Η προσωποποίηση της ξεφτίλας

Μετά τα όσα έγιναν το Σάββατο στον τελικό του κυπέλου, σιχάθηκα το ποδόσφαιρο αλλά περισσότερο σιχάθηκα τον Ολυμπιακό και την ίδια την Ελλάδα και τα παράγωγα της

Ενώ μέχρι πρότινος έδειχνα μια ανοχή και μια κατανόηση γιατί δεν έχω προσωπικά με κανέναν φίλαθλο, αυτή τη φορά το στομάχι μου με πρόδωσε. Δεν άντεξα άλλο

Η αηδία που ένιωσα βλέποντας στην οθόνη ανάγλυφα και παραστατικά την κλοπή και την πουστιά από το ίδιο το χέρι του νομοθέτη (δηλαδή την ΕΠΟ που εκπροσωπεί το κράτος και διορίζει τους διαιτητές) καθώς επίσης και από τα εκτελεστικά όργανα της διαιτησίας, δεν περιγράφεται

Ζαλάδα, αναγούλα, αποστροφή, απέχθεια και μίσος είναι τα συναισθήματα μου

Δεν πρόκειται απλά για ένα αποτέλεσμα. Μια αναμέτρηση στο γήπεδο που εξελίχθηκε όπως εξελίχθηκε

Πρόκειται για την έμπρακτη απόδειξη του πως λειτουργεί το σύστημα στην Ελλάδα. Με κάθε λεπτομέρεια. Με ανατριχιαστική ακρίβεια

Από το ποδόσφαιρο μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς, ισχύει ο ίδιος "νόμος" της μαφίας--με άλλο πρόσωπο ανα περίσταση

Ο ίδιος "νόμος" ορίζει και  ποιοί διοικούν, ποιοί διαχειρίζονται και ποιοί προσπορούνται τα οφέλη (?) της παρα φύση λειτουργίας αυτού του κράτους-παράγκα, που εξευτελίζει με τη λειτουργία του κάθε ανθρώπινη και φίλαθλη αξιοπρέπεια

Δεν επιτρέπεται να κερδίζει ο καλύτερος, όσο και να προσπαθεί. Πάει και τέλος. Δεν επιτρέπεται να ανταμοίβεται ο αγαθός κόπος η τίμια προσπάθεια. Απαγορεύεται. Δε γίνεται να αφήνονται στην τύχη, ακόμα και τα παιχνίδια της χαράς. Δίδεται "λάθος μήνυμα" στην κοινωνία

Το αποτέλεσμα είναι καβατζωμένο και προδιαγεγραμμένο, όσο και αν -για λόγους μάρκετινγκ- παριστάνουν οι καρχαρίες ότι σέβονται και εκτιμούν κάποια πράγματα

Στη συγκεκριμένη περίπτωση βγήκε να κάνει δηλώσεις ο "μεγαλόψυχος" Αλ Καπόνε του Ολυμπιακού, με την υπεροψία  του εκ των προτέρων νικητή

Που να ξερε όμως ότι ακόμα και οι γνήσιοι φίλοι του Ολυμπιακού θα του γυρίσουν την πλάτη. Θα του ρίξουν χαστούκι με τη συμπεριφορά τους. Έτσουξε σίγουρα αυτό, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Είναι χοντρόπετσοι

Που πας ρε Μαρινάκη? Τι παριστάνεις? Ακόμα και ο Κόκκαλης ήταν πιο "ευαίσθητος" στον τρόπο που έκανε τη μπίζνα του. Με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ φυσικά

Τώρα κι εσένα θα σε κάνουν πέρα, ελέω Μελισσανίδη, του καινούργιου "αφεντικού". Του παιδιού της Ρηγίλης

Και του Σάλλα, του άλλου "αστέρα" της νέας Ελλάδας που αβαβά πήρε όλες τις τράπεζες με μια κίνηση.

Χαμπάρι δεν παίρνεις Μαρινάκη ότι ο Σαμαράς ροκανίζει την καρέκλα σου. Όπως κι εσύ ροκανίζεις τον εαυτό σου με την αλαζονεία και την αναισθησία σου. Αλλά εσύ είσαι αναλώσιμος και το ξέρεις. Είσαι μπροστινός. Τα λεφτά του πατέρα σου αυγατίζεις. Θα κάνεις το κομμάτι σου και θα αποχωρήσεις όταν έρθει η ώρα. Με σκάνδαλο ή χωρίς. Έτσι στο έχουν τάξει.

