Δε φοβάμαι, διότι γνωρίζω την αλήθεια

Διαβάζω καθημερινά τον Στούπα -μεταξύ άλλων- γιατί έχει τεράστιο ενδιαφέρον να βλέπεις τον τρόπο σκέψης ανθρώπων αντιδιαμετρικά αντίθετων με τις δικές σου πεποιθήσεις. Μόνο έτσι μαθαίνεις. Διαφωνώντας. Ερχόμενος σε σύγκρουση.

Γράφει σήμερα λοιπόν ο Κώστας :

"Η στήλη αναφέρεται συχνά στο ιδιότυπο παρακράτος που έχει συστήσει το πελατειακό κομματικό κράτος της μεταπολίτευσης. Ένα παρακράτος εκβιασμών, διαφθοράς, φόβου και τρόμου που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το παρακράτος της Χούντας και της μεταπολεμικής δεξιάς. Οι της ένδον του συστήματος εκβιάζουν, εκμεταλλεύονται  και τρομοκρατούν τους έξω από αυτό."


Το πρόβλημα με όλους τους νεοφιλελεύθερους αρθρογράφους, που νομίζουν ότι βρίσκονται σε μια άλλη χώρα, σε ένα άλλο πολιτισμικό περιβάλλον, είναι η μονόπαντη και μονοσήμαντη αντίληψη τους για τη μεταπολίτευση. Δηλαδή βρίζουν τον Αντρέα και τον δείχνουν ως υπαίτιο της χρεοκοπίας της χώρας μας. Δείχνουν το ΠΑΣΟΚ ως πρωταγωνιστή της διαφθοράς που οδήγησε σε σήψη και εκ των έσω κατάρρευση του κράτους. Αποδοκιμάζουν το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, ως συστήματα ανακόλουθα με τις σύγχρονες ανοιχτές οικονομίες, προτάσσοντας τα οφέλη του καπιταλισμού. Που πράγματι έδειξε οφέλη σε άλλες χώρες, σε άλλα μοντέλα οικονομίας. Εκεί που πράγματι είχε (μέχρι χτες) πετύχει το μοντέλο.


Αυτό είναι το "κολπο" των αρθρογράφων της δεξιάς. Η επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας.Οι παραπομπές στα βολικά σημεία. Στις βολικές αιτιάσεις. Που εστιάζουν στα οφέλη ενός καπιταλιστικού συστήματος, που ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Όπως ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην Ελλάδα ένα αμιγώς σοσιαλιστικό σύστημα. Προϋπόθεση για το σοσιαλισμό, ακόμα και τη δημοκρατία της αγοράς, είναι η οικονομική ευρωστία. Δηλαδή οι πλεονασματικές εξαγωγές. Η λεγόμενη "εξωστρέφεια" της οικονομίας. Με άλλα λόγια να έχεις περίσσευμα πλούτου, ώστε να χρηματοδοτήσεις το κοινωνικό σου κράτος. Όπως στις Σκανδιναβικές χώρες.


Η άποψη μου, όπως την έχω καταγράψει επανειλλημένως σε αυτό το χώρο είναι ξεκάθαρη:
Το ιδιότυπο παρακράτος στο οποίο αναφέρεται ο Κώστας Στούπας (Ένα παρακράτος εκβιασμών, διαφθοράς, φόβου και τρόμου στο οποίο όσοι βρίσκονται  εντός του συστήματος εκβιάζουν, εκμεταλλεύονται  και τρομοκρατούν τους έξω από αυτό) έχει τα θεμέλια του, στις απαρχές του Ελληνικού κράτους, έτσι όπως επανιδρύθηκε, μετά την -ξενόφερτα υποκινούμενη και συγκυριακά επιτυχημένη- επανάσταση του 1821.

Το ιδιότυπο αυτό παρακράτος, που ο Παπανδρέου στα βιβλία του (αλλά και άλλοι οικονομολόγοι, πολιτικοί και αναλυτές της πολιτικής οικονομίας με προεξέχοντα το Μάρξ) έχει ονομάσει "γραφειοκρατία", ήταν, είναι και θα είναι η πραγματική εξουσία στην Ελλάδα. Διαχρονικά. Δίχως να χάσει απολύτως κανένα ουσιώδες στοιχείο της, ανά τα χρόνια.

Το ιδιότυπο αυτό παρακράτος, δε συστάθηκε στη μεταπολίτευση κύριε Στούπα. Υπήρχε πρίν από τη μεταπολίτευση. Υπάρχει και σήμερα. Θα υπάρχει και αύριο. Μετά τα Μνημόνια και τις "μεταρρυθμίσεις". Θα υπάρχει για πολλά χρόνια ακόμα, μέχρις ώτου ενσωματωθεί η δυτική κουλτούρα στην Ελληνική και ταυτιστούν στα αιτήματα τους. Όταν θα πάψει ο Έλληνας να βρίζει τους ξένους ως υπαίτιους για το κατάντημα του, δίχως να κάνει αυτοκριτική. Όταν δηλαδή αναλάβει στα σοβαρά, την ευθύνη για τον εαυτό του.

Το ιδιότυπο αυτό παρακράτος, μεταβάλλει απλά τη "βιτρίνα" που παρουσιάζει στην κοινωνία. Το περιτύλιγμα που προσφέρει προς κατανάλωση. Που άλλοτε είναι το τάδε πολιτικό κόμμα και άλλοτε το δείνα. Που ανάλογα τις περιστάσεις προσαρμόζεται κατάλληλα, είτε διασταλτικά, είτε συσταλτικά, ώστε να επιβιώσει. Που είναι Χαμαιλέων και Λεβιάθαν μαζί. Που άλλοτε επιτίθεται και άλλοτε αμύνεται. Δείτε το Μνημόνιο. Το παρακράτος δέχτηκε απανωτά χτυπήματα και αντιστέκεται λυσσαλέα. Κερδίζει χρόνο και ανατροφοδοτείται. Αναδιπλώνεται για να επιτεθεί, όταν οι συνθήκες θα είναι κατάλληλες.

Η βιτρίνα αλλάζει, το παρακράτος όχι. Ας το καταλάβουμε επιτέλους

Όλοι οι λαοί του νότου, ανέπτυξαν τέτοια συστήματα επιβίωσης (παρακράτος, παραοικονομία, παραπαιδεία, παραφιλολογία, παρασκήνια κλπ) όταν βρέθηκαν υπό κατοχή/έλεγχο/ξένη εξουσία για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Υπό διωγμό. Στην Ιταλία το χαρακτηριστικότερο παρακράτος ονομάστηκε Μαφία. Σε άλλες χώρες Κόμμα. Σε άλλες πάλι, περιορίστηκε στην έννοια που ανέφερα παραπάνω με τη λέξη Γραφειοκρατία. Ακόμα και οι λέξεις, οι έννοιες, προσαρμόζονται ανάλογα με το μέγεθος, τη διείσδυση και τα αποτελέσματα της δράσης κάθε παρα-εξουσιαστικού μορφώματος. Η Μαφία "συμμορφώνει" με τη βία, το Κόμμα καθοδηγεί/χειραγωγεί τη θέληση σου, η Γραφειοκρατία ελέγχει ασφυκτικά την καθημερινότητα σου. Η διαπλοκή αυτό ακριβώς το πράγμα περιγράφει. Τον υπόγειο παράλληλο κόσμο που περνά απαρατήρητος "κινώντας τα νήματα".

Κοινός τόπος όλων των υπόγειων παρακρατικών μηχανισμών, η προβολή της αυταπάτης της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης, κομμένη και ραμμένη στα δικά σου μέτρα. Στις αναγκαιότητες των καιρών. Που άλλοτε είναι "ώριμες δημοκρατίες" και άλλοτε "χρειάζονται χειρουργείο για να γλιτώσουν τη σήψη τους". Που μια χρειάζονται "μεταρρυθμίσεις και σοσιαλισμό" και την άλλη "επιστροφή στις εθνικές μας ρίζες και αυταρχική δεξιά".

Είναι το ίδιο πράγμα. Και είναι το ίδιο πράγμα διότι τελικά παράγεται το ίδιο αποτέλεσμα. Ένας ατέρμονας κύκλος κρίσεων σε κάθε επίπεδο. Κυρίως κρίσεων που έχουν να κάνουν με την ίδια την ταυτότητα ενός λαού. Κρίσεων θεμελιακών, συστημικών, αυτοπροσδιορισμού και ετεροπροσδιορισμού. Κρίσεων προσανατολισμού και αυτογνωσίας. Που σε ένα απτό επίπεδο μεταφράζονται ως "έλλειμμα", "χρέος", "αδιέξοδο", "χρεοκοπία", γιατί ποτέ τελικά το παρακράτος δεν σε αφήνει ανεπηρρέαστο, ελεύθερο από τη δική του βούληση, τα δικά του μικρο-συμφέροντα.

Η πηγή εξουσίας του παρακράτους είναι η εξής μια. Η άγνοια σου. Η άγνοια μας. Το χαμηλό επίπεδο παιδείας και αντίληψης του περιβάλλοντος γύρω μας. Η αδυναμία ερμηνείας των φαινομένων της σημερινής πραγματικότητας. Η αδυναμία εμβάθυνσης και σύνθεσης διαφορετικών ερεθισμάτων. Με λίγα λόγια το παρακράτος είναι που επιθυμεί το σκοτάδι στα μυαλά και τις ψυχές μας. Δεν είναι οι αριστερο-δεξιές ακραίες μαριονέτες που κανιβαλίζουν το δημόσιο χώρο για να πάρουν ψήφους. Για να κερδίσουν "διαφημιστικό χρόνο" στις πωλήσεις των ΜΜΕ. Αυτοί είναι οι εκτελεστικοί βραχίονες. Οι μεσάζοντες. Οι διαμεσολαβητές, που παίρνουν προμήθεια διάφορα ανταλλάγματα.

Αυτή είναι η αλήθεια και ας την κοιτάξουμε κατάματα. Αυτή είναι η πραγματικότητα

Γι' αυτό το λόγο από τα μέτρα πλήττονται όσοι δε μετέχουν της σφαίρας επιρροής του παρακράτους. Τιμωρούμαστε παραδειγματικά. Μας εξοντώνουν με φόρους, με νέα μέτρα, με χαράτσια, με δηλώσεις υποτέλειας που έχουν τη μορφή του Βενιζέλου, του Σαμαρά. Του κάθε σαλτιμπάγκου που ούτως η άλλως δεν έχει τη δύναμη της ανατροπής.

Τη δύναμη της ανατροπής την έχει μόνο ο ίδιος ο λαός. Ένας λαός όμως απελευθερωμένος από τον πνευματικό ζυγό, πεφωτισμένος και χειραφετημένος. Ένας λαός με δύναμη που πηγάζει από την επιβολή της θέλησης του πάνω στο φόβο.

Όταν γνωρίζω την αλήθεια, δε φοβάμαι. Διότι η αλήθεια δε με βλάπτει, αντίθετα με ωφελεί, μου ανοίγει τα μάτια. Με κάνει καλύτερο. Με κάνει ηθικότερο. Με κάνει αρωγό, συνεργάτη και αλληλέγγυο της κοινωνίας. Με κάνει να αγαπώ το συνάνθρωπο, όχι να τον ανταγωνίζομαι.

Όταν γνωρίζω την αλήθεια, γνωρίζω τον εαυτό μου.

Μη φοβάστε. Θα νικήσουμε. Έστω κι αν τώρα, φαίνεται πως το παιχνίδι είναι χαμένο.

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε?

Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβε χώρα μια επέτειος της ντροπής στο Μέγαρο Μουσικής.

Όπου σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσέτρεξε να αποτίσει φόρο τιμής στη μνήμη του "εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή, μιας προσωπικότητας που στα μάτια μου είναι -το λιγότερο- αμφιλεγόμενη. Όταν λέμε σύσσωμο εννοούμε άπαντες πλην ΚΚΕ και ΑΝ.ΕΛ

Ακόμα και τα θετικά του Καραμανλή να πάρεις, δηλαδή το όραμα για μία "Ελλάδα που ανήκει στη Δύση"*, αυτά που στην πραγματικότητα διαμόρφωσαν συνειδήσεις και στιγμάτισαν τους Έλληνες μέχρι σήμερα, είναι πολλά άλλα:

• Η εγκαθίδρυση και η διακυβέρνηση του παρακράτους της δεξιάς και του αστυνομικού κράτους
• Οι μυστικοσύμβουλοι, η διαπλοκή με το παλάτι και η πολιτική παρασκηνίου
• Ο αυταρχισμός η συγκεντρωτική διακυβέρνηση και η πολιτική περιθωριοποίηση της αριστεράς
• Η κυβέρνηση των λίγων πλουσίων βιομηχάνων και της νεο-αστικής τάξης εις βάρος των πολλών φτωχών
• Η αστυφιλία-αντιπαροχή-κράτος των εργολάβων
• Η μαζική μετανάστευση νέων Ελλήνων τις δεκαετίες 50-60, τόσο προς τα αστικά κέντρα της χώρας, όσο και προς το εξωτερικό (κυρίως)

και πάρα πολλά άλλα, τα οποία μπορεί ο καθένας να βρεί στο ίντερνετ με λεπτομέρειες.

Όλα αυτά, προλείαναν το έδαφος για την επερχόμενη σαρωτική νίκη των σοσιαλιστών του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο μετά την μεταπολίτευση, και την εγκατάσταση ενός συστήματος ελέγχου της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της εκχώρησης της "αλλαγής"  προς τους "μη προνομιούχους".

Κάτι που αποτέλεσε καθολικό αίτημα της εποχής, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού όπου η οικονομική ανάπτυξη ευόδωσε την εμπέδωση μιας φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας εντός ενός κράτους δικαίου (στα χαρτιά--στα όνειρα όσων πίστεψαν στην εφαρμογή του μοντέλου και στη χώρα μας---βλ. Αντώνη Τρίτση, Γιώργο Γεννηματά κλπ)

 *Σημ.: Το όραμα της Ελλάδας που ανήκει στη Δύση είναι προάγγελος της ένταξης σε μια Ευρώπη που αργότερα συνετέλεσε στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Ωστόσο δε μου βγάζει κανείς από το μυαλό ότι ο πραγματικός λόγος που ο Καραμανλής θέλησε να ενταχθούμε, ήταν ο ίδιος λόγος που ο Αντρέας "τα έδωσε όλα" μέσω Τσοβόλα. Δηλαδή το φτηνό χρήμα και η ευημερία μεσα από "πακέτα στήριξης" και επιδοτήσεις.

 Σήμερα ο νεοφιλελεύθερος Κώστας Στούπας γράφει επί λέξη: "Από το 2004 μέχρι το 2009 προσέλαβαν στο δημόσιο περίπου 300.000 άτομα με βασικό κριτήριο την προσωπική συνέντευξη που είχε αυξημένη βαρύτητα σε σχέση με τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ."

Και συνεχίζει λίγο παρακάτω: "Ο πρωθυπουργός που επέτρεψε να γίνει αυτό (Σημ.: Κώστας Καραμανλής), παριστάνει το σιωπηλό «Βούδα» που προβάρει το ρόλο του πολιτικού που είναι έτοιμος να επιστρέψει αν χρειαστεί για να σώσει τη χώρα από το χάος. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (θαυμαστής κάθε λαϊκιστή δημαγωγού του τρίτου κόσμου) για χάρη των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων εκθειάζει την μετριοπάθεια του ανδρός."

 Και μετά απο όλα τα παραπάνω, εγώ σας ρωτάω, αυτή την Ελλάδα θέλουμε?

Μια Ελλάδα όμηρο μιας καινούργιας αυταρχικής δεξιάς διακυβέρνησης (υπό το Σαμαρά και την ανοχή των νεο-Καραμανλικών) απέναντι σε μια φαιδρή λαϊκιστική αντιπολίτευση με τον νεο-σοσιαλιστή Τσίπρα και την ανοχή ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ?

Μια Ελλάδα που αντί να πηγαίνει μπροστά μεταρρυθμίζοντας τα πολλά κακώς κείμενα σε κράτος και κοινωνία, έχοντας το βλέμμα στο μέλλον, με τη βοήθεια μια ευρείας κοινωνικής συναίνεσης και συνειδητοποίησης και των ανεπτυγμένων κρατών της Ευρώπης, πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω σε "μαύρες και άραχνες" εποχές?

Μια Ελλάδα στην οποία η δεξιά των πολιτικών κληρονόμων του γέρο-Καραμανλή θα κυβερνά με σιδηρά χείρα και προέκταση της "πειθούς" της, την ημι-παράνομη Χρυσή Αυγή σε ρόλο "ταγματασφαλίτη-μπάτσου-ΚΥΠατζή-δοσίλογου" κλπ?

Μια Ελλάδα στην οποία η αριστερά θα είναι όμηρος των παλαβών και εγκλωβισμένων στις ένοπλες επαναστάσεις και την ανυπακοή του '70 και του '80 εποχών με πρότυπα τον Γκεβάρα και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες? Που δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει ρεαλιστικό και στέρεο λόγο στην κοινωνία, εκτός από 200-300 λέξεις τσιτάτα που μονότονα απευθύνει στις εκάστοτε "συνιστώσες" και τους άπειρους τοποτηρητές του κομματικού της μηχανισμού?

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε? Την Ελλάδα του παρελθόντος που ακόμα μας κατατρέχει?

Επιμένω στην επέτειο μνήμης στο Μέγαρο Μουσικής διότι στο μυαλό μου ο συμβολισμός ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ.

Το σύστημα επιλέγει τα ίδια όπλα, τις ίδιες μεθόδους, τον ίδιο πειθαναγκασμό, την ίδια παραπληροφόρηση και την ίδια νοοτροπία, για να "διαχειριστεί" τη μετάβαση σε μια νέα εποχή που προ πολλού έχει ξεπεράσει την Ελλάδα και τον περιβάλλοντα χώρο της.

Είναι πραγματικά θλιβερό όλο αυτό που γίνεται.

Αλλά είναι και ενδεικτικό του χαμηλού επιπέδου πολιτικής και κοινωνικής παιδείας του Ελληνικού λαού, που με αντάλλαγμα τη θέση στο δημόσιο ή τη διαπλοκή με το γκρίζο κεφάλαιο εκχώρησε δημοκρατικές ελευθερίες και ατομική αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων.

Το χαμηλό αυτό επίπεδο των Ελλήνων πολιτών τους οδήγησε να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή ως "αντίδραση" στους "κλέφτες και τα λαμόγια πολιτικούς", να αναδείξουν το ΣΥΡΙΖΑ του "έξω από το ευρώ" ως εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς για την διαχείριση της κρίσης και τελικά να κυβερνώνται από μια....τρικομματική κυβέρνηση ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ που τους έχουν σύρει στην εξαθλίωση και την ευρωπαϊκή απαξίωση.

Ενός...μίγματος "μια απ όλα" για να μη χαλούν καρδιές και "κολεγιές" και ταυτόχρονα να επιτευχθεί η "μετάβαση" σε μια επόμενη βολική κατάσταση, στην μετά-Τροϊκα εποχή (που τότε θα....μιλήσει ξανά ο λαός που θα έχει....ωριμάσει, δεμένος χειροπόδαρα και φιμωμένος)

Προσωπικά δε θέλω αυτή την Ελλάδα. Δε θέλω αυτές τις κυβερνήσεις και αυτές τις συνθήκες ζωής. Δεν θέλω να ζήσω σε ένα τέτοιο μέλλον-επανάληψη του χειρότερου παρελθόντος της ιστορίας μας. Ενός παρελθόντος που οδήγησε σε χούντες και άκρατο λαϊκισμό. Σε κοινωνικές εκρήξεις και ανωμαλία.

Θέλω μια Ελλάδα δικαίου, ελευθερίας και προόδου, για όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, καταβολών και προτιμήσεων.

Αυτή την Ελλάδα οραματίζομαι, δίπλα σε χιλιάδες άλλους που έχουν τις ίδιες σκέψεις. Τόσο εντός της επικράτειας, όσο και εκτός αυτής.

Εσύ?

Πηγή:www.capital.gr

Κώστας Στούπας- Μήπως μας οδηγούν μεθοδευμένα στη δραχμή;

Αναδημοσίευση μέρους του άρθρου του κ. Στούπα από τη διεύθυνση:
http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1299016

(οι επισημάνσεις πάνω στο άρθρο είναι δικές μου)

Γιατί η πιθανότερη έξοδος περνά μέσα από την κατάρρευση...

  

Ο Γερμανός υπουργός οικονομίας Φιλίπ  Ρέσλερ κατέφθασε χθες στην Αθήνα επικεφαλής 67 Γερμανών επιχειρηματιών προκειμένου να δουν από κοντά πως μπορούν να εφαρμόσουν ένα ευρωπαϊκό σχέδιο Μάρσαλ για να βοηθήσουν τη χώρα μας που συνεχίζει να βυθίζεται στην ύφεση...

Και με 667 ή 6,667 εκατομμύρια επιχειρηματίες και αν έφτανε ο κ. Ρέσλερ το ίδιο αποτέλεσμα θα επιτύγχανε. Τίποτα!

Το πρώτο εξάμηνο του 2011 καταχωρήθηκαν στη Βουλγαρία περί τις 800 ελληνικές επιχειρήσεις. Στη γειτονική χώρα, σύμφωνα με το Βήμα της Κυριακής που μας πέρασε, καταθέτουν φορολογική δήλωση περί τις 2.072 επιχειρήσεις ελληνικής ιδιοκτησίας...

Πρόσφατα, η Coca-Cola 3E την τελευταία στιγμή έκανε πίσω στην εκδήλωση ενδιαφέροντος για την εξαγορά της ΕΒΖ. «Δεν είναι καιρός για επενδύσεις στην Ελλάδα» φέρεται να δήλωσε ο επικεφαλής του ομίλου στου συμβούλους της αποκρατικοποιήσεως.
Ο Ρέσλερ, πάντως πριν αναχωρήσει γα την Ελλάδα, δήλωσε στο τηλεοπτικό κανάλι ZDF  «Το βρίσκω και εγώ περίεργο, εμείς να προσπαθούμε από το εξωτερικό να βρούμε  επενδυτές για την Ελλάδα, και την ίδια στιγμή να φεύγουν οι Έλληνες επενδυτές από την ίδια  τους τη χώρα». 
Δεν φεύγουν μόνο οι επενδυτές αλλά και οι καταθέτες φυγαδεύουν τις καταθέσεις στο εξωτερικό, όπως οι πολίτες του σοβιετικού μπλοκ φυγάδευαν τους εαυτούς τους ελλείψει καταθέσεων.
Άδικα περιμένουν
Θεωρώ λοιπόν απίθανο να δούμε έστω και ένα Ευρώ επένδυση από το εξωτερικό στην Ελλάδα, αν πρώτα δεν βρουν κάποιο καλό λόγο οι Έλληνες πως αξίζει να τολμήσουν την παραμικρή επένδυση στη χώρα. 

Οι «σοσιαλιστές» που ελέγχουν την κυβέρνηση και «ορφανά» της KGB  που κυβερνούν, καθώς αποφασίζουν ποιος θα πάει στη δουλειά και ποιος όχι,  έχουν μια στρεβλή εικόνα για το πώς «γυρίζει» ο κόσμος...

Έχουν την ίδια εικόνα που είχε και ο Ανδρέας Παπανδρέου στην δεκαετία του ’80 όταν είχε πείσει τους σοβιετικούς να κατασκευάσουν το εργοστάσιο της Αλουμίνας στη Θίσβη, ή  κατά καιρούς παρουσίαζε διάφορους τυχάρπαστους πλούσιους Άραβες ως επενδυτές στυλοβάτες του τρίτου δρόμου.

Η κυβέρνηση του ΓΑΠ μόλις ανέλαβε, προσπάθησε να ξαναζεστάνει την ίδια «σούπα» της προσέλκυσης μεγάλων ξένων τριτοκοσμικής προέλευσης  επενδύσεων με διακρατικές συμφωνίες.

Ο ατυχής πρωθυπουργός μέχρι και στην σκηνή του Μουαμάρ έφτασε να παρακαλάει τον αιμοσταγή δικτατορίσκο με εμφάνιση Μαϊκλ Τζάκσον της ερήμου, να επενδύσει στην Ελλάδα...  Ατύχησε και στο αποτέλεσμα αλλά και στο χρόνο που το έπραξε...

Με αυτό τον τρόπο δεν γίνονταν οι επενδύσεις ούτε  την εποχή των περίκλειστων εθνικών οικονομιών της  δεκαετίας του ’50. Όταν ο  Παπάγος με το Μαρκεζίνη είχαν καταφέρει να φέρουν τότε μερικές μεγάλες επενδύσεις  στην Ελλάδα με διακρατικές συμφωνίες.

Σήμερα, οι επενδύσεις αποφασίζονται με βάση τα πλεονεκτήματα που διαθέτει  κάθε χώρα στην παγκόσμια σκακιέρα των αγορών, σε συνάρτηση με το περιβάλλον που προσφέρει για να καταστεί η επένδυση ανταγωνιστική. Άλλη χώρα πουλάει γεωγραφική θέση, άλλη φθηνά εργατικά και άλλη υψηλή ειδίκευση και εύκολη επιχειρηματικότητα... Εμείς πουλάμε αριστερή συνθηματολογία, καταλήψεις, γραφειοκρατία και διαφθορά...

Η Ελλάδα λόγω γεωγραφίας και μορφολογίας διαθέτει σοβαρά πλεονεκτήματα. Αλλά το οικονομικό της περιβάλλον θυμίζει χώρα του πάλαι ποτέ σοβιετικού μπλοκ.

Οι μισθοί θα συνεχίσουν να πέφτουν...
Ας μην κοροϊδεύομε τους εαυτούς μας, οι μισθοί στην Ελλάδα θα σταματήσουν να πέφτουν όταν η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας θα αρχίσει να ξεπερνά την αύξηση του ρυθμού της ανεργίας.

Τόσο απλή και σκληρή είναι η πραγματικότητα.

Το ταμείο ανεργίας ανακουφίζει, αλλά μην ακούτε για επιδοτήσεις, πολιτικές στήριξης της απασχόλησης, μεγάλες επενδύσεις ή Fast Track...  Αυτά είναι για δικαιολογούν το μισθό τους οι πολιτικοί, τις θέσεις τους οι συνδικαλιστοπατέρες και να έχουν θέματα τα δελτία ειδήσεων.

Η αλήθεια είναι πως όσο λιγότερο φροντίσει να ανακατευτεί το κράτος τόσο νωρίτερα θα τελειώσει η τραγωδία στην οποία βυθιζόμαστε. Για την ακρίβεια, όσο γρηγορότερα το κράτος αποσύρει τα χιλιάδες αντικίνητρα και αγκυλώσεις σε σημείο επαφής της γραφειοκρατίας του με το επιχειρείν...

Ποιος τολμά;

• Ποιος τολμά να επενδύσει σε μια χώρα που κανείς δεν γνωρίζει πόσο και μέχρι πότε θα συρρικνώνεται η οικονομία της;

• Ποιος τολμά να ανοίξει επιχείρηση σε μια χώρα, όπου  αφού διόρισαν μέχρι και τα «σκουπόξυλα» με τις «σφουγγαρίστρες» των κομματικών γραφείων στο δημόσιο, τώρα φορολογούν τακτικώς και εκτάκτως ό,τι αναπνέει για να πληρώνουν τους μισθούς;

• Ποιος τολμά να επιχειρήσει σε μια χώρα που αν ανοίξεις μερίδα εργοδότη στο ΙΚΑ, ακόμη και αν έχεις φροντίσει τα πάντα με συνέπεια, για δεκαετίες  κοιμάσαι και ξυπνάς με το φόβο, πότε όποτε θα τους λείπουν λεφτά κάτι θα θυμηθούν να στα ζητήσουν με τις ανάλογες προσαυξήσεις;

• Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα που για να έχεις «μπλοκάκι» θα πρέπει να πληρώνεις τον ΟΑΕΕ χωρίς να δικαιούσαι οποιαδήποτε σύνταξη ή κάλυψη, όντας ασφαλισμένος σε άλλο ταμείο;...

• Ποιος έντιμος άνθρωπος θα τολμήσει να επενδύσει σε μια χώρα που γίνονται δυο τρεις περαιώσεις το χρόνο για να χαριστούν τα «κλοπιμαία» στους φοροφυγάδες και να πληρώσουν τα «κερατιάτικα» οι εντίμως δηλούντες και φορολογηθέντες.

• Ποιος θα επενδύσει σε μια ώρα που η μεταστέγαση ενός κουρείου δυο τετράγωνα πιο πέρα, χρειάζεται έξι μήνες αγώνα με την γραφειοκρατία;

• Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα που για να λειτουργήσει ένα αιολικό πάρκο, χρειάζονται 250 κιλά χαρτί σε αιτήσεις και 5-10 χρόνια αναμονής;

• Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα που οι συνδικαλιστές καταλαμβάνουν όποτε θέλουν τα υπουργεία και οι υπουργοί δίνουν συνεντεύξεις όπου προλάβουν;

• Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα που τα διοικητικά συμβούλια των ΔΕΚΟ συνέρχονται κρυφά σε ξενοδοχεία γιατί οι συνδικαλιστές που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει δεν τους επιτρέπουν να προσεγγίσουν τις αίθουσες των Δ.Σ.;

• Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα λίγες παραστρατιωτικά οργανωμένες διμοιρίες μελών κομμάτων που δεν αντιπροσωπεύουν πάνω από το 10% του πληθυσμού κλείνουν υπουργεία, δρόμους, λιμάνια κατά το δοκούν;

• Ποιος θα επενδύσει σε μια χώρα που οι αυτοκινητιστές για λόγους ψηφοθηρίας συγκεντρώνουν την υποστήριξη μεγάλου μέρους της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης στη Βουλή, στο αίτημα μεταξύ άλλων  να συνεχίσουν την αγοραπωλησία των επαγγελματικών αδειών στην μαύρη αγορά χωρίς κανένα φόρο;

Τα δανεικά τελείωσαν...
Τόσα χρόνια τα δανεικά με τα οποία πλήρωνε το κράτος και δάνειζαν οι τράπεζες ανέβαλαν την τελική κατάρρευση.

Αν δεν είχε καταρρεύσει η «σοβιετία» θα υπήρχε ο κίνδυνος ενός εμφυλίου. Του... γύρου όπως ονειρευόταν ο Ζαχαριάδης που απεκατεστάθη πρόσφατα, αφού κατά τα ειωθότα του σταλινοφασισμού, οδηγήθηκε στην αυτοκτονία πρώτα...

Τώρα, η ραγδαία κατάρρευση του εισοδήματος λόγω κρατικής χρεοκοπίας και η έξοδος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων από την θαλπωρή των κρατικών ταμείων σε συνδυασμό με την αποψίλωση πολλών θέσεων εργασίας και στον ιδιωτικό τομέα, θα μας προσγειώσει σαν κοινωνία στην πραγματικότητα.

Αφού πληρώσουμε το κόστος της ανοησίας, αν πιστεύουμε πως αρκούν οι διεκδικήσεις και τα συνθήματα για να ζούμε αξιοπρεπώς, θα ανακαλύψουμε πως αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν δώσουμε έμφαση στη μόρφωση, την εργασία και την πειθαρχία.

Τότε θα σαρωθούν όλοι οι ανασταλτικοί παράγοντες που ανέφερα παραπάνω και θα ξεκινήσουμε από τον μηδέν, όπως όλες οι άλλες πρώην σοβιετικές χώρες της περιοχής...

Πηγή:www.capital.gr