Η Χρυσή Αυγή πουλάει

Εμένα προσωπικά η Χρυσή Αυγή ούτε με τρομάζει ούτε μου κάνει κλίκ.
Έχω πολλές φορές περιγράψει επεισόδια και μαρτυρίες άλλων ανθρώπων που γνωρίζουν πως έχει εργαστεί μεθοδικά τόσο καιρό, με πρόγραμμα και σχέδιο, έτσι ώστε να "χτίσει" το ποσοστό της στη Βουλή και να παραμένει "ακούνητη". Σαν το μυρμήγκι, αθόρυβα, από γειτονιά σε γειτονιά, με πλήθος "εξυπηρετήσεων στην υπηρεσία του πολίτη".
Και όχι μόνο αυτό, αλλά Η Χρυσή Αυγή βλέπει τα ποσοστά της να ανεβαίνουν σιγά σιγά, εξαργυρώνοντας την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου που τόσα χρόνια στενάζει κάτω από το ζυγό του παράλογου ελληνικού κρατικού μηχανισμού, που την αναποτελεσματικότητα, την ασυδοσία και τον αυτισμό του, τον βάφτισε "ελευθερίες και δημοκρατικές διαδικασίες". Άρα είτε έμμεσα, είτε άμεσα, ενδύθηκε μια κόκκινη "επαναστατική" προβιά, ώστε να κατοχυρώσει ότι καμία "καπιταλιστική" (άρα φασιστική-θα συμπληρώσω εγώ) δύναμη, δεν θα οικειοποιηθεί τους μηχανισμούς του.
Παρένθεση εδώ. Άλλο πράγμα το παρα-κράτος και η λειτουργία του. Άλλο θέμα αυτό, που αφορά κατεξοχήν "δεξιούς". Άσχετα εάν για χρόνια ενήργησε ως "17 Νοέμβρη" και άλλα τέτοια κουραφέξαλα-δήθεν τρομοκρατικές οργανώσεις-"ένοπλοι αγώνες" και παπάρια μάντολες.
Η Χρυσή Αυγή είναι ένα επικοινωνιακό φαινόμενο, με στρατηγικό σχεδιασμό που γνωρίζει ακριβώς ποιά κουμπιά πρέπει να πατήσει, πως να κινηθεί και πως να ενεργήσει ώστε να κινηθεί εκατέρωθεν των ορίων της νομιμότητας, προκαλώντας συνεχώς συζητήσεις, σχόλια και αντεγκλήσεις στην Ελληνική κοινωνία. Καθόλου τυχαία βέβαια δεν έχουν γίνει αυτά. Καθώς η Χρυσή Αυγή εμφανίζεται ώς "μια κάποια λύση". Η πιό δυναμική θα προσθέσω εγώ, που παίρνει το νόμο στα χέρια, όπως εύχεται ενδόμυχα, καθένας από μάς που βλέπει τα καθημερινά κακώς κείμενα, μπροστά στα μάτια του. Η Χρυσή Αυγή είναι -υποτίθεται- που θα τερματίσει τον ρου της χαοτικής εξέλιξης των πραγμάτων στην κοινωνία "που έχει φθαρεί από την αλλοτρίωση και των ξεπεσμό των ηθών", στο μεταναστευτικό "που πρέπει να ανασχεθεί το κύμα της λαθρομετανάστευσης που εκμαυλίζει την Ελληνική κυριαρχία στην επικράτεια", στην οικονομία "που ξεπουλιέται το εθνικό μας κληροδότημα στους δοσίλογους των Μνημονίων" και ούτω καθεξής.
