Ανδρέα Ζείς!

Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε για να υπηρετεί το λαό και την πατρίδα!

Παραμένουμε προσηλωμένοι στο όραμα του ηγέτη μας Ανδρέα Παπανδρέου για μια Ελλάδα κυρίαρχη, ανεξάρτητη, ισχυρή, δημοκρατική.

ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Ποιό είναι το νέο ΠΑΣΟΚ?

Όλοι ψάχνουμε με αγωνία τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου, το νέο ΠΑΣΟΚ
Τον ηγέτη ή το σχήμα εκείνο που θα σημάνει την απαρχή της νέας Αλλαγής, το ξεκίνημα μιας νέας εποχής για την Ελλάδα

Όλοι ψάχνουμε και όλα τα ψάχνουμε, συνήθως μέσα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, εκεί που θάβεται η σαβούρα αλλά και τα πολυτιμότερα μας κειμήλια.

Κειμήλια που δυστυχώς ανασύρονται μονάχα τις δύσκολες ώρες, τις ώρες της απελπισίας-όταν όλοι οι πόροι έχουν στερέψει και άλλα δανεικά δεν υπάρχουν να δανειστούμε

Στήριξα τον Γιώργο Παπανδρέου από την αρχή: Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, πρόκειται για τον μοναδικό πολιτικό που είχε και έχει όραμα πολιτικής για μια Ελλάδα αντάξια του ιστορικού της υποβάθρου. Για μια Ελλάδα της Ευρώπης, σοσιαλιστική, ανθρώπινη και ανοιχτόμυαλη. Για μια Ελλάδα της προόδου και των μεταρρυθμίσεων, της δημοκρατίας

Ο Γιώργος Παπανδρέου απέτυχε και μαζί του απέτυχε και η Αριστερά στη χώρα μας. Απέτυχε γιατί ο ίδιος δεν είχε τις ιδιαίτερες ικανότητες να διαχειριστεί μια τέτοιου πρωτοφανούς μεγέθους κρίση σε χώρα και κόμμα. Απέτυχε γιατί την ώρα αυτής της κρίσης, έπεσε η σκιά του Ανδρέα πάνω στους ώμους του και τον συνέτριψε στα μάτια των Ελλήνων. Πόσο άδικο γι' αυτόν. Πόσο τραγικό.

Απέτυχε όμως πρώτα και κύρια το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής, που έγινε συνώνυμο των μεγάλων τομών στα δημόσια πράγματα, με ρηξικέλευθες θέσεις και πολιτικές, με νέα πρόσωπα, με ισχυρό και διατρητικό δημόσιο λόγο, με θέσεις και με προοπτική. Απέτυχε γιατί μεταμορφώθηκε το ίδιο στο κατεστημένο που έπρεπε να ανατρέψει, και βούλιαξε στα θολά νερά της επιτυχίας του.

Το ΠΑΣΟΚ στηρίχθηκε σε δύο βασικούς άξονες. Στην προσωπικότητα και τις ικανότητες του Ανδρέα Παπανδρέου ως ηγεσία και στις αρχές της 3ης Σεπτεμβρίου ως όραμα πολιτικής και δράσης του κομματικού του σχηματισμού. Αυτά είναι γνωστά σε όλους. Και έχουν αξιολογηθεί από την ιστορία επίσης

Γιατί όμως επανέρχομαι σε αυτά και γράφω για αυτά, ενώ σήμερα ζούμε και βιώνουμε δραματικές στιγμές για τη χώρα μας, που κανείς θα έλεγε-απαιτούν ακραία μέτρα-ακραίες λύσεις?

Γιατί έχω την άποψη και τη γνώμη, ότι οι αρχές της 3ης Σεπτέμβρη είναι οι διαχρονικά κατάλληλες πολιτικές βάσεις για μια εθνικά κυρίαρχη πολιτική, ανεξαρτήτως του ποιός ηγείται του Ελληνικού κοινοβουλίου. Άρα μιλάμε για ένα πολιτικό ευαγγέλιο, διαχρονικά αξιόπιστο και συνεπές, το οποίο επιβάλλεται να έχουν υπόψη τους όσοι πρεσβεύουν τις αξίες της Αριστεράς στην πατρίδα μας

Σήμερα δε, που ο τσαρλατανισμός, η εμπάθεια, η ανοησία και η ασχετοσύνη των κυβερνώντων του ΣΥΡΙΖΑ και των συνενόχων τους της ψευδεπίγραφης Αριστεράς, έχουν θέσει σε πρωτοφανή, δεινή κατάσταση, θεμελιώδη στοιχεία του πολιτεύματος, των θεσμών και -εντός ολίγου, φοβάμαι- της εθνικής μας κυριαρχίας στο ζωτικό χώρο της Ελληνικής επικράτειας, απαιτείται να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα:

• Εθνική Ανεξαρτησία: Για μία Ελλάδα απαλλαγμένη από τα χρέη και τα μνημόνια, δηλαδή μια χώρα που θα ορίζει η ίδια την τύχη της, έχοντας τον έλεγχο των οικονομικών της. Απαιτείται και επιβάλλεται η αναδιοργάνωση της παραγωγικής της βάσης. Για μια Ελλάδα με ισχυρά σύνορα και κυρίαρχη θέση στα Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη. Επιβάλλεται η αναδιοργάνωση των Ένόπλων Δυνάμεων της, οι προτεραιότητες άμυνας και ασφάλειας εντός της Ευρώπης, η επανεκίνηση των διπλωματικών μας σχέσεων με τους εταίρους και συμμάχους με ΕΕ, ΝΑΤΟ και γείτονες

• Λαϊκή κυριαρχία: 'Αμεση Συνταγματική Αναθεώρηση και πλήρης ανεξαρτητοποίηση και αυτονόμηση των εξουσιών. 'Αμεσα διαχωρισμός Εκκλησίας και κράτους. Άμεσα κάθαρση της δημόσιας ζωής, της διαπλοκής, του πελατειακού συστήματος νομής της εξουσίας. Άμεση κατάργηση κάθε συνδικαλισμού που αλλοτριώνει τη φύση των εργασιακών διεκδικήσεων υπέρ μαφιόζικων συμφερόντων και μικροπολιτικής διαχείρισης. Άμεση αποκέντρωση και μεταφορά εξουσίας στις τοπικές κοινωνίες με δρακόντεια μέτρα απόδοσης ευθυνών και άμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Πλήρης κατάργηση της γραφειοκρατίας, διαφάνεια, δημοσιότητα σε κάθε νομοθετική παρέμβαση. Άμεση κατάργηση μονιμότητας ΔΥ, ενεργοποίηση νόμων για την ευθύνη βουλευτών και υπουργών

• Κοινωνική απελευθέρωση: Αναμόρφωση και εκσυγχρονισμός του δικαίου σε κάθε επίπεδο. Αναθεώρηση και επικαιροποίηση της νομοθεσίας και της λειτουργίας της δικαιοσύνης και της αστυνομίας. Εφαρμογή των νόμων και του Συντάγματος με κάθε κόστος για την προστασία των αδύναμων και των ασθενών κοινωνικών ομάδων. Άμεση κατάργηση των ανισοτήτων στην εργασία και του διαχωρισμού μεταξύ κράτους και ιδιωτικού τομέα. Άμεση αναθεώρηση φορολογικής πολιτικής. Άμεσα και υπαρκτά κίνητρα για startups στην επαρχία με επίκεντρο την αγροτική οικονομία υψηλής αξίας, τον τουρισμό πολυτελείας. Άμεση κατάργηση κάθε περιορισμού για την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, άμεση αναθεώρηση του σχολικού προγράμματος με έμφαση στην τεχνολογία.

• Δημοκρατική διαδικασία: Εκλογές κάθε 5 χρόνια. Ενίσχυση του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αναθεώρηση εκλογικών νόμων και πρόσβαση στις εκλογές από 16 ετών. Άμεσα δικαιώματα στους νόμιμους μετανάστες. Άμεσα κίνητρα για επαναπατρισμό των Ελλήνων του εξωτερικού. Εκσυγχρονισμός της διοίκησης. Άμεση προκύρηξη διαγωνισμών για τηλεοπτικές άδειες και ασυμβίβαστο μεταξύ της ιδιότητας του εκδότη και του επιχειρηματία άλλων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Έγραψα μερικά παραδείγμα που όλοι θα μπορούσαν να τα σκεφτούν και να τα γράψουν

Δε διεκδικώ καμμιά πρωτοτυπία, ούτε κάποια καινοτομία, αντιθέτως, αναπαράγω πράγματα που έχουν ειπωθεί ξανά στο παρελθόν

Όμως το βασικό πρόβλημα σήμερα δε βρίσκεται στο πως θα ονομάσουμε το καινούργιο κόμμα ή ποιές κατευθύνσεις θα του δώσουμε. Ακόμα -αν θέλετε- πρόβλημα δεν είναι ούτε και ποιοί θα το στελεχώνουν και ποιοί θα το διοικούν

Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι ποιούς ανθρώπους, ποιούς πολίτες και ποιούς Έλληνες θα εκπροσωπήσει ο εκάστοτε πολιτικός σχηματισμός

Το ΠΑΣΟΚ βλέπετε, τότε που φτιάχτηκε, απευθύνθηκε σε ένα εκλογικό σώμα που πραγματικά ήθελε κάτι καινούργιο σε σχέση με τον Καραμανλή και την δεξιά του παράταξη. Απευθύνθηκε δηλαδή σε μια υφιστάμενη λαϊκή βάση. Σε ανθρώπους που ήδη είχαν την εμπειρία μιας κατάστασης και ήθελαν να δοκιμάσουν μια άλλη πεπατημένη. Βασίστηκε επίσης σε μια οικονομία που παρότι δεν ήταν ανθηρή-αντιθέτως- δεν ήταν και κατεστραμμένη, ούτε και η χώρα ήταν στη διεθνή απομόνωση λόγω χούντας και Κυπριακού.

Σήμερα που όλα έχουν καταστραφεί, έχουμε πιάσει πάτο σε κάθε επίπεδο και το χειρότερο, όλοι και όλα έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει, από τις λεγόμενες δυνάμεις της μεταπολίτευσης, τι να πεις και σε ποιόν να το πεις, που ο κόσμος έχει πλέον γυρίσει την πλάτη αηδιασμένος στο πολιτικό σύστημα?

Και ποιό πολιτικό σύστημα μπορεί σήμερα να παράξει κάποιο καινούργιο μηχανισμό η κάποια καινούργια ιδέα, τη στιγμή που οι ψηφοφόροι του είναι οι ίδιοι, πελάτες του? Και διαιωνίζεται συνεχώς το ίδιο πελατειακό σύστημα επειδή το αποτελούν μονάχα οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι ίδιοι συνταξιούχοι δημοσίου και ΔΕΚΟ?

Από εκεί λοιπόν πρέπει να ξεκινήσει η Αλλαγή, από τη διαρραγή και την κατάργηση αυτού του πελατειακού μηχανισμού που ευθύνεται (πολιτικοί και πολίτες) για την καταστροφή της χώρας μας

Το πρώτο βήμα, είναι η αποσύνδεση της πολιτικής ζωής από τα εργασιακά, κάτι που θυμίζω εγκαινίασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος για εντελώς διαφορετικούς λόγους εκείνη την εποχή

Μόνο με αυτό τον τρόπο, θα κυλήσει καθαρό νερό και μετά από κάμποσο καιρό θα γίνει δυνατό να προκύψουν νέα πρόσωπα, νέες ιδέες και νέες πολιτικές προτάσεις που θα εκπροσωπούν ένα μεγαλύτερο κομμάτι των Ελλήνων. Και όχι μόνο όσους σχετίζονται με το κράτος, ούτε όσους κινούνται μονίμως ατιμώρητοι εντός του τέρατος της παραοικονομίας

Το καινούργιο ΠΑΣΟΚ και ο καινούργιος Ανδρέας, θα είναι τότε προϊόντα των συνθηκών αυτών

Και όχι κακέκτυπα και αναπαραγωγές μιας σάπιας πραγματικότητας που συνέχεια τινάζεται δημιουργώντας μεταστάσεις, έως ότου ξεψυχίσει για τα καλά.....







 

Ενας "μη προνομιούχος" Έλληνας απαντά στον Galbraith

Αναδημοσίευση του κειμένου Ένας "μη προνομιούχος" Έλληνας απαντά στον Galbraith από το blog Πάμε Μπροστά τώρα

Απάντηση στον καθ. Galbraith με αφορμή συνέντευξη του στην γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung και την αναφορά του τελευταίου στον Βαρουφάκη και τον Αλέξη Τσίπρα, έστειλε ένας "μη προνομιούχος" Έλληνας, ο Μ.Τ.

" Ο λόγος που σας γράφω δεν είναι ο κ. Βαρουφάκης" αναφέρει κάνοντας μια αναδρομή και στο έργο του πατέρα του Galbraith, τις σημαντικές αναλύσεις για το πώς η Αμερική θα μπορούσε να γίνει ένα καλύτερο μέρος για τους ανθρώπους, για την καθιέρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και των πολιτικών, την οικονομική ελευθερία και την ευημερία , πάνω από τον αναπόφευκτο έλεγχο των μονοπωλίων.

Θυμίζει την φιλία του πατέρα του με τον Ανδρέα Παπανδρέου και κάνει μια αναδρομή στην προσφορά του στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης.

Εξηγεί ότι η "εποχή του Παπανδρέου ήταν μια όαση δημοκρατίας . Μια θάλασσα της ελπίδας . Ένα ρεύμα ενέργειας προς την εξέλιξη . Αυτός ακριβώς είναι ο ορισμός των μεταρρυθμίσεων και της καινοτομίας . Από την αλλαγή . Για να δημιουργηθεί η πεποίθηση ότι το μέλλον θα είναι ένα καλύτερο μέρος για να παλέψει κανείς".

"Αυτό που έχουμε σήμερα στην Ελλάδα , στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα , δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω" λέει και επιχειρηματολογεί ανάμεσα σε άλλα, ότι "ο Τσίπρας πραγματικά μισεί, την ιδέα της μεταρρύθμισης του ελληνικού κράτους".

"Ο κ. Τσίπρας αντιπροσωπεύει μια εποχή πολιτικής υποκρισίας , μια σκοτεινή περίοδο της ψευδούς οικονομική ανάπτυξη με ξένα χρήματα της ΕΕ , μια εποχή που η Ελλάδα ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής."

"Ο κ. Τσίπρας αντιπροσωπεύει το παρελθόν."

Παράλληλα επισυνάπτει στον Galbraith ένα άρθρο που γράφτηκε σε εφημερίδα της Ελληνικής Διασποράς και αναφέρεται στον Ανδρέα Παπανδρέου, ως οικονομολόγο, ενώ τον προτρέπει να προσπαθήσει να βρει αναφορές για τον Τσίπρα. "Δεν θα βρείτε καμία" υποστηρίζει και σχολιάζει ότι ο Τσίπρας μιλάει ελάχιστα αγγλικά για να είναι αποδεκτό επίπεδο αρχηγού κόμματος μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας.

Επίσης, σχολιάζει το γεγονός ότι κάποιοι Έλληνες πιστεύουν ότι ο Τσίπρας θα ενσαρκώσει το πνεύμα του Παπανδρέου για να οδηγήσει τη χώρα στο δρόμο της οικονομικής ανάπτυξης και να ξεπεράσει την κρίση και καλεί τον Galbraith να μη κάνει το ίδιο λάθος.

"Τι πρέπει να κάνουμε, να μιλάμε. Να λέμε την αλήθεια. Κάντε τους ανθρώπους να καταλαβαίνουν. Έρχεται κάποια ώρα που η σιωπή είναι προδοσία . Αλλά χειρότερο από την προδοσία είναι να οικοδομήσουμε ψεύτικες ελπίδες. Θα σας αφήσω να επιλέξετε με ποιο μέρος της ιστορίας ταιριάζει ο Τσίπρας.

Ήταν τιμή μου να έχουν την ευκαιρία να σας γράψω , αγαπητέ καθηγητή

Μην μας ξεχνάτε, τον ελληνικό λαό . Τους μη προνομιούχους."

Όλο το κείμενο στα αγγλικά

"Dear mr Galbraith,

I have recently read your interview given to the German newspaper Suddeutsche Zeitung
An interview mentioned to the web site of mr Varoufakis, an expatriate Greek Economist who regularly writes articles and gives speeches regarding our world wide famous Greek crisis

But the reason I write to you is not mr Varoufakis.

I still remember reading your father’s essays, The Affluent Society and other important post war analyses on how America could become a better place for the people. How our beloved democracy could manage to establish human rights, civic rights, economic freedom and prosperity, over the inevitable monopoly controls, that a bunch of few powerful “entrepreneurs” could exercise above people’s will.

One of your father’s estimated friends was Andreas Papandreou, who in later times was elected prime minister of Greece, but this is a story you have already heard and possibly studied during your professional career as an economist.

What you may not know, is the evident impact, that Papandreou’s policies had in my country’s political fate and economy during the post-Junta era (from 1974 to 1989), in our everyday life, our well being, our hopes to improve and to achieve further growth, similar to more mature economies of the developed Europe.

Papandreou’s era was an oasis of democracy. A sea of hope. A stream of energy towards evolution. That is exactly the definition of reforms and innovation. Of change. To create the belief that the future is a brighter place to fight for.

What you have today in Greece, in the face of mr Tsipras, is nothing of the above. Mr Tsipras and his party SYRIZA are supposed to be heir of Andreas and his party PASOK. Nothing could be more false than this. And I am concerned from the fact that mr Varoufakis supports this argument.

You see, what Tsipras really hates, is the idea to reform the Greek state, to innovate our state-dependent economy, to speak the truth to the Greek people about his leftish ideas in the threshold of the 21st century, and what he hates most is to frankly assume that his family made a huge profit out of construction contracts “a la carte” in the period of the Junta. Yes, during the period, when your father convinced president Johnson and the CIA, not to execute Andreas Papandreou who was then exiled from Greece.

Mr Tsipras represents an era of political hypocrisy, a dark period of false economic growth with foreign EU money, a time when Greece lived above its capacities in every sector of the public life. Mr Tsipras says no to change. Mr Tsipras will, is to take back every difficult step that has been made through austerity, in the direction of the progress and evolution of our country. Mr Tsipras wants our country to be state dependent, our economy to be bound by the decisions of few bureaucrats and fewer “entrepreneurs” as long as his party SYRIZA continuous to be funded by the bankrupted financial sector. Mr Tsipras represents the past.

Please allow me to enclose an article written to the Journal of the Greek Diaspora, a long time ago. It refers to Andreas Papandreou, as Economist. Please have a look at it. Then try to find mr Tsipras references. You will not find any. Mr Tsipras hardly speaks English in an acceptable level, for a contemporary European country party leader. It is a shame.

It is a shame, that some of the Greek people believe that Tsipras will incarnate Papandreou’s spirit to lead my country to the path of economic development and to override the crisis.

Please do not make the same mistake. What is left from PASOK’s revolution, are the grim faces of his voters, some of them poor, some of them searching the street dustbins for food, some of them unable to find any opportunity to dream a better future.

What we must do, is speak. Speak the truth. Make the people understand. A time comes when silence is a betrayal. But worse to silence is to build false hope .I let you choose which part of the story fits Tsipras.

It was my honour to have the opportunity to write to you, dear Professor

Do not forget us, the Greek people. The unprivileged ones.

Thank you

Μ.Τ"

Δε φοβάμαι, διότι γνωρίζω την αλήθεια ΙΙ

Σήμερα θα αναδημοσιεύσω αυτούσιο το κείμενο του Αποδυτηριάκια, σε συνέχεια και σε επίρρωση (ενδυνάμωση/ενίσχυση) των όσων έλεγα στο πρώτο κείμενο μου

Και όποιος έχει μάτια και αυτιά και λίγο μυαλό θα καταλάβει και ορισμένα πράγματα για το πως λειτουργεί η Ελλάδα και το παρακράτος της. Και θα καταλάβουν και ορισμένα πράγματα για τον Παπανδρέου, το μοναδικό άντρα πολιτικό που πολέμησε τους Αμερικάνους, όσο μπόρεσε. Σε αντίθεση με τον Καραμανλή το γέρο, το Βασιλιά, τους προύχοντες της δεξιάς (Αβέρωφ, Ράλλη, Τσαλδάρη), τη Χούντα, το Μητσοτάκη, τον Καραμανλή το νεώτερο και εσχάτως τον...Αντώνη Σαμαρά (που εντάξει, αυτός έχει ξεφύγει γενικώς)

Πάμε λοιπόν μεγάλε Αποδυτηριάκια (υπογραμμίσεις δικές μου--το κείμενο δημοσιεύτηκε στον "ΦΙΛΑΘΛΟ" 21.02.2010)

ΜΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ «ΠΑΙΖΟΥΝ» ΟΙ ΗΠΑ

Εσένα τι σε νοιάζει αν ο άλλος τον παίρνει; Σε ρωτάω, βρε σέλληνα. Τι σε νοιάζει εσένα αν ο άλλος τον παίρνει ή, τον δίνει και με ποιον το κάνει στο κρεββάτι. Αν με πείσεις ότι έχεις λόγους να σ’ ενδιαφέρει γιατί ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας είναι γκαίη και κατόπιν τούτου εσύ ο μη πούστης διαφοροποιείς τη στάση σου απέναντι του, τότε μα τους οσιομάρτυρες της πουστιάς θα συμφωνήσω μαζύ σου. Και επιτόπου να πάρω πίσω τη ξευτύλα που θαρρώ σου ταιριάζει με τον τρόπο που σκέπτεσαι και πορεύεσαι, κύριε αρχιμαλάκα.

Επίσκεψη στον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Γκουίντο Βεστερβέλε. Εξέρχεται του Μεγάρου Μαξίμου ο σοβαρότατος και αξιοπρεπέστατος τύπος και λέει στις κάμερες ότι οφείλουμε να βοηθήσουμε την Ελλάδα, ότι η Γερμανία έχει υποχρέωση να εγγυηθεί για το χρέος της Ελλάδος, ότι η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζει σαν κομμάτι της την Ελλάδα. Κι άλλα τέτοια. Κι εσύ σαν σέλληνας τι κάνεις, ωρέ Έλληνα; Τον πλακώνεις στις πατσαβούρες και λες Έλα μωρέ, η πούστρα που δεν ντρέπεται ούτε τον κώλο του και μας κουβαλήθηκε εδώ με τον γκόμενο, σα δεν ντρέπεται.

Φοβερά πράγματα. Απίστευτα. Ο Γερμανός πολιτικός, αρχηγός κόμματος που συμπράττει με την Μέρκελ, άνθρωπος με μέλλον, όχι κάποιος Κωστάκης Καραμανλής που πριν κάν ξεκινήσει καριέρα μάς τελείωσε, λέω για τον Γερμανό που τον πήρανε στο ψιλό, επειδή δεν κρύβει την ομοφυλοφιλία του χωρίς βέβαια καν να προκαλεί. Και χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν τους ότι αυτός ξεκάθαρα κι όχι πούστικα θέλησε να σταθεί στο πλάϊ της Ελλάδος.

Τι είναι το προτιμότερο, κύριε αρχιμαλάκα; Να έχεις πρωθυπουργό ετεροφυλόφιλο και να μη ξέρεις τι κονομάει, ποιες μίζες αρπάει από την Siemens ή, κάποιον γκαίη που σου δηλώνει ακόμα και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις;

Θα μου επιτραπεί σήμερα να πω αυτά τα πολύ σοβαρά και πολύ αποκαλυπτικά πράγματα που έχω στο πρόγραμμα, με τρόπο ας πούμε χαριτωμένο και χιουμοριστικό. Έτσι, γιατί νοιώθω καλά…, μάλλον γιατί το έχουν παραξευτυλίσει το έργο με την οικονομική κρίση και το χρέος της Ελλάδος. Και έχουν πλακώσει τις σοβαρές μαλακίες, μπερδεμένες με τρομοκρατικές, απειλές, διότι πρέπει να ακολουθήσει η βαθειά η κωλοφούκτα…, ποιο κωλοδάκτυλο;… όλα τα δάκτυλα θα μπούνε μέσα, βρε όλη η παλάμη μέχρι τον καρπό, για να το καταλάβετε, επιτέλους, ότι μια ζωή θα είστε κορόϊδα. Αν είναι δυνατόν…, να προγκήξετε τον Γερμανό υπουργό εξωτερικών επειδή ο άνθρωπος συνέφαγε στο Πασαλιμάνι με τον ερωτικό του σύντροφο.

Α, έτσι ξηγιέστε, κύριοι σέλληνες; Με την επιστροφή του στην Γερμανία ο γκαίη, που τον είπε λούγκρα ο Τράγκας, την κάνει γυριστή στην καγκελάρισσα. Αγγέλα μου, οι Έλληνες είναι ρεμάλια του κερατά, να πάνε να γαμηθούνε…, μη μπλέξουμε μαζύ τους, να τους πεις ότι η Γερμανία θα κρατήσει στάση αυστηρή στο πρόβλημά τους. Όπως το λέω. Έτσι έγινε. Η αδελφή έχει ευαισθησίες και εκδικητικότητα και οφείλετε να το γνωρίζατε αυτό εσείς ειδικά οι Έλληνες, δηλαδή ο λαός που γεννάει ποσοστιαία τους περισσότερους ομοφυλόφιλους.

Του είπανε του Καραμανλή Σήκω φύγε. Άσε τώρα τις μαλακίες που έλεγε ότι θα τους πηδήξει τους νταβατζήδες. Αποδυτηριάκια διαβάζεις. Τελείωσες, μάζεψέ τα και φύγε, του είπανε. Και τι να κάνει ο χοντρούλης…, έφυγε. Κι ακόμα τρέχει. Όπως στο λέω. Ο Παπανδρέου είχε κάνει την μαλακία να μείνει.

Όταν σου λένε οι έτσι να φύγεις…, φεύγεις. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Διαφορετικά θα σε κάνουν ξεφωνητό. Τι λέμε τώρα; Λέμε για την οικονομική κρίση, κύριοι μαλάκες. Είπαμε. Δεν είπαμε; Αυτό είναι το θέμα μας. Τα μέτρα που παίρνουν με στόχο, λέει, να αντιμετωπίσουν το ζόρι της οικονομίας. Δεν είμαστε εκτός θέματος, απλά παίζουμε ακόμα έξω από τη μεγάλη περιοχή του τέρματος πριν σκοράρουμε. Λοιπόν.…Του είπαμε του Ανδρέα… Άσε να ‘ρθει κάποιος άλλος, δεν σε θέλουμε άλλο. Αυτό του είπαμε. Και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τους έγραψε. Άντε γαμηθείτε, τους είπε. Και έπεσε η ξευτύλα. Τα γνωστά ρεζιλίκια. Τον άνθρωπο τον απομυθποιήσανε. Κοσκωτάς, Ειδικό Δικαστήριο, Μιμή, τα γνωστά. Από τους γνωστούς. Από τους εκδοτάρχες και καναλάρχες. Κι όσους μεγαλοεπιχειρηματίες παίζουν μπάλλα μαζύ τους.

Μιλάει ο αποδυτηριάκιας. Και δεν λέει ότι ο Ανδρέας ήταν ο και γαμώ τους πρωθυπουργούς. Ούτε ότι ο Κωστάκης Καραμανλής ήταν ο καλύτερος στην πιάτσα. Άλλο λέμε.

Το κουμάντο το ‘χουν οι έτσι. Ποιοι πολιτικοί; Αυτοί είναι συνεργάτες. Άντε, να μην τους πω όργανα, να μην τους ξευτυλίσουμε εντελώς. Αν και ο χαρακτηρισμός «συνεργάτες» είναι βαρύτερος. Ξέρει, δηλαδή, ο γάτος ο πολιτικός τι θα κάνει και μέχρι που τον παίρνει. Υπάρχουν κάποια όρια, δηλαδή. Κάνε τη δουλειά σου, κύριε πολιτικέ, όμως πρώτα θα εξυπηρετείς εμένα τον έτσι.

Ποιοι πολιτικοί; Είναι ασόβαρο οι αγρότες να κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ και να ζητάνε επιδοτήσεις και ένα κάρο διευκολύνσεις από την Μπατζελή. Ποια είναι αυτή η κυρία; Είναι η υπουργός… Ελάτε, ρε παιδιά, πλάκα κάνουμε; Δεν είναι δυνατόν να ζητάς να σου δώσει ο μη έχων. Να ‘μαστε και σοβαροί. Και, κυρίως, να ξέρουμε τι γίνεται.

Οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες πρέπει να γίνουν κάτω από τα γραφεία και τα στρατηγεία εκείνων που χοντροκονόμησαν κι έτσι τα τελευταία χρόνια, δηλαδή μετά την λεγόμενη μεταπολίτευση, δημιούργησαν το μέγα χρέος. Πήρες χαμπάρι;

Εντάξει, δεν λέω ότι δεν κονόμησαν κάποιοι πολιτικοί. Αυτοί, όμως, που χοντροκονόμησαν κι όχι απλά κέρδισαν, είναι οι γνωστοί πιστολάδες της Ελλάδος. Όλοι αυτοί που έγιναν θηρία, εδώ στην Ελλάδα. Ναι, η Ελλάδα κι όχι η Αλβανία και η Ρουμανία, το Ντουμπάι και η Κύπρος, τους έκαναν γίγαντες και πρώτους. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι, οι ένοχοι της μέγιστης χεριάς που έπεσε στο δημόσιο ταμείο.

Και κάθεσαι εσύ, ο απολίτιστος, ο μη Ευρωπαίος, που ακόμα δεν έχεις δεχθεί ότι ο άλλος γούστο του και καπέλο του τη βρίσκει, μάλιστα σεμνά και ταπεινά, με άνδρα κι όχι με γυναίκα. Μόνο ο Γερμανός από τους πολιτικούς τον παίρνει, δηλαδή;

Ποιοι κυβερνάνε στην Ελλάδα; Οι πολιτικοί. Ποιοι άλλοι; Σε παρακαλώ. Ρωτάω ποιοι επί της ουσίας κυβερνάνε. Δεν κατάλαβα. Έχω εγώ ένα κανάλι και ο δημοσιογράφος θα λέει ό,τι θέλει αυτός; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δικό μου είναι το κανάλι ή, η μεγαλοεφημερίδα, άρα θα κάνω εγώ το δικό μου παιχνίδι, όχι θα μού παίζει το δικό του παιχνίδι ο δημοσιογράφος. Μην τρελλαθούμε. Με το δικό μου εργαλείο ο δημοσιογράφος να σουτάρει στις κερκίδες ή, να δίνει πάσα στον αντίπαλο; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Έτσι είναι η δουλειά και με τη σχέση νταβατζή – κομματάρχη.

Μέσα από ένα τρίο κάνει τη δουλειά της η γαμημένη Αμερική. Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα. Αυτές τις τρεις χώρες και από… σύμπτωση είναι οι μόνες(!) στην Ευρώπη που γνώρισαν δικτατορία. Και από σύμπτωση πάλι αυτές οι τρεις χώρες παρουσιάζουν οξύ δημόσιο έλλειμμα που κάνουν δύσκολη τη ζωή της ευρωπαϊκής κοινότητος. Με την τριπλέτα αυτή η πουτάνα η Αμερική κάνει το παιχνίδι της για να διατηρεί μια υπεροχή στον εμπορικό ανταγωνισμό με την Ευρώπη.

Φοβερά πράγματα. Πλακώσανε τα πρωτοσέλιδα με τον Γερμανό υπουργό εξωτερικών που ήρθε στην Ελλάδα σα να είχαν να κάνουμε με το διαζύγιο της Μενεγάκη. Και βάζουνε τον κοσμάκη να τα ζητάει από την κυβέρνηση τα φαγωμένα από τις δέκα οικογένειες στην Ελλάδα. Χαίρετε.

Δε φοβάμαι, διότι γνωρίζω την αλήθεια

Διαβάζω καθημερινά τον Στούπα -μεταξύ άλλων- γιατί έχει τεράστιο ενδιαφέρον να βλέπεις τον τρόπο σκέψης ανθρώπων αντιδιαμετρικά αντίθετων με τις δικές σου πεποιθήσεις. Μόνο έτσι μαθαίνεις. Διαφωνώντας. Ερχόμενος σε σύγκρουση.

Γράφει σήμερα λοιπόν ο Κώστας :

"Η στήλη αναφέρεται συχνά στο ιδιότυπο παρακράτος που έχει συστήσει το πελατειακό κομματικό κράτος της μεταπολίτευσης. Ένα παρακράτος εκβιασμών, διαφθοράς, φόβου και τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το παρακράτος της Χούντας και της μεταπολεμικής δεξιάς. Οι της ένδον του συστήματος εκβιάζουν, εκμεταλλεύονται  και τρομοκρατούν τους έξω από αυτό."


Το πρόβλημα με όλους τους νεοφιλελεύθερους αρθρογράφους, που νομίζουν ότι βρίσκονται σε μια άλλη χώρα, σε ένα άλλο πολιτισμικό περιβάλλον, είναι η μονόπαντη και μονοσήμαντη αντίληψη τους για τη μεταπολίτευση. Δηλαδή βρίζουν τον Αντρέα και τον δείχνουν ως υπαίτιο της χρεοκοπίας της χώρας μας. Δείχνουν το ΠΑΣΟΚ ως πρωταγωνιστή της διαφθοράς που οδήγησε σε σήψη και εκ των έσω κατάρρευση του κράτους. Αποδοκιμάζουν το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, ως συστήματα ανακόλουθα με τις σύγχρονες ανοιχτές οικονομίες, προτάσσοντας τα οφέλη του καπιταλισμού. Που πράγματι έδειξε οφέλη σε άλλες χώρες, σε άλλα μοντέλα οικονομίας. Εκεί που πράγματι είχε (μέχρι χτες) πετύχει το μοντέλο.


Αυτό είναι το "κολπο" των αρθρογράφων της δεξιάς. Η επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας.Οι παραπομπές στα βολικά σημεία. Στις βολικές αιτιάσεις. Που εστιάζουν στα οφέλη ενός καπιταλιστικού συστήματος, που ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Όπως ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα ένα αμιγώς σοσιαλιστικό σύστημα. Προϋπόθεση για το σοσιαλισμό, ακόμα και τη δημοκρατία της αγοράς, είναι η οικονομική ευρωστία. Δηλαδή οι πλεονασματικές εξαγωγές. Η λεγόμενη "εξωστρέφεια" της οικονομίας. Με άλλα λόγια να έχεις περίσσευμα πλούτου, ώστε να χρηματοδοτήσεις το κοινωνικό σου κράτος. Όπως στις Σκανδιναβικές χώρες.


Η άποψη μου, όπως την έχω καταγράψει επανειλλημένως σε αυτό το χώρο είναι ξεκάθαρη:
Το ιδιότυπο παρακράτος στο οποίο αναφέρεται ο Κώστας Στούπας (Ένα παρακράτος εκβιασμών, διαφθοράς, φόβου και τρόμου στο οποίο όσοι βρίσκονται  εντός του συστήματος εκβιάζουν, εκμεταλλεύονται  και τρομοκρατούν τους έξω από αυτό) έχει τα θεμέλια του, στις απαρχές του Ελληνικού κράτους, έτσι όπως επανιδρύθηκε, μετά την -ξενόφερτα υποκινούμενη και συγκυριακά επιτυχημένη- επανάσταση του 1821.

Το ιδιότυπο αυτό παρακράτος, που ο Παπανδρέου στα βιβλία του (αλλά και άλλοι οικονομολόγοι, πολιτικοί και αναλυτές της πολιτικής οικονομίας με προεξέχοντα το Μάρξ) έχει ονομάσει "γραφειοκρατία", ήταν, είναι και θα είναι η πραγματική εξουσία στην Ελλάδα. Διαχρονικά. Δίχως να χάσει απολύτως κανένα ουσιώδες στοιχείο της, ανά τα χρόνια.

Το ιδιότυπο αυτό παρακράτος, δε συστάθηκε στη μεταπολίτευση κύριε Στούπα. Υπήρχε πρίν από τη μεταπολίτευση. Υπάρχει και σήμερα. Θα υπάρχει και αύριο. Μετά τα Μνημόνια και τις "μεταρρυθμίσεις". Θα υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα, μέχρις ώτου ενσωματωθεί η δυτική κουλτούρα στην Ελληνική και ταυτιστούν στα αιτήματα τους. Όταν θα πάψει ο Έλληνας να βρίζει τους ξένους ως υπαίτιους για το κατάντημα του, δίχως να κάνει αυτοκριτική. Όταν δηλαδή αναλάβει στα σοβαρά, την ευθύνη για τον εαυτό του.

Το ιδιότυπο αυτό παρακράτος, μεταβάλλει απλά τη "βιτρίνα" που παρουσιάζει στην κοινωνία. Το περιτύλιγμα που προσφέρει προς κατανάλωση. Που άλλοτε είναι το τάδε πολιτικό κόμμα και άλλοτε το δείνα. Που ανάλογα τις περιστάσεις προσαρμόζεται κατάλληλα, είτε διασταλτικά, είτε συσταλτικά, ώστε να επιβιώσει. Που είναι Χαμαιλέων και Λεβιάθαν μαζί. Που άλλοτε επιτίθεται και άλλοτε αμύνεται. Δείτε το Μνημόνιο. Το παρακράτος δέχτηκε απανωτά χτυπήματα και αντιστέκεται λυσσαλέα. Κερδίζει χρόνο και ανατροφοδοτείται. Αναδιπλώνεται για να επιτεθεί, όταν οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες.

Η βιτρίνα αλλάζει, το παρακράτος όχι. Ας το καταλάβουμε επιτέλους

Όλοι οι λαοί του νότου, ανέπτυξαν τέτοια συστήματα επιβίωσης (παρακράτος, παραοικονομία, παραπαιδεία, παραφιλολογία, παρασκήνια κλπ) όταν βρέθηκαν υπό κατοχή/έλεγχο/ξένη εξουσία για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Υπό διωγμό. Στην Ιταλία το χαρακτηριστικότερο παρακράτος ονομάστηκε Μαφία. Σε άλλες χώρες Κόμμα. Σε άλλες πάλι, περιορίστηκε στην έννοια που ανέφερα παραπάνω με τη λέξη Γραφειοκρατία. Ακόμα και οι λέξεις, οι έννοιες, προσαρμόζονται ανάλογα με το μέγεθος, τη διείσδυση και τα αποτελέσματα της δράσης κάθε παρα-εξουσιαστικού μορφώματος. Η Μαφία "συμμορφώνει" με τη βία, το Κόμμα καθοδηγεί/χειραγωγεί τη θέληση σου, η Γραφειοκρατία ελέγχει ασφυκτικά την καθημερινότητα σου. Η διαπλοκή αυτό ακριβώς το πράγμα περιγράφει. Τον υπόγειο παράλληλο κόσμο που περνά απαρατήρητος "κινώντας τα νήματα".

Κοινός τόπος όλων των υπόγειων παρακρατικών μηχανισμών, η προβολή της αυταπάτης της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, κομμένη και ραμμένη στα δικά σου μέτρα. Στις αναγκαιότητες των καιρών. Που άλλοτε είναι "ώριμες δημοκρατίες" και άλλοτε "χρειάζονται χειρουργείο για να γλιτώσουν τη σήψη τους". Που μια χρειάζονται "μεταρρυθμίσεις και σοσιαλισμό" και την άλλη "επιστροφή στις εθνικές μας ρίζες και αυταρχική δεξιά".

Είναι το ίδιο πράγμα. Και είναι το ίδιο πράγμα διότι τελικά παράγεται το ίδιο αποτέλεσμα. Ένας ατέρμονας κύκλος κρίσεων σε κάθε επίπεδο. Κυρίως κρίσεων που έχουν να κάνουν με την ίδια την ταυτότητα ενός λαού. Κρίσεων θεμελιακών, συστημικών, αυτοπροσδιορισμού και ετεροπροσδιορισμού. Κρίσεων προσανατολισμού και αυτογνωσίας. Που σε ένα απτό επίπεδο μεταφράζονται ως "έλλειμμα", "χρέος", "αδιέξοδο", "χρεοκοπία", γιατί ποτέ τελικά το παρακράτος δεν σε αφήνει ανεπηρρέαστο, ελεύθερο από τη δική του βούληση, τα δικά του μικρο-συμφέροντα.

Η πηγή εξουσίας του παρακράτους είναι η εξής μια. Η άγνοια σου. Η άγνοια μας. Το χαμηλό επίπεδο παιδείας και αντίληψης του περιβάλλοντος γύρω μας. Η αδυναμία ερμηνείας των φαινομένων της σημερινής πραγματικότητας. Η αδυναμία εμβάθυνσης και σύνθεσης διαφορετικών ερεθισμάτων. Με λίγα λόγια το παρακράτος είναι που επιθυμεί το σκοτάδι στα μυαλά και τις ψυχές μας. Δεν είναι οι αριστερο-δεξιές ακραίες μαριονέτες που κανιβαλίζουν το δημόσιο χώρο για να πάρουν ψήφους. Για να κερδίσουν "διαφημιστικό χρόνο" στις πωλήσεις των ΜΜΕ. Αυτοί είναι οι εκτελεστικοί βραχίονες. Οι μεσάζοντες. Οι διαμεσολαβητές, που παίρνουν προμήθεια διάφορα ανταλλάγματα.

Αυτή είναι η αλήθεια και ας την κοιτάξουμε κατάματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα

Γι' αυτό το λόγο από τα μέτρα πλήττονται όσοι δε μετέχουν της σφαίρας επιρροής του παρακράτους. Τιμωρούμαστε παραδειγματικά. Μας εξοντώνουν με φόρους, με νέα μέτρα, με χαράτσια, με δηλώσεις υποτέλειας που έχουν τη μορφή του Βενιζέλου, του Σαμαρά. Του κάθε σαλτιμπάγκου που ούτως η άλλως δεν έχει τη δύναμη της ανατροπής.

Τη δύναμη της ανατροπής την έχει μόνο ο ίδιος ο λαός. Ένας λαός όμως απελευθερωμένος από τον πνευματικό ζυγό, πεφωτισμένος και χειραφετημένος. Ένας λαός με δύναμη που πηγάζει από την επιβολή της θέλησης του πάνω στο φόβο.

Όταν γνωρίζω την αλήθεια, δε φοβάμαι. Διότι η αλήθεια δε με βλάπτει, αντίθετα με ωφελεί, μου ανοίγει τα μάτια. Με κάνει καλύτερο. Με κάνει ηθικότερο. Με κάνει αρωγό, συνεργάτη και αλληλέγγυο της κοινωνίας. Με κάνει να αγαπώ το συνάνθρωπο, όχι να τον ανταγωνίζομαι.

Όταν γνωρίζω την αλήθεια, γνωρίζω τον εαυτό μου.

Μη φοβάστε. Θα νικήσουμε. Έστω κι αν τώρα, φαίνεται πως το παιχνίδι είναι χαμένο.

Τα ΜΜΕ και ο ρόλος τους

Πρόσφατα, παρευρισκόμενος σε ένα επαγγελματικό σεμινάριο βρέθηκα σε μια συζήτηση-παρουσίαση ενός εξαιρετικού ανθρώπου, του οποίου την ιδιότητα και το όνομα δεν έχω το δικαίωμα να αποκαλύψω

Ο καλός αυτός άνθρωπος ανεμείχθη ως όργανο των ελεγκτικών αρχών στο σκάνδαλο Κοσκωτά, το οποίο όπως θυμάστε συνετάραξε την πολιτική σκηνή και το ποινικό δίκαιο της εποχής του "βρώμικου ΄89"

Μετά την παρουσίαση του κυρίου αυτού, που αναφερόταν στο έγκλημα της υπεξαίρεσης και στη συνέχεια στο ξέπλυμα βρόμικου χρήματος που συστηματικά διέπραττε ο Κοσκωτάς από το 1980 μέχρι το 1988 περίπου, τον ρώτησα: "Διαπιστώσατε κύριε εσείς κάποια ανάμιξη του Ανδρέα Παπανδρέου στην υπόθεση? Πήρε λεφτά από τον Κοσκωτά?"

Ο άνθρωπος μου απάντησε πως όχι μόνο καμία σχέση δεν απεδείχθη, αλλά ούτε και τα περίφημα pampers υπήρξαν ποτέ, αλλά ούτε και ο φερόμενος ως πρωτεμπνευστής τους ο Λούβαρης αποδείχτηκε να έχει κάποια σχέση με το θέμα

Ο Κοσκωτάς ήταν ένας ευφυέστατος κλέφτης και τίποτα παραπάνω. Κλέφτης

Ωστόσο -κατά τη μαρτυρία του εισηγητή μας- όταν πλέον είχε αποκαλυφθεί ο ρόλος του Κοσκωτά ως εγκεφάλου του μεγαλύτερου εγκλήματος υπεξαίρεσης στα Ελληνικά τραπεζικά χρονικά, ο ίδιος ενδεχομένως για να κλείσει κάποια "συμφωνία" και να φάει λιγότερη φυλακή (καταδικάστηκε πρωτοβάθμια σε τρις ισόβια για την υπεξαίρεση 37,5 δις δραχμές από την Τράπεζα Κρήτης) δελεάσθηκε από πολιτικούς κύκλους μη προσκείμενους στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να εμπλέξει στελέχη του ΠΑΣΟΚ καθώς και τον ίδιο τον Ανδρέα, ούτως ώστε η επερχόμενη πολιτική εκλογική αναμέτρηση να χρωματιστεί επικοινωνιακά

Τελικά όπως θυμόμαστε, ο ωφελημένος του σκανδάλου αυτού ήταν ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση του, που εξελέγησαν πανηγυρικά με φόντο την εικόνα του άρρωστου αν και  ηθικά δικαιωμένου Παπανδρέου.

Κάπου εδώ τελειώνει η αφήγηση και το μυαλό λειτουργεί υπερωρίες για να ανασύρει τις εικόνες της εποχής, την έκταση των δημοσιευμάτων, τη σκανδαλολογία και τα όσα διαδραματίζονταν στις οθόνες του Ελληνικού λαού (ήταν η πρώτη φορά που συνεδρίαση του ειδικού δικαστηρίου μεταδόθηκε ζωντανά από τα κανάλια)

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, οι εφημερίδες, με την τροπή που είχαν δώσει στο θέμα, ανάγοντας το σε εξέχον και μείζον πολιτικά ζήτημα, διαμόρφωσαν ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Επηρέασαν κατάφωρα το εκλογικό σώμα, καθοδηγώντας τις προτιμήσεις των αναποφάσιστων, χειραγωγόντας το θυμικό των ανθρώπων που καθημερινά βομβαρδίζονταν με λυσσαλέο και επαίσχυντο τρόπο χάριν....του ρεπορτάζ και της ανάγκης να...λάμψει η αλήθεια

Το παραδειγμα αυτό λοιπόν, από την πρόσφατη ιστορία της χώρας μας το έφερα στην επιφάνεια ξανά γιατί έχω καταλήξει σε ορισμένα συμπεράσματα που αφορούν την πολιτική διακυβέρνηση της χώρας μας

Ότι δηλαδή, στην ιδιότυπη δημοκρατία "ελληνικού τύπου" που αυτή τη στιγμή αναδιαμορφώνεται ώστε να ξαναμοιράσει την τράπουλα της διαπλοκής, τα ΜΜΕ κατέχουν ρόλο που αντιβαίνει στην πράξη της συνταγματική τους επιταγή.

Δηλαδή την προαγωγή του δημόσιου ελέγχου και την προάσπιση των συνταγματικών ελευθεριών του λαού, μέσα από την διερεύνηση της αλήθειας και τη δημοσιότητα

Τα ΜΜΕ της Ελλάδας με τη δράση και το ρόλο τους, έχουν εκτραπεί από το θεσμικό τους ρόλο, ολοκληρωτικά, διαστρέφοντας την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό που πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι τους παραπληροφορεί και κιτρινίζει, με σκοπό την αλλοίωση της ποιότητας και των θεσμών της Δημοκρατίας μας.

Ότι έχει απομείνει δηλαδή από αυτή, έτσι όπως την έχουν καταντήσει τα συνεταιράκια της τρικομματικής και ο τζουτζές αρχικλόουν της αριστεράς Αλέξης Τσίπρας

Ο πραξικοπηματικός ρόλος των ΜΜΕ της Ελλάδας, δεν αναδεικνύεται μόνο από την επιρροή τους σε θέματα πολιτικού αποτελέσματος και καθημερινότητας.

Αλλά αν προσέξουμε καλύτερα, φανερώνεται από τα χαρακτηριστικά του ίδιου του κλάδου με τη δαιδαλώδη, πολυσχιδή και περίπλοκη διάρθρωση που στηρίζεται στη βάση του από μεγάλα κεφάλαια συμφερόντων που δεν έχουν καμία σχέση με εκδοτικές δραστηριότητες. Αλλά δραστηριοποιούνται σε κατασκευαστικούς τομείς, βιομηχανία, άμυνα, εμπόριο, υγεία κλπ

Υπάρχουν πάρα πολλές εφημερίδες. Πολλά κανάλια. Πολλά sites. Πολλά ραδιόφωνα. Δεν είναι παράξενο αυτό? Σε μια τόσο μικρή χώρα, με ούτε έντεκα εκατομμύρια πληθυσμό?

Υπάρχουν χιλιάδες δημοσιογράφοι, χιλιάδες σχολιαστές και αρθρογράφοι, ακόμα και φοιτητές από τις σχολές δημοσιογραφίες ή ΜΜΕ, παράγουν τεράστιες ποσότητες κειμένων και δοκιμίων που κατακλύζουν το περιβάλλον μας. Δημιουργώντας τεράστιο όγκο επικοινωνιακού "θορύβου"

Από αυτό τον όγκο πληροφορίας, τα μισά είναι αναπαραγωγές και αντιγραφή κάποιων άλλων, με στόχο την ποσοτική αλλοίωση στην πίτα της διαφήμισης και τις πωλήσεις, ενώ ένα ελάχιστο ποσοστό αφορά το πραγματικό ρεπορτάζ, είτε αυτό είναι πολιτικό, είτε είναι δικαστικό, είτε αθλητικό

Όταν λέμε ρεπορτάζ μιλάμε για έρευνες εις βάθος, με σοβαρότητα, στοιχεία και εξονυχιστικό έλεγχο κάθε παραμέτρου. Τέτοια ρεπορτάζ έχουν ανεβάσει και κατεβάσει κυβερνήσεις, είναι γνωστό αυτό. Στην Ελλάδα όμως το είδος απουσιάζει ολοσχερώς. Γιατί άραγε?

Γιατί άραγε τα ΜΜΕ παρότι έχουν χρεοκοπήσει από καιρό στη μνημονιακή Ελλάδα, στηρίζονται και αναδιαρθρώνονται και επεκτείνονται και ξαναζωντανεύουν και συνεχώς τρομοκρατούν τον κόσμο με αρνητικές ειδήσεις?

Γιατί αναλώνονται στη δημιουργία εντυπώσεων και δεν εντρυφούν στο βάθος των πραγμάτων?

Γιατί "φτιάχνουν κλίμα" αντί να πληροφορούν?

Μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες έχουν τόση δύναμη οι μεσάζοντες της ενημέρωσης, ώστε να μπορούν να παρουσιάσουν τα γεγονότα κατ' αυτό τον τρόπο, που αντιβαίνει ολότελα και φανερά, το συνταγματικό τους ρόλο

Μόνο τριτοκοσμικοί λαοί επηρρεάζονται άκριτα και σε τέτοιο βαθμό από ΜΜΕ που βρίσκονται υπό τον έλεγχο πανίσχυρων επιχειρηματικών ομίλων-καρτέλ με προφανή διαπλοκή με τις κυβερνήσεις τους

Μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες τα ΜΜΕ έχουν υποκαταστήσει κατ' αυτό τον τρόπο, το δημόσιο διάλογο και το επίπεδο της συζήτησης που πρέπει να προάγει η κοινωνία με τους μηχανισμούς της, ώστε να παράγεται πολιτική και προτάσεις πολιτικής

Συσκοτίζοντας την αλήθεια, αποπροσανατολίζοντας τους πολίτες, εκβιάζοντας προς κάθε κατεύθυνση, ξεπουλώντας κάθε έννοια ηθικής και εντιμότητας, αλλοτριώνοντας το ίδιο το πολίτευμα

Που το υποβιβάζουν σε κάτι άλλο κατώτερο, ενστικτώδες συνώνυμο της βίας και της ανομίας

Ίσως ο ιστορικός του μέλλοντος αποφασίσει κάποτε να ασχοληθεί με τον βαρύνοντα ρόλο των ΜΜΕ στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας

Θα έχει πολλούς τόμους γεγονότων να γράψει, γεμάτους με Κοσκωτάδες και διάφορα άλλα φρούτα....εποχιακά και μη

Εγώ θα περιμένω πάντως....

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες?

Διαβάζοντας τελευταία το βιβλίο του Γιάννη Καψή "Κουβεντιάζοντας με τον Ανδρέα, ρητά και απόρρητα", βούτηξα ως ενήλικας σε μια εποχή που έζησα όντας παιδί. Το 1981 ήμουν μόλις 6 ετών.

Μια εποχή που σήμερα σύσσωμη η νεοφιλελεύθερη φιλοσοφία που μας επέβαλαν οι Τροϊκες και το Βερολίνο, καθώς και οι επίσημοι αντιπρόσωποι τους στην Ελλάδα, οι τριμερείς κυβερνήσεις και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, θεωρεί τον κακό δαίμονα της. Το αίτιο εξαιτίας του οποίου όλα τα δεινά του τόπου δημιουργήθηκαν και μας καταβαράθρωσαν ηθικά και οικονομικά.

Έχω επανειλημμένως αναπτύξει τις δικές μου θέσεις σε αυτό το χώρο και έχω μεταφέρει προσωπικές σκέψεις για την εποχή, τις οποίες δε θέλω να τις επαναλάβω. Δεν δέχομαι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υποθήκευσε την Ελλάδα--αντιθέτως.

Υποστηρίζω ότι η εποχή ΠΑΣΟΚ της πρώτης 8ετίας ήταν μια φωτεινή εποχή λαϊκής κυριαρχίας και σταθερού βηματισμού προς μια δυνατή και αυτόνομη Ελλάδα, εθνικά κυρίαρχη στο χώρο ευθύνης της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Με ηγεσία αντάξια του ρόλου της, στιβαρή και πατριωτική σε κάθε επίπεδο. Εστιασμένη στην υπέρ της κοινωνίας και των αφανών λαϊκών στρωμάτων, αναδιανομή του πλούτου. Πλούτου που επίσης υποστηρίζω ότι λόγω της Ελληνικής ιδιαιτερότητας της οργάνωσης της οικονομίας ταυτόχρονα με την εποχή της αποβιομηχανοποίησης της Ευρώπης, δεν ήταν δυνατό να παραχθεί με τους ίδιους όρους, όπως συνέβαινε σε παλιότερες εποχές.

Έχω επανειλημμένως επιμείνει στο ότι τα Μνημόνια είναι σωστές και ενδεδειγμένες λύσεις αναφορικά με τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται ο τόπος για να εκσυγχρονιστεί σε κάθε επίπεδο. Είμαι κάθετα ενάντιος στις μεθοδεύσεις και τις συμπαιγνίες των τοπικών και Ευρωπαϊκών συμφερόντων που τελικά προβάλλουν συνεχόμενα κωλύματα στην υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων αυτών και στο τέλος απλά στέλνουν το λογαριασμό τον απλό πολίτη, τον Έλληνα που δε φταίει σε τίποτα. Και η Ελληνική κοινωνία διαλύεται οικονομικά, πολιτικά και ηθικά, βυθισμένη στην εσωστρέφεια.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου υποστήριζε ότι οικονομική ανάπτυξη δίχως εθνική κυριαρχία δεν είναι εφικτή. Η σημερινή πραγματικότητα έρχεται να τον ξανά-δικαιώσει, με τις τρομερές συνέπειες της Ελληνικής κρίσης. Μιας κρίσης που θέλουν να μας πείσουν ότι είναι απολύτως ευθύνη της Ελλάδας (είναι στο βαθμό που δεν ήμασταν έτοιμοι, οικονομικά εύρωστοι και παραγωγικοί) ενώ οι μεγάλες αιτίες της έχει ειπωθεί πως πρέπει να αναζητηθούν σε ένα πλατύτερο φάσμα ερμηνείας της γεωπολιτικής. Το ενεργειακό παιχνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με λίγα λόγια πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελληνική και η Κυπριακή κρίση, δεν ήταν (μονάχα) αποτέλεσμα της κατάρρευσης του οικονομικού μας μοντέλου (όπως θέλουν επίμονα και συστηματικά να μας πείσουν) αλλά ήταν μια συνειδητή απόφαση των ελίτ της Ευρώπης, προκειμένου να ελέγξουν διαμέσω της "οικονομικής κατοχής" την εθνική κυριαρχία (δηλαδή τις εθνικές πολιτικές αποφάσεις και την γενικότερη εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου) του Ελληνικού χώρου, ρυθμίζοντας έτσι τις εξελίξεις στο γεωπολιτικό παιχνίδι της ενέργειας. Δηλαδή των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου, τις διελεύσεις των αγωγών αερίου από και προς την Ευρώπη, τον έλεγχο των θαλασσών και του εναερίου χώρου, σε σχέση με τα ενδιαφέροντα και τις συμμαχίες των Αμερικάνων και των Ρώσων παικτών.

Με ποιόν άλλο τρόπο θα μπορούσε να ελεγχθεί ο Ελληνικός χώρος, εντός μιας ευρύτερης Ευρωπαϊκής δημοκρατίας? Εκτός από την αξιοποίηση της ευκαιρίας που ο "αδύναμος κρίκος" Ελλάδα, προσέφερε, με αφορμή την Ευρωπαϊκή κρίση χρέους? Άρα και η χρεοκοπία της και η επακόλουθη εγκατάσταση Διευθυντηρίου με στόχο την απαλλοτρίωση των εθνικών πηγών πλούτου? Και τον έλεγχο κάθε είδους συμφωνιών που τελικά ενισχύουν την οικονομική και την πολιτική αυτονομία της χώρας σε διπλωματικό επίπεδο?

Δε μου αρέσουν οι θεωρίες συνομωσίας και δεν παραθέτω τις παραπάνω παραδοχές επειδή θέλω να δώσω άλλοθι στην κακοδιαχείριση και τη διαφθορά. Η στο παρασιτικό κρατικοδίαιτο μοντέλο οικονομίας με δανεικά. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι αφαίρεσαν από την Ελλάδα τη δυνατότητα καλύτερων διαπραγματεύσεων όπως αυτές που επέτυχαν οι υπόλοιπες χρεοκοπημένες χώρες του Νότου. Ακόμα και η Ιρλανδία. Όλα αυτά είναι δεδομένο ότι δημιούργησαν ένα ασφυκτικό εσωτερικό μέτωπο το οποίο συνεχίζει να λειτουργεί ανορθόδοξα και επιλεκτικά υπέρ των ελίτ που δημιουργήθηκαν μεταπολιτευτικά, διαδεχόμενα τις παραδοσιακές πλουτοκρατικές ελίτ του τόπου. Και τελικά να μην προχωρούν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα διευκολύνουν την αναδόμηση μιας κάποιας οικονομικής δραστηριότητας δε ορθολογικούς πυλώνες.

Όμως δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα επελέγη να "θυσιαστεί" μοναχά διότι ήταν δημοσιονομικά απείθαρχη και διεφθαρμένη χώρα. Πιστεύω πως συνέτρεξαν και πολλοί άλλοι λόγοι, ενδεχομένως περισσότερο σοβαροί στην παγκόσμια και τοπική σκακιέρα. Ένας από τους λόγους αυτούς είναι και το ενεργειακό παιχνίδι. (Σημερινό δημοσίευμα της Financial Times μιλάει για προσέγγιση Τουρκίας και Ισραήλ, δυο παραδοσιακών εχθρών, υπό την ευλογία των Αμερικάνων, με σκοπό την συνεργασία στο πεδίο του φυσικού αερίου!!!)

Το κόστος της διάσωσης της Ελλάδας είναι πολλαπλάσιο από το να συνεχιζόταν ο δανεισμός της από τις αγορές με τους ίδιους όρους. Και να μη συνέβαινε τίποτα απολύτως-καμιά χρεοκοπία. Γιατί αλήθεια, κάποια στιγμή οι αγορές, σταμάτησαν να δανείζουν την Ελλάδα? Δε γνώριζαν σε ποιόν δανείζουν? Θέλετε να πιστέψω ότι οι αναλυτές της JP Morgan ή κάποιοι οίκοι αξιολόγησης έχουν την "ελαστικότητα του πνεύματος και την θεσμική ευελιξία" της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας? Ώστε να αποδεχτούν τη δημιουργική λογιστική της ΕΛΣΤΑΤ για παράδειγμα?

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας ήταν γνωστή από την εποχή που η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το 2007 υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ότι τα πράγματα πάνε πάρα πολύ άσχημα στην οικονομία. Ωστόσο τίποτα δεν έγινε προς αυτή την κατεύθυνση, αντιθέτως οι αρμόδιοι πέταξαν το μπαλάκι στην εξέδρα (για μια ακόμη φορά). Γιατί άραγε? Ήταν ήδη πολύ αργά? Και τελικά πότε ξεκίνησε η κατάσταση να είναι ανεξέλεγκτη? Πότε το έλλειμμα και το χρέος κατέστη αδύνατο να περιοριστούν με τα συμβατικά μέσα που είχε στο οπλοστάσιο της το εγχώριο πολιτικό σύστημα? Δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό? Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει απάντηση. Όλοι μας λένε πότε "ξεκίνησε το κακό" (την εποχή Ανδρέα) όμως ο Ανδρέας δεν χρεοκόπησε τη χώρα--έτσι τουλάχιστον μας δείχνουν όλοι οι οικονομικοί δείκτες της εποχής. Μάλλον το αντίθετο.

Όσοι μας λένε πότε "ξεκίνησε το κακό", μας λένε επίσης ότι το Δημόσιο φταίει για όλα. Εντάξει, το δημόσιο είναι ένα μεγάλο κόστος σε σχέση με την ισχνή παραγωγική και κατ επέκταση εξαγωγική μας δυνατότητα. Το άλλο μισό του προβλήματος που έγκειται στην Ελληνική ιδιαιτερότητα της οργάνωσης της οικονομίας μας, στην οποία αναφέρθηκα νωρίτερα (δημοσιονομικό και εμπορικό ελλειμματικό ισοζύγιο--οι δύο αδερφές της κρίσης). Όμως αυτό το ελλειμματικό δημόσιο ήταν ο λόγος που σταμάτησαν να μας δανείζουν οι αγορές? Τι τους ενδιέφερε αλήθεια? Το πως ο εκάστοτε υπουργός εργασίας διαχειρίζεται τις εργασιακές σχέσεις σε μια άκρη της Ευρωπαϊκής χερσονήσου? Η το αν διορίζονται οι ΔΥ με ρουσφέτι η μέσω ΑΣΕΠ? Μην τρελαθούμε. Αυτά ήταν δικά μας εσωτερικά προβλήματα, όπως και το γεγονός ότι η οικονομία μας δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα ελεύθερη αγορά. Σε κανέναν κλάδο της, πλην μικρών εξαιρέσεων.

Θα ήθελα να σταματήσω εδώ τις σκέψεις μου, αναφορικά με το όλο ζήτημα. Πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να γράψει βιβλία ολόκληρα αναλύοντας τις παραμέτρους. Προσωπικά αυτό που διαπιστώνω είναι πως με τα Μνημόνια, και τις συνθήκες τις οποίες μας οδήγησαν στα Μνημόνια, εκχωρήσαμε την εθνική μας κυριαρχία. Τελευταία το ίδιο συνέβη και με την Κύπρο για διαφορετικούς λόγους. Εκεί "ανακάλυψαν" ότι οι Ρώσοι είχαν μαύρες καταθέσεις. Τι σύμπτωση! Την ίδια εποχή που συζητείται το θέμα των ΑΟΖ καθώς και η υπογραφή των συμφωνιών για την παροχέτευση του Αζερικού αερίου προς την Ευρώπη. Αλλά και η συνεκμετάλλευση των γειτονικών κοιτασμάτων Ισραήλ και Κύπρου. Που θα έδινε μια πολύ ισχυρή διπλωματική θέση στη Μεγαλόνησο, μεσο-μακροπρόθεσμα.

Τροφή για σκέψη.....