστατικές αρχές ίδρυσης της ΕΕ θα συνειδητοποιήσει πως όλες αυτές οι περίφημες "μεταρρυθμίσεις" που διαβάζουμε ότι πρέπει να γίνουν, είναι ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ για να μπορέσει κάποια χώρα να συμμετέχει ΙΣΟΤΙΜΑ στο χώρο του Ευρώ.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν? Πρέπει να παραδώσουμε τη χώρα "εις την Δύσιν" ή θα πρέπει η Ελλάδα "να ανήκει στους Έλληνες"? Η απάντηση είναι πολύ εύκολη. Οι Έλληνες θεμελίωσαν πρώτοι τον δυτικό πολιτισμό, άρα εξορισμού οι Έλληνες ανήκοντας στην Ελλάδα, ανήκουν και στη Δύση. Το ερώτημα όμως είναι διττό. Σε ποιά Ελλάδα θέλουμε να ανήκουμε? Στην Ελλάδα του Ανατολικού Μπλόκ, του φόβου της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των κλειστών οριζόντων και της διεθνους απομόνωνσης? Ή σε μια Ελλάδα μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης δηλαδή μέτοχο σε μια κοινωνία πολιτισμένων εθνών που ασπάζονται κοινές αρχές δημοκρατικής διακυβέρνησης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων?

Έχω επανειλημμένως γράψει και το ξαναλέω. Η αλλαγή ανήκει στον Ελληνικό λαό. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα όταν γνωρίζεις ποιός είναι ο δρόμος της προόδου και της αλήθειας. Μπορεί πρόσκαιρα να θολώνουν τα νερά κάποιες προτεραιότητες. Μπορεί πρόσκαιρα να αποπροσανατολιζόμαστε και να χάνουμε την κατεύθυνση μας. Όμως η πίστη και η θέληση του Ελληνικού λαού να συναντήσουν την πραγματική τους μοίρα, μια μοίρα αντάξια της ιστορίας και του πολιτισμού μας, μια μοίρα ΗΡΩΩΝ, θα επικρατήσουν στο τέλος και θα κόψουν τον "γόρδιο δεσμό" της περιόδου αυτής.

Μέχρι τότε, υπομονή και επιμονή. Η μάχη δίνεται καθημερινά σε κάθε μέτωπο.

Και όπως λένε και κάποιοι, "μετά το βαθύτερο σκοτάδι, ξημερώνει η φωτεινώτερη αυγή"

Καλημέρα μας

Τσάμπα μάγκες είσαστε

Ναι αγαπητοί μας φίλοι Ευρωπαίοι ηγέτες, είσαστε τσάμπα μάγκες

Ο Αμερικάνος σας παρακολουθεί εδώ και χρόνια και -δήθεν- χαμπάρι δεν πήρατε

Πήρατε τώρα όμως είδηση, ότι ενώ φοράτε βασιλικές τιάρες και ψάχνετε τα ευρωσυντάγματα και την τραπεζική σύγκλιση, τα παντελόνια σας έχουν κατέβει μέχρι τον αστράγαλο

Και είστε γυμνοί σε δημόσια θέα, ενώ εκεί στην πίσω σειρά του Σινεμά, κάνουν πλάκα μαζί σας οι "πιτσιρικάδες"

Την ίδια στιγμή που βάναυσα τιμωρείτε τον Ελληνικό λαό που δεν έφταιξε σε τίποτα

Την ίδια στιγμή που βάναυσα καταδικάζετε το νότο της Ευρώπης σε λιτότητα και ανέχεια

Αυτή την ίδια στιγμή που καράβια με εξαθλιωμένους μετανάστες βυθίζονται στη Λαμπεντούζα και ορδές φουκαριάρηδων ψάχνουν τρόπο να ξεμπαρκάρουν στην Ελλάδα

Εσείς σφυράτε ανέμελα για χάρη της Μέρκελ και του Τέταρτου Γερμανικού Ραϊχ

Σφυράτε ανέμελα δίχως καμία διάθεση να πράξετε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τα δέοντα ως οφείλετε, μιας και λέτε πως πιστεύετε στην Ευρώπη