Με λίγα λόγια ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του, εμφανίζονται να μπορούν να "κάνουν κάτι", σε μια εποχή απάθειας, νέκρας πνευματικής, ένδειας πολιτικής, διαλόγων και μονολόγων χωρίς αντίκρυσμα (κυρίως στα ΜΜΕ που ομφαλοσκοπούν για αφηρημένα νοήματα και στόχους, εξυπηρετώντας τα προφίλ των βουλευτών που κάνουν τις εκάστοτε πληρωμένες καταχωρήσεις).
Αυτό το κάτι, φαντάζει τεράστιο έργο, σχεδόν ανθρωπιστική παρέμβαση σε μια κεκαυμένη από τον αριστερισμό και την αναρχία Ελλάδα, που είναι επιτακτική ανάγκη "να ανακτήσει τις μνήμες και την παράδοση που την κρατά σε συνοχή, ώστε να μη χαθεί κάτω από τη μπότα της παγκοσμιοποίησης". Και της επέλασης του σιωνισμού, των μασόνων, των ανθελλήνων, των βαλτών να καταστρέψουν την ελληνική γλώσσα, των προδοτών κάθε είδους, των πατριδοκάπηλων συνδικαλιστών κλπ κλπ
Όπως γίνεται αντιληπτό, το καλοστημένο αυτό θεατράκι, έχει ενδυθεί πειστικότατους μανδύες πραγματικότητας, κοντολογίς φαίνεται τόσο αληθοφανές, όσο οι μαλακίες του αντίπαλου επικοινωνιακού δέους, του Λάκη Λαζόπουλου, που επίσης απευθύνεται στο ίδιο κοινό, με άλλους όρους. Εκεί που ο Λαζόπουλος δείχνει τους υπαίτιους για την απώλεια των εισοδημάτων, η Χρυσή Αυγή δείχνει (και δέρνει) τους υπαίτιους για την απώλεια θέσεων εργασίας στην εμποροπανήγυρη. Εκεί που ο Λαζόπουλος συζητά για τους υπαίτιους της μεγάλης ληστείας του δημοσίου ανά τα χρόνια, η Χρυσή Αυγή εξαγγέλει μηνύσεις κατά της ΕΛ.ΑΣ. Εκεί που ο Λαζόπουλος κάνει χιούμορ για τους διεφθαρμένους πολιτικούς νομιμοποιώντας τα γιαούρτια και τους "αγανακτισμένους", η Χρυσή Αυγή εφαρμόζει στην πράξη "όσα οι πολιτικοί δεν έκαναν φοβούμενοι το πολιτικό κόστος", βγάζοντας τους λαθρομετανάστες από τα κλειστά διαμερίσματα στο κέντρο. Αποκαθιστώντας τη νομιμότητα τόσο σε πραγματικό, όσο και δε μεταφορικό επίπεδο. Σα να λέμε " η δικαίωση του νοικοκύρη", που όπως λέει πολύ πετυχημένα και η διαφήμιση στο Media Markt "δεν είναι και χτεσινός".
Επιμένω και δεν μιλάω με πολιτικούς όρους, αλλά με όρους επικοινωνίας και μάρκετινγκ. Οι δήθεν "δημοκράτες" δημοσιογράφοι της κρατικής αλλά και της ιδιωτικής τηλεόρασης, σπεύδουν -με προσοχή, είναι αλήθεια- να αγκαλιάσουν το "φαινόμενο", γιατί πουλάει. Και πουλάει πάρα πολύ. Τόσο πολύ, που στο τέλος μπορεί να δούμε τη Ρένα Δούρου να ασπάζεται στο στόμο τον άλλοτε "τιμωρό" της, "κύριο" Κασιδιάρη, που καταβάθος είναι ένα απλό, λαϊκό παιδί που παραζορίστηκε με δύσκολες και περίπλοκες έννοιες, και παρεκτράπη δημοσίως. Δεν πειράζει, μες τη ζωή είναι αυτά. Το λέει και ο Πλούταρχος με το τραγούδι του "το καλύτερο παιδί". Όλοι κάνουμε σφάλματα. Αν όμως "γράφουμε" τέτοια νούμερα τηλεθέασης, έστω και μέσω της αρνητικής δημοσιότητας, τότε σίγουρα αξίζουμε πολλές δεύτερες ευκαιρίες.
Επειδή λοιπόν όλο αυτό που γίνεται είναι στημένο, με τους ίδιους όρους που ήταν στημένα τόσα τηλεπαράθυρα, τόση αγανάκτηση, τόση δημοκρατία και τόση αρετή, όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα πέσω στην παγίδα τους. Με αφήνουν παγερά αδιάφορο τα πρόσωπα τους και αρνούμαι να πανικοβληθώ, από τη δήθεν "άλλωση των δημοκρατικών θεσμών και την επέλαση των Ναζί φασιστών που θα καταλύσουν την αστική μας τάξη". Φούσκες μπλέ και τίποτα παραπάνω. Σημεία των καιρών και τίποτα περισσότερο. Μόδα και πρόσκαιρη τάση απελπισίας και χαζομάρας δικής μας.
Αυτό που περισσότερο με προβληματίζει, είναι πως ένα σωρό συμπολίτες μας, μετά από 30 χρόνια μεταπολίτευσης και -υποτίθεται- ομαλότητας και νομιμότητας, ακόμα πιστεύουν πως με τη βία θα λύσουν τα προβλήματα τους, όταν πιέζονται. Και χειροκροτούν.
Τόσα χρόνια χειροκροτούσαν τις πορείες, τις διεκδικήσεις, τους "αγώνες", τις καταλήψεις, τις μολότωφ και την επανάσταση κόντρα σε όλους και σε όλα---αριστερής εμπνεύσεως.
Τώρα χειροκροτούν τα πογκρόμ (γελοία λέξη, αλλά τόσο πολιτικά ορθή) εναντίον των μεταναστών στις λαϊκές αγορές, τις δυναμικές παρεμβάσεις της Χρυσής Αυγής στα πολιτικά πράγματα "με έργα, όχι με λόγια", υψηλού συμβολισμού (βλ. ξύλο στην Κανέλλη), την αποφασιστικότητα και το θάρρος των "λαϊκών παιδιών" που στέκονται μοναδικοί υπερασπιστές στις Θερμοπύλες του Ελληνισμού, απέναντι στους Μήδους εξ Ευρώπης (βλ. μέτρα της Τροϊκα, και τα λοιπά)--δεξιάς εμπνεύσεως αυτή τη φορά.
Ότι προκύψει, με λίγα λόγια. Όπως βολέψει. Ότι βολέψει και "καλύψει" τον φόβο, την ανασφάλεια και τα συμφέροντα μας, έτσι όπως τα καταλαβαίνουμε κάθε φορά. Ανοήτως και επιπολαίως.
Σα μικρά παιδάκια που είμαστε τελικά, τρομαγμένα από το κακό που -άθελα μας- έχουμε προκαλέσει τόσα χρόνια στον εαυτό μας. Και συνεχίζουμε να προκαλούμε χωρίς να σκεφτόμαστε
Η Χρυσή Αυγή είναι τρέντι. Και όπως όλα τα τρέντι, θα είναι μαζί μας για καιρό.
Μεγεία μας

Παρατηρήσεις για τα αποτελέσματα

Καλημέρα σε όλους μας, νικητές και χαμένους. Όπως λέει και το κλισέ "στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα"

Ο Ελληνικός λαός, ζητά συνεργασίες και συννενόηση, προκειμένου να προκριθούν δίκαιες και εφαρμόσιμες λύσεις, ώστε να δρομολογηθεί η άρση των αδιεξόδων, στα οποία έχουμε περιέλθει.

Αυτό φυσικά, είναι ταυτόχρονα μια αποδοκιμασία των κομματικών προγραμμάτων καθώς επίσης και των ψεύτικων διλημμάτων που κάθε φορά εκβιαστικά τίθενται στο πανικόβλητο κοινό.

Η Χρυσή Αυγή, ήρθε για να μείνει, δήλωσε ο αρχηγός της και συμφωνώ απόλυτα. Μπορεί να θεωρείται από πολλούς ως μίασμα και πολιτικό έκτρωμα, όμως αντιπροσωπεύει το 7% των συμπολιτών μας, που κυρίως ανήκουν στην άκρα δεξιά. Όχι απλώς την πολιτική έκφραση της άκρας δεξιάς, που άλλωστε είχε διαχρονικά καταγεγραμμένη παρουσία, είτε εντός της ΝΔ, είτε σε ανεξάρτητα σχήματα (ΕΠΕΝ, ΛΑΟΣ κλπ). Αλλά την ακτιβιστική άκρα δεξιά, την ένοπλη. Αυτούς που (σε αντιδιαστολή με την ακτιβιστική άκρα αριστερά) "μάχονται" στο πεζοδρόμιο, υπέρ της εθνικής καθαρότητας, των συμβόλων κλπ όσων τέλοσπάντων πιστεύουν. Οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, εκτός των παραδοσιακών ακροδεξιών, είναι και κάτοικοι των περιοχών που πλήττονται από τη λαθρομετανάστευση. Αυτό κανείς δεν πρέπει να το ξεχνά, διότι είναι δείγμα της απελπιστικής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει εδώ και χρόνια οι συμπολίτες μας. Δείγμα επίσης της ανάγκης για αναπλήρωση της αστυνόμευσης και της ασφάλειας στην πρωτεύουσα. Η Χρυσή Αυγή, είναι μια αντίδραση επιβίωσης και απελπισίας και δεν πρέπει να ερμηνεύεται με αμιγώς πολιτικούς όρους. Αλλά κοινωνικούς. Η αδυναμία να εξηγηθεί πειστικά το φαινόμενο με πολιτικούς όρους, όπως επιχειρήθηκε το προηγούμενο χρονικό διάστημα από τη μεριά της αριστεράς αλλά και των κραταιών αστικών κομμάτων, οφείλεται στο ότι οι πολιτικοί τους εκφραστές είναι μακριά από την καθημερινότητα που βιώνουν οι Αθηναίοι στα γκέτο. Επίσης είναι μια αδυναμία συστημική, εγγενής των αριστερών κομμάτων που προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του μαρξισμού, άρα με ταξικούς όρους. Η προσπάθεια αυτή, ενισχύει τον εθνικό χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής στα μάτια των ψηφοφόρων της, που θεωρούν ξένους τους μετανάστες, και όχι "ταξικά όμοιους" με τους φτωχούς Έλληνες, όπως λένε τα αριστερά κόμματα. Τι μένει στο τέλος? Τα ποσοστά, και η Κανέλλη που αφορίζει τον λαό, αγκαζέ με τις φρατζόλες της.

Το ΚΚΕ, ηττήθηκε με δραματικό τρόπο, τόσο σε επικοινωνιακό επίπεδο, μετά τις γροθιές του Κασιδιάρη σε τηλεοπτική μετάδοση, όσο και από την σταθερή του θέση να απέχει από οποιαδήποτε εμπλοκή στα τρέχοντα ζητήματα. Όμως το ΚΚΕ, έχει ξεπεραστεί σε επίπεδο "αγώνων" από τον μαχητικό και επίκαιρο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σε επίπεδο τακτικής στο πολιτικό πεδίο. Δε γίνεται ο κόσμος να αγωνιά για το μέλλον του, και η Παπαρήγα να κάνει δηλώσεις "άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε". Οι μετακινήσεις ψηφοφόρων από το ΚΚΕ προς το ΣΥΡΙΖΑ, έδειξαν πως υπήρχε έδαφος για συνεργασία και δημιουργία Αριστερής Κυβέρνησης, ήδη από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση. Το οποίο φυσικά δεν αξιοποιήθηκε, εξαιτίας του δογματισμού που αποτελεί ευαγγέλια του Περισσού. Το 4,5% είναι πολύ, για κόμμα το οποίο συμμετέχει στις εκλογές μονάχα για να βολιδοσκοπεί τις δυνάμεις του, ως άλλη έρευνα μάρκετινγκ. Και να παίρνει τα κατάλληλα μέτρα ως αποτέλεσμα της έρευνας, ώστε να στρατολογεί αποτελεσματικότερα νέα παιδιά και να συντηρεί το κομματικό του μαντρί. Αυτός και μόνο είναι ο λόγος που το ΚΚΕ υπάρχει. Είναι ένα μαγαζί που εμπορεύεται παρελθόν, γραφικότητα, και μεμοραμπίλια. Άλλοτε είναι της μόδας, και άλλοτε όχι. Τώρα απλά θα καθήσουν στον καναπέ, από τον οποίο αργότερα θα σηκωθούν και θα κουνήσουν το δάχτυλο. Όσον αφορά τη Λιάνα, πήρε αυτό που της άξιζε, ως αριστερής επαναστάτριας της διανόησης. Μια φρατζόλα, αντί για γαρύφαλλο.

Τέλος, θα αναφερθώ στους Μάνο και Τζήμερο που υποστήριζα ένθερμα. Φαίνεται πως η απόφαση τους να συγχρονιστούν πολιτικά με δημόσιες δηλώσεις τους, με το χώρο της Νέας Δημοκρατίας, τους αφαίρεσε το πλεονέκτημα της διαφοροποίησης. Καταποντίστηκαν εκκωφαντικά, υπέστησαν συντριπτική ήττα. Το στοίχημα του Τζήμερου, να λανσάρει ένα νέο σχηματισμό με κεντρικό μήνυμα "πολιτική χωρίς πολιτικούς" υπονομεύτηκε από την παρουσία του αυτοκαταστροφικού και πολιτικά τελειωμένου Μάνου. Οι προεκλογικές γέφυρες συννενόησης με τη δεξιά, ακύρωσαν το καινούργιο που κόμιζε η Δημουργία Ξανά και τελικά στο μυαλό του ψηφοφόρου, επικράτησε η πόλωση ως αυτονόητη επιλογή. Γιατί να ψηφίσω Δημιουργία Ξανά που θα συνεργαστεί μετεκλογικά με τη ΝΔ και να μην ψηφίσω ΝΔ? Απλό αλλά αληθινό. Ο κ. Τζήμερος μπορεί να έκανε καριέρα ως επικοινωνιολόγος (όχι ιδιαίτερα επιτυχημένη πάντως) όμως την πάτησε στην πολιτική του στρατηγική καίγοντας τα πλοία του, πρίν την κρίσιμη μάχη. Τουλάχιστον, ο κ. Μάνος μας τελείωσε μια και καλή και ησυχάσαμε. Αρκετούς έχουμε ήδη στα μαυσωλεία, ας πάει κι αυτός να τους κάνει παρέα. Θα δούμε στη συνέχεια αν η Δημιουργία Ξανά θα έχει μέλλον ή θα αποτελέσει παρελθόν.

Για τους υπόλοιπους δεν θα κάνω σχόλια καθώς ήδη έχουμε πει αρκετά και διαβάζουμε ακόμα περισσότερα.

Το συμπέρασμα που εγώ εξάγω από τις χτεσινές εκλογές, είναι πως πήραμε μια παράταση στην επερχόμενη και αναμενόμενη χρεοκοπία, ώστε να προετοιμαστούμε κάπως καλύτερα, ενόψει του -γενικώς- βαρύ χειμώνα. Η νέα κυβέρνηση που θα σχηματιστεί, αν σχηματιστεί, είναι αδύνατον να δρομολογήσει τις βασικές μεταρρυθμίσεις που θα μας κρατήσουν στο Ευρώ. Δυστυχώς θα πρέπει να γίνει επανασύσταση του κράτους από την αρχή, από λευκό χαρτί, μιας και η σήψη είναι τεράστια. Έχει επελθει αποδιοργάνωση και μπάχαλο, που δεν διορθώνεται με τα λόγια, αλλά με τα έργα. Με έναν πανίσχυρο αντιπολιτευτικά ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ψηφοφόρους το μισό δημόσιο, είναι προφανές πως όταν ο Αλέξης αερίζεται στην Κουμουνδούρου, η πλατεία Συντάγματος θα πουντιάζει. Τόσο απλά.