Στάση Αντοχών

Ο Παναθηναϊκός πηγαίνει ολοταχώς για φούντο, για υποβιβασμό από επιλογή, καθώς το ανάλογο "μοντέλο ΑΕΚ" αποδείχτηκε βιώσιμο συσπειρώνοντας το λαό της και τους "επαγγελματίες" που τρέχουν για θελήματα.

Και είναι βιώσιμο το μοντέλο για έναν απλό λόγο.

Διότι απαλλάσεσαι από τις υποχρεώσεις προς το κράτος την εφορία κλπ με τη λύση της εταιρείας, σπας ακριβά συμβόλαια, άρα διώχνεις δύστροπους παίκτες.

Ταυτόχρονα ξεγράφεις εξαρτήσεις από το παρελθόν, μετόχους και ιδιοκτησίες, και το κυριότερο, δε βάζεις φράγκο από την τσέπη σου, ενώ παριστάνεις τον σωτήρα.

Αντίθετα, επειδή όλα τα ΜΜΕ, τρέχουν να σε συλληπηθούν δημιουργώντας μια αλληλεγγύη "ανθρωπιάς" τριγύρω σου, ενεργοποιούνται και τα μυστικά κονδύλια (λεφτά υπάρχουν τελικά?) του κράτους και σου χώνει και μια επιδότηση για μποναμά, ενώ με μαγικό τρόπο βρίσκονται όλες οι λύσεις (ούτε κορμοράνοι ούτε ΣΤΕ να σε αγχώσουν) για να φτιάξεις καινούργιο γήπεδο.....στη Λεωφόρο

Που έτσι κι αλλιώς θα γκρεμιστεί σύντομα, "διότι έχει προβλήματα στατικότητας" και "δε γίνεται αλλιώς" με τις ευλογίες του.....ερασιτέχνη Φορέα (κάθε κακού για το σύλλογο) που ανέλαβε την τύχη του Παναθηναϊκού.

Εννοείται πως οι άνθρωποι θέλουν μερτικό από το νέο γήπεδο, εισόδημα, μισθό, παροχή υπηρεσιών κυλικείου και φύλαξης, το 10% που προβλέπει ο νόμος από τα έσοδα των εισιτηρίων και πολλά άλλα. Για τον Φορέα (κάθε κακού για το σύλλογο) το νέο γήπεδο είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία να νομιμοποιήσουν την παρασιτική τους οντότητα, ως...συνέταιροι και συμμέτοχοι αυτη τη φορά, στο....business plan

Ακούστε κάτι

Ο Αλαφούζος δεν έχει κανένα όραμα. Είναι απλά μπροστινός, μια δικαιολογία, μια πρόφαση, για να διαλύθεί ο Παναθηναϊκός του Βαρδινογιάννη και να ξαναγεννηθεί στην Γ εθνική μέσα στα καλούπια που θα κατασκευάσουν όσοι είναι πραγματικά πίσω από αυτή την ιστορία.

Ο μόνος που έχει συμφέρον να υποβιβαστεί ο Παναθηναϊκός είναι ο Φορέας, διότι χωρίς λεφτά αλλά και με το προνόμιο της διοίκησης του ερασιτέχνη, θα μπορεί να διαπραγματευτεί από θέση προνομιούχου με τον....επόμενο ιδιοκτήτη-επενδυτή-λεφτά που θα έρθει να αναστήσει τον Παναθηναικό. Όπως ακριβώς κάνει η Ορίτζιναλ

Η πορεία αυτή είναι μη αναστρέψιμη. Είναι τελεσίδικη και οριστική. Και εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε

Αρκετά όμως με τον Παναθηναϊκό, αυτό είναι ένα θέμα κραυγαλέο ως προς την εξέλιξη του. Και τα μικρά παιδιά το βλέπουν

Ο τίτλος Στάση Αντοχών αναφέρεται στο τέλος των φορολογικών μέτρων που θα σηματοδοτήσει το καλοκαίρι ή αλλιώς τη στάση πληρωμών των Ελλήνων που μαζικά πλέον έχουν γυρίσει την πλάτη στον παραλογισμό του υπουργείου του Στουρνάρα

Ένας Στουρνάρας κατσαπλιάς των εισοδημάτων μας, με πρωτοπαλίκαρο το Θεοχάρη που με τα ντου και τα μπου και τη χρήση της τεχνολογίας, επιχειρούν να αποτελειώσουν τον πνιγμένο από τα χρέη Έλληνα.

Για ποιό λόγο? Για κανένα λόγο. Δεν υπάρχει λόγος, ούτε σχέδιο. Απλά κοιτούν να πάρουν τη δόση, παριστάνοντας ότι μεταρρυθμίζουν το κράτος. Τρίχες. Πέλεκυς έχει πέσει πάνω στα κεφάλια μας και όλοι αδιακρίτως την πληρώνουμε, οι φτωχοί και ανυπεράσπιστοι της Ελλαδας. Οι κατέχοντες δεν έχουν πρόβλημα. Αυτοί είναι το σύστημα

Το σύστημα παίζει το τελευταίο του χαρτί στο πρόσωπο του Τσίπρα και της γελοίας αριστερής συσπείρωσης που επιχειρείται με ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ παρασκηνιακά, μέσω ανταλλαγής στελεχών και θέσεων, θυμίζοντας θλιβερό, υπέργηρο περιπλανώμενο θίασο που προσπαθεί για αρπαχτές στα πανηγύρια της επαρχίας. Γελοία συσπείρωση είναι διότι δεν έχει θέσεις, απλά εκμεταλλεύεται τις συγκυρίες που την έφεραν στο προσκήνιο δίχως πολιτικά εύρωστη ραχοκοκκαλιά αλλά και δίχως απήχηση στο κουρασμένο από τις ΕΑΜικές αρλούμπες, "προοδευτικό" της ακροατήριο.

Το σύστημα παίζει Τσίπρα, διότι αφενός ο Σαμαράς είναι τελειωμένος πολιτικά με τα λάθη και τις κωλοτούμπες του και αφετέρου η Χρυσή Αυγή που επαναφέρει την ατόφια βάρβαρη δεξιά συνείδηση του μέσου νοικοκύρη στην επιφάνεια, προκαλώντας μνήμες άλλων εποχών, δε  νομιμοποιείται πανευρωπαϊκά, από κανένα δανειστή μας, ως εγγυήτρια μιας σταθερότητας και μιας νηφάλιας πρότασης για ανασύσταση της Ελληνικής δημοκρατίας. Αντίθετα θεωρείται απειλή που πρέπει να ανασχεθεί.

Ας μην ξεχνάμε: Οι ευρωπαικές συνθήκες που έχουμε υπογράψει θεωρούν δεδομένη την ελεύθερη αγορά στην οικονομία ως βάση της δημοκρατίας. Σχήματα ακραία και φασιστικά δεν υπάρχουν και δεν έχουν θέση στην Ευρώπη, ως ευρύτεροι συνασπισμοί συμφερόντων. Και δεν γίνονται αποδεκτά και ούτε θα γίνουν αποδεκτά, είτε προέρχονται από την άκρα Αριστερά, είτε από την άκρα Δεξιά. Είπα το λόγο. Η ευρώπη έχει επιλέξει την ελεύθερη αγορά και όχι την κρατικά ελεγχόμενη (όπως οι πάλαι ποτέ σοσιαλιστικές χώρες)

Είναι φανερό λοιπόν, ότι όσοι ανέσυραν τα ζόμπι του εμφυλίου και το ΕΑΜ και τα γουναράδικα και τις αιματηρές και εθνοκτόνες αυτές περιστάσεις, δεν είναι απλά αστείοι και μαλάκες. Αλλά είναι και παντελώς άσχετοι ως προς το τι συμβαίνει γύρω τους αυτή τη στιγμή. Τους καταφρονώ και τους αποδοκιμάζω με κάθε τρόπο, αλλά και τους θεωρώ πνευματικά καθυστερημένους και ως εκ τούτου ανίκανους να βρίσκονται σε οποιαδήποτε θέση ευθύνης. Είτε σε καφετέρια, είτε στο κοινοβούλιο.

Αυτή η πνευματική καθυστέρηση, δεν αποτυπώνεται από τα απανωτά γκάλοπ, που θέλουν να φτιάξουν κλίμα για να εκβιάσουν και να ζητήσουν μπαξίσι οι γνωστοί κύκλοι. Αποτυπώνεται φανερά σε δύο βασικά μεγέθη

Πρώτον το 30% της ανεργίας, που περιμένει λύσεις και

Δεύτερον το 30% των αναποφάσιστων ψηφοφόρων της γκρίζας ζώνης που έχουν μείνει ορφανοί από την κεντροαριστερά και την κεντροδεξιά και αναζητούν χώρο αλλά και προοπτικής εντός ευρώ και εντός μεταρρυθμίσεων

Αυτά τα δύο κρίσιμα μεγέθη θα κρίνουν εφεξής τις εξελίξεις και κανένας άλλος

Μπορεί οι σύντροφοι της ψευδεπίγραφης αριστεράς να μνημονεύουν το Βελουχιώτη, ωστόσο για κακή τους τύχη αυτή τη στιγμή χρειάζονται τον Μπερλίνγκουερ και τον "ιστορικό συμβιβασμό" (ας πω πρόχειρα και χοντρικά μια νέα συνθήκη της Βάρκιζας, παρότι σιχαίνομαι αυτούς τους παραλληλισμούς) εαν θέλουν το καλό της Ελλάδας και άρα το δικό τους καλό, εντός του μοναδικού μπλοκ που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα και την ευημερία μας.

Του ευρωπαικού συνασπισμού

Για τη δεξιά δεν έχω κάτι να πω. Απλά μια από τα ίδια στο μαγαζί τους. Μέχρι και τον Κωστάκη θέλουν να επαναφέρουν για να δώσουν ρυθμό στην δική τους συσπείρωση ΝΔ-ΑΝΕΛ-Δράση και λοιποί δεινόσαυροι. Μπας και τσιμπήσουν και κανένα ψήφο από τους Χρυσαυγίτες φίλους τους.

Ο Παναθηναικός θα υποβιβαστεί και θα επανέλθει. Η Ελλάδα που συνέχεια βυθίζεται στον πάτο, πότε θα εμφανιστεί? Την εποχή της αποκάλυψης του Ιησού?

Όταν καπνίζει ο λουλάς....

Μετά το τέλος της ιστορίας με τον πρίγκηπα Φαιζάλ, ο Παναθηναϊκός είναι αντιμέτωπος με ένα δυσοίωνο παρόν και ένα αβέβαιο μέλλον.

Όσοι μπορούν να διακρίνουν πίσω από την επικαιρότητα, καταλαβαίνουν πως η Παναθηναϊκή Συμμαχία ήταν ένα τέχνασμα φτιαγμένο στα χνάρια της διοίκησης Πατέρα, επί πολυμετοχικότητας.

Τότε που γίνονταν κινήσεις εντυπωσιασμού και τέρψης μιας μερίδας οπαδών του Παναθηναϊκού, που είχαν στερηθεί τέτοιου είδους «μεγαλεία αλα Κόκκαλη», πούρα, κότερα, ηχηρές και χλιδάτες μεταγραφές, πλούσια πρωτοσέλιδα και οράματα για κυριαρχία σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Για τον ίδιο λόγο στήθηκε μια οργάνωση (Παναθηναϊκή Συμμαχία) που θυμίζει εταιρεία λαϊκής βάσης. Με σκοπό να αντληθούν πόροι από αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους που έφταναν τις πωλήσεις εισιτηρίων διαρκείας σε ύψη ρεκόρ, πριν λίγο καιρό. Με στόχο να πάρουν τις τύχες της ομάδας, όσοι ήταν υπό διωγμό την εποχή Βαρδινογιάννη, είδαν όμως «ημέρες λευτεριάς» στο πρόσωπο του Ανδρέα Βγενόπουλου, αρχής γενόμενης του συλλαλητηρίου στο πεδίο του Άρεως.

Πράγματι, η επιλογή του Αλαφούζου «να βγει μπροστά» την κρίσιμη περίοδο που ο Παναθηναϊκός δεν έβρισκε λιμάνι ηρεμίας, ήταν και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το συνδεσμιακό παρασκήνιο του ενιαίου Φορέα της Θύρας 13.

Κάποιοι από το επιτελείο Αλαφούζου εκτίμησαν λανθασμένα (ή παγιδεύτηκαν στην βεβαιότητα), ότι ο Φορέας είχε τη δύναμη να συμπαρασύρει πολλούς φιλάθλους στο καινούργιο ξεκίνημα της ομάδας, που κακά τα ψέματα είχε συγκεκριμένους στόχους. Ένας εξ αυτών η μείωση του λειτουργικού κόστους της ΠΑΕ σε επίπεδα που ορίζει το financial fair play που καθολικά θα εφαρμόζεται εφεξής.

Ωστόσο στην πορεία, μεσούσης της οικονομικής κρίσης που έπληξε την Ελλάδα, πολλές παραδοχές κατέρρευσαν και τα δεδομένα στην ομάδα άλλαξαν άρδην.

Έτσι, από τη μια οι υπεύθυνοι της Παναθηναϊκής Συμμαχίας απέτυχαν να συγκεντρώσουν την «κρίσιμη μάζα» φιλάθλων που θα χρηματοδοτούσε οικονομικά την ΠΑΕ, δίνοντας της την απαραίτητη «καύσιμη ύλη» να πορευτεί στο πρωτάθλημα στοχεύοντας εμμέσως στα πλεη-οφ. Από την άλλη όμως έγινε φανερό ότι δεν είχαν σοβαρό πλάνο που σε βάθος χρόνου θα έβγαζε την ομάδα από το αδιέξοδο, χαράζοντας μια πορεία στηριγμένη σε ρεαλιστικές και υλοποιήσιμες ιδέες.

Κρίσεις και προβλήματα πάντοτε εμφανίζονται. Πάντοτε όμως υπάρχουν λύσεις και διέξοδοι, αρκεί να γνωρίζεις μερικά βασικά πράγματα για το πώς διοικείται αποτελεσματικά μια ΠΑΕ. Και να διαθέτεις έμψυχο υλικό με γνώση, μεράκι, φιλοδοξία και όραμα, ώστε να προετοιμάσει τη μετάβαση στη νέα εποχή.

Η εμμονή των υπευθύνων της Παναθηναϊκής Συμμαχίας, δηλαδή του επίσημου προσώπου του Φορέα Θύρας 13, στην από-Βαρδινογιαννοποίηση του Παναθηναϊκού (διακοπές συμβολαίων, αποχωρήσεις στελεχών, επικοινωνιακός πόλεμος στον Ολυμπιακό κλπ) δείχνει ξεκάθαρα το πώς «οι οργανωμένοι» αντιλαμβάνονται ότι θα λύσουν τα προβλήματα του συλλόγου. Αιτιάζοντας ότι για κάθε κακό (σε συνέχεια της γνωστής επωδού «πούλα και φύγε») παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος χρόνου, υπαίτιος θα παραμένει ο Βαρδινογιάννης. Άρα (στο μυαλό τους) αν εξαφανίσουμε κάθε σταγονίδιο επιρροής του από το σύλλογο, «μια νέα ημέρα θα ξημερώσει» για την ομάδα.

Δυστυχώς αυτή η «λογική» είναι καταστρεπτική, σε ένα ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό περιβάλλον αμιγώς επαγγελματικό με τεράστια εξέλιξη σε κάθε επίπεδο (τεχνογνωσίας, προπονητικής, εγκαταστάσεων, σκαουτινγκ, οικονομικής και διοικητικής διαχείρισης, νέων μέσων επικοινωνίας, μάρκετινγκ, εισιτηρίων και φύλαξης εγκαταστάσεων, υποδομών κλπ). Είναι καταστρεπτική, όπως ακριβώς θα ήταν καταστρεπτική μια επάνοδος της Ελλάδας στη δραχμή, όχι απλά με νομισματικούς όρους, αλλά ως φιλοσοφία. Ένα πισωγύρισμα.

Το ποδόσφαιρο σήμερα είναι βαριά βιομηχανία, που δεν διοικείται από μικροσυμφέροντα και τυχοδιωκτικές επιδιώξεις. Ούτε από ανθρώπους άσχετους με την εξειδίκευση του χώρου. Είτε θα στηριχτείς στην εμπειρία από «την πιάτσα» του ποδοσφαίρου στην πατρίδα σου. Είτε θα προσλάβεις γνώστες από το εξωτερικό, για να πετύχεις οργάνωση και χτίσιμο μιας επαγγελματικής ομάδας, από το μηδέν.

Το ποδόσφαιρο σήμερα δεν είναι η Super League, αλλά η Ουέφα, η Φίφα και τα εξελιγμένα πρωταθλήματα που διοργανώνουν σε σύγχρονα γήπεδα, με τεράστιες επενδύσεις σε brand names-συλλόγους που έχουν πίσω τους πιστούς φιλάθλους που επιλέγουν το ποδόσφαιρο για ψυχαγωγία. Σε αυτό το ποδόσφαιρο πρέπει να στοχεύει η ομάδα μας.

Η Παναθηναϊκή Συμμαχία σήμερα, έχει καταβυθιστεί στην εσωστρέφεια, την απόγνωση και τα αδιέξοδα, επειδή έχει δεθεί στο άρμα του Φορέα Θύρας 13, ενός οχήματος μίσους και διχασμού που ψευδεπίγραφα υιοθετεί «φιλολαϊκές» τακτικές προσπαθώντας να προσεταιριστεί νέους κυρίως φίλους του Παναθηναϊκού. Και τελικά απομακρύνει τους σοβαρούς ανθρώπους από το περιβάλλον της.

Η Παναθηναϊκή Συμμαχία, δε μπορεί ούτε να προσφέρει λύσεις, ούτε να βρει χρήματα για να βοηθήσει το σύλλογο. Αντιθέτως προσφέρει κακές υπηρεσίες, αναδεικνύοντας ως «τρόπο ανόρθωσης του Παναθηναϊκού», όλα τα αρνητικά και μισαλλόδοξα στοιχεία, που πάντοτε ήσαν στο περιθώριο μέχρι να επέλθει η λαίλαπα της πολυμετοχικότητας και να «δώσει τα κλειδιά της ομάδας στο λαό».

Η Παναθηναϊκή Συμμαχία, το μόνο που καταφέρνει αυτή τη στιγμή, είναι να υπενθυμίζει σε όλους, πόσο εύρωστη ήταν η ΠΑΕ, επί της εποχής Βαρδινογιάννη. Που ίσως να μη διεκδικούσε πρωταθλήματα και δόξες, όμως ποτέ δεν είχε φτάσει σε τέτοια επίπεδα δημόσιου εξευτελισμού

Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο σήμερα, ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει στην ηρεμία μέσα από το πρόσωπο κάποιου σοβαρού επενδυτή που θα πραγματοποιήσει την κάθαρση του συλλόγου και την επανατοποθέτηση του σε βάσεις στέρεες και ρεαλιστικές.

Ας κάνουν τη χάρη σε όλους μας, να αυτοκαταργηθούν οι «επίδοξοι σωτήρες» μας, μήπως και αυτή η ηρεμία έρθει λίγο νωρίτερα…..

Τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός

Σήμερα έχω μεγάλα κέφια εξαιτίας του επαναστάτη Ζεράρ Ντεπαρτιέ που έκανε μια εντυπωσιακή κίνηση, αποδεχόμενος τη Ρωσική υπηκοότητα δια χειρός Πούτιν.

Το θέμα δε με ενδιαφέρει στο οικονομικό του σκέλος. Δεν είμαι εκατομμυριούχος, ώστε να χειροκροτήσω και να συμπαρασταθώ σε έναν σύντροφο εκατομμυριούχο που βρήκε λύση για να μην φορολογηθεί. Ανήκω στην κάστα των πληβείων, των αστών και ως εκ τούτου αδιάφορο μου είναι, τι ζητάει το κράτος από τον Ντεπαρτιέ.

Με ενδιαφέρει όμως η σημειολογία της αντίδρασης και μπράβο στο Ζεράρ.
Καταρχήν πρόκειται για μια πληθωρική προσωπικότητα παγκόσμιας εμβέλειας. Έναν πρέσβη των καλών και των κακών χαρακτηριστικών της Γαλλίας. Ναι ο Ζεράρ είναι Γάλλος, από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Και Γάλλος θα πεί εκκεντρικός, φιλήδονος και ηδονιστής, θεατρώνης και αντισυμβατικός--επαναστάτης και λόγιος, bon viveur άνθρωπος. Όπως επίσης σημαίνει ανυπόφορα εκνευριστικός, σωβινιστής και μικρόψυχος, υποκριτής και μισαλλόδοξος χαρακτήρας.

Γάλλος ο Καμύ, Γάλλος και ο Μπαλζάκ. Γάλλος ο Ντε Σάντ, Γάλλος και ο Φερντιναν Σελίν. Γάλλος ο Ντε Γκώλ, Γάλλος και ο Μαρά. Γάλλος ο Ντελόν, Γάλλος και ο Ντεπαρτιέ.

Και πολύ καλά έκανε σε αυτόν τον ξενέρωτο ψευτοσοσιαλιστή τον Ολάντ, και του έτριψε στα μούτρα τους νόμους και τις πολιτικές (της πλάκας) που σκαρφίστηκε για να στείλει το μήνυμα στο λαό της Γαλλίας, πως δήθεν θα "χυθεί αίμα" στη μάχη κατά του δημοσιονομικού γκρεμού. Καλά τους έκανες Ζεράρ! Μπράβο!

Μπράβο γιατί ένα κράτος νταβατζής, είναι νταβατζής ούτως η άλλως, είτε για τα πολλά, είτε για τα λίγα. Ενώ σκοπός του κράτους είναι η δικαιοσύνη και η ισονομία. Η ισοπολιτεία και η απαλλαγή από τις διακρίσεις! Το λεσέ φερ, λεσέ πασέ, διάολε! Επιτέλους!
Μα εφόσον θελετε να ισορροπήσετε τις αδικίες των χρηματαγορών, τις αδικίες του καπιταλισμού, τις ανισότητες που δημιουργούν τα υπερβολικά κέρδη των λίγων στις πλάτες των πολλών, αλλάξτε τα όλα!  Αλλάξτε τα προς όφελος των πολλών που έχουν ανάγκη. Κι αφήστε τις επικοινωνιακές κορώνες αλά Λιμπερασιόν και τρίχες, για το κυνήγι των μεγαλοκαρχαριών της οικονομίας

Παρανόμησαν? Τσακίστε τους. Όχι όμως ότι θα πρέπει αυτοί να γίνουν θυσία στις τηλεοράσεις για να τέρπονται οι αδαείς νεόπτωχοι. Θα γεμίσουν τα στομάχια μας αν ο Ζεράρ πληρώσει παραπάνω φόρους? Όχι. Οπότε στοπ στην υποκρισία, και βουρ όλοι για τη Ρωσία! Η οικονομία των ευρωπαϊκών κρατών χρειάζεται εκ βάθρων αναθεώρηση, νέους στόχους υπέρ των λαών και όχι υπέρ των διαχειριστών τεραστίων ποσοτήτων κεφαλαίου! Χρειάζεται κίνητρα και αξίες ώστε να λειτουργεί υπέρ του πλούτου της κοινωνίας. Υπέρ της ελευθερίας, όχι αστυνομικά, όχι περιοριστικά!

Έβαλα τίτλο στο κείμενο "Τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός", όμως επίτηδες άφησα λίγες αράδες στο τέλος για να αναφερθώ σε αυτό το θέμα. Ξέρω πως μπορώ να γράψω πολλές σελίδες όμως δεν πιστεύω πως αξίζει. Ωστόσο είμαι συναισθηματικός και ιδού:

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται το Βαρδινογιάννη. 

Τέλος. Αυτό ήταν! Ευχαριστώ πολύ!

Και καλημέρα μας....

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται πάντοτε κρύο

Όταν γράφαμε στις 12 Μαρτίου για τις μελλούμενες εξελίξεις στον Παναθηναϊκό

http://www.overlap.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CF%8C%CE%BC/

 δεν ήταν δυνατό να φανταστούμε ότι λίγους μήνες μετά, η πραγματικότητα θα επαλήθευε στο ακέραιο τις προβλέψεις μας.

Όχι --δεν έχουμε ικανότητες μέντιουμ, ούτε διαβάζουμε γυάλινες σφαίρες, όμως μια απλή παρατήρηση της ιστορίας του συλλόγου σε σχέση με πρόσωπα και πράγματα, πολλές φορές είναι αρκετή για να χαράξει στο μυαλό τις αδρές γραμμές των εξελίξεων.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν βρίσκεται σε κρίση αντίστοιχη με το σκοτάδι που έχει πέσει στην πολιτική ζωή. Σε μια περίεργη ταύτιση που μόνο κάποια ανώτερη δύναμη θα μπορούσε να εξηγήσει. Το χειρότερο? Δε φαίνεται να υπάρχει χειροπιαστή και άμεση λύση.

Η μάλλον μόνο μια λύση θα μπορούσε να υπάρξει και αυτή δεν είναι άλλη από το Γιάννη Βαρδινογιάννη. Τον μέχρι σήμερα «σιωπηλό συνέταιρο» της εποχής Αλαφούζου, για όσους καταλαβαίνουν περισσότερα απ όσα γράφουν οι εφημερίδες.

Ξενίζει αυτή η παραδοχή και σίγουρα δημιουργεί αντιδράσεις στο θυμικό. Σε κάποια άλλη διάσταση όμως, όχι απαραίτητα πραγματική, «κάποιοι» μπορεί να τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση που το «σχέδιο» τους έχει πάρει σάρκα και οστά.

Το «σχέδιο» που αφορά την πλήρη αποδόμηση του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού, εντός μιας τραγωδίας που δε φαίνεται να έχει σταματημό. Και όλα αυτά, από τη στιγμή που η «αγία οικογένεια» αποχώρησε ενεργά από την ΠΑΕ. Τυχαίο? Ίσως και να είναι τυχαίο, ίσως και να μην είναι.

Ποιος θα μπορούσε να σκεφτεί όμως, ότι ο άλλοτε ανταγωνιστικός σύλλογος θα είχε φτάσει στο σημερινό σημείο? Να έχει χάσει το πρωτάθλημα από τις πρώτες αγωνιστικές, να έχει μείνει εκτός Ευρώπης μαζεύοντας τριάρες, να διώχνει παίκτες σημαίες τις ομάδας με αστείες δικαιολογίες, να εισπράττει τον οίκτο των αντιπάλων του και να ασχολείται μονάχα με τη…διαιτησία και το twitter?

Εποχές που οι «πιστοί οπαδοί» εξοβέλιζαν με πορείες και πύρινες εκδηλώσεις στις κερκίδες εναντίον του «καθεστώτος Βαρδινογιάννη», σήμερα μοιάζουν νοσταλγικό παραμύθι. Εποχές που το ΟΑΚΑ γέμιζε με κόσμο σε αγώνες κυπέλλου σήμερα αποτελούν ανάμνηση. Εποχές που ο πρόεδρος δε δίσταζε να διώξει τον προπονητή, που δικαίως η αδίκως έκραζαν εφημερίδες και φίλαθλοι, αποτελούν μυθολογία.

 Εμείς πιστεύαμε πως ένας σύλλογος σαν τους Πράσινους, με τόσο καλή οργάνωση, έμπειρα στελέχη και διοικητικούς μηχανισμού, ακαδημίες, χιλιάδες φίλους και μετόχους με οικονομική επιφάνεια, φιλικά προσκείμενο τύπο, καλές διεθνείς σχέσεις με ΟΥΕΦΑ κλπ, ακόμα και σε στενάχωρες εποχές που «λεφτά δεν θα υπάρχουν», θα μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Θα έδειχνε χαρακτήρα ανεξάρτητα από το ποιος θα ήταν επικεφαλής. Από την ιδιοσυγκρασία του προέδρου του.

Μάταια όμως τα πιστεύαμε, όπως απεδείχθη. Ο συνεκτικός ιστός που όλα τα κρατούσε στον αφρό ήταν τελικά ο Βαρδινογιάννης. Με το που τα «παράτησε», όλα κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Με το που «τελείωσε» από το ποδόσφαιρο, χάθηκε και η αίγλη του συλλόγου, που σύρεται κουρελής και αδύναμος στη χλεύη της «παράγκας» και την απογοήτευση των φίλων του. Σε κάθε επίπεδο.

Ας τελειώνει το μαρτύριο λοιπόν! Ας φάμε το κρύο πιάτο της εκδίκησης και ας πάμε παρακάτω. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να ζήσει και θα ζήσει. Σε κόντρα κάθε πείσματος και κάθε παλιάς αντιδικίας. Είναι το κάρμα αυτής της ιστορικής ομάδας να ξεπερνά κάθε δυσκολία. Και θα τα καταφέρουμε ενωμένοι στον κοινό σκοπό που είναι μόνο ένας: «Στις χαρές και τις λύπες μαζί….»

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε

Η αντίστροφη μέτρηση για τον Παναθηναϊκό ξεκίνησε μετά το αποτέλεσμα από τον Πανθρακικό.

Δεν έχει τόσο σημασία ότι επήλθε μια ήττα, όσο το γεγονός ότι σταδιακά οι δικαιολογίες στερεύουν, το επικοινωνιακό παιχνίδι που επέλεξε η πλευρά Αλαφούζου, τσακίστηκε στα βράχια, και τα χρήματα για την ΑΜΚ δεν θα μπούν ποτέ, ώστε η ομάδα να σταθεί στα πόδια της.

Με λίγα λόγια, η πραγματικότητα θα τραβήξει την κουρτίνα που έχουν απλώσει οι διάφοροι της Παναθηναϊκής Συμμαχίας, ώστε να μη φαίνεται πως κοροϊδεύουν τον κόσμο. Όσους δηλαδή έχουν πιστέψει ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να υπάρχει χωρίς τους Βαρδινογιάννηδες.

Ανάμεσα σε αυτούς η Θύρα 13 που προσπάθησε να "στηρίξει" στην εξέδρα μια ομάδα συνοθύλευμα μετρίων παικτών, με έναν προπονητή που έδειξε έργο αρκετά χρόνια νωρίτερα, με παικταράδες εγνωσμένων ικανοτήτων, σε ένα πρωτάθλημα που θεσμικά δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το δικό μας.

Το γκόλ του πρώην στραϊκερ του Παναθηναϊκού, Δημήτρη Παπαδόπουλου, που θυμίζω έφυγε κακήν κακώς, ως αποτυχημένος (ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των θυμάτων της απαράδεκτης διαχείρισης ποδοσφαιριστών και ανθρώπινου δυναμικού στην ΠΑΕ, με πρόσφατο παράδειγμα τον Καραγκούνη) άνοιξε την κερκόπορτα των εξελίξεων.

Αυτή η ομάδα δε μπορεί. Αυτή η διοίκηση δε μπορεί. Το όλο "πακέτο" είναι μεταβατικού χαρακτήρα και θυμίζει διαχείριση από πρωτοδικείο, μέχρι να δωθεί οριστική λύση. Όσο περνάει ο καιρός και οι αποτυχίες θα διαδέχονται η μία την άλλη (αρχής γενομένης του παιχνιδιού με τη Μάριμπορ που θα βρέξει γκολ αν δεν επιδειχθεί σοβαρότητα και ρεαλισμός) η υπομονή θα εξαντλείται, όμως δε χρειάζεται να φτάσουμε στο απροχώρητο για να δούμε ορισμένες πραγματικότητες και να δραστηριοποιηθούμε.

Δε χρειάζεται ο Παναθηναϊκός να ξεφτιλιστεί στο γήπεδο, ώστε να "τρέξουν" καταστάσεις. Αρκετά έχει ξεπέσει στην ανυποληψία με τις απανωτές γκέλες με το ρόστερ της ομάδας, με τη διαχείριση στο επικοινωνιακό, με τα οικονομικά, με το γηπεδικό (ποιός μηχανικός θα βάλει το κεφάλι στη λαιμητόμο εκδίδοντας πιστοποιητικό καταλληλότητας για ένα γήπεδο με σοβαρά προβλήματα στατικότητας?), με την εκπροσώπηση στην ΕΠΟ και την Superleague.

Με τις "τζούφιες" αυξήσεις ΑΜΚ που με περίεργα τερτίπια κρατούνται συνεχώς "περίκλειστες" ώστε να μην χάνουν κάποιοι τον έλεγχο και τον τελευταίο λόγο στην ΠΑΕ. Αλήθεια ο Πρίγκηπας που βρίσκεται? Ο Τζιγκερ και ο Βαρδής ποιά σχέδια έχουν και κρατούν κρυφά? Ποιό είναι το παρασκήνιο που εργάζεται πυρετωδώς για την επόμενη ημέρα?

Μακάρι να τελειώνει το μαρτύριο της σταγόνας και η απαξίωση του Παναθηναϊκού και να γίνουν όσα πρέπει. Δηλαδή να μπούν επενδυτές ή να εμφανιστούν ιδιοκτήτες, και να προλάβουμε τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, ούτως ώστε να καπαρώσουμε τη δεύτερη θέση που θα φέρει κάποια χρήματα την επόμενη χρονιά. Έτσι όπως είμαστε τώρα, πάμε για πεντάδα, αν δεν το έχετε καταλάβει.

Και το χειρότερο είναι ότι, η θλιβερή εικόνα που σε κάνει να κλείνεις την τηλεόραση, δεν αναστρέφεται χωρίς ριζικές αλλαγές σε κάθε επίπεδο. Που δεν είναι μονάχα η οικονομική εξυγίανση, αλλά κυρίως το πως ενεργούν πρόσωπα μέσα στην ΠΑΕ, τι ρόλο παίζουν, και πως γενικότερα "λειτουργεί" ή θα έπρεπε να λειτουργεί μια ομάδα που θέλει να λέγεται μεγάλη.

Ας ελπίσουμε ότι μέχρι τα Χριστούγεννα οι πίκρες που θα ζήσουμε, δεν θα έχουν ολοκληρωτικά θαμπώσει τις ελπίδες μας για καλύτερες ημέρες.

Γιώργος Καραγκούνης

Τον Καραγκούνη ποτέ δεν τον χώνεψα, με εκνεύριζε τρομερά η συμπεριφορά του στο γήπεδο

Μια συμπεριφορά που θυμίζει τον κλασσικό Ελληνάρα, που τον "θαυμάζουμε" σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας μας. Στο δρόμο, στο καφέ, στην παραλία, στη δουλειά μας. Παντού

Δηλαδή πρόκειται για έναν χαρακτήρα με ιδιοτροπίες, γλαφυρές και βλάχικες συνήθειες, που όμως λόγω της αφέλειας και της καταβάθος αγνής του ιδιοσυγκρασίας, πάντοτε τον συγχωρείς, δίχως να του κρατάς κακία για τα καραγκιοζιλίκια του

Ο Καραγκούνης χωρίς αμφιβολία είναι ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής που έχει γράψει ιστορία τόσο στον Παναθηναϊκό, όσο και στην Εθνική ομάδα. Η θέση στην οποία καθιερώθηκε ήταν του επιθετικού χαφ, ενώ τα τελευταία χρόνια λόγω ηλικίας, αγωνίστηκε και σε θέση κεντρικού χάφ με διάφορους ρόλους

Σαν άνθρωπος, εκτός γηπέδων, είναι ήρεμος, χαμηλών τόνων και ειλικρινής, πράγμα που το εκτιμώ πάρα πολύ. Σέβεται την δημόσια εικόνα του, είναι οικογενειάρχης με παραδοσιακές αξίες -κατά πως φαίνεται- και πάντοτε μιλά σοβαρά με την αυθεντικότητα ενός παιδιού που έχει μοχθήσει πολύ στη ζωή του, για να φτάσει εκεί που βρίσκεται

 Τον Καραγκούνη τον θαυμάζω και τον σέβομαι και για έναν άλλο λόγο. Γιατί διαθέτει τη νοοτροπία του νικητή. Με λίγα λόγια είναι από τους ανθρώπους (όσο και αν δεν του φαίνεται λόγω εμφάνισης) που ποτέ δεν το βάζουν κάτω. Έχει θέληση, είναι ανταγωνιστικός, είναι πείσμων και διαθέτει στομάχι από ατσάλι. Παρότι δεν εμπνέει ως ηγέτης (αυτό που έλεγα παραπάνω για την ιδιοσυγκρασία του) είναι από τα στελέχη στα οποία μπορείς να βασιστείς, λόγω ήθους και χαρακτήρα. Δεν θα σε προδώσει, ούτε θα σε αφήσει στα κρύα του λουτρού. Είναι άνθρωπος εμπιστοσύνης που έχει γαλουχηθεί με αξίες αθλητικές, αλλά και αξίες μιας Ελλάδας ομορφότερης, που δυστυχώς φθίνει εδώ και χρόνια, προς χάρη άλλων ευτελέστερων και πρόσκαιρων προτύπων επιτυχίας.

Στην ιστορία της αποχώρησης του από τον Παναθηναϊκό, δε φταίει ο ποδοσφαιριστής, αλλά μονάχα ο σύλλογος

Ένα από τα σημαντικά και ασυγχώρητα λάθη της εποχής των Βαρδινογιάννηδων, είναι ο χειρισμός των σημαντικών παικτών για την ομάδα. Τόσο στις διαδικασίες ανανέωσης των συμβολαίων, όσο και στις αποχωρήσεις. Έχουν συμβεί ανεπίτρεπτα πράγματα, που έχουν μικρύνει το σύλλογο σε ηθικό επίπεδο και συναισθηματική απήχηση

Το ποδόσφαιρο είναι μια πανάκριβη επιχείρηση και πρόκειται για business 100%

Όμως αυτό που "πουλά" στον κόσμο, στο κοινό του, δεν είναι ψυχροί αριθμοί και συστήματα-παρατάξεις στο χορτάρι. Ούτε και αφορά τον φίλαθλο, ποιά είναι η ρήτρα του ποδοσφαιριστή ή γιατί ο προπονητής επέλεξε τον τάδε η τον δείνα

Αυτό που αφορά τον φίλαθλο, είναι τα συναισθήματα. Η χαρά, η λύπη, η ένταση και το πάθος. Η χημεία της κερκίδας με την ομάδα που παλεύει να επικρατήσει έναντι του αντιπάλου της. Αυτό που αφορά τον φίλαθλο είναι ο Καραγκούνης που ματώνει για τη φανέλα και όχι αν ο Φερεϊρα επιθυμεί έναν Παναθηναϊκο που κλείνει καλύτερα τους χώρους.

Μπορεί το ποδόσφαιρο να στηρίζεται στη λογική, μπορεί να μιλάμε για "ποδοσφαιρική ορθότητα", μπορεί στα χέρια μας να έχουμε χιλιάδες κάμερες και εκατομμύρια στατιστικές αναλύσεις, όμως αυτό που μετράει στο σπόρ, είναι μερικές απλές "ανδρικές" αρχές. Όπως ο σεβασμός

Ο Παναθηναϊκός διαχρονικά, έχει αποδείξει πως είναι σύλλογος που δε σέβεται τους μεγάλους παίκτες που έχουν περάσει από τις τάξεις του. Όπως δε σεβάστηκαν το Νικοπολίδη, το μεγαλύτερο Έλληνα τερματοφύλακα μετά το Σαργκάνη, έτσι δε σέβονται και τον Καραγκούνη. Δυστυχώς

Έτσι για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται, ότι σε αυτή τη χώρα -παντού τελικά, σε κάθε χώρο- οι καλοί και άξιοι, αυτοί που πιστεύουν και εμπιστεύονται, αυτοί που ιδρώνουν το σορτσάκι, και δίνουν το κάτι παραπάνω, αυτοί που έχουν το "χάρισμα" αλλά δεν έχουν ίσως την "καπατσοσύνη", ποτέ δεν ανταμοίβονται ηθικά "εν ζωή", παρά αποχωρούν με το κεφάλι κατεβασμένο, αποκαθηλωμένοι με άχαρο τρόπο, έτσι "στη βιάση που επιτάσσουν τα γεγονότα".

Γιώργο, θα σε έχω στην καρδιά μου γιατί είσαι λεβέντης

Ίσως περισσότερο, από όσο άντεχαν οι περιστάσεις να είσαι....

ΥΓ Αυτός ο σύλλογος δε διώχνει μονάχα ποδοσφαιστές σημαίες, αλλά και προέδρους αλλά και άξιους ανθρώπους γενικότερα. Κάτι θα πρέπει να λέει αυτό για τον "χαρακτήρα" της διοίκησης, που μάλλον ασθενεί βαριά. Καλώς η κακώς, δεν είναι το χρήμα λύση για όλα τα προβλήματα, και στις μικρές και φαινομενικά ασήμαντες ίσως, λεπτομέρειες φαίνεται κατά πόσον ένας σύλλογος είναι πραγματικά ή κατ'επίφαση "μεγάλος"....

Ο Παναθηναϊκός ανήκει στο λαό του

Ο Παναθηναϊκός ανήκει στο λαό του, όπως και η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες

Με αυτές τις λεζάντες πορευόμαστε σε μια παράλληλη ιστορία που κρατάει σχεδόν 33 χρόνια

Και ω τι σύμπτωση, έχει το ίδιο τέλος. Ένα τέλος αναπόφευκτο από τις εξελίξεις, που και στις δύο περιπτώσεις ήρθαν με τρόπο βίαιο και καταιγιστικό. Προϊόντα μιας αγανάκτησης

Μόνο που στη χώρα μας η αγανάκτηση πάει σε λάθος μεριά, όπως και η ευχαρίστηση, όπως δηλαδή σχεδόν όλα τα συναισθήματα μας.

Η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, έχει χτιστεί με τέτοια πολυπλοκη υφή, από την ιστορία και τον πολιτισμό του, που είναι σχεδόν αδύνατο για έναν ορθολογιστή Ευρωπαϊο να την κατανοήσει.

Και γιατί ας πούμε, πατώντας το κόκκινο κουμπί, δεν ανάβει η κόκκινη λάμπα, αλλά η πράσινη και ταυτόχρονα το κουμπί του πετάγεται ευθεία στο μάτι, να του το βγάλει. Για να κάνει χαβαλέ.

Ο Έλληνας δεν είναι φτιαγμένος για συλλογικότητες, για κοινωνίες, για μεγάλα οργανωμένα σχέδια και εξορμήσεις. Έτσι είναι η κουλτούρα του, το τσί του. Έτσι αυτοπροσδιορίζεται. Ως ο "ένας" ανάμεσα στις άλλες "μονάδες".

Η για να το εκφράσω λαϊκότερα: Ο τύπος που δεν ξέρει πως βρέθηκε εδώ, αλλά αφού βρήκε κι άλλους, καλά περνάει. Μόνο μην του πεις "είσαι να κάνουμε ένα ντου". Εκεί δε θα μπορέσει. Είναι μαζί για την παρέα, αλλά στα δικά του τα εσωστρεφή, τους μηχανισμούς και τα κουμπάκια του, είναι απολύτως ο εαυτός του. Και στο δικό του θεό απευθύνεται, πάντα προσωπικά. Χωρίς μεσολαβήσεις.

Αυτός ο περήφανος λαός, είναι ολοκληρωτικά ανίκανος να διαχειριστεί την εξουσία, γιατί δε θέλει να έχει σχέση με αυτή. Ο Έλληνας είναι ελεύθερο πνεύμα, ανίκητο, δε φυλακίζεται και δεν πατά στη γή. Είναι Ερμής και Απόλλων, δεν είναι Ήφαιστος και Δήμητρα. Δεν είναι καλλιεργητής της γης που πατά, είναι εραστής της θάλασσας και δαμαστής των αρωμάτων της.

Και ως τέτοιος αγαπά την ομορφιά κι εμπνέεται από αυτήν, αφαιρετικά και αόριστα, αέρινα και φιλοσοφικά: "Τι είναι ο  κάβουρας, τι είναι το ζουμί του". Δώστου ιδέες, δώστου πάθη και λάθη. Δώστου χαρά και πόνο. Δώστου ζωή και θάνατο. Ο Έλληνας είναι ο ακροβάτης του σύμπαντος, ο ισορροπιστής. Ο μέγας αρχιτέκτων. Ο Γεωμέτρης

Ο Έλληνας είναι αυτός που εμπνεύστηκε την ισορροπία. Και αυτή αναζητά στο διηνεκές της ιστορίας

Αυτός ο υπερήφανος λαός, ο πιο τρυφερός και ανθρώπινος λαός της γής, είναι λόγω της ιδιοσυγκρασίας του καταδικασμένος να κυβερνάται από τους χειρότερους κυβερνήτες, από τους αθλιότερους κλέφτες και τους πιο επιτήδειους απατεώνες.

Είναι στη μοίρα και το κάρμα του, στο προσκεφάλι του κεντημένο, μαζί με τις χάρες και τη μαγεία που φύσηξε στα μαλλιά του όταν ήταν βρέφος, να τρέφεται και με στεναχώριες, αποτυχίες, τραγικά σφάλματα, ανωριμότητα και επιπολαιότητα, ζώντας για πάντα νέος, ανάμεσα σε νέους, μόνος ανάμεσα στο πλήθος που κατοικεί τη Γη.

Ήρωας.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, αυτή η ιστορική ομάδα της πόλης μας, της Αθήνας, της σοφής κόρης του Δία, του αρχηγού των θεών του Ολύμπου, επέστρεψε στο λαό του, στην πόλη, γλυτώνοντας από τον τύραννο Βαρδινογιάννη και τη Μοτορ Οϊλ

Όπως και η κυβέρνησις, επέστρεψε στο λαό της, μετά την τυραννία του Παπανδρέου και των λοιπών τσίρων και τσάρων της Τροϊκα και των ηγεμόνων της Ευρώπης. 

Μόνο που υπάρχει ένα προβληματάκι.

Αυτός ο περήφανος λαός, εμείς όλοι, οι Έλληνες, δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε

Και τον Παναθηναϊκό, αλλά και τον Αντώνη Σαμαρά. Και την μεγάλη δεξιά παράταξη του.

Κι έτσι, αναζητώντας την ισορροπία, αιώνιοι έφηβοι που τρέχουν στη δική τους χωμάτινη αρένα, εκεί στην λιόφυτη Ολυμπία της ιστορίας, ανοίγουμε έναν ακόμα κύκλο ομόκεντρο, στη δραματική μας περιήγηση στα μαρμαρένια αλώνια της αιωνιότητας

Καλή μας τύχη.

Κι όμως υπάρχει Πρίγκηπας

Περίεργα και ακατανόητα πράγματα συμβαίνουν στον Παναθηναϊκό.

Θα μου πείτε, πρώτη φορά είναι? Όσοι ζουν από κοντά την καθημερινότητα της ομάδα, γνωρίζουν πως εδώ και χρόνια το "κανονικό" είναι εξαίρεση στον κανόνα της...περιπέτειας. Σε κάθε επίπεδο

Στα διοικητικά κυρίως, μέχρι πρότινος, βιβλία ολόκληρα θα μπορούσε κανείς να εκδόσει, με τις ίντριγκες και τις αντεγκλήσεις, που ορισμένες φορές μας διασκέδαζαν με τη γραφικότητα τους.

Τώρα όμως τα πράγματα είναι σοβαρά και ταυτόχρονα απαιτούνται καθαρές και διάφανες εξηγήσεις απ' όλους

Ο πρίγκηπας Φεϊζάλ, όντως υπάρχει, δεν είναι φήμη, ούτε και παραμύθι της Χαλιμάς.

Αυτό έχει επιβεβαιωθεί και διασταυρωθεί πολλές φορές τις τελευταίες ημέρες, όχι μόνο διαμέσω του διαδικτύου, αλλά κυρίως με έγγραφες αποδείξεις που έχουν παρουσιαστεί με κάθε επισημότητα, από την με πληρεξούσιο αρμόδια δικηγόρο του Φεϊζάλ, κυρία Μιχοπούλου.

Μεταξύ αυτών των εγγράφων, υπάρχει και η έγκριση της ΕΕΑ, κάτι που για συμβεί χρειάζεται να πιστοποιηθεί ότι ο αιτούμενος διαθέτει "όλα τα προσόντα".

Και για τους Παναθηναϊκούς "προσόντα" δεν είναι η...εμφάνιση του Τσάκα, αλλά τα λεφτά.

Και από λεφτά ο πρίγκηπας διαθέτει 15 εκατομμύρια άμεσα και 55 εκατομμύρια ευρώ μελλοντικά για τον Παναθηναϊκό, σε λογαριασμό της Γερμανικής Postbank.

Τουλάχιστον έτσι είναι γραμμένο στο 3ετές business plan που κατατέθηκε στα αρμόδια όργανα της πολιτείας, ώστε να εγκριθεί τελικά ως φερέγγυος υποψήφιος αγοραστής του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών της ΠΑΕ

Από την άλλη μεριά, για λόγους που δε γίνονται με την πρώτη ανάγνωση κατανοητοί, εμφανίζεται ο κ. Αλαφούζος να διαχειρίζεται το επικοινωνιακό και διαχειριστικό κομμάτι του Παναθηναϊκού, μέσω του περίφημου "σωματείου".

Και όχι μόνο έχει "απλωθεί" στην ΠΑΕ, δίνοντας κατευθυντήριες γραμμές, είτει απευθείας, είτε μέσω "διαρροών", αλλά το χειρότερο, κάνει "αντιπολίτευση" στον....-κατά τα λεγόμενα του- άφαντο Φεϊζάλ.

Αλήθεια, πως είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο, τη στιγμή που ο Αλαφούζος βάση του νόμου, δε μπορεί να αγοράσει πάνω από 33,3% της ΠΑΕ?

Ποιόν εκπροσωπεί και ποιός του έχει αναθέσει το ρόλο του "προέδρου", εφόσον είναι μειοψηφία και οι αδιάθετες μετοχές, παραμένουν...παρκαρισμένες, περιμένοντας καρτερικά τον αγοραστή τους?

Είναι λογικό, να λειτουργεί και να ενεργεί σε τέτοιο ρόλο, χωρίς καν να έχει συγκληθεί ΔΣ που θα εγκρίνει και θα αξιολογήσει τις προτάσεις εξαγοράς του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών?

Και ποιοί είναι οι υπάλληλοι της ΠΑΕ, που "δε μπόρεσαν" να παραλάβουν τα έγγραφα του Φεϊζάλ από την ΕΕΑ, αλλά και "απαντούν" με επίσημες τοποθετήσεις στον τύπο?

Εντύπωση προξενεί επίσης το γεγονός, ότι ενώ ο Φεϊζάλ έχει εμφανιστεί σε συνέντευξη τύπου, έχει κανει επισημη προταση και διαπραγματευσεις με τον Τζίγκερ και έφαγε.....σουβλάκια με τους δικηγόρους του σε ρεστοράν στην Πλάκα και η πληρεξούσια δικηγόρος του, κυρία Μιχοπούλου έχει γραφείο στην οδό Σκουφά στο Κολωνάκι και εχει η ίδια αυτοπροσώπως καταθεσει τα επισημα εγγραφα στην ΕΕΑ, τα οποια ουδεποτε εσπευσαν να παραλαβουν οι επικεφαλείς της ΠΑΕ....

ο κ. Αλαφούζος από τη μεριά του, επιμένει ότι ΔΕΝ έχει λάβει επίσημη πρόταση ποτέ και ότι η εταιρεία στην οποία έχει αναθέσει....την ανακάλυψη του Πρίγκηπα, ΔΕΝ τον έχει βρεί ακόμα....

Πληροφορηθήκαμε από δημοσιεύματα πως η κ. Μιχοπούλου, παρέδωσε αυτοπροσώπως επίσημη πρόταση στην ΠΑΕ, στην οποία ζήτησε εξ ονόματος του πελάτη της, να "τρέξει" η -για αδιευκρίνιστους λόγους- "παγωμένη" ΑΜΚ, ώστε αυτός να βάλει τα 15 εκατομμύρια ευρώ και να πάρει τις μετοχές.

Ποιοί παρέλαβαν την πρόταση? Ποιοί την αξιολόγησαν και ποιοί απάντησαν με ανακοινώσεις? Ποιά η ιδιότητα τους? Τη στιγμή που το ΔΣ μονάχα είναι αρμόδιο να αποφανθεί επί του θέματος. Αλλά κι αυτό...έρχεται με την καμήλα, όπως και η ΑΜΚ...

Η απάντηση του Αλαφούζου ήταν ξανά αφοπλιστική στα ΜΜΕ: "Δεν είναι σίγουρος πως ο πρίγκηπας υπάρχει". Δεν είναι σίγουρος γενικώς για τίποτα, αναφορικά με το ζήτημα.

Είναι μάλλον όμως, ιδιαίτερα σίγουρος, πως θα κάνει ότι περνά από το χέρι του, για να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα της πρότασης του Φεϊζάλ.

Δεν εξηγείται διαφορετικά η εμμονή του...τουιτεράκια Αλαφούζου, να δημιουργεί προσκόμματα και εντυπώσεις, στο μοναδικό σοβαρό επενδυτή που έχει εμφανιστεί για να αγοράσει την ΠΑΕ

Οι φήμες έχουν οργιάσει στο παρασκήνιο, καθώς πολλοί φαντάζονται δάχτυλο Τζίγκερ πίσω από τον επιχειρηματία του ΣΚΑΪ, ενώ άλλοι περισσότερο καχύποπτοι, φοβούνται πως η υπόθεση "σωματείο" είναι μια ακόμα "φούσκα" στο χρηματιστήριο αξιών του Ελληνικού ποδοσφαίρου

Και όπως τονίζουν, "είναι περίεργο να τρενάρονται οι εξελίξεις ώστε να παρέλθει η προθεσμία για την -για αδιευκρίνιστους λόγους παγωμένη- ΑΜΚ που λήγει στις 8 Ιουλίου", την ώρα που το "σωματείο" δε μπορεί βάση του νόμου να πάρει τις μετοχές που "κάθονται".

Μήπως λοιπόν συμβαίνει κάτι άλλο, που δεν το "βλέπουμε" αυτή τη στιγμή?

Μήπως "μαγειρεύονται" εξελίξεις που θα αποσταθεροποιήσουν περαιτέρω οικονομικά το σύλλογο στο εγγύς μέλλον?

Εμείς θα βρισκόμαστε σε εγρήγορση πάντως, μέχρι να μας λυθούν οι απορίες

Έστω και μέσω....τουίτερ

Το πλάνο Αλαφούζου εγγυάται την ανωμαλία

Σήμερα θα μιλήσω για μερικά σκόρπια που διαβάζω, και θα πω τι σκέφτομαι

• Παναθηναϊκός: Δε μπορώ να ασχολούμαι με την ομάδα άλλο, γιατί βαρέθηκα. Όλο αυτό το σκηνικό αποδόμησης, που ακολούθησε την εκτόξευση (εντός και εκτός εισαγωγικών) με γονάτισε. Είναι φανερό στον καθένα τι παίχτηκε, ας μην τα ξαναλέμε από μόνοι μας. Διαβάζω στον τύπο για το πλάνο Αλαφούζου. Καταρχήν ο Αλαφούζος δεν έχει λεφτά. Άρα εκ των πραγμάτων ως "συντονιστής" λειτουργεί. Κατά δεύτερο, ο Αλαφούζος κάνει δύο πράγματα. Αφενός φτιάχνει ένα fund πλουσίων που θα διασώσουν τον Παναθηναϊκό. Αφετέρου ψάχνεται να φτιάξει μια εταιρεία λαϊκής βάσης. Και τα δύο είναι μπούρδες, αν θέλετε τη γνώμη μου. Στην Ελλάδα ζούμε. Το σχέδιο της πολυμετοχικότητας απέτυχες παταγωδώς. Άρα γιατί πάμε να το εφαρμόσουμε ξανά σε δύο επίπεδα? Ένα των πλουσίων ευεργετών, και ένα του λαού? Ακόμα δεν έχουμε καταλάβει ότι αυτά τα μοντέλα δε λειτουργούν? Η εμπειρία του Άρη δεν έχει διδάξει κανέναν? Θα μου πείτε ότι, ναι, είδαμε και την εποχή του μεγαλομέτοχου. Να με συγχωρείτε, αλλά αν ο Παναθηναϊκός είχε δικό του γήπεδο, και τακτοποιημένους οπαδούς, χρηματοδότες θα βρίσκονταν. Με αυτές τις δύο εκκρεμότητες, θα πρέπει να είσαι τρελός να επενδύσεις στον Παναθηναϊκό. Τι να επενδύσεις ακριβώς? Και πως να είσαι σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά? Ξεχνάτε τους κορμοράνους και την πορεία των οργανωμένων? Για να επενδύσει κάποιος τα λεφτά του, θα πρέπει να υπάρχουν κάποιες δεδομένες συνθήκες γύρω του, ώστε να έχει αποδόσεις. Απλά πράγματα. Δε συζητώ για το ευρύτερο περιβάλλον του Ελληνικού ποδοσφαίρου και τους Μαρινάκηδες που το λυμαίνονται, τα στημένα, την ΕΠΟ, τη σούπερ-λίγδα, τη διαιτησία και όλα τα γνωστά. Αυτά έστω πως ξέρουμε ότι υφίστανται και πως δε γίνεται να τα αλλάξουμε. Να έχεις όμως τη Θ.13 στο μπαλκόνι και στην εφημερίδα κάθε πρωί την ώρα που πίνεις τον καφέ σου ή να έχεις 40 μπροστινούς να δίνουν συνεντεύξεις γιατί ειναι μετοχικά "δυσαρεστημένοι" που δεν τους είπες καλημέρα ή δεν τους πήρες πίπα στο Δ.Σ, ε, αυτό δεν αντέχεται. Ο Βαρδινογιάννης είναι ήρωας πολέμου, χωρίς συζήτηση. Εγώ λοιπόν κρίνω ότι η προσπάθεια Αλαφούζου, στερείται πρακτικής σημασίας και θα πατώσει, καθότι δεν είναι κατάλληλη για το μέγεθος και το ύφος του Παναθηναϊκού. Προσωπικά, είμαι Παναθηναϊκός και ελιτίστας από επιλογή. Αν ήθελα να τρώω πασατέμπο στα τσιμέντα της Ριζούπολης και να τραγουδάω με τα "άλλα παιδιά" θα γινόμουν Απολλωνιστής. Ναι, να είμαστε λαϊκοί, όχι όμως γραφικοί. Ο Παναθηναϊκός είναι κλάση, όχι άσυλο ανιάτων, όπως θέλουν να τον καταντήσουν. Αθηναϊκός σύλλογος, πρωτευουσιάνοι, Τσέλσι είμαστε, όχι Κρύσταλ Πάλας
• Πορνεία: Την πορνεία και τους πόρνους, δεν θα τους κρίνω, ούτε θα τους καταφρονέσω. Είναι δικό τους θέμα το χόμπι, βίτσιο, ανάγκη τους, όπως θέλετε πέστε το. Προσωπικά, στέκομαι αποενεχοποιημένος απέναντι στο φαινόμενο, όπως επίσης και στα ναρκωτικά. Ρε παιδιά, ζούμε στην εποχή που τα πάντα έχουν εμπορευματοποιηθεί. Όσο βγαίνουν φράγκα στην παρανομία, αυτή θα θεριεύει. Μακριά οι ηθικολογίες από μένα. Ο πρώτος αναμάρτητος το λίθο βαλέτω. Ωστόσο η επικαιρότητα μας δίνει ερεθίσματα να γράφουμε και να σχολιάζουμε. Ανακάλυψε λοιπόν η κοινή γνώμη, πως η πορνεία στην Αθήνα είναι ανεξέλεγκτη, ότι υπάρχει traffiking, ότι ορισμένες ιερόδουλες έχουν επικίνδυνες ασθένειες, και άλλα τέτοια "δαιμόνια". Πρώτα-πρώτα, ας σκεφτούμε πως ο Λοβέρδος, θέλει να κάνει μια ανάλογα "καλή" κίνηση (όπως ο δε-διάβασα-το-μνημόνιο συνάδελφος του) για να επιβιώσει πολιτικά. Ο Λοβέρδος εκ των βαθιά σιχαμένων νεο-ΠΑΣΟΚων, έχει εξασφαλίσει βέβαια την εύνοια του Ολυμπιακού, καθότι Ολυμπιακάρας. Αλλά κακό δεν (του) κάνει να "νοιαστεί" και για τα γαμησιάτικα του λαού. Πέραν του φαιδρού αυτού στοιχείου (πως λέμε τα μπάνια του λαού, δώστε τσόντα στο λαό κλπ σοσιαλιστικά) υπάρχει και το τραγικό και το αληθινά σοβαρό ζήτημα της ανεξέλεγκτης κατάστασης που επικρατεί. Προσωπικά δε θα σταθώ στο θέμα της δημόσιας υγείας, γιατί κανένας δεν επιβάλλει στον πόρνο να πληρώσει για να κάνει σεξ. Επιλογή του καθενός είναι, όπως και επιλογή του καθενός είναι τα ρίσκα που θα πάρει. Ε, τώρα, αν εσύ γουστάρεις το ρίσκο της απουσίας προφυλάξεων, τι να σου πω. Κακό του κεφαλιού σου (του πάνω και του κάτω). Απο εκεί και πέρα. Είναι απαραίτητο όλες οι εργαζόμενες στον κλάδο, να έχουν πιστοποιητικά υγείας. Όπως είναι απαραίτητο όλα τα σπίτια να είναι ελεγχόμενα τακτικά και καταγεγραμμένα. Ως προς το υπαίθριο φαινόμενο, ας δημιουργηθεί ένα red light district σε περιοχή μακρύτερα από τον πυκνό αστικό ιστό, που υποτίθεται πως θέλουμε να αναβαθμίσουμε (δράσεις για το κέντρο της Αθήνας) και ας τελειώνει το θέμα μια για πάντα. Έτσι απλά και οργανωμένα. Το σκεπτικό των πολιτικών μας ωστόσο, λένε μερικοί, πως ούτε για να τακτοποιήσει ένα μπορντέλο δεν κάνει....ο καθένας λοιπόν ας παίρνει τα μέτρα του
• Παραλογισμός και εκλογές: Το έλεγα το πρωί σε μία φίλη μου. Ορισμένοι συμπατριώτες μας, δεν είναι ικανοί για το καλό, για το θετικό, για το σωστό. Είναι συμμέτοχοι και προκρίνοντες της μεγάλης, ασαφούς και σιχαμερής "μαύρης τρύπας" της καθημερινότητας μας, που καταπίνει κάθε καλή διάθεση και δράση του μέσου ανθρώπου. Είναι οι μαλάκες της γειτονιάς, τα λαμόγια του δημοσίου, οι καθυστερημένοι που οδηγούν στους δρόμους. Είναι η κρίσιμη μάζα των ηλιθίων, που θεωρούν αντίδραση, τη στροφή στο χειρότερο, όχι το καλύτερο. Είναι όσοι πιστεύουν πως τιμωρούν ένα σύστημα, ψηφίζοντας ανθρώπους που όχι απλά "δεν τους ξέρει ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους", αλλά που τους φοβάται κιόλας. Πόσο μυαλό θέλει να καταλάβεις, πως πάντοτε θα την πληρώνει ο τελευταίος τροχός της αμάξης, σε ένα βαθιά αντιδημοκρατικό σύστημα, μια κοινωνία στρεβλώσεων, που η ταξική διαστρωμάτωση, δε γίνεται με τους παραδοσιακούς μαρξιστικούς όρους, αλλά με εντελώς ντόπιας έμπνευσης κριτήρια? (οικογενειοκρατία, ρουσφέτια, διαπλοκή κλπ). Πόσο μυαλό θέλει να καταλάβεις, πως τα θύματα θα είναι οι ίδιοι, όσοι θέλουν να τιμωρήσουν ένα αποτυχημένο μοντέλο. Αντί λοιπόν όλοι αυτοί, είτε να κάτσουν σπίτι τους, είτε να ψηφίσουν κάποιον που τέλοσπάντων δεν έχει βλάψει, θέλουν εκδίκηση. Και θα μας πάρουν στο λαιμό τους. Οι μέν δεξιοί θα ψηφίσουν Καμμένο και Χρυσή Αυγή, οι δε αριστεροί θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ. Οι ΠΑΣΟΚοι θα ρίξουν Κουβέλη και Κατσέλη (απ όλα έχει ο μπαξές μας). Και διάφοροι άλλοι αναποφάσιστοι, είτε θα ρίξουν Οικολόγους, είτε κάποιο από τα μικρά κόμματα της διασποράς. Με λίγα λόγια, για να τελειώνουμε. Επειδή ο Έλληνας είναι κάφρος, και ΠΑΛΙ μαλακία θα κάνει. Ο Έλληνας που τόσα χρόνια ψήφιζε λάθος (κι εγώ μαζί του) δεν έμαθε τίποτα. Πάλι λάθος θα ψηφίσει. Πάλι λάθος έχει καταλάβει. Μνημόνιο και αντι-μνημόνιο. Ευρώ ή δραχμή. Τρίχες κατσαρές, τίποτα δεν ισχύει. Έχω ξαναπεί, δεν εξαρτάται από εμάς. Εμείς μπορούμε να επιλέξουμε ΜΟΝΑΧΑ ποιοί άνθρωποι θα κληθούν να εφαρμόσουν τα όποια εφαρμόζονται. Η για να το πω απλά, ποιοί θα κάτσουν στο τραπέζι να κουβεντιάσουν με τους Τροϊκανούς. Θέλετε τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο να κάνει το νταλαβέρι? Θέλετε την Αλέκα και τον Αλέξη? Ψηφίστε τους. Εγώ προσωπικά, δεν θα ήθελα τον Καμμένο να αποφασίζει για την καθημερινότητα μου (τα άλλα είπαμε, δεν είναι στο χέρι μας). Δεν θα ήθελα να λέει στους μπάτσους πως να κάνουν τη δουλειά τους. Δεν θα ήθελα να αποφασίζει για τα σκουπίδια και την καθαριότητα. Δεν θα ήθελα να ξέρει τα προσωπικά μου δεδομένα. Δεν θα ήθελα να αποφασίζει για το εξοπλιστικό μας πρόγραμμα. Και ένα σωρό άλλα. Εσείς, αποφασίστε για τον εαυτό σας. Αυτό, ναι, είναι κρίσιμο. Τα υπόλοιπα επιτρέψτε μου αλλά τα θεωρώ μπαρούφες. "Κρίσιμες εκλογές" και σαχλαμάρες. Αν ήταν κρίσιμα τα πράγματα, κανείς δεν θα επέτρεπε τις εκλογές. Σε αυτό τον τόπο έχουμε εμπειρίες από χούντες και "ειρηνικές" ανατροπές. Δείτε την κυβέρνηση Παπαδήμου, το πρόσφατο παράδειγμα. Λοιπόν ανοίξτε τα μάτια και δείτε πέντε βασικά που γίνονται γύρω μας. Όσον αφορά τους συμπατριώτες μας που δε μπορούν, δεν την παλεύουν γενικώς, και που θα "τιμωρήσουν το σύστημα", ΔΥΣΤΥΧΩΣ αυτοί αντιπροσωπεύουν την Ελλάδα που ΘΕΛΟΥΜΕ να αλλάξουμε. Αν το θεωρείτε εσείς εύκολο να το κάνετε στην πράξη, σκεφτείτε όλους τους πολιτικούς που επαίρονται πως θα το κάνουν σε 2-3-4 χρόνια, σε θεσμικό επίπεδο. ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Συνήθως κοιτάμε να ξεμπλέκουμε γρήγορα (σιγά μην κάτσω να ασχοληθώ με το μαλάκα) και να πηγαίνουμε σε άλλη γειτονιά (στην πολιτική κοιτάμε να αρπάξουμε και κανα ξεροκόματο ε?).

Οι δύο δρόμοι του Παναθηναϊκού

Προσπαθώντας όπως οι περισσότεροι, να αποτιμήσουμε τις συνέπειες της δραματικής εξέλιξης του ντέρμπι των αιωνίων, βρισκόμαστε ενώπιον κάποιων σκέψεων αναφορικά με το μέλλον του Παναθηναϊκού. Αυτές θα επιχειρήσουμε να καταθέσουμε για συζήτηση και προβληματισμό


1. Το αρχικό πλάνο

Το 2008, όταν η πολυμετοχικότητα έμπαινε στη ζωή μας, κανείς δε φανταζόταν ότι οι εξελίξεις θα ήταν ανάποδες.
Εκτός από τη μεγάλη ποσότητα χρηματικών κεφαλαίων που εισέρευσαν στην ομάδα, και τον αριθμό των παραγόντων που ενεπλάκησαν στα διοικητικά του συλλόγου, μεγάλο κομμάτι των «υγιών» φιλάθλων συσπειρώθηκε γύρω από το καινούργιο όραμα του Παναθηναϊκού.
Ένα καινούργιο γήπεδο 40000 θέσεων ήταν στα σκαριά να κατασκευαστεί, και τις ακριβές μεταγραφές που απογείωσαν τα όνειρα των φίλων της ομάδας, πλαισίωσε και ένα έμπειρο προπονητικό επιτελείο, καθώς και αρκετοί παλαίμαχοι που συνέδεαν το παρελθόν με το –τότε- παρόν.
Ο στόχος του αρχικού πλάνου ήταν ένας και μοναδικός. Κυριαρχία σε Ελλάδα και Ευρώπη, με τη δημιουργία μιας ανταγωνιστικής και φαντεζί ομάδας, που θα σάρωνε τα πάντα στο πέρασμα της. Από την άλλη, η δημιουργία του γηπέδου στο Βοτανικό καθώς επίσης και η ενδυνάμωση της διοίκησης, που θα έβαζε στον πάγο οριστικά τις κακές σχέσεις Βαρδινογιάννη οργανωμένων, θα ανέβαζε επίπεδο το σύλλογο, εντός και εκτός Ελληνικών και Ευρωπαϊκών συνόρων.
Το σχέδιο αυτό απέτυχε εν μέρει, σε σημεία και για λόγους που έχουν αναλυθεί πολλές φορές. Όμως καλό είναι να θυμόμαστε ποια ήταν η Παναθηναϊκή πραγματικότητα, γιατί θα μας βοηθήσει να βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα

2. Το σημερινό πλάνο

Πολύ νερό κύλισε στο μύλο του συλλόγου από τις ένδοξες μέρες Παναθηναϊκής υπερηφάνειας μέχρι το Κυριακάτικο «ντέρμπι της ντροπής».
Σήμερα, με τον κουρνιαχτό των επεισοδίων και της βίας να έχει καταλαγιάσει, οφείλουμε να καταγράψουμε τις πιθανές (κατά την άποψη μας) επιλογές των πρασίνων για την επόμενη μέρα.

• Ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά 14 παίκτες αποχωρούν το καλοκαίρι, είτε ως ελεύθεροι, είτε με μεταγραφή. Είναι ασφαλές να πούμε ότι ο κύκλος της ομάδας του 2008, κλείνει οριστικά και είναι πια επιτακτική ανάγκη να σχεδιαστεί η επόμενη χρονιά πάνω στα νέα οικονομικά δεδομένα. Μονόδρομο αποτελεί η ανταπόκριση στο FFP της UEFA, άρα μιλάμε για ένα χαμηλό μπάτζετ που δύσκολα θα φτάνει το σημερινό. Αναμενόμενο είναι ότι η ομάδα της επόμενης χρονιάς δεν θα κάνει μεταγραφές, αλλά θα στηριχτεί σε λίγους έμπειρους παίκτες και πολλούς από την ομάδα Νέων που θα «προαχθούν». Είναι λογικό να σκεφτούμε τους δανεισμούς τύπου Ζέκα και Κουίνσι, όμως αυτό απαιτεί οργάνωση στο scouting. Και συνεννόηση με το τεχνικό επιτελείο

• Το οποίο τεχνικό επιτελείο Φερεϊρα, αποχωρεί επίσης το καλοκαίρι. Αίσθηση μας είναι ότι δύσκολα ο Παναθηναϊκός θα προσλάβει στο κοντινό μέλλον ξένο τεχνικό, εφόσον θα δοθεί έμφαση στο χτίσιμο μια καινούργιας ομάδας από τα σπλάχνα των ακαδημιών. Από την άλλη μεριά, οι απαιτήσεις για Ευρωπαϊκή διάκριση έχουν σχεδόν εξανεμιστεί σε αγωνιστικό επίπεδο, και τυχόν κατάταξη της ομάδας σε θέση πρόκρισης για κάποιο Ευρωπαϊκό κύπελλο, μάλλον ενδιαφέρει για να κλείσει οικονομικές τρύπες. Ένας προπονητής τύπου Ρότσα θα είναι ο ιδανικός για να καλύψει τις ανάγκες της ομάδας για την επόμενη σεζόν

• Η επιστροφή στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, είναι πιο κοντά από ποτέ. Κακά τα ψέματα, στο σημείο που βρίσκεται ο Παναθηναϊκός, αγωνιστικά αλλά και κοινωνικά, όχι το ΟΑΚΑ δε μπορεί να γεμίσει, αλλά ούτε διαρκείας πρόκειται να πουλήσει. Οι καταστροφές που φτάνουν τα 300χιλ ευρώ, συνυπολογίζοντας το ετήσιο μίσθωμα του ΟΑΚΑ, την αποχώρηση της ΑΕΚ από τα έξοδα, τη συντήρηση του τάπητα, τις ρήτρες βίας και περιφρούρησης, καθώς επίσης και η αδυναμία εμπορικής εκμετάλλευσης και διαφήμισης στο αχανές γήπεδο, ανεβάζουν πολύ το κόστος και εξαλείφουν τα οφέλη για την ομάδα βραχυπρόθεσμα. Επίσης το ΟΑΚΑ δεν είναι έδρα, και η ομάδα οφείλει να συσπειρωθεί στο «σπίτι της» ώστε να ξεκινήσει να χτίζεται σε στερεά θεμέλια από την αρχή. Από εκεί που ξεκίνησε. Έτσι κι αλλιώς, τα τηλεοπτικά έσοδα, είναι σχεδόν εγγυημένα μέσω της Σούπερ Λίγκας, το ίδιο και οι χορηγίες του ΟΠΑΠ και των άλλων εταιρειών.

• Στα διοικητικά, καλώς η κακώς οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί. Και περιστρέφονται γύρω από τις οικονομικές ανάγκες της ομάδας. Ο προϋπολογισμός αναμένεται να ελαφρύνει σημαντικά με τις αποχωρήσεις το καλοκαίρι, και τα χρήματα που έχουν μπει και θα μπουν θα είναι αρκετά ώστε να καλυφθούν οι βασικές ανάγκες του Παναθηναϊκού. Η τιμή της μετοχής είναι στο 0,33, διάθεση από πολλούς επιφανείς μετόχους υπάρχει να στηριχθεί ο σύλλογος και να γίνει «επανεκκίνηση» με καινούργια δεδομένα (πχ αποχώρηση Γόντικα). Αυτό μπορεί να σημαίνει και την εμφάνιση νέων επενδυτών που θα δουν ίσως μια επιχειρηματική ευκαιρία να αγοράσουν φτηνά μια τεράστια ποδοσφαιρική αξία, που βρίσκεται σε μια δύσκολη καμπή.

• Στόχοι της ομάδας και αγωνιστικό πρόσωπο. Ξεκινώντας με χάντικαπ μείον δύο βαθμών την επόμενη χρονιά, τίποτα δεν είναι χαμένο. Ωστόσο για όλους τους λόγους που αναφέραμε νωρίτερα, ο Παναθηναϊκός δεν αναμένεται να είναι στο ίδιο επίπεδο με τον Ολυμπιακό. Θα πρέπει ρεαλιστικά να αποδεχτούμε πως ο στόχος θα είναι το καλό πλασάρισμα στη βαθμολογία, που οδηγεί στα Ευρωπαϊκά κύπελλα και το κύπελλο Ελλάδας. Τα όνειρα πρωταθλητισμού δεν θα πρέπει ποτέ να εκλείψουν, όμως δε γίνεται να ζητάμε το αδύνατο και να βάζουμε παράλογη πίεση σε έναν πολλαπλά πληγωμένο οργανισμό.

Συμπέρασμα: Από άλλη αφετηρία ξεκίνησε ο Παναθηναϊκός, με άλλα όνειρα, και σε άλλο δρόμο κατέληξε να παλεύει για την επιβίωση του. Η ανασύνταξη επιβάλλεται να γίνει με σχέδιο προσαρμοσμένο στην πραγματικότητα. Είτε επειδή κάποιοι θέλησαν να βρεθεί εκεί ο σύλλογος, είτε επειδή κάποιοι αδιαφόρησαν. Δεν είμαστε δικαστές για να κρίνουμε, η ιστορία θα αποφανθεί για τα πραγματικά γεγονότα. Εμείς από τη θέση του φίλαθλου ενδιαφερόμαστε να δούμε την ομάδα μας να γεννιέται από τη στάχτη της και να μας προσφέρει τις στιγμές που έχει αποδείξει πως μόνο αυτή μπορεί. Έστω κι αν όλα φαίνονται χαμένα από χέρι….

Θυρα 13 ο πραγματικός καρκίνος στο σώμα του Παναθηναϊκού

Εντάξει, τι σαστίζετε
Εσείς οι εφημερίδες, εδώ και μέρες καλλιεργείτε το κλίμα για να χυθεί αίμα
Εναντίον σας όμως, κανείς δεν θα κάνει μήνυση για ηθική αυτουργία, εσείς κρατάτε το μαχαίρι και το...αγγελιόσημο για να τροφοδοτείτε το ασφαλιστικό των μελών σας. Καβαντζωμένοι
Εντάξει τι σαστίζετε
Εσείς οι οργανωμένοι που "αγανακτείτε" για τον δήθεν πόλεμο του συστήματος. Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Προσωπικές βεντέτες και συγκοινωνούντα δοχεία με παρακρατικές οργανώσεις και κουκουλοφόρους της αριστεράς. Αυτό είναι πιά η Θύρα 13
Το πρόσωπο της αβύσσου, η μαυρίλα της καταστροφής, η όψη της αλητείας και της κατάπτωσης της Ελληνικής κοινωνίας
Επειδή κανείς δεν ασχολείται, δεν θέλει να ασχοληθεί
Κάνει έλεγχο η αστυνομία στα κεντρικά της Θύρας 13 και ξεσηκώνεται ο κόσμος για να "προστατέψει" το "δικαίωμα" του οπαδού. Θυμίζει λίγο το άσυλο στα Πανεπιστήμια, δε νομίζετε?
Τα σκατά όμως κυκλοφορούν μέσα από το ίδιο το κοινό υπόγειο δίκτυο. Οι κάθε λογής περιθωριακοί χώροι αλληλοτροφοδοτούνται από την "αγανακτισμένη" νεολαία
Τρίχες
Όλοι αυτοί εδώ και χρόνια τρώνε τις σάρκες του Παναθηναϊκού
Έδιωξαν το Βαρδινογιάννη, έγιναν έρμαιο στα χέρια των δημαγωγών Πατέρα και Βγενόπουλου, και πλέον αδύναμοι να παράξουν οτιδήποτε θετικό, καταστρέφουν την ίδια την ομάδα
Λες και έβαλαν οι ίδιοι ποτέ λεφτά
Δεν κατάλαβα. Είναι ανδραγάθημα να παίρνεις πρέζα, να μπαίνεις στο λεωφορείο και να κάνεις ντου για να μπείς τσάμπα σε άλλες έδρες? Είναι ανδραγάθημα, όλος αυτός ο συρφετός να αλωνίζει τα γήπεδα της Ελλάδας για να αποδείξει πόσο "αιώνια πιστός" είναι?
Να πάτε στον αγύριστο
Πλέον είναι ξεκάθαρο τι είδους κόσμο έχει μαζέψει ο Παναθηναϊκός
Είναι ξεκάθαρα ποιοί ευθύνονται για το κατάντημα της ομάδας
Μπορεί όχι ευθέως, γιατί αμφιβάλλω αν αυτοί οι κάφροι έχουν αυτό το επίπεδο, να μπορούν να σκεφτούν έστω τα βασικά και αυτονόητα
Εμμέσως όμως, συνέβαλαν κι αυτοί στη δημιουργία του χάους
Αν δεν έχετε καταλάβει, η Θύρα 13 είναι πια ο "λαικός εκπρόσωπος" (όπως λέμε το ΚΚΕ και οι εργάτες) στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Που με γνώμονα το δικό της παράλογο και παρανοϊκό παράλληλο σύμπαν, αποφασίζει, δικάζει, κρίνει, ενεργεί ως αυτόνομος παράγοντας. Όχι κομμάτι του συλλόγου.
Έχουν τραβήξει το δικό τους δρόμο οι χούλιγκαν. Που δεν έχει καμία σχέση με την ομάδα
Έχουν διώξει τον κόσμο από το γήπεδο
Και η ΠΑΕ τι κάνει? Τους χαϊδεύει, δίνοντας εισιτήρια, κανονίζοντας εκδρομές, φτιάχνοντας κλίμα και αβάντες, υποδεχόμενοι στα γραφεία της διοίκησης τους εκπρόσωπους της
Αντί να τους διαγράψει από την ιστορία του συλλόγου, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της. Αντί να εφαρμόσει στην πράξη τα όσα έτοιμα διαθέτει για ηλεκτρονικό εισιτήριο, ταυτότητες οπαδών, διάλυση των συνδέσμων. Κανείς δεν ασχολείται.
Πλέον το ποδόσφαιρο, βολεύει να είναι τηλεοπτικό. Το δημόσιο χώρο (έστω και αν είναι το Ολυμπιακό στάδιο) νομιμοποιείται να τον καταλαμβάνει το κάθε κατακάθι της κοινωνίας
Όλα τα υπόλοιπα τα ακούω βερεσέ
Ποιός Βαρδινογιάννης (που δεν έβαζε λεφτά), ποιός Βγενόπουλος (γνωστό το ποιόν του), ποιός Γιαννακόπουλος (που πήγαινε να ζητήσει επιστροφή τα 200 χιλιάρικα της ΑΜΚ που είχε βάλει παραπάνω)....δικαιολογίες
Δικαιολογίες και άφεση αμαρτιών που εξυπηρετεί την ξεφτίλα των οπαδών. Τη μαλακία που τους δέρνει
Και οι δημοσιογράφοι θα το ρίξουν στην "ελληνική κρίση που μαστίζει τη νεολαίο και έφερε 20% ανεργία"..ναι καλά, αφήστε τα αυτά. Οι ένοχοι έχουν όνομα και επώνυμο
Αλλά δε θέλετε να τους ξεμπροστιάστε
Και ποιός να το κάνει άλλωστε? Αφού και τη διοίκηση την αφανίσατε
Ελπίζω τώρα να είναι κατανοητό, ποιές θα είναι οι συνέπειες για το σύλλογο στο μέλλον
Που έφτασε πια στο μη παρέκει, στον πάτο
Καρκίνος δεν είναι ο Τζίγκερ, καρκίνος είστε εσείς
Εσείς δεν αφήνετε την ομάδα να αναπνεύσει
Την πνίγετε στην αλητεία, στις μολότωφ και τη βία. Στα χημικά αέρια
Καλύψατε το πράσινο τριφύλι με την μαύρη σας κουκούλα
Δεν πρόκειται να ξαναπατήσω στο γήπεδο, όσο υπάρχει αυτό το καθεστώς της ανοχής και της υπόθαλψης εγκληματικών πράξεων και ευθυνών, απ όσους εμπλέκονται στα θέματα
Της ΠΑΕ Παναθηναϊκός που έβγαλε ανακοίνωση "συγνώμης". Της Θύρας 13 που εδώ και καιρό κυκλοφορεί με κάθε τρόπο ότι "το παιχνίδι δεν θα τελειώσει". Των δημοσιογράφων που είτε προς τη μία κατεύθυνση, είτε προς την άλλη, καλλιεργούν και υποθάλπουν τη βία, ώστε να έχουν θέμα να πουλήσουν τις κωλοφυλλάδες τους. Του κράτους που είναι ανίκανο να ελέγξει με οποιοδήποτε τρόπο τα φαινόμενα βίας, και να περιφρουρήσει τους πολίτες, από τις μειοψηφίες που καταλύουν κάθε νομιμότητα με την "αγανάκτηση" τους
Αλλά περισσότερο απ όλα φταίμε εμείς που πάμε και πληρώνουμε ΝΟΒΑ για να καθόμαστε στον καναπέ να βλέπουμε τα αίσχη. Που πάμε και πληρώνουμε στοιχηματισμό, δήθεν για να κάνουμε το χαβαλέ μας. Που ασχολούμαστε με αυτό το κατάντημα, την επίφαση "αθλητισμού", αυτό το αισχρό, κάκιστης ποιότητας και ήθους θέαμα....
Ούτε τα λόγια είναι αρκετά, ούτε το αυτομαστίγωμα
Θα πρέπει απο σήμερα, η πολιτεία να αποβάλλει το ποδόσφαιρο από κάθε είδους χρηματοδότηση, να το αποκλείσει από τη συμμετοχή στις διεθνείς διοργανώσεις, και να ολοκληρώση την κάθαρση με κάθε τρόπο και μέσον, καλύπτοντας όλο το φάσμα του παιχνιδιού, όλους τους εμπλεκόμενους
Αν δεν το κάνει η πολιτεία, ας το κάνει η ΟΥΕΦΑ, ας το κάνει η Τροϊκα, ποσώς με ενδιαφέρει
Ακόμα καλύτερα, ας το κάνουν οι ίδιες οι ομάδες, για να αποδείξουν πως τα υγιή στοιχεία, μπορούν να έχουν θέση και συμμετοχή, παράγοντας ποιότητα και διασκέδαση για τον ελεύθερο μας χρόνο

Παναθηναϊκός Vs Ολυμπιακός – Ποδόσφαιρο Vs Επικοινωνίας

Ασχέτως οπαδικών προτιμήσεων, τα συμπεράσματα που βγάζουμε από τη φετινή πορεία των δύο αιώνιων εχθρών είναι πολύ διδακτικά για όλους τους φιλάθλους ανεξαιρέτως.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε ως μεγάλο αουτσαϊντερ, χωρίς διοίκηση, χωρίς πωλήσεις εισιτηρίων διαρκείας, μέσα σε κλίμα καθολικής απαξίωσης, με γκρίνια και δυσοίωνες προοπτικές να μελαγχολούν τους φίλους τους.

Από την άλλη ο Ολυμπιακός ξεκίνησε ως το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση κάθε εγχώριου τίτλου, προπονητή που συνέχιζε δεύτερη χρονιά, ισχυρή διοίκηση με διάθεση να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις για περισσότερο ανταγωνιστικές εμφανίσεις, κυρίως στην Ευρώπη. Μέσα σε κλίμα ευφορίας για «μεγάλα πράγματα», που θα έκαναν σκόνη κάθε αντίπαλο, και το Καραϊσκάκη γεμάτο από φίλους της ομάδας, σε φιλικά και επίσημους αγώνες.

Σήμερα, ενόψει του εξ αναβολής αγώνα με το Λεβαδειακό στο ΟΑΚΑ, τα δεδομένα έχουν ανατραπεί τελείως. Ο Παναθηναϊκός προελαύνει στο πρωτάθλημα με ενίοτε καλές εμφανίσεις και νοοτροπία ομάδας, ενώ ο Ολυμπιακός έχει ανοίξει έναν ακόμα κύκλο εσωστρέφειας, αναζητώντας τα αίτια του κακού αγωνιστικού του προσώπου.

Κάποιοι μιλούν για θαύματα Φερεϊρα, για απροσδόκητες εκπλήξεις, για την «πόρνη μπάλα», για την χαμηλή ποιότητα ορισμένων παικτών του Ολυμπιακού, που «φορτώθηκε» συμβόλαια από σκάουτερς με «ιδιαίτερα» γούστα, μέχρι και για «παράγκες» διαιτησίας και ΕΠΟ που «υποσκάπτουν» την –όποια- αξιοπιστία απέμεινε στο Ελληνικό πρωτάθλημα.

Η πραγματικότητα όμως φαίνεται να είναι απλούστατη, και το παραμύθι να μην έχει δράκο.

Η κρίση, και το κυνηγητό των κυκλωμάτων του παρασκηνίου, εξασθένησαν την επιρροή των «περίεργων» του Ελληνικού ποδοσφαίρου, ενώ έδωσαν τη χαριστική βολή στην αξιοπιστία των οπαδικών αθλητικών εφημερίδων, που –δυστυχώς για τους εργαζόμενους τους- παρακμάζουν μέρα με τη μέρα, αναζητώντας καινούργιους «χορηγούς» και πελατεία μέσω του ίντερνετ.

Με λίγα λόγια, ο κόσμος αντιλήφθηκε πως, παρότι τα λόγια είναι όμορφα, και οι Τσάκες φέρνουν Άραβες φορτωμένους με λεφτά, η πραγματικότητα του ποδοσφαίρου εξελίσσεται αποκλειστικά και μόνο στο χορτάρι, με όρους ποδοσφαιρικής λογικής.

Ο Παναθηναϊκός από τη μία, μαζί με πολλές ομάδες της επαρχίας, ελλείψει ισχυρού επικοινωνιακού προσώπου, που συνήθως εξαρτάται ευθέως από την προσωπικότητα κάποιου προέδρου-αφεντικού, εστίασε την προσπάθεια του πάνω στη δουλειά του προπονητή. Μακριά από την παράλογη πίεση του παρελθόντος, που «έπνιγε», τη νηφάλια προσέγγιση των τακτικών επιλογών και της προσπάθειας των παικτών της ομάδας και του τεχνικού της επιτελείου, κατάφερε φέτος να λειτουργήσει ορθολογικά. Αποδεικνύοντας πως, ούτε μεταγραφές εκατομμυρίων χρειάζονται, ούτε ζάμπλουτοι επενδυτές με πούρα, ούτε παρασκήνιο, ούτε και μαγικά κόλπα βγαλμένα από το καπέλο, για να αποδώσει μια ποδοσφαιρική ομάδα στο γήπεδο θέαμα και αποτελέσματα. Χωρίς να ισχυριζόμαστε πως το επίπεδο είναι υψηλό, η προσπάθεια του Παναθηναϊκού και των μικρών της επαρχίας, στηρίζεται πάνω στις βασικές αρχές του αθλήματος και στη συγκέντρωση γύρω από υπαρκτό και συμβατό με την πραγματικότητα, όραμα

Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, με τον πανίσχυρο επικοινωνιακό του μηχανισμό στην πρώτη γραμμή επίθεσης, πάνω ακόμα και από όσα επιτάσσει η ποδοσφαιρική προσέγγιση, αυτοπαγιδεύτηκε στις υπερφίαλες δηλώσεις των παραγόντων του, πραγματοποιώντας μεταγραφές «για τα μάτια των φιλάθλων», παρακάμπτοντας τις πραγματικές ανάγκες ενίσχυσης του ρόστερ, που από την καλοκαιρινή προετοιμασία έβγαζαν μάτι. Έτσι, αναλώθηκε στην επικοινωνία των στόχων προς την κοινωνία, χωρίς να έχει ουσιαστικά δουλέψει βάση ενός ρεαλιστικού σχεδίου του προπονητή του, βρισκόμενος στη συνέχεια εκτεθειμένος από το αναμενόμενο ξεφούσκωμα της ομάδας. Η πίεση, οι παράλογες προσδοκίες των εφημερίδων και των οπαδών, η επαναφορά παλαιμάχων παραγόντων με νοοτροπίες άλλων εποχών, έχουν απομακρύνει τον Ολυμπιακό από το στόχο του, που είναι ο πρωταθλητισμός, και τον έχουν μετατρέψει σε μηχανισμό αναζήτησης εύκολων δικαιολογιών, για να καλυφθούν άλλα προβλήματα.

Εδώ λοιπόν διαπιστώσαμε, πως στην Ελλάδα, η ανάγκη της επικοινωνίας, και η λαχτάρα των φιλάθλων για ενημέρωση γύρω από την αγαπημένη τους ομάδα, έχουν τοποθετηθεί με προκλητικά λανθασμένο τρόπο, μέσα στο ποδοσφαιρικό σύστημα. Η ευθύνη φυσικά είναι πρώτα και κύρια των ίδιων των ομάδων, που αντί να εστιάσουν στην παραγωγή ποδοσφαίρου, και κουλτούρας αθλητικής αξίας, ασχολούνται με τη «βιτρίνα», χωρίς να ενδιαφέρονται πραγματικά να φέρουν κόσμο στο γήπεδο, με το θέαμα και την ομορφιά που μπορούν να προσφέρουν.

Ο λόγος που αυτού του είδους η επικοινωνία, διαδραματίζει εξέχοντα ρόλο στο Ελληνικό ποδόσφαιρο (σε αντίθεση με άλλες χώρες), είναι απλός. Είναι εύκολη, απλή, εξυπηρετεί πολλούς παράγοντες άσχετους με το άθλημα, που έχουν «άλλες επιδιώξεις», είναι μηχανισμός προβολής και διαφήμισης προσώπων και πραγμάτων σε ευρεία κλίμακα, αποτελεί τεράστιο μοχλό πίεσης και τέλος, έχει άμεσα αποτελέσματα.

 Έτσι, αποκρύπτεται τεχνητά η ανυπαρξία αληθινών υποδομών στις ποδοσφαιρικές ομάδες που προσθέτουν αξία και  χρειάζονται σοβαρές επενδύσεις, με μακροπρόθεσμη λογική και απόδοση. (γήπεδα, προπονητικές εγκαταστάσεις, σοβαρές ακαδημίες, δίκτυο σκάουτινγκ, σοβαρή χρηματοοικονομική διαχείριση βλ. uefa fair play κλπ)

Η επικοινωνία λοιπόν, τα λόγια και οι φρούδες ελπίδες, είναι απλώς το άλλοθι, όσων ΔΕΝ θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με το άθλημα, αλλά αναζητούν πρόσκαιρες και μερικές φορές «ύποπτες» χαρές και δόξες. Αυτό φυσικά, δεν ισχύει πάντοτε.

Όμως το ποδόσφαιρο που όλοι αγαπάμε, δεν έχει ανάγκη από «τελάληδες» για να πείσει για την ομορφιά του, όταν η πρώτη ύλη (διοίκηση, παίκτες, προπονητές, τακτικές, υποδομές) είναι κατάλληλη. Τα αποτελέσματα φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού μέσα στο γήπεδο και από τον πλέον αδαή. Το όμορφο παιχνίδι, είναι αυτοδιαφημιζόμενο. Είναι από μόνο του καλό.

Μεσάζοντες και «γνώστες», μισθοφόροι και διαμεσολαβητές, χρειάζονται, όταν το «εμπόρευμα» είτε είναι σκάρτο, είτε είναι άλλο από αυτό που κληθήκαμε να καταναλώσουμε. Και εκεί, χρειάζεται η προπαγάνδα, για να μην πιστεύουμε σε όσα βλέπουν τα μάτια μας, αλλά να σκαρφιζόμαστε «άλλα κόλπα» για να πιστέψουμε στο τέλος και οι ίδιοι πως ο γιαλός είναι στραβός.

Σήμερα, που ο φίλαθλος διαθέτει πρόσβαση σε όλα τα εξελιγμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα, είναι τουλάχιστον κουτό, να προσπαθείς να τον πείσεις για κάτι που ο ίδιος αντιλαμβάνεται μέσω της σύγκρισης, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του. Ενώ, αν προσπαθήσεις να «παίξεις» με τα δικά σου μέτρα και σταθμά, επενδύοντας μακροπρόθεσμα, είναι δεδομένο πως το κέρδος θα είναι πολλαπλάσιο, αλλά θα φτιάξεις και ένα κοινό πιο απαιτητικό, με γνώσεις και κουλτούρα, που θα πλαισιώνει κάθε μελλοντική σου δυνατότητα.