Τρίχες

Σε καμία Ευρώπη δεν πιστεύετε, παρά στον εαυτό σας και στα συμφέροντα σας

Όσο το ευρώ είχε λόγο ύπαρξης και σας εξυπηρετούσε, το προσκυνήσατε μοιράζοντας φτηνό χρήμα

Σήμερα που το ευρώ δεν εξυπηρετεί, κοιτάτε να απαξιώσετε και την Ευρωπαϊκή Ένωση, με κάθε τρόπο

Που είναι το δόγμα της ενιαίας αμυντικής συνεργασίας? Τα κοινά σύνορα? Η πολιτική και οικονομική ισχύς? Η κοινή άμυνα και ασφάλεια? Το στιβαρό προφίλ μιας παγκόσμιας δύναμης, όπως μας λέγατε ότι είναι η Ε.Ε?

Σας ξεβράκωσε ο Αμερικάνος και σας απέδειξε πως έχετε μαλακό υπογάστριο. Πως είσαστε λίγοι για να αρθείτε των περιστάσεων που με τόσο στόμφο επικαλείστε, ώστε να ηγηθείτε του Ευρωπαϊκού οράματος

Και γελάει ο κόσμος μαζί σας "σοβαροί ηγέτες"

Ακριβοί στο πίτουρο και φτηνοί στ' αλεύρι

Και άντε τώρα να παραστήσετε τους θιγμένους, πως τάχατες "δεν τα κάνουν αυτά οι σύμμαχοι μεταξύ τους"

Έλα που τα κάνανε. Τώρα τί? Θα τους κάνετε ντά?

Ούτε να αερίσετε τη....μάντρα του Ομπάμα δεν είστε άξιοι

Παρά μόνο για να επιβάλλετε τις αδιέξοδες νεοφιλελεύθερες πολιτικές σας, εις βάρος των δικαιωμάτων των λαών είστε κατάλληλοι τελικά

Και ειλικρινά είναι να απορεί κανείς με τη δουλοπρέπεια και τον αυτισμό της Ελληνικής ηγεσίας

Ρε νούμερα, σε αυτή την Ευρώπη στήσατε κώλο?

Σε αυτούς τους τζουτζέδες ξεπουλήσατε τα κόκκαλα και τα χώματα των προγόνων μας?

Πραγματικά έχουμε πιάσει πάτο σε κάθε επίπεδο. Λαός και Κολωνάκι

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες?

Διαβάζοντας τελευταία το βιβλίο του Γιάννη Καψή "Κουβεντιάζοντας με τον Ανδρέα, ρητά και απόρρητα", βούτηξα ως ενήλικας σε μια εποχή που έζησα όντας παιδί. Το 1981 ήμουν μόλις 6 ετών.

Μια εποχή που σήμερα σύσσωμη η νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία που μας επέβαλαν οι Τροϊκες και το Βερολίνο, καθώς και οι επίσημοι αντιπρόσωποι τους στην Ελλάδα, οι τριμερείς κυβερνήσεις και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, θεωρεί τον κακό δαίμονα της. Το αίτιο εξαιτίας του οποίου όλα τα δεινά του τόπου δημιουργήθηκαν και μας καταβαράθρωσαν ηθικά και οικονομικά.

Έχω επανειλημμένως αναπτύξει τις δικές μου θέσεις σε αυτό το χώρο και έχω μεταφέρει προσωπικές σκέψεις για την εποχή, τις οποίες δε θέλω να τις επαναλάβω. Δεν δέχομαι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υποθήκευσε την Ελλάδα--αντιθέτως.

Υποστηρίζω ότι η εποχή ΠΑΣΟΚ της πρώτης 8ετίας ήταν μια φωτεινή εποχή λαϊκής κυριαρχίας και σταθερού βηματισμού προς μια δυνατή και αυτόνομη Ελλάδα, εθνικά κυρίαρχη στο χώρο ευθύνης της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Με ηγεσία αντάξια του ρόλου της, στιβαρή και πατριωτική σε κάθε επίπεδο. Εστιασμένη στην υπέρ της κοινωνίας και των αφανών λαϊκών στρωμάτων, αναδιανομή του πλούτου. Πλούτου που επίσης υποστηρίζω ότι λόγω της Ελληνικής ιδιαιτερότητας της οργάνωσης της οικονομίας ταυτόχρονα με την εποχή της αποβιομηχανοποίησης της Ευρώπης, δεν ήταν δυνατό να παραχθεί με τους ίδιους όρους, όπως συνέβαινε σε παλιότερες εποχές.

Έχω επανειλημμένως επιμείνει στο ότι τα Μνημόνια είναι σωστές και ενδεδειγμένες λύσεις αναφορικά με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος για να εκσυγχρονιστεί σε κάθε επίπεδο. Είμαι κάθετα ενάντιος στις μεθοδεύσεις και τις συμπαιγνίες των τοπικών και Ευρωπαϊκών συμφερόντων που τελικά προβάλλουν συνεχόμενα κωλύματα στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων αυτών και στο τέλος απλά στέλνουν το λογαριασμό τον απλό πολίτη, τον Έλληνα που δε φταίει σε τίποτα. Και η Ελληνική κοινωνία διαλύεται οικονομικά, πολιτικά και ηθικά, βυθισμένη στην εσωστρέφεια.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου υποστήριζε ότι οικονομική ανάπτυξη δίχως εθνική κυριαρχία δεν είναι εφικτή. Η σημερινή πραγματικότητα έρχεται να τον ξανά-δικαιώσει, με τις τρομερές συνέπειες της Ελληνικής κρίσης. Μιας κρίσης που θέλουν να μας πείσουν ότι είναι απολύτως ευθύνη της Ελλάδας (είναι στο βαθμό που δεν ήμασταν έτοιμοι, οικονομικά εύρωστοι και παραγωγικοί) ενώ οι μεγάλες αιτίες της έχει ειπωθεί πως πρέπει να αναζητηθούν σε ένα πλατύτερο φάσμα ερμηνείας της γεωπολιτικής. Το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με λίγα λόγια πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελληνική και η Κυπριακή κρίση, δεν ήταν (μονάχα) αποτέλεσμα της κατάρρευσης του οικονομικού μας μοντέλου (όπως θέλουν επίμονα και συστηματικά να μας πείσουν) αλλά ήταν μια συνειδητή απόφαση των ελίτ της Ευρώπης, προκειμένου να ελέγξουν διαμέσω της "οικονομικής κατοχής" την εθνική κυριαρχία (δηλαδή τις εθνικές πολιτικές αποφάσεις και την γενικότερη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου) του Ελληνικού χώρου, ρυθμίζοντας έτσι τις εξελίξεις στο γεωπολιτικό παιχνίδι της ενέργειας. Δηλαδή των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου, τις διελεύσεις των αγωγών αερίου από και προς την Ευρώπη, τον έλεγχο των θαλασσών και του εναερίου χώρου, σε σχέση με τα ενδιαφέροντα και τις συμμαχίες των Αμερικάνων και των Ρώσων παικτών.

Με ποιόν άλλο τρόπο θα μπορούσε να ελεγχθεί ο Ελληνικός χώρος, εντός μιας ευρύτερης Ευρωπαϊκής δημοκρατίας? Εκτός από την αξιοποίηση της ευκαιρίας που ο "αδύναμος κρίκος" Ελλάδα, προσέφερε, με αφορμή την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους? Άρα και η χρεοκοπία της και η επακόλουθη εγκατάσταση Διευθυντηρίου με στόχο την απαλλοτρίωση των εθνικών πηγών πλούτου? Και τον έλεγχο κάθε είδους συμφωνιών που τελικά ενισχύουν την οικονομική και την πολιτική αυτονομία της χώρας σε διπλωματικό επίπεδο?

Δε μου αρέσουν οι θεωρίες συνομωσίας και δεν παραθέτω τις παραπάνω παραδοχές επειδή θέλω να δώσω άλλοθι στην κακοδιαχείριση και τη διαφθορά. Η στο παρασιτικό κρατικοδίαιτο μοντέλο οικονομίας με δανεικά. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι αφαίρεσαν από την Ελλάδα τη δυνατότητα καλύτερων διαπραγματεύσεων όπως αυτές που επέτυχαν οι υπόλοιπες χρεοκοπημένες χώρες του Νότου. Ακόμα και η Ιρλανδία. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι δημιούργησαν ένα ασφυκτικό εσωτερικό μέτωπο το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί ανορθόδοξα και επιλεκτικά υπέρ των ελίτ που δημιουργήθηκαν μεταπολιτευτικά, διαδεχόμενα τις παραδοσιακές πλουτοκρατικές ελίτ του τόπου. Και τελικά να μην προχωρούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν την αναδόμηση μιας κάποιας οικονομικής δραστηριότητας δε ορθολογικούς πυλώνες.

Όμως δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα επελέγη να "θυσιαστεί" μοναχά διότι ήταν δημοσιονομικά απείθαρχη και διεφθαρμένη χώρα. Πιστεύω πως συνέτρεξαν και πολλοί άλλοι λόγοι, ενδεχομένως περισσότερο σοβαροί στην παγκόσμια και τοπική σκακιέρα. Ένας από τους λόγους αυτούς είναι και το ενεργειακό παιχνίδι. (Σημερινό δημοσίευμα της Financial Times μιλάει για προσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ, δυο παραδοσιακών εχθρών, υπό την ευλογία των Αμερικάνων, με σκοπό την συνεργασία στο πεδίο του φυσικού αερίου!!!)

Το κόστος της διάσωσης της Ελλάδας είναι πολλαπλάσιο από το να συνεχιζόταν ο δανεισμός της από τις αγορές με τους ίδιους όρους. Και να μη συνέβαινε τίποτα απολύτως-καμιά χρεοκοπία. Γιατί αλήθεια, κάποια στιγμή οι αγορές, σταμάτησαν να δανείζουν την Ελλάδα? Δε γνώριζαν σε ποιόν δανείζουν? Θέλετε να πιστέψω ότι οι αναλυτές της JP Morgan ή κάποιοι οίκοι αξιολόγησης έχουν την "ελαστικότητα του πνεύματος και την θεσμική ευελιξία" της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας? Ώστε να αποδεχτούν τη δημιουργική λογιστική της ΕΛΣΤΑΤ για παράδειγμα?

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας ήταν γνωστή από την εποχή που η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το 2007 υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι τα πράγματα πάνε πάρα πολύ άσχημα στην οικονομία. Ωστόσο τίποτα δεν έγινε προς αυτή την κατεύθυνση, αντιθέτως οι αρμόδιοι πέταξαν το μπαλάκι στην εξέδρα (για μια ακόμη φορά). Γιατί άραγε? Ήταν ήδη πολύ αργά? Και τελικά πότε ξεκίνησε η κατάσταση να είναι ανεξέλεγκτη? Πότε το έλλειμμα και το χρέος κατέστη αδύνατο να περιοριστούν με τα συμβατικά μέσα που είχε στο οπλοστάσιο της το εγχώριο πολιτικό σύστημα? Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό? Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει απάντηση. Όλοι μας λένε πότε "ξεκίνησε το κακό" (την εποχή Ανδρέα) όμως ο Ανδρέας δεν χρεοκόπησε τη χώρα--έτσι τουλάχιστον μας δείχνουν όλοι οι οικονομικοί δείκτες της εποχής. Μάλλον το αντίθετο.

Όσοι μας λένε πότε "ξεκίνησε το κακό", μας λένε επίσης ότι το Δημόσιο φταίει για όλα. Εντάξει, το δημόσιο είναι ένα μεγάλο κόστος σε σχέση με την ισχνή παραγωγική και κατ επέκταση εξαγωγική μας δυνατότητα. Το άλλο μισό του προβλήματος που έγκειται στην Ελληνική ιδιαιτερότητα της οργάνωσης της οικονομίας μας, στην οποία αναφέρθηκα νωρίτερα (δημοσιονομικό και εμπορικό ελλειμματικό ισοζύγιο--οι δύο αδερφές της κρίσης). Όμως αυτό το ελλειμματικό δημόσιο ήταν ο λόγος που σταμάτησαν να μας δανείζουν οι αγορές? Τι τους ενδιέφερε αλήθεια? Το πως ο εκάστοτε υπουργός εργασίας διαχειρίζεται τις εργασιακές σχέσεις σε μια άκρη της Ευρωπαϊκής χερσονήσου? Η το αν διορίζονται οι ΔΥ με ρουσφέτι η μέσω ΑΣΕΠ? Μην τρελαθούμε. Αυτά ήταν δικά μας εσωτερικά προβλήματα, όπως και το γεγονός ότι η οικονομία μας δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα ελεύθερη αγορά. Σε κανέναν κλάδο της, πλην μικρών εξαιρέσεων.

Θα ήθελα να σταματήσω εδώ τις σκέψεις μου, αναφορικά με το όλο ζήτημα. Πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να γράψει βιβλία ολόκληρα αναλύοντας τις παραμέτρους. Προσωπικά αυτό που διαπιστώνω είναι πως με τα Μνημόνια, και τις συνθήκες τις οποίες μας οδήγησαν στα Μνημόνια, εκχωρήσαμε την εθνική μας κυριαρχία. Τελευταία το ίδιο συνέβη και με την Κύπρο για διαφορετικούς λόγους. Εκεί "ανακάλυψαν" ότι οι Ρώσοι είχαν μαύρες καταθέσεις. Τι σύμπτωση! Την ίδια εποχή που συζητείται το θέμα των ΑΟΖ καθώς και η υπογραφή των συμφωνιών για την παροχέτευση του Αζερικού αερίου προς την Ευρώπη. Αλλά και η συνεκμετάλλευση των γειτονικών κοιτασμάτων Ισραήλ και Κύπρου. Που θα έδινε μια πολύ ισχυρή διπλωματική θέση στη Μεγαλόνησο, μεσο-μακροπρόθεσμα.

Τροφή για σκέψη.....

Η κρίση δημοκρατίας στην Ευρώπη

Αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη αρχής γενομένης της κρίσης, είναι πολύ απλό και πολύ ξεκάθαρο.

Η δημοκρατία που στηρίχτηκε στην ευημερία, έχει αρχίσει να συρικνώνεται ως κοινή πεποίθηση ανθρώπων και κυβερνήσεων. Κοντολογίς, όλο και λιγότεροι πιστεύουν στην αρτιότητα της και στη δυνατότητα της να εγγυάται καλά αποτελέσματα.

Ιστορικά αν το δούμε, θα διαπιστώσουμε ότι το πολίτευμα αυτό, για να ευδοκιμήσει χρειάζεται ορισμένες πολύ σημαντικές προϋποθέσεις, δηλαδή την εξής μια. Στιβαρή εθνική οικονομία. Και κατ' επέκταση στιβαρή Ευρωπαϊκή οικονομία.

Ας το πάρουμε λοιπόν ανάποδα. Ποιές χώρες έχουν στιβαρές εθνικές οικονομίες και άρα ποιές χώρες είναι οι ατμομηχανές της οικονομίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης?

Ειναι γνωστό. Οι βόρειες χώρες. Οι χώρες δηλαδή με εξαγωγές βαριάς βιομηχανίας, τεχνολογία, ρυθμισμένες αγορές, καινοτομία στις οικονομικές τους δραστηριότητες κλπ. Αυτές οι χώρες έχουν και μια "καλά εδραιωμένη" πολιτική διαχείριση που βασίζεται στην κοινωνική συναίνεση και τη μετριοπάθεια, ασχέτως του αν κυβερνούν αντίπαλοι πολιτικοί χώροι κάθε τετραετία.

Σε αυτές τις χώρες ανθίζει η δημοκρατία όπως την έχουμε στο μυαλό μας. Η λεγόμενη "αστική δημοκρατία δυτικού τύπου".

Αντίθετα, στον πολύπαθο Νότο, που τα οικονομικά προβλήματα είναι πολλά και συσσωρευμένα από χρόνια, η δημοκρατία κλονίζεται συθέμελα εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.

Γιατί κλονίζεται η δημοκρατία? Επιστρέφουμε στην αρχική μας παραδοχή. Γιατί οι "αστικές δημοκρατίες δυτικού τύπου" βασίζονται στην οικονομική ευημερία, την σταθερότητα, την ελεύθερη αγορά, το εμπόριο, τις εξαγωγές κλπ

Η πολιτική κρίση στο Νότο εκδηλώθηκε ως δυσπιστία απέναντι στις κατεστημένες πολιτικές δυνάμεις οι οποίες κλήθηκαν αν αντιμετωπίσουν την τραπεζική και δημοσιονομική κατάρρευση. Και τελικά σε ένα ρευστό και αβέβαιο πολιτικό σκηνικό με συνεχείς ανατροπές και συνεχή ένταση που συμπαρασύρει και πολλές άλλες παραμέτρους.

Πως όμως να εξηγήσουν οι πολιτικοί στους ψηφοφόρους τους, ότι οι εθνικές οικονομίες δεν στηρίζονται αποκλείστικά στις εγχώριες εθνικές δυνατότητες παραγωγής, κατανάλωσης, ανάπτυξης κλπ αλλά αποτελούν μέρη ενός ευρύτατα αποκεντρωμένου διεθνούς περιβάλλοντος? Ειδικά στις αγορές κεφαλαίων και άρα το δανεισμό? (παγκοσμιοποίηση)

Πως να εξηγήσουν οι πολιτικοί στους ψηφοφόρους τους ότι τα φτηνά εργατικά χέρια είναι οι μετανάστες και κατά προτίμηση όσοι δε μπορούν να κατοχυρώσουν δικαιώματα ιθαγένειας και κοινωνικής αφομοίωσης? Ότι η λειτουργία μιας βιομηχανικής παραγωγής απαιτεί χαμηλά εργατικά κόστη? Ότι στην Ελλάδα για παράδειγμα, η παράνομη και ανασφάλιστη εργασία αποτελεί τον κανόνα και όχι την εξαίρεση?

Πως να εξηγήσουν οι πολιτικοί στους ψηφοφόρους τους ότι σοβαρές αποφάσεις οικονομικής διαχείρισης των κρατών και άρα αυτοτέλειας τους, έχουν εκχωρηθεί σε υπερεθνικά όργανα τα οποία αρκούνται σε ρόλο Πόντιων Πιλάτων δίχως να προκρίνουν πραγματικά δίκαιες λύσεις απέναντι στις ασυμμετρίες και τις ανισορροπίες εντός της ΕΕ?

Εδώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι μια τέτοια δημοκρατία τελικά δεν είναι πραγματική δημοκρατία. Αλλά παράγωγο προϊόν του οικονομικού φιλελευθερισμού. Του laissez faire-laissez passe.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να συμπαιράνουμε ότι στην Ευρώπη η δημοκρατία ελέγχεται από τους διαχειριστές της οικονομικής πραγματικότητας. Των λίγων εκείνων που "τρέχουν" την ατμομηχανή και τα βαγόνια που την ακολουθούν.

Και θα πέφταμε μέσα, γιατί έτσι είναι στο τέλος της ημέρας

Τα αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών, της Ελληνικής αδυναμίας να αντιμετωπίσει την ύφεση, του Ισπανικού κατακερματισμού σε κρατικό επίπεδο αποδεικνύουν την ανάγκη για αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης στην Ευρώπη, εφόσον το ζητούμενο είναι να υφίσταται μια Ευρωπαϊκή Ένωση στην ουσία και όχι στα λόγια.

Η εμβάθυνση της τραπεζικής ένωσης, ως προϋποθεση της οικονομικής σταθερότητας, στηρίζεται στο μοντέλο που παρουσιάσαμε νωρίτερα. Ότι μια δημοκρατία είναι εύρωστη όταν είναι και η οικονομία της ακμαία.

Όμως το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι αυτό.

Το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι ότι ουδέποτε υπήρξε μια συλλογική ταυτότητα, μια κοινή συνείδηση, μια ενιαία στάση και τελικά μια ευρύτερη κουλτούρα αλληλεγγύης, συναισθήματα που πηγάζουν από τις κοινές αντιλήψεις των ίδιων των ανθρώπων, των λαών που διαβιούν εντός της.

Αντί λοιπόν να σχεδιάζονται επί χάρτου τραπεζικές και πολιτικές ενώσεις, από τους προνομιούχους και τους διαχειριστές της Ευρωζώνης, ας κοιτάξουν να αφουγκραστούν τη θέληση των πολιτών τους και να παρέχουν πραγματικές δυνατότητες σύγκλισης μεταξύ Βορρά και Νότου.

Οι δυνατότητες αυτές σίγουρα εμπεριέχουν την οικονομική παράμετρο, όμως πάνω και πέρα απ όλα περιέχουν μια ευρύτερη κοινωνική και ηθική συναίνεση.

Ένα ευρωπαϊκό κοινωνικό συμβόλαιο. Ένα κοινό μέλλον για μιά κοινή εθνοτική οντότητα.