Με αυτή την ψυχολογία, πως να ανοίξεις τηλεόραση να θαυμάσεις το μπασκετικό Ολυμπιακό, που αν μη τι άλλο, έχει δείξει σιδερένια πυγμή, βασισμένος σε μια καινούργια ομάδα και έναν Έλληνα προπονητή?

Πως να χειροκροτήσεις την προσπάθεια των Αγγελόπουλων που κόντρα στον βρώμικο και ανήθικο σε κάθε επίπεδο Δημήτρη Γιαννακόπουλο έχουν κατακτήσει τα πάντα, παλικαρίσια και αντρίκεια, με παροιμιώδη επιμονή σε ένα τρόπο σκέψης? Σε ένα πιστεύω?

Νομίζουν μερικοί ότι είμαι αφελής που ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο

Όμως το ποδόσφαιρο αντικατοπτρίζει τα ήθη και τα έθιμα ενός πολιτικού και κοινωνικού πολιτισμού και πολλά περισσότερα. Είναι τρομερές οι ομοιότητες, τα πάθη και οι προσδοκίες, οι αναλογίες και οι παραλληλισμοί

Οι δικές μου προσωπικές προσδοκίες για μια ελάχιστη άμιλλα, έστω και για να περνάνε ένα-δυο βράδια ευχάριστα μπροστά στην οθόνη, διαψεύστηκαν δια παντός και αμετάκλητα το Σάββατο το βράδυ

Καιρός ήταν....

Παναθηναϊκός Vs Ολυμπιακός – Ποδόσφαιρο Vs Επικοινωνίας

Ασχέτως οπαδικών προτιμήσεων, τα συμπεράσματα που βγάζουμε από τη φετινή πορεία των δύο αιώνιων εχθρών είναι πολύ διδακτικά για όλους τους φιλάθλους ανεξαιρέτως.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε ως μεγάλο αουτσαϊντερ, χωρίς διοίκηση, χωρίς πωλήσεις εισιτηρίων διαρκείας, μέσα σε κλίμα καθολικής απαξίωσης, με γκρίνια και δυσοίωνες προοπτικές να μελαγχολούν τους φίλους τους.

Από την άλλη ο Ολυμπιακός ξεκίνησε ως το μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση κάθε εγχώριου τίτλου, προπονητή που συνέχιζε δεύτερη χρονιά, ισχυρή διοίκηση με διάθεση να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις για περισσότερο ανταγωνιστικές εμφανίσεις, κυρίως στην Ευρώπη. Μέσα σε κλίμα ευφορίας για «μεγάλα πράγματα», που θα έκαναν σκόνη κάθε αντίπαλο, και το Καραϊσκάκη γεμάτο από φίλους της ομάδας, σε φιλικά και επίσημους αγώνες.

Σήμερα, ενόψει του εξ αναβολής αγώνα με το Λεβαδειακό στο ΟΑΚΑ, τα δεδομένα έχουν ανατραπεί τελείως. Ο Παναθηναϊκός προελαύνει στο πρωτάθλημα με ενίοτε καλές εμφανίσεις και νοοτροπία ομάδας, ενώ ο Ολυμπιακός έχει ανοίξει έναν ακόμα κύκλο εσωστρέφειας, αναζητώντας τα αίτια του κακού αγωνιστικού του προσώπου.

Κάποιοι μιλούν για θαύματα Φερεϊρα, για απροσδόκητες εκπλήξεις, για την «πόρνη μπάλα», για την χαμηλή ποιότητα ορισμένων παικτών του Ολυμπιακού, που «φορτώθηκε» συμβόλαια από σκάουτερς με «ιδιαίτερα» γούστα, μέχρι και για «παράγκες» διαιτησίας και ΕΠΟ που «υποσκάπτουν» την –όποια- αξιοπιστία απέμεινε στο Ελληνικό πρωτάθλημα.

Η πραγματικότητα όμως φαίνεται να είναι απλούστατη, και το παραμύθι να μην έχει δράκο.

Η κρίση, και το κυνηγητό των κυκλωμάτων του παρασκηνίου, εξασθένησαν την επιρροή των «περίεργων» του Ελληνικού ποδοσφαίρου, ενώ έδωσαν τη χαριστική βολή στην αξιοπιστία των οπαδικών αθλητικών εφημερίδων, που –δυστυχώς για τους εργαζόμενους τους- παρακμάζουν μέρα με τη μέρα, αναζητώντας καινούργιους «χορηγούς» και πελατεία μέσω του ίντερνετ.

Με λίγα λόγια, ο κόσμος αντιλήφθηκε πως, παρότι τα λόγια είναι όμορφα, και οι Τσάκες φέρνουν Άραβες φορτωμένους με λεφτά, η πραγματικότητα του ποδοσφαίρου εξελίσσεται αποκλειστικά και μόνο στο χορτάρι, με όρους ποδοσφαιρικής λογικής.

Ο Παναθηναϊκός από τη μία, μαζί με πολλές ομάδες της επαρχίας, ελλείψει ισχυρού επικοινωνιακού προσώπου, που συνήθως εξαρτάται ευθέως από την προσωπικότητα κάποιου προέδρου-αφεντικού, εστίασε την προσπάθεια του πάνω στη δουλειά του προπονητή. Μακριά από την παράλογη πίεση του παρελθόντος, που «έπνιγε», τη νηφάλια προσέγγιση των τακτικών επιλογών και της προσπάθειας των παικτών της ομάδας και του τεχνικού της επιτελείου, κατάφερε φέτος να λειτουργήσει ορθολογικά. Αποδεικνύοντας πως, ούτε μεταγραφές εκατομμυρίων χρειάζονται, ούτε ζάμπλουτοι επενδυτές με πούρα, ούτε παρασκήνιο, ούτε και μαγικά κόλπα βγαλμένα από το καπέλο, για να αποδώσει μια ποδοσφαιρική ομάδα στο γήπεδο θέαμα και αποτελέσματα. Χωρίς να ισχυριζόμαστε πως το επίπεδο είναι υψηλό, η προσπάθεια του Παναθηναϊκού και των μικρών της επαρχίας, στηρίζεται πάνω στις βασικές αρχές του αθλήματος και στη συγκέντρωση γύρω από υπαρκτό και συμβατό με την πραγματικότητα, όραμα

Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, με τον πανίσχυρο επικοινωνιακό του μηχανισμό στην πρώτη γραμμή επίθεσης, πάνω ακόμα και από όσα επιτάσσει η ποδοσφαιρική προσέγγιση, αυτοπαγιδεύτηκε στις υπερφίαλες δηλώσεις των παραγόντων του, πραγματοποιώντας μεταγραφές «για τα μάτια των φιλάθλων», παρακάμπτοντας τις πραγματικές ανάγκες ενίσχυσης του ρόστερ, που από την καλοκαιρινή προετοιμασία έβγαζαν μάτι. Έτσι, αναλώθηκε στην επικοινωνία των στόχων προς την κοινωνία, χωρίς να έχει ουσιαστικά δουλέψει βάση ενός ρεαλιστικού σχεδίου του προπονητή του, βρισκόμενος στη συνέχεια εκτεθειμένος από το αναμενόμενο ξεφούσκωμα της ομάδας. Η πίεση, οι παράλογες προσδοκίες των εφημερίδων και των οπαδών, η επαναφορά παλαιμάχων παραγόντων με νοοτροπίες άλλων εποχών, έχουν απομακρύνει τον Ολυμπιακό από το στόχο του, που είναι ο πρωταθλητισμός, και τον έχουν μετατρέψει σε μηχανισμό αναζήτησης εύκολων δικαιολογιών, για να καλυφθούν άλλα προβλήματα.

Εδώ λοιπόν διαπιστώσαμε, πως στην Ελλάδα, η ανάγκη της επικοινωνίας, και η λαχτάρα των φιλάθλων για ενημέρωση γύρω από την αγαπημένη τους ομάδα, έχουν τοποθετηθεί με προκλητικά λανθασμένο τρόπο, μέσα στο ποδοσφαιρικό σύστημα. Η ευθύνη φυσικά είναι πρώτα και κύρια των ίδιων των ομάδων, που αντί να εστιάσουν στην παραγωγή ποδοσφαίρου, και κουλτούρας αθλητικής αξίας, ασχολούνται με τη «βιτρίνα», χωρίς να ενδιαφέρονται πραγματικά να φέρουν κόσμο στο γήπεδο, με το θέαμα και την ομορφιά που μπορούν να προσφέρουν.

Ο λόγος που αυτού του είδους η επικοινωνία, διαδραματίζει εξέχοντα ρόλο στο Ελληνικό ποδόσφαιρο (σε αντίθεση με άλλες χώρες), είναι απλός. Είναι εύκολη, απλή, εξυπηρετεί πολλούς παράγοντες άσχετους με το άθλημα, που έχουν «άλλες επιδιώξεις», είναι μηχανισμός προβολής και διαφήμισης προσώπων και πραγμάτων σε ευρεία κλίμακα, αποτελεί τεράστιο μοχλό πίεσης και τέλος, έχει άμεσα αποτελέσματα.

 Έτσι, αποκρύπτεται τεχνητά η ανυπαρξία αληθινών υποδομών στις ποδοσφαιρικές ομάδες που προσθέτουν αξία και  χρειάζονται σοβαρές επενδύσεις, με μακροπρόθεσμη λογική και απόδοση. (γήπεδα, προπονητικές εγκαταστάσεις, σοβαρές ακαδημίες, δίκτυο σκάουτινγκ, σοβαρή χρηματοοικονομική διαχείριση βλ. uefa fair play κλπ)

Η επικοινωνία λοιπόν, τα λόγια και οι φρούδες ελπίδες, είναι απλώς το άλλοθι, όσων ΔΕΝ θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με το άθλημα, αλλά αναζητούν πρόσκαιρες και μερικές φορές «ύποπτες» χαρές και δόξες. Αυτό φυσικά, δεν ισχύει πάντοτε.

Όμως το ποδόσφαιρο που όλοι αγαπάμε, δεν έχει ανάγκη από «τελάληδες» για να πείσει για την ομορφιά του, όταν η πρώτη ύλη (διοίκηση, παίκτες, προπονητές, τακτικές, υποδομές) είναι κατάλληλη. Τα αποτελέσματα φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού μέσα στο γήπεδο και από τον πλέον αδαή. Το όμορφο παιχνίδι, είναι αυτοδιαφημιζόμενο. Είναι από μόνο του καλό.

Μεσάζοντες και «γνώστες», μισθοφόροι και διαμεσολαβητές, χρειάζονται, όταν το «εμπόρευμα» είτε είναι σκάρτο, είτε είναι άλλο από αυτό που κληθήκαμε να καταναλώσουμε. Και εκεί, χρειάζεται η προπαγάνδα, για να μην πιστεύουμε σε όσα βλέπουν τα μάτια μας, αλλά να σκαρφιζόμαστε «άλλα κόλπα» για να πιστέψουμε στο τέλος και οι ίδιοι πως ο γιαλός είναι στραβός.

Σήμερα, που ο φίλαθλος διαθέτει πρόσβαση σε όλα τα εξελιγμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα, είναι τουλάχιστον κουτό, να προσπαθείς να τον πείσεις για κάτι που ο ίδιος αντιλαμβάνεται μέσω της σύγκρισης, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του. Ενώ, αν προσπαθήσεις να «παίξεις» με τα δικά σου μέτρα και σταθμά, επενδύοντας μακροπρόθεσμα, είναι δεδομένο πως το κέρδος θα είναι πολλαπλάσιο, αλλά θα φτιάξεις και ένα κοινό πιο απαιτητικό, με γνώσεις και κουλτούρα, που θα πλαισιώνει κάθε μελλοντική σου δυνατότητα. 

Ποδόσφαιρο και πολιτική-μια παρεξηγημένη σχέση

Αναδημοσιεύω το κείμενο μου, από την ιστοσελίδα overlap.gr: http://www.overlap.gr/?p=11887

Είναι γνωστό στην Ελλάδα ότι η πολιτική σκέψη, έχει υποκατασταθεί από την πελατειακή εξάρτηση σε κάθε τομέα της ζωής μας. Αποδείχτηκε περίτρανα με το σκάνδαλο των στημένων αγώνων ότι και στο ποδόσφαιρο έχει παίξει σημαντικό ρόλο. Από την άλλη μεριά, οι νίκες της εθνικής μας ομάδας, αλλά και διάφορων συλλόγων, έγιναν οχήματα μεταφοράς πολιτικών μηνυμάτων προς πάσα κατεύθυνση. Αυτό ίσως να σημαίνει, ότι τελικά οι δύο χώροι, έχουν περισσότερα κοινά, παρά αντιθέσεις.

Δεν αναφερόμαστε φυσικά στη διοίκηση του ποδοσφαίρου, που υπάγεται στο υπουργείο Πολιτισμού. Από μόνο του αυτό το ζήτημα είναι εντελώς ξεχωριστό. Το θέμα που μας ενδιαφέρει, είναι ότι οι νίκες, οι ήττες, οι διεκδικήσεις και η συμπεριφορά του κάθε χώρου (ποδοσφαίρου και πολιτικής) αποδεικνύουν πως τα αντανακλαστικά του Ελληνικού λαού «ερεθίζονται» με τον ίδιο τρόπο.

Η μάχη του αδύνατου ενάντια στον ισχυρό. Η μάχη του κοινωνικά δίκαιου απέναντι στο οικονομικά τυραννικό. Η πρωτεύουσα απέναντι στην περιφέρεια. Οι ανισότητες, που στο χορτάρι ή μπροστά στην κάλπη «επιβάλλεται» να εξισωθούν, βορά στα μάτια του φιλοθεάμονος κοινού. Και η τελική «κάθαρση» όπως έλεγαν τον επίλογο των αρχαίων δραμάτων, που πάντοτε αποκαθιστά τις σχέσεις μεταξύ των αντιμαχόμενων, «δίνοντας την απάντηση». Άλλοτε θετική (όπως πανηγυρίσαμε στη νίκη του Ολυμπιακού) και άλλοτε αρνητική (όπως συνέβη με το Μνημόνιο και το ΔΝΤ).

Μπορεί σε πρώτη ανάγνωση να φαίνεται παράξενο, να συγκρίνονται δυο διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Το «διασκεδαστικό» ποδόσφαιρο και η «στενάχωρη» πολιτική. Όμως τα αιτήματα και οι προσδοκίες, είναι παρόμοια. Και μέχρι πρότινος βασίστηκαν (καλώς ή κακώς) σε διάφορες εσφαλμένες, κατά τη γνώμη μας, παραδοχές.

Στην πολιτική σκηνή, όλοι μας έλεγαν πως οι Έλληνες, αξίζουμε να περνάμε ζωή και κότα, χωρίς να έχουμε τακτοποιήσει σωστά τα «του οίκου μας», μόνο και μόνο επειδή «δώσαμε τα φώτα μας στην Ευρώπη» ή γιατί είμαστε λαός ικανότατος, ευρηματικός, με μια μοναδική κουλτούρα. Στο ποδόσφαιρο, ζητούσαμε από τις ομάδες μας, να «βγάλουν μάτια» στα Ευρωπαϊκά παιχνίδια με ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, θεαματικές επιθετικές ενέργειες, φαντεζί μεταγραφές που «θα μας ανεβάσουν επίπεδο». Ποιο ήταν το αποτέλεσμα μέχρι σήμερα?

Αποσπασματικές και εφήμερες «νίκες», τόσο για την πατρίδα όσο και για το Ελληνικό ποδόσφαιρο μέσα σε ένα –γενικά- γκρίζο περιβάλλον, που τελικά ήταν μαύρο και άραχνο, για όσο στηριζόταν σε ψέματα, ευχολόγια και αυταπάτες (για παράδειγμα «Πύρρειες» διπλωματικές νίκες ή εκτός έδρας «διπλά» που στην επανάληψη γίνονταν συντριβές).

Για καλή μας τύχη, οι Έλληνες θεοί μας έδωσαν την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε την πραγματικότητα, προτού καταστραφούμε ολοσχερώς. Η φετινή πρόκριση της εθνικής Ελλάδος, οι επιτυχίες Ολυμπιακού και ΠΑΟΚ, προήλθαν από την στόχευση σε ένα ορθολογικό, δουλεμένο, αξιόπιστο και ρεαλιστικό πλάνο, που έδωσε τη δυνατότητα στους ποδοσφαιριστές, να ανταποκριθούν σωστά σε ρόλους που μπορούν να ανταπεξέλθουν. Με λίγα λόγια, η πίστη ότι «αυτά μπορούμε, έτσι θα προσπαθήσουμε», απελευθέρωσε το ποδόσφαιρο μας, από ουτοπικές εμμονές, χαρίζοντας μας τη δόξα, μέσα από όραμα συμβατό με τις ιδιαιτερότητες μας. Μέσα από σκληρή δουλειά, λογική και αξιοπρέπεια. Όχι μόνο στα λόγια και στις εφημερίδες, αλλά στα έργα και τις πράξεις. Και ήρθε φυσιολογικά, χωρίς παρατράγουδα, με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει σε κάθε πολιτισμένη χώρα, εδώ και χρόνια.

Δεν πρέπει να μένουμε έκπληκτοι και αποσβολωμένοι, μπροστά στις «αναπάντεχες και ηρωικές επιτυχίες». Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε επιπόλαια και επιφανειακά. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τους λαοπλάνους κάθε χώρου, που φουσκώνουν τα μυαλά και τις καρδιές των απλών ανθρώπων, για να καρπώνονται οι ίδιοι τα οφέλη.

Όσο κι αν φαίνεται παράξενο σε μερικούς, υπάρχει συνταγή επιτυχίας, και είναι κοινή τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στην πολιτική. Η συνταγή αυτή, συμβαδίζει με την απλή, κοινή λογική, