Ηδονικοί αυτόχειρες - Χρήστου Γιανναρά

Ηδονικοί αυτόχειρες - Χρήστος Γιανναράς (Καθημερινή)

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον (7.1.2020) και η δημόσια συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσαν στην Αθήνα καταιγισμό σχολίων, πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις «ειδημόνων», σωρεία δημοσιευμάτων, γνωμών, απόψεων. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, όχι αυθαίρετα, ότι κεντρικός άξονας των συζητήσεων και των σχολίων ήταν: αν εκπροσωπήθηκε πειστικά η απαίτηση των Ελλήνων να χαλιναγωγήσει ο πλανητάρχης τις αυθαιρεσίες και την επεκτατική αδηφαγία της Τουρκίας του Ερντογάν.

Η συνάντηση του ιδιότυπου προέδρου με τον νεόκοπο πρωθυπουργό είχε προγραμματιστεί και οργανωθεί με τη λογική του θεάματος, όχι με τη λογική της σύσκεψης. Επρεπε να είναι ένα (ακόμα) παιχνίδι εντυπώσεων, μέγιστου οπωσδήποτε βεληνεκούς. Με αυτή τη λογική του εντυπωσιασμού, θα μπορούσαν ίσως και να παρακαμφθούν ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός, να προτιμηθούν δυο ακόμα μεγαλύτερα αστέρια της διεθνούς δημοσιότητας (ναι, υπάρχουν) – να πουν τηλεγραφικές ατάκες για την τουρκική αυθαιρεσία και την ελληνική μειονεξία ο Ελληνας Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Αμερικανός ΛεΜπρον Τζέιμς. Αφού η Ελλάδα αποδέχθηκε να συζητήσει τη συνέχεια της ιστορικής της ύπαρξης με τη λογική του θεάματος και της «ατάκας», λογική των εντυπώσεων, θα ήταν δικαιολογημένο (και ευφυές) να οδηγήσει, η ίδια, τη λογική αυτή στα άκρα.

Ομως, ακόμα και με τη λογική των γηπέδων, τη λογική του εντυπωσιασμού, ο ρόλος τον οποίο ο Ελληνας πρωθυπουργός επέλεξε να παίξει, ήταν ο πιο αδιάφορος για το διεθνές κοινό: ρόλος του μικρού και αδύναμου που εκλιπαρεί τον ισχυρό πλανητάρχη να μαλώσει και να χαλιναγωγήσει τον αδηφάγο πλεονέκτη γείτονα των Ελλήνων. Ανάλογες, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, θα ήταν οι ικεσίες των ελάχιστων πια Αβορίγινων (Aboriginal) της Αυστραλίας ή των Εσκιμώων της Αλάσκας: όλοι θα θέλαμε να διασωθούν ως γραφικό κατάλοιπο του παρελθόντος, όμως όλοι γνωρίζουμε ότι η απορρόφησή τους από τη δυναμική παγκοσμιότητας του «μοντέρνου» είναι αδήριτη νομοτέλεια.

Τα τελευταία σαράντα έξι χρόνια, η ελληνική εξωτερική πολιτική (με την ψήφο της περίπου ελληνόφωνης πια κοινωνίας μας) προσπαθεί να πείσει τους ισχυρούς του πλανήτη για τη γεωστρατηγική σπουδαιότητα της χώρας μας. Αλλά αυτή τη σπουδαιότητα τη διαψεύδει στην πράξη η εξωτερική και αμυντική μας πολιτική, όταν χαρίζει στρατηγικές «βάσεις» και παντοδαπές «διευκολύνσεις» σε Υπερδυνάμεις, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα φίμωσης, έστω, των απειλών υπέροπλων γειτόνων. Είμαστε κωμικά ευπώλητοι, η γη μας και οι θάλασσές μας πάμφθηνο, ευτελές, πορνικό εμπόρευμα στην ανεξέλεγκτη διαχείριση όσων εμπορεύονται τον πόλεμο και τον τουρισμό.

Ο,τι ονομάζουν, όλα τα κράτη, «εθνικό πλούτο», τον έχουμε πουλήσει σε αετονύχηδες «επενδυτές» και λογαριάζουμε «ανάπτυξη» την προσέλκυση και άλλων δουλεμπόρων. «Ελάτε να επενδύσετε», ικετεύουμε τους πάντες, «ελάτε να μας εξαγοράσετε». Εχουμε ξεπουλήσει τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μας, το οδικό μας δίκτυο, την ηλεκτροδότηση, την τηλεφωνία, τα ΜΜΕ, κάθε συγκοινωνιακό μέσο, εισάγουμε και χρυσοπληρώνουμε τα βασικά είδη διατροφής μας και ταυτόχρονα φθίνουμε δημογραφικά βεβαιώνοντας έμπρακτα ότι δεν πιστεύουμε ότι αξίζει η ζωή και η συνέχιση της ζωής σε μια τέτοια χώρα.

Θέλουμε πεισματικά να ξεχνάμε ότι μέτρο και κριτήριο πολιτισμού, ανάπτυξης, προόδου μιας κοινωνίας, είναι το ποσοστό που οι κοινωνικές ανάγκες υπηρετούνται από κοινωνικούς (δημόσιους) λειτουργούς και όχι από ιδιώτες κερδοσκόπους. Νερό, θέρμανση, ηλεκτρικό, συλλογή απορριμμάτων, ταχυδρομεία, συγκοινωνίες, παιδεία, ιατρική μέριμνα είναι κοινωνικά αγαθά – σε μια πολιτισμένη κοινωνία τα παρέχουν κοινωνικοί λειτουργοί, σε πρωτόγονες συλλογικότητες τα εμπορεύονται κερδοσκόποι.

Κορδακιζόμαστε ότι δήθεν «κάνουμε πολιτική», όταν εκλιπαρούμε να μας προστατεύσουν από αναιδείς επιβουλές, ηγέτες και κυβερνήσεις εξωφρενικής απαιδευσίας, δήθεν «σύμμαχοι», που ούτε υποψιάστηκαν ποτέ τη συνύφανση Ιστορίας και πολιτισμού. Ομως, ακόμα και ένας ολιγογράμματος «πρόεδρος» Υπερδύναμης θα μπορούσε να αντιληφθεί, όταν εύπεπτα του εξηγηθεί, ότι αν λείψει το απομεινάρι του λαού που σώζει τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, έννοιες όπως πόλις, πολιτική, πολιτισμός, δημοκρατία, κοινοβούλιο αλλά και λόγος, λογική, αλήθεια, δίκη, κόσμος, νόμος, και πολλές ακόμα, ρήτρες θεμελιωδών πια θεσμών και λειτουργιών του οργανωμένου συλλογικού βίου, χάνουν τον νοηματικό δεσμό τους με την εμπειρική τους προέλευση, γίνονται κρεμάστρες όπου κρεμάει κανείς οποιοδήποτε ρούχο.

Είμαστε μια κοινωνία που, ολοφάνερα και πεισματικά, δεν θέλει τη γλώσσα της, δεν θέλει την Ιστορία της ούτε τον πολιτισμό των προγόνων της. Ανεχόμαστε προσχηματικά την επωνυμία του «Ελληνα», αλλά η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού θέλει «να γίνουμε Ευρωπαίοι», που στην πράξη σημαίνει: να γίνουμε Σιγκαπούρη. Οι υπουργοί μας, ιδίως Παιδείας και Εξωτερικών, τωρινοί και προγενέστεροι, θα βίωναν την πληρότητα της ευτυχίας, αν το ελεεινό μας κρατίδιο γινόταν δεκτό ως πεντηκοστή πρώτη πολιτεία των ΗΠΑ!

Οσοι αυτό ανομολόγητα ζητάνε, δεν είναι σαλεμένοι ούτε αρνησιπάτριδες. Είναι λογικά συνεπείς σε ό,τι λανσάρεται σαν «επιτυχία στη ζωή» και είναι συναισθηματικά ελευθερωμένοι από «ιδεαλιστικά ταμπού». Αυτή ακριβώς η λογική συνέπεια και η ψυχολογική απεξάρτηση εκφράζονται, σε κάθε κυβέρνηση, με τη στελέχωση ειδικά των υπουργείων Παιδείας και Εξωτερικών. Και στην απάθεια με την οποία τα ΜΜΕ καταπίνουν αυτή την αυτοκτονική στελέχωση.

Αμερικάνικες εκλογές - Μια εξαιρετική ανάλυση από τον κ. Stirlitz

Σήμερα θα αναδημοσιεύσω μια εξαιρετική ανάλυση για τις Αμερικανικές εκλογές στις οποίες ως γνωστόν θριάμβευσε ο Ντόναλντ Τράμπ.

Η ανάλυση αυτή είναι ενός αναγνώστη του Capital που συχνά πυκνά αρθρογραφεί με την ιδιαίτερα εμβριθή και εμπεριστατωμένη λόγω γνώσεων και ικανότητας πένα του.

Ο κύριος Stirlitz με ετίμησε δίνοντας μου την άδεια να χρησιμοποιήσω το σχόλιο του εδώ. Περιττό νομίζω να τονίσω ότι συμφωνώ απόλυτα στα όσα λέει. 

Ιδού λοιπόν:

Επειδή οι φετινές αμερικανικές εκλογές είναι εξαιρετικά κρίσιμης σημασίας όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη, θα ήθελα να αφιερώσω το σημερινό μου σχόλιο σε αυτές ξεφεύγοντας για λίγο από την εσωτερική επικαιρότητα.  

Είναι προφανές ότι τον τελευταίο χρόνο βλέπουμε να εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ μία πραγματική σιωπηρή επανάσταση. Η παλιά διεφθαρμένη πολιτική τάξη που εκπροσωπείται από τη Χίλαρι Κλίντον βλέπει τις μέρες της να τελειώνουν. Η Αμερική περνά το κατώφλι προς μια επόμενη φάση και δεν υπάρχει γυρισμός όποιος κι αν αναδειχτεί νικητής σήμερα. Επιμένοντας στην αντισυμβατική προεκλογική εκστρατεία του ο Τραμπ ήξερε ότι χτυπούσε το κατεστημένο εκεί που πονούσε περισσότερο, αλλά και ότι συγκινούσε μία μάζα ψηφοφόρων η οποία έως τώρα σπανίως ασχολείτο με τις εκλογές και σπανίως έμπαινε στον κόπο να ψηφίσει. 

Η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ είναι μια φοβερά δαπανηρή υπόθεση. Για να καταφέρει κανείς να πάρει το χρίσμα ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι) που μονοπωλούν την εξουσία επί 200 χρόνια λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, θα πρέπει να δαπανήσει αστρονομικά ποσά σε διαφημίσεις, προβολές, ταξίδια, πληρωμές προσωπικού, και κομματικές εκδηλώσεις. Τα ποσά αυτά καλύπτονται από χορηγούς και ο νόμος είναι πολύ αυστηρός ως προς τη διαφάνεια της προέλευσής τους. Οι χορηγοί των υποψηφίων παραδοσιακά είναι τα μεγάλα λόμπι τα οποία φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δαπανήσουν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να έχουν στο χέρι τον μελλοντικό πρόεδρο και να κάνουν όμορφα και νόμιμα τις δουλειές τους που θα τους αποφέρουν πολλαπλάσια κέρδη. 

Η δραστηριότητα των λόμπι είναι σχεδόν θεσμός στις ΗΠΑ. Ωστόσο δεν έχουν όλα τα λόμπι την ίδια επιρροή. Αναμφίβολα το πλέον ισχυρό και αποτελεσματικό είναι το φιλοϊσραηλινό (με αιχμή του δόρατος την περίφημη AIPAC) το οποίο ελέγχει απολύτως το τραπεζικό σύστημα, τον Λευκό Οίκο, το υπουργείο Οικονομικών, τα ΜΜΕ και την Τέχνη. Έχει τέτοια εξουσία και εμπνέει τόσο φόβο ώστε απαγορεύει εμμέσως να ασκείται οποιαδήποτε κριτική εναντίον του. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις ΗΠΑ εδώ και κάμποσες δεκαετίες μοιάζει σαν ένα πλήθος ανθρώπων που βρίσκονται μέσα σε ένα δωμάτιο μαζί με έναν ελέφαντα. Αν και στριμώχνονται από τον ελέφαντα και κινδυνεύουν να τσαλαπατηθούν από αυτόν ανά πάσα στιγμή, όλοι υποκρίνονται ότι δεν τον βλέπουν, ότι δεν υπάρχει. Απαγορεύεται ακόμα και να αναφέρουν τη λέξη «ελέφαντας»! Η επιρροή που ασκεί το λόμπι έχει βέβαια σαφέστατη στόχευση που δεν είναι άλλη από την ασφάλεια του Ισραήλ μέσω της εκμετάλλευσης της αμερικανικής διπλωματικής και στρατιωτικής ισχύος.  

Οι ΗΠΑ έχουν ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τουλάχιστον 50 φορές τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να εμποδίσουν καταδικαστικά ψηφίσματα σε βάρος του Ισραήλ. Επίσης έχουν περάσει νόμο με τον οποίο εγγυούνται την ασφάλεια του Ισραήλ ενώ υπάρχει και νόμος από το 2008 με τον οποίο δεσμεύονται να διασφαλίζουν ανά πάσα στιγμή την Ποιοτική Στρατιωτική Υπεροπλία του (QME) έναντι όλων των γειτόνων του – στα πλαίσια αυτού του νόμου χορηγείται στο Ισραήλ ετήσια δωρεάν στρατιωτική βοήθεια ύψους 3 δις δολαρίων η οποία θα αυξηθεί στα 3,8 δις ετησίως από το 2019 και μετά. Συνεπώς ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτό που συνδέει τις ΗΠΑ με το Ισραήλ δεν είναι μία απλή συμμαχική σχέση όπως π.χ. αυτή που έχει η Ελλάδα με τις ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ. Στη δική μας περίπτωση οι ΗΠΑ προστάζουν κι εμείς υπακούμε, ενώ στην περίπτωση του Ισραήλ συμβαίνει το αντίστροφο. Άρα όποτε το Ισραήλ θεωρεί ότι αντιμετωπίζει κάποιου είδους «υπαρξιακή απειλή» όπως συμβαίνει τώρα με το Ιράν, κινητοποιεί το λόμπι του στις ΗΠΑ για να «καθαρίσει» αντ’ αυτού. Δεν το κατηγορώ γι’ αυτή την πρακτική. Αφού μπορεί να το κάνει, καλώς το κάνει, και μακάρι να είχε και το ελληνοαμερικανικό λόμπι την ίδια επιρροή.  

Σε περίπτωση που εκλεγεί η Κλίντον θα πρέπει φυσικά να εξοφλήσει την οφειλή της απέναντι στο φιλοϊσραηλινό λόμπι το οποίο της διέθεσε μέχρι και ιδιωτικό Boeing 747 για τις μετακινήσεις της και χρηματοδότησε μια προεκλογική εκστρατεία πόρτα-πόρτα σε πολλές πολιτείες για να κερδίσει μέχρι και τον τελευταίο αμφιταλαντευόμενο ψηφοφόρο. Θεωρώ βέβαιο πως το λόμπι θα απαιτήσει για λόγους ασφαλείας του Ισραήλ να γίνει το ταχύτερο δυνατό (εντός του 2017) μια στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Συρία με σκοπό να ξηλωθεί το καθεστώς Άσαντ που έχει την υποστήριξη του Ιράν και να αναγκαστεί να αποσύρει η Ρωσία τη στρατιωτική παρουσία της από τη Μέση Ανατολή η οποία είναι άκρως ενοχλητική για το Ισραήλ. Αντιθέτως ο Τραμπ έχει διακηρύξει πως σκοπός του θα είναι μόνο η καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους, ότι δεν τον ενδιαφέρει ο εμφύλιος στη Συρία επειδή δεν διακυβεύονται εκεί ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα και ότι θα επιδιώξει γενικότερα τη συνεννόηση με τη Ρωσία. 

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Τραμπ αντιπροσωπεύει θανάσιμο κίνδυνο για τα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας της Ουάσινγκτον. Παρ' ότι προσπάθησε επανειλημμένα να εξομαλύνει τις σχέσεις του με το φιλοϊσραηλινό λόμπι, να το διαβεβαιώσει για τις φιλικές προθέσεις του, να υπογραμμίσει δημοσίως τη δέσμευσή του για την ασφάλεια του Ισραήλ, και να δεχτεί μέχρι και τον Νετανιάχου στο ιδιωτικό του γραφείο για συνομιλίες, είναι προφανές πως δεν έπεισε. Δέχτηκε ανηλεή πόλεμο με κάθε βρώμικο τρόπο που μπορεί να διανοηθεί ανθρώπου νους.  Όταν η προσπάθεια να μην πάρει το χρίσμα ναυάγησε, το λόμπι άρχισε να ρίχνει εναντίον του λάσπη με τον τόνο. Τον παρουσίαζε στα ΜΜΕ ως ρατσιστικό κάθαρμα, σεξομανή, ακόμα και φασίστα! Από όλα τα συνθήματα του Τραμπ, το «Πρώτα η Αμερική!» έκανε τους αντιπάλους του να ωρύονται, αφού είναι ολοφάνερο ότι γι’ αυτούς προτεραιότητα στην πολιτική των ΗΠΑ δεν έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ – γι’ αυτό θυσιάστηκαν 4.500 Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ και γι’ αυτό επιβαρύνθηκε ο Αμερικανός φορολογούμενος τα τελευταία 15 χρόνια με 3 τρισεκατομμύρια δολάρια (!) για άσκοπους και ανώφελους πολέμους στη Μέση Ανατολή οι οποίοι απλώς έκαναν τα πράγματα χειρότερα από ό,τι ήταν πριν για όλους τους ενδιαφερόμενους εκτός από έναν που μονίμως επωφελείται: το Ισραήλ.   

Όποιος δεν μπορεί να διακρίνει τον ανελέητο πόλεμο λάσπης και τη φασιστικού τύπου προπαγάνδα των ΜΜΕ που διεξήχθη για πάνω από έναν χρόνο κατά του Τραμπ, τουλάχιστον εθελοτυφλεί. Ακόμη και άνθρωποι με δεκαετίες ενεργού ανάμιξης στην αμερικανική πολιτική, ομολογούν δημοσίως ότι δεν έχουν ξαναδεί στη ζωή τους τέτοιο μένος και τέτοια ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον υποψηφίου προέδρου. Ο λόγος που ο Τραμπ δέχτηκε τέτοιο οχετό ύβρεων και τέτοιο πόλεμο δεν είναι βέβαια επειδή …μισεί τις γυναίκες (!) και άλλες παρόμοιες κουταμάρες που εφηύρε το ενοχλημένο σύστημα χωρίς να πείθει κανέναν σκεπτόμενο άνθρωπο. Ο πραγματικός λόγος που στοχοποιήθηκε είναι διότι έχει το θάρρος της γνώμης του, δεν έχει γραμμάτια να ξεπληρώσει στο λόμπι και γι' αυτό δεν θα του επιτρέψει να συνεχίσει να κυβερνά έχοντας τον εκάστοτε πρόεδρο ως πειθήνια μαριονέτα του. 

Το κατεστημένο πολεμάει τώρα τον Τραμπ αφού πρώτα κατέστειλε μια παρόμοια επανάσταση μέσα στους κόλπους του Δημοκρατικού κόμματος και έστειλε στα αζήτητα τον γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς. Φυσικά ο Σάντερς δεν ήταν τόσο αποφασισμένος για σύγκρουση όσο ο Τραμπ, αλλά παρ’ όλα αυτά το σύστημα δεν είχε σκοπό να το ρισκάρει αφού είχε διαθέσιμη τη μαριονέτα-Κλίντον. Αν αναζητήσει κανείς μία περίπτωση που να έχει αρκετές ομοιότητες με την υποψηφιότητα του Τραμπ θα πρέπει να ανατρέξει στη δεκαετία του 1950 και τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Και τότε ο Αϊζενχάουερ ήταν ένας εξαιρετικά επιτυχημένος άνθρωπος που μπήκε σχετικά αργά στον στίβο της πολιτικής. Αφού πέταξε στο καλάθι των αχρήστων τα προγράμματα των προηγούμενων Δημοκρατικών προέδρων Ρούσβελτ και Τρούμαν, έθεσε νέες προτεραιότητες – περισσότερες δουλειές, αμερικανική οικονομική κυριαρχία, αποφυγή εμπλοκής των ΗΠΑ σε ξένους πολέμους, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και έμφαση στην οικοδόμηση μιας ισχυρής παραγωγικής βάσης μέσα στις ΗΠΑ. Ακριβώς δηλαδή ό,τι υποστηρίζει και ο Τραμπ σήμερα αλλά αποσιωπούν ή διαστρεβλώνουν τα ΜΜΕ.  

Τα ΜΜΕ στην Αμερική είναι κάτι παραπάνω από «τέταρτη εξουσία». Αυτά διαμορφώνουν την ατζέντα, αυτά καθορίζουν τι θα πρέπει να απασχολεί τον Αμερικανό πολίτη και τι θα σκέφτεται. Αν τα ΜΜΕ πουν ότι το μείζον ζήτημα της προεκλογικής εκστρατείας είναι το αν θώπευσε πριν 20 χρόνια ο Τραμπ μία γυναίκα, τότε όλη η χώρα σύρεται στον ίδιο κατήφορο της πολιτικής παραπλάνησης και εξαπάτησης. Για τα αμερικανικά ΜΜΕ όμως, ΟΝΤΩΣ αυτό είναι το μείζον ζήτημα. Όχι η ανεργία στις ΗΠΑ επειδή ο μεγάλος όγκος των επιχειρήσεων έχει μεταφέρει την παραγωγή τους σε ασιατικές χώρες με μεροκάματα εξαθλίωσης, όχι οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ (η Αμερική πληρώνει σήμερα το 75% του συνόλου των αμυντικών δαπανών της Συμμαχίας των 26 κρατών!), τη Ρωσία ή την Κίνα, όχι η αθρόα εισροή 11 εκατομμυρίων Μεξικανών λαθρομεταναστών, όχι η μάστιγα των ναρκωτικών που θερίζει την αμερικανική νεολαία, όχι η φυλετική βία που συνταράσσει κάθε τόσο τις πολιτείες, όχι το κολοσσιαίο δημόσιο χρέος των 19,8 τρις δολαρίων (όταν ανέλαβε ο Ομπάμα το 2009 το χρέος ήταν 10,6 τρις), όχι οι ατέρμονοι πόλεμοι που γίνονται για λόγους που κανείς πλέον δεν καταλαβαίνει. Ο αμερικανικός λαός έπρεπε να πάει στις κάλπες συζητώντας τις σεξουαλικές περιπέτειες του Τραμπ ώστε να μην ασχολείται με τα πραγματικά κρίσιμα προβλήματα που τον ταλανίζουν στην καθημερινότητά του. Αυτά θα αναλάβουν να τα λύσουν μετά τις εκλογές άλλοι για αυτόν, χωρίς αυτόν. Έτσι βλέπαμε να παρελαύνουν από τα ΜΜΕ διάφοροι καλλιτέχνες και διασημότητες που όχι μόνο δήλωναν ότι θα ψηφίσουν την Κλίντον αλλά και έβριζαν χυδαία τον Τραμπ. Και βλέπαμε βέβαια και στημένες δημοσκοπήσεις που έδιναν τεράστιο προβάδισμα στην Κλίντον αλλά είχαν γίνει με δείγμα… 800 ατόμων σε μία χώρα 320 εκατομμυρίων κατοίκων! Σαν να έκανε αναλογικά μία ελληνική εταιρεία δημοσκόπηση με δείγμα 30 ατόμων… 
  
Με την αταλάντευτη στάση του κατά της παγκοσμιοποίησης, των ανοιχτών συνόρων και του νεο-ιμπεριαλισμού που οδηγεί σε ανώφελους πολέμους για λογαριασμό τρίτων, ο Τραμπ τελείωσε τη μακρά προεκλογική κούρσα όπως την άρχισε – χωρίς να υποκύψει και χωρίς να κάνει τα χατίρια του κατεστημένου. Μένει να δούμε αν και οι Αμερικανοί πολίτες θα αδράξουν την ευκαιρία να δώσουν ένα ηχηρό χαστούκι στο σάπιο κατεστημένο ή θα καταπιούν την κακόγουστη προπαγάνδα που τους σέρβιρε νυχθημερόν η παρασκηνιακή ελίτ. 
  
Και μία κουβέντα σχετικά με τον μύθο του φιλελληνισμού των Κλίντον και των Δημοκρατικών εν γένει, ο οποίος ενισχύθηκε με τα σενάρια ανάδειξης σε κορυφαία θέση του πρώην Αρχηγού των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Ελληνοαμερικανού ναυάρχου Τζέημς Σταυρίδη. Ο συγκεκριμένος ανώτατος αξιωματικός είναι πρωτίστως υπηρέτης των αμερικανικών συμφερόντων τα οποία δεν ταυτίζονται με τα ελληνικά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Τουρκία. Έπειτα από το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο, ο Σταυρίδης έγραψε σε άρθρο του στην επιθεώρηση “Foreign Policy”: «Πρέπει οι ΗΠΑ να σταθούν σταθερά στο πλευρό της τουρκικής πολιτικής κυβέρνησης (αυτής που μας απειλεί καθημερινά με αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης ώστε να εναρμονιστεί με τα «σύνορα της καρδιάς της»)… Πρέπει να αυξηθεί η συνεργασία μας με την Τουρκία με ανταλλαγή πληροφοριών και στόχευση εναντίον των κουρδικών ριζοσπαστικών τρομοκρατικών ομάδων (τρομοκράτες δηλαδή οι Κούρδοι αγωνιστές του PKK κατά τον ναύαρχο)… Οι ΗΠΑ θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν το ΝΑΤΟ ως μηχανισμό για την υποστήριξη των τουρκικών θέσεων (δηλαδή ότι κάνουν μέχρι σήμερα που παραβλέπουν τις μαζικές παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας και ενθαρρύνουν την τουρκική επιθετικότητα)… Οι ΗΠΑ πρέπει να είναι ένας καλός φίλος της Τουρκίας, να την υποστηρίζουν με πραγματικούς τρόπους όπως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Αν αυτός είναι ο φιλέλληνας στενός συνεργάτης της Κλίντον, καταλαβαίνει κανείς πώς θα είναι οι φιλότουρκοι.

Δε φοβάμαι, διότι γνωρίζω την αλήθεια ΙΙ

Σήμερα θα αναδημοσιεύσω αυτούσιο το κείμενο του Αποδυτηριάκια, σε συνέχεια και σε επίρρωση (ενδυνάμωση/ενίσχυση) των όσων έλεγα στο πρώτο κείμενο μου

Και όποιος έχει μάτια και αυτιά και λίγο μυαλό θα καταλάβει και ορισμένα πράγματα για το πως λειτουργεί η Ελλάδα και το παρακράτος της. Και θα καταλάβουν και ορισμένα πράγματα για τον Παπανδρέου, το μοναδικό άντρα πολιτικό που πολέμησε τους Αμερικάνους, όσο μπόρεσε. Σε αντίθεση με τον Καραμανλή το γέρο, το Βασιλιά, τους προύχοντες της δεξιάς (Αβέρωφ, Ράλλη, Τσαλδάρη), τη Χούντα, το Μητσοτάκη, τον Καραμανλή το νεώτερο και εσχάτως τον...Αντώνη Σαμαρά (που εντάξει, αυτός έχει ξεφύγει γενικώς)

Πάμε λοιπόν μεγάλε Αποδυτηριάκια (υπογραμμίσεις δικές μου--το κείμενο δημοσιεύτηκε στον "ΦΙΛΑΘΛΟ" 21.02.2010)

ΜΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ «ΠΑΙΖΟΥΝ» ΟΙ ΗΠΑ

Εσένα τι σε νοιάζει αν ο άλλος τον παίρνει; Σε ρωτάω, βρε σέλληνα. Τι σε νοιάζει εσένα αν ο άλλος τον παίρνει ή, τον δίνει και με ποιον το κάνει στο κρεββάτι. Αν με πείσεις ότι έχεις λόγους να σ’ ενδιαφέρει γιατί ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας είναι γκαίη και κατόπιν τούτου εσύ ο μη πούστης διαφοροποιείς τη στάση σου απέναντι του, τότε μα τους οσιομάρτυρες της πουστιάς θα συμφωνήσω μαζύ σου. Και επιτόπου να πάρω πίσω τη ξευτύλα που θαρρώ σου ταιριάζει με τον τρόπο που σκέπτεσαι και πορεύεσαι, κύριε αρχιμαλάκα.

Επίσκεψη στον Έλληνα πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου ο υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας Γκουίντο Βεστερβέλε. Εξέρχεται του Μεγάρου Μαξίμου ο σοβαρότατος και αξιοπρεπέστατος τύπος και λέει στις κάμερες ότι οφείλουμε να βοηθήσουμε την Ελλάδα, ότι η Γερμανία έχει υποχρέωση να εγγυηθεί για το χρέος της Ελλάδος, ότι η ευρωπαϊκή κοινότητα δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζει σαν κομμάτι της την Ελλάδα. Κι άλλα τέτοια. Κι εσύ σαν σέλληνας τι κάνεις, ωρέ Έλληνα; Τον πλακώνεις στις πατσαβούρες και λες Έλα μωρέ, η πούστρα που δεν ντρέπεται ούτε τον κώλο του και μας κουβαλήθηκε εδώ με τον γκόμενο, σα δεν ντρέπεται.

Φοβερά πράγματα. Απίστευτα. Ο Γερμανός πολιτικός, αρχηγός κόμματος που συμπράττει με την Μέρκελ, άνθρωπος με μέλλον, όχι κάποιος Κωστάκης Καραμανλής που πριν κάν ξεκινήσει καριέρα μάς τελείωσε, λέω για τον Γερμανό που τον πήρανε στο ψιλό, επειδή δεν κρύβει την ομοφυλοφιλία του χωρίς βέβαια καν να προκαλεί. Και χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν τους ότι αυτός ξεκάθαρα κι όχι πούστικα θέλησε να σταθεί στο πλάϊ της Ελλάδος.

Τι είναι το προτιμότερο, κύριε αρχιμαλάκα; Να έχεις πρωθυπουργό ετεροφυλόφιλο και να μη ξέρεις τι κονομάει, ποιες μίζες αρπάει από την Siemens ή, κάποιον γκαίη που σου δηλώνει ακόμα και τις σεξουαλικές του προτιμήσεις;

Θα μου επιτραπεί σήμερα να πω αυτά τα πολύ σοβαρά και πολύ αποκαλυπτικά πράγματα που έχω στο πρόγραμμα, με τρόπο ας πούμε χαριτωμένο και χιουμοριστικό. Έτσι, γιατί νοιώθω καλά…, μάλλον γιατί το έχουν παραξευτυλίσει το έργο με την οικονομική κρίση και το χρέος της Ελλάδος. Και έχουν πλακώσει τις σοβαρές μαλακίες, μπερδεμένες με τρομοκρατικές, απειλές, διότι πρέπει να ακολουθήσει η βαθειά η κωλοφούκτα…, ποιο κωλοδάκτυλο;… όλα τα δάκτυλα θα μπούνε μέσα, βρε όλη η παλάμη μέχρι τον καρπό, για να το καταλάβετε, επιτέλους, ότι μια ζωή θα είστε κορόϊδα. Αν είναι δυνατόν…, να προγκήξετε τον Γερμανό υπουργό εξωτερικών επειδή ο άνθρωπος συνέφαγε στο Πασαλιμάνι με τον ερωτικό του σύντροφο.

Α, έτσι ξηγιέστε, κύριοι σέλληνες; Με την επιστροφή του στην Γερμανία ο γκαίη, που τον είπε λούγκρα ο Τράγκας, την κάνει γυριστή στην καγκελάρισσα. Αγγέλα μου, οι Έλληνες είναι ρεμάλια του κερατά, να πάνε να γαμηθούνε…, μη μπλέξουμε μαζύ τους, να τους πεις ότι η Γερμανία θα κρατήσει στάση αυστηρή στο πρόβλημά τους. Όπως το λέω. Έτσι έγινε. Η αδελφή έχει ευαισθησίες και εκδικητικότητα και οφείλετε να το γνωρίζατε αυτό εσείς ειδικά οι Έλληνες, δηλαδή ο λαός που γεννάει ποσοστιαία τους περισσότερους ομοφυλόφιλους.

Του είπανε του Καραμανλή Σήκω φύγε. Άσε τώρα τις μαλακίες που έλεγε ότι θα τους πηδήξει τους νταβατζήδες. Αποδυτηριάκια διαβάζεις. Τελείωσες, μάζεψέ τα και φύγε, του είπανε. Και τι να κάνει ο χοντρούλης…, έφυγε. Κι ακόμα τρέχει. Όπως στο λέω. Ο Παπανδρέου είχε κάνει την μαλακία να μείνει.

Όταν σου λένε οι έτσι να φύγεις…, φεύγεις. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Διαφορετικά θα σε κάνουν ξεφωνητό. Τι λέμε τώρα; Λέμε για την οικονομική κρίση, κύριοι μαλάκες. Είπαμε. Δεν είπαμε; Αυτό είναι το θέμα μας. Τα μέτρα που παίρνουν με στόχο, λέει, να αντιμετωπίσουν το ζόρι της οικονομίας. Δεν είμαστε εκτός θέματος, απλά παίζουμε ακόμα έξω από τη μεγάλη περιοχή του τέρματος πριν σκοράρουμε. Λοιπόν.…Του είπαμε του Ανδρέα… Άσε να ‘ρθει κάποιος άλλος, δεν σε θέλουμε άλλο. Αυτό του είπαμε. Και ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ τους έγραψε. Άντε γαμηθείτε, τους είπε. Και έπεσε η ξευτύλα. Τα γνωστά ρεζιλίκια. Τον άνθρωπο τον απομυθποιήσανε. Κοσκωτάς, Ειδικό Δικαστήριο, Μιμή, τα γνωστά. Από τους γνωστούς. Από τους εκδοτάρχες και καναλάρχες. Κι όσους μεγαλοεπιχειρηματίες παίζουν μπάλλα μαζύ τους.

Μιλάει ο αποδυτηριάκιας. Και δεν λέει ότι ο Ανδρέας ήταν ο και γαμώ τους πρωθυπουργούς. Ούτε ότι ο Κωστάκης Καραμανλής ήταν ο καλύτερος στην πιάτσα. Άλλο λέμε.

Το κουμάντο το ‘χουν οι έτσι. Ποιοι πολιτικοί; Αυτοί είναι συνεργάτες. Άντε, να μην τους πω όργανα, να μην τους ξευτυλίσουμε εντελώς. Αν και ο χαρακτηρισμός «συνεργάτες» είναι βαρύτερος. Ξέρει, δηλαδή, ο γάτος ο πολιτικός τι θα κάνει και μέχρι που τον παίρνει. Υπάρχουν κάποια όρια, δηλαδή. Κάνε τη δουλειά σου, κύριε πολιτικέ, όμως πρώτα θα εξυπηρετείς εμένα τον έτσι.

Ποιοι πολιτικοί; Είναι ασόβαρο οι αγρότες να κλείνουν τους δρόμους με τα τρακτέρ και να ζητάνε επιδοτήσεις και ένα κάρο διευκολύνσεις από την Μπατζελή. Ποια είναι αυτή η κυρία; Είναι η υπουργός… Ελάτε, ρε παιδιά, πλάκα κάνουμε; Δεν είναι δυνατόν να ζητάς να σου δώσει ο μη έχων. Να ‘μαστε και σοβαροί. Και, κυρίως, να ξέρουμε τι γίνεται.

Οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες πρέπει να γίνουν κάτω από τα γραφεία και τα στρατηγεία εκείνων που χοντροκονόμησαν κι έτσι τα τελευταία χρόνια, δηλαδή μετά την λεγόμενη μεταπολίτευση, δημιούργησαν το μέγα χρέος. Πήρες χαμπάρι;

Εντάξει, δεν λέω ότι δεν κονόμησαν κάποιοι πολιτικοί. Αυτοί, όμως, που χοντροκονόμησαν κι όχι απλά κέρδισαν, είναι οι γνωστοί πιστολάδες της Ελλάδος. Όλοι αυτοί που έγιναν θηρία, εδώ στην Ελλάδα. Ναι, η Ελλάδα κι όχι η Αλβανία και η Ρουμανία, το Ντουμπάι και η Κύπρος, τους έκαναν γίγαντες και πρώτους. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι, οι ένοχοι της μέγιστης χεριάς που έπεσε στο δημόσιο ταμείο.

Και κάθεσαι εσύ, ο απολίτιστος, ο μη Ευρωπαίος, που ακόμα δεν έχεις δεχθεί ότι ο άλλος γούστο του και καπέλο του τη βρίσκει, μάλιστα σεμνά και ταπεινά, με άνδρα κι όχι με γυναίκα. Μόνο ο Γερμανός από τους πολιτικούς τον παίρνει, δηλαδή;

Ποιοι κυβερνάνε στην Ελλάδα; Οι πολιτικοί. Ποιοι άλλοι; Σε παρακαλώ. Ρωτάω ποιοι επί της ουσίας κυβερνάνε. Δεν κατάλαβα. Έχω εγώ ένα κανάλι και ο δημοσιογράφος θα λέει ό,τι θέλει αυτός; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δικό μου είναι το κανάλι ή, η μεγαλοεφημερίδα, άρα θα κάνω εγώ το δικό μου παιχνίδι, όχι θα μού παίζει το δικό του παιχνίδι ο δημοσιογράφος. Μην τρελλαθούμε. Με το δικό μου εργαλείο ο δημοσιογράφος να σουτάρει στις κερκίδες ή, να δίνει πάσα στον αντίπαλο; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Έτσι είναι η δουλειά και με τη σχέση νταβατζή – κομματάρχη.

Μέσα από ένα τρίο κάνει τη δουλειά της η γαμημένη Αμερική. Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα. Αυτές τις τρεις χώρες και από… σύμπτωση είναι οι μόνες(!) στην Ευρώπη που γνώρισαν δικτατορία. Και από σύμπτωση πάλι αυτές οι τρεις χώρες παρουσιάζουν οξύ δημόσιο έλλειμμα που κάνουν δύσκολη τη ζωή της ευρωπαϊκής κοινότητος. Με την τριπλέτα αυτή η πουτάνα η Αμερική κάνει το παιχνίδι της για να διατηρεί μια υπεροχή στον εμπορικό ανταγωνισμό με την Ευρώπη.

Φοβερά πράγματα. Πλακώσανε τα πρωτοσέλιδα με τον Γερμανό υπουργό εξωτερικών που ήρθε στην Ελλάδα σα να είχαν να κάνουμε με το διαζύγιο της Μενεγάκη. Και βάζουνε τον κοσμάκη να τα ζητάει από την κυβέρνηση τα φαγωμένα από τις δέκα οικογένειες στην Ελλάδα. Χαίρετε.

Η Ευρώπη μας τελείωσε

Η Ευρώπη μας τελείωσε και εγώ λέω ευτυχώς που τελικά έπεσαν οι μάσκες

Αυτό που συνέβη στην Κύπρο, αυτό το έγκλημα δηλαδή, θα γίνει σύντομα και στην Ελλάδα καθώς οι τράπεζες μας είναι όλες προβληματικές και πλην της Alpha Bank όλες θα χρειαστούν αναδιάρθρωση που δεν πρόκειται να γίνει με ιδιωτικά κεφάλαια. Γιατί πολύ απλά αυτά τα κεφάλαια δεν υπάρχουν.

Έτσι αναγκαστικά θα συμμετέχουν οι καταθέτες με κούρεμα αφού οι μέτοχοι (που προηγούνται) έχουν υποστεί απομείωση της τρέχουσας αξίας της περιουσίας τους με την κατακόρυφη πτώση των τιμών των μετοχών που κατέχουν. Δεν έχουν να τους πάρουν άλλα λεφτά με λίγα λόγια.

Η Ευρώπη αυτή τη στιγμή είναι ένας θάλαμος επιχειρήσεων με πολλά κουμπάκια που διάφοροι μπορούν να τα πατάνε στις Βρυξέλες και να διαλύουν ένα κράτος εντός της Ευρωζώνης.

Είτε αυτό αφορά οικονομικά πειράματα, είτε ένα οργανωμένο σχέδιο πυγμής και άσκησης πρωτόγονης δύναμης από τους ισχυρούς προς τους ανίσχυρους. Το αποτέλεσμα είναι ότι με το πάτημα ενός κουμπιού η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων αλλάζει. Θυμίζει λίγο Χιροσίμα η μου φαίνεται?

Όμως το ψέμα της Ευρώπης δεν χτίστηκε με το Ευρώ, αλλά με τα παραμύθια περί πολιτικής ενοποίησης και αξιών που τάχα μου μας κληροδοτήθηκαν ως συμπεράσματα και γνώση μετά από τις καταστροφές των παγκοσμίων πολέμων στην περιοχή μας.

Πως όμως είναι δυνατό να συμπορευτούν χώρες με τόσο διαφορετικά πολιτισμικά χαρακτηριστικά μεταξύ τους? Δηλαδή να συνυπάρξουν οι Δανοί και οι Ολλανδοί με τους Έλληνες και τους Ιταλούς για παράδειγμα. Έχει αποδειχτεί τόσες φορές ΟΤΙ ΔΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ που καταντά κουραστικό να επαναλαμβάνεται ως αυτονόητο.

Σε ποιά βάση σχεδιάζεται και μεταφέρεται προς πάσα κατεύθυνση το πνεύμα του Ευρωπαϊσμού λοιπόν? Τη στιγμή που στην πράξη δε λειτουργεί και δε λειτούργησε ποτέ ιστορικά? Το μόνο που λειτούργησε αποτελεσματικά στην Ευρώπη είναι οι διάφορες κατά καιρούς αυτοκρατορίες-βασίλεια-ζώνες επιρροής και τα λοιπά. Η δύναμη της επιβολής της μοίρας των ισχυρών προς τους αδύναμους. Διαβάστε ιστορία

Μιλούν για πολιτική ενοποίηση αλλά αυτό που έφτιαξαν είναι στην πράξη μια οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας με όπλο το ευρώ που αντικατέστησε το μάρκο. Και τίποτα περισσότερο.

Αποτέλεσμα της φιλοσοφίας αυτή και το πρόσφατο "μάζεμα" των χρημάτων που αθρόα δανείστηκαν και σκορπίστηκαν από τους γαλαντόμους Γερμανούς τα προηγούμενα χρόνια, με αποδέκτες τους "ξύπνιους" Νοτιοευρωπαίους.

Με προφανή στόχο εννοείται. Τις business στα Βαλκάνια και τη Νότια Ευρώπη με οχήματα τις Siemens, Thyssen Krupp, την Deutsche Telecom και τα λοιπά.

Στο Ελλάντα, καλύψανε τις βρωμιές και τις business τους πίσω από τις "παροχές" και τα ξεροκόμματα των διορισμών διαμέσω των εντεταλμένων συστημικών μαριονετών τους--τα πολιτικά μας κόμματα. Όλα όσα πέρασαν από την εξουσία και όλα όσα συμμετείχαν εμμέσως στη νομή του χρήματος μέσω της "αλλαγής".

Όμως το παραμύθι της Ευρώπης κατέρρευσε και για ένα ακόμη λόγο. Γιατί αποδείχτηκε στην πράξη ότι ο θάλαμος επιχειρήσεων έχει χειριστές τους συμμετέχοντες και τους διαμορφωτές του Ευρωπαϊκού Χρηματοπιστωτικού Συστήματος με προεξέχουσα την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και την Bundesbank. Και όχι τους "πολιτικούς οραματιστές".

Που είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί να βρούν λύσεις στα προβλήματα μας? Πουθενά

Όποτε κι αν προκύψει ένα πρόβλημα εμφανίζονται οι τεχνοκράτες Υπουργοί και  τα επιτελεία των Τραπεζών, όχι οι πολιτικοί, ούτε τα κόμματα. Κι ας φωνάζουν οι διάφοροι Κον Μπεντίτ στο ευρωκοινοβούλιο

Άρα τι χρειαζόμαστε τους πολιτικούς, εφόσον με το πάτημα ενός κουμπιού τα συμφέροντα του Γερμανο-Ευρώ, βουλιάζουν την κοινωνία μιας Κύπρου για παράδειγμα? Και ο κόσμος δεν έχει ψωμάκι να φάει επειδή η κάθε Κύπρος "έγινε χρηματοοικονομικο καζίνο" η οτιδήποτε άλλο?

Αλήθεια ε? Και τόσα χρόνια δεν το ξέρατε? Τόσο αγνοί και τίμιοι οι φίλοι μας οι Γερμανοί και το συνάφι τους.

Όμως το παιχνίδι το έχουμε ξαναδεί. Και σας το μεταφέρω.

Κατά τη διάρκεια του Αμερικάνικου εμφυλίου πολέμου, ο Βορράς που ήταν ισχυρός λόγω τεχνολογίας και εμπορίου, ισχυρίσθηκε ότι έπρεπε να καταπολεμήσει τη σκλαβιά που στήριζε την οικονομία του Νότου. Με αυτή την πρόφαση αιματοκυλίστηκε ολόκληρο το Αμερικάνικο έθνος την περίοδο 1861-1865

Οι Βόρειοι ήθελαν να βάλουν στο χέρι τον έλεγχο της Νότιας οικονομίας που στηριζόταν στην πολύ σημαντική αγροτική της παραγωγή και τις εξαγωγές κυρίως προς την Αγγλία και σε τρίτες χώρες. Για την αγροτική παραγωγή του Νότου χρειάζονταν εκείνη την εποχή 4 εκατομμύρια σκλάβοι. Δηλαδή 4 εκατομμύρια τσάμπα εργάτες. Τη στιγμή που στο Βορρά τσάμπα δεν υπήρχε. Άρα δεν υπήρχε και ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στο βωμό των "δικαιωμάτων μιας ευνομούμενης και πολιτισμένης κοινωνίας"

Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Βορράς ήταν να βάλει εξαγωγικούς δασμούς που έκαναν ασύμφορες τις εξαγωγές καθώς αύξαναν το κόστος και άρα ακύρωναν την υπεραξία που η τσάμπα εργασία των σκλάβων προσέφερε στο 7% των πλούσιων Νότιων μεγαλο-ιδιοκτητών. (γιατί το υπόλοιπο 93% δεν είχε καθόλου σκλάβους, παρά ήταν ατομικές καλλιέργειες και προσωπικές μικρο-ιδιοκτησίες)

Το δεύτερο πράγμα ήταν να απαγορεύσει την επέκταση του καθεστώτος των φυτειών του Νότου και της τσάμπα εργασίας των σκλάβων, προς τις νέες πολιτείες της Δύσης που εκείνη την εποχή η Αμερική προσάρτησε μέσα από τους πολέμους με το Μεξικό και τους Ινδιάνους. Τους είπαν "απαγορεύεται να βάλετε χέρι στις νέες χώρες της δύσης"

Τέλος, έγινε η προπαγάνδα μέσω των τότε ΜΜΕ και χτίστηκε ο μύθος της ανθρωπιστικής ανάγκης για απελευθέρωση των σκλάβων του Νότου μέσω της 13ης τροπολογίας του συντάγματος που πέρασε ο Λίνκολν λίγο πριν δολοφονηθεί. Και λέω πως ήταν μύθος όχι γιατί η δουλεία ήταν καλό πράγμα, κάθε άλλο.

Αλλά γιατί ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η δουλεία ήταν είτε μέσω μιας εξέγερσης των σκλάβων, είτε μέσω ενός μεγάλου σε κλίμακα πολέμου που όμως οι νικητές θα μπορούσαν να ελέγξουν τις συνέπειες του. Και να "ρυθμισουν" το μεταπολεμικό κλίμα εφαρμόζοντας νομοθεσίες φιλοσοφίας προερχόμενης από την κορυφή της πυραμίδας της αστικής εξουσίας και όχι βάση των αναγκών του εξαθλιωμένου πληθυσμού. Λευκών και μαύρων.

Με λίγα λόγια ένας μεγάλος πόλεμος του πλούσιου Βορρά ενάντια στον αγροτικό Νότο της τσάμπα μαύρης εργασίας θα μπορούσε να επιβάλλει ένα καινούργιο καθεστώς διακυβέρνησης της Αμερικής σε σύνολο, στα μέτρα της Βόρειο Αμερικάνικης ελίτ, εκτοπίζοντας οικονομικά και πολιτικά το Νότο από την αυτονομία του.

Πάμε τώρα να δούμε τι έγινε στην Ευρώπη.

Οι πλούσιες Βόρειες χώρες φτιάχνουν μια Ομοσπονδία και διοχετεύουν φτηνό χρήμα στους αγρότες και εμπόρους-εξαγωγείς Νότιους.

Ταυτόχρονα περιχαρακώνουν τις δυνατότητες των οικονομιών του Νότου για επέκταση και αυτονομία μέσα από κοινά σύμφωνα αγροτικής, εμπορικής, τηλεπικοινωνιακής κλπ πολιτικών και κυρίως μέσα από την εγκατάσταση ενός ΚΟΙΝΟΥ νομίσματος, ασχέτως του αν αυτό δεν μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελος του Νότου.(Γιατί ο Νότος δε μπορούσε να πουλήσει φτηνά, όπως έκανε παλιότερα. Ήταν υποχρεωμένος να πουλάει ακριβά και σε ποιότητα και σε ποσότητα)

Ταυτόχρονα η Ε.Ε ελέγχει και κοντρολάρει την επέκταση της προς τις χώρες που μπορούν να παρέχουν φτηνό εργατικό δυναμικό (τις ανατολικές χώρες δηλαδή) ενώ δεν κάνει τίποτα για να ανατρέψει την επέλαση της μαύρης εργασίας από την παράνομη μετανάστευση των Αφγανών, των Πακιστανών, των Αράβων που μπουκάρουν με τα καράβια μέσω Ελλάδας.

Ο μόνος δρόμος για το Νότο, προκειμένου να επιβιώσει οικονομικά, είναι ο δρόμος της αδήλωτης μαύρης εργασίας και της κατανάλωσης της αστικής του τάξης, αφού η ανταγωνιστικότητα του Νότου καταβυθίζεται προσδεδεμένη στο άρμα του σκληρού Ευρώ. Ο Νότος βλέπετε δεν έχει τεχνολογία. Δεν έχει πλουτοπαραγωγικές πηγές, υπέδαφος, ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες.

Κάποια στιγμή ο Βορράς σταματάει την παροχή ρευστότητας στο Νότο και ο Νότος καταρρέει. (μένει έξω από τις αγορές μας είπαν).

Ο Βορράς προσπαθεί να νομιμοποιήσει την επίθεση (τον εμφύλιο που ξεκίνησε ο ίδιος) μέσα από την ανάγκη για υιοθέτηση μιας πολιτικής λιτότητας ως "ηθικής οδού για την εξυγίανση του χρεοκοπημένου χρηματοπιστωτικού συστήματος και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την Ενωμένη Ευρώπη".

Δηλαδή μας λένε πως θέλουν να μας γλιτώσουν από τα λαμόγια που μας έκλεβαν τόσα χρόνια (που οι ίδιοι εξέθρεψαν με τις μίζες), να μας απελευθερώσουν από τη σκλαβιά της διαφθοράς και της παραπολιτικής (που οι ίδιοι ανέχτηκαν και στήριξαν πολιτικά), μέσω της νηστείας, της προσευχής και της εκχώρησης του απολύτου ελέγχου των χωρών του Νότου, στη δική τους.....Ευρωπαϊκή Ένωση....(μνημόνια, κουρέματα, ξεπούληματα φυσικών πόρων και κρατικής περιουσίας, εργολαβίες, κλπ)

Ελπίζω όσοι διαβάζουν αυτό το μπλόγκ να μπορούν να διακρίνουν τις απλές αντιστοιχίες, τους παραλληλισμούς του "έργου" που παίχτηκε στην Αμερική και του έργου που παίζεται σήμερα στην Ευρωζώνη.

Τα πράγματα είναι απολυτως ξεκάθαρα, απλά και νιανιά για παιδάκια του δημοτικού.

Το ζήτημα είναι η επιβολή μιας νέας ηγεμονίας, μιας γερμανικής διακυβέρνησης, της κατάκτησης της Ευρώπης με όχημα την ισχυρή οικονομία και τη σιδηρά πειθαρχία στις ορέξεις των ισχυρών ελίτ της Ευρώπης. Γιατί δεν είναι μόνο οι Γερμανοί. Είναι και τα τσιράκια τους. Τα ίδια τσιράκια που και στο Β Παγκόσμιο "κατακτήθηκαν" εν μία νυκτί χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Ας τα ακούει αυτά ο μαλλιάς και σκουλαρικάτος Σουηδός υπουργός.

Η επίθεση στο Νότο φυσικά θα συνεχιστεί μέχρι να επέλθει η πλήρης υποταγή στο ενιαίο σύστημα διακυβέρνησης και διασύνδεσης των πάντων με το "κέντρο ελέγχου" μέσω προσωπικών δεδομένων, τραπεζικού απορρήτου, περιουσιολογίου και κάθε είδους εργαλείου που αφαιρεί εξουσία από τα κράτη και τους πολίτες των κρατών εις το όνομα της τάχα μου Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.

Είς το όνομα της δημοσιονομικής και τραπεζικής εξυγίανσης και μιας εποχής ενάρετης οικονομίας.

Τρίχες κατσαρές

Ήρθε η ώρα να ξυπνάμε και να σκεφτόμαστε τα πως και τα γιατί

Και κυρίως ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι για όσα σκεπτόμαστε μέσα από πράξεις και δράσεις.

Ο καιρός γαρ εγγύς

Με κλάματα και ευχολόγια

Όλοι συζητάνε το φονικό -το μακελειό- στην Αμερική
Όλοι, ανατρέχοντας σε ανθρωπιστικές αξίες και ιδανικά, σε αληθινά αποθέματα συμπόνιας και συμπάθειας, έχουν να καταθέσουν την άποψη τους
Ο πρόεδρος Ομπάμα δάκρυσε, και μετέβη ο ίδιος στο Κονέκτικατ για να συμπαρασταθεί στους γονείς των άτυχων παιδιών
Ποιά είναι η ουσία? Ότι οι ψυχές αυτές, δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω, όσο κλάμα και να ρίξει ο Πρόεδρος και το μεγάλο της Αμερικής έθνος
Όμως εγώ δεν συμπάσχω μαζί τους. Δε θα συμμετέχω στο -ακόμα μια φορά- σενάριο που με κροκοδείλια δάκρυα αναπαράγεται απ άκρη σ άκρη της υφηλίου
Και δεν θα το κάνω γιατί οι Αμερικάνοι σκότωσαν τα παιδιά τους. Οι ίδιοι. Ναι, μάλιστα
Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δεν θα είναι και η τελευταία
Με αίμα έχουν πληρώσει χιλιάδες παιδιά σε ξένες χώρες, με αίμα έχουν πληρώσει χιλιάδες γηγενείς το Αμερικάνικο όνειρο
Πρόκειται για μια κοινωνία αγρίων, ημίτρελων, αμόρφωτων και εγκληματιών, που ζουν σε καθεστώς άγριας δύσης--σε κάθε επίπεδο
Καμιά συμπόνοια δε δείχνουν στην καθημερινότητα τους, απέναντι στους παρίες της ζωής. Είτε μέσα στην ίδια τους τη χώρα, είτε στις πράξεις της εξωτερικής τους πολιτικής
Καμιά συμπόνοια δε δείχνουν απέναντι στα παιδιά τους, που τα εθίζουν σε μια ζωή ανταγωνισμού για την ύλη, εξοπλίζοντας τα χέρια τους με κάθε όπλο (μεταφορικά και κυριολεκτικά) εκτός από αυτά που έχουν αξία για να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Ποιά είναι τα θεμελιώδη για να ζήσεις με αξιοπρέπεια?
Οι βασικές διαχρονικές αξίες που οι ίδιοι οι founding fathers διατύπωσαν στη διακήρυξη της Αμερικάνικης Ανεξαρτησίας, πριν πολλά πολλά χρόνια. Ας ανατρέξουν σε αυτές και όχι μόνο στις αλλεπάληλες τροποποιήσεις της, όποτε βολέψει.
Τα ΜΜΕ επιχειρούν να προβάλλουν τον θύτη ως ένα παιδί "διαφορετικό" που ήταν μια "περίπτωση μοναδική". Μα σίγουρα, ένας φυσιολογικός άνθρωπος (μεγάλη κουβέντα το τι είναι φυσιολογικό στις μέρες μας) δεν θα έπαιρνε 4 όπλα και ενισχυμένες σφαίρες για να μπει σε ένα δημοτικό σχολείο.
Όμως το πρόβλημα δεν είναι στη μεμονωμένη περίπτωση.
Το πρόβλημα της Αμερικάνικης κοινωνίας είναι η βαθιά πραγματική σήψη που έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε δυνητικά τέρατα. Αμοραλιστές, αδιάφορους, δίχως φιλοσοφία και ενδιαφέρον για το διπλανό τους, ομήρους σε αστυνομοκρατούμενες μεγαλουπόλεις και εξοντωτικές συνθήκες εργασίας.
Χωρίς καμία προοπτική και πιθανότητα επιβίωσης κάτω από ένα όριο εισοδήματος, χωρίς κοινωνικό κράτος, χωρίς αλληλεγγύη στη δύσκολη στιγμή. Ένα έθνος που έχει κάνει το φιλελευθερισμό και την επίδειξη δύναμης και εξουσίας μοναδική του αληθινή θρησκεία, μαζί με τη βάναυση επιβολή χωρίς ηθικούς φραγμούς, της Pax Americana, εις βάρος κάθε φτωχού και υπανάπτυτου λαού της υφηλίου
Μια κοινωνία εξωφρενικά ηλίθιων πλουσίων, ρηχών και επιπόλαιων, μαζί με εκατομμύρια φτωχούς και ανήμπορους Αμερικάνους, μετανάστες στην ίδια τους τη χώρα. Μια χώρα θεμελιωμένη στο δίκαιο του ισχυρότερου, του ατομικού συμφέροντος, του χωρίς φραγμό πλούτου που με τη σειρά του οδηγεί στην απόκτηση κοινωνικής καταξίωσης και πρόσβαση στην εξουσία.
Μια χώρα που μαστίζεται από ανεργία, εξαθλίωση, τεράστιο πρόβλημα μετανάστευσης, αλλά κυρίως πλήττεται από την απουσία πραγματικών στόχων και προτεραιοτήτων, πέρα από την καθολική επικράτηση ως πλανητική μονοκρατορία
Δεν είναι δυνατόν το 2012 να μιλάμε για 270 εκατομμύρια όπλα στα χέρια των πολιτών της υπερδύναμης. Και μετά να απορούμε που βρίσκονται οι τρελοί και προξενούν τα μακελειά. Δεν είναι δυνατόν η φάρσα περί δικαιωμάτων του πολίτη να ισχύει μόνοπλευρα. Αυτοί που είναι εν δυνάμει θύματα των οπλισμένων--οι αδύναμοι, δεν έχουν δικαιώματα? Είναι να απορεί κανείς
Είναι να αναρωτιέται ο πλέον καλόπιστος, πως αυτό το έθνος των κακομαθημένων σερίφηδων, νομιμοποιείται να επιβάλει τη θέληση του σε χώρες που ούτε στο χάρτη μπορούν να τις εντοπίσουν οι rednecks των νότιων πολιτειών (που στην πλειοψηφία τους κατατάσσονται στο στρατό)
Με κλάματα και ευχολόγια λοιπόν δε σώζονται ζωές κύριε Ομπάμα. Με έργα και νόμους ίσως κάποτε να σωθούν ζωές αθώων παιδιών.
Αρκεί κάποτε οι Αμερικάνοι, να βάλουν πρώτη στην ιεραρχία των αξιών τους, την ανθρώπινη ζωή, εκθρονίζοντας το δολλάριο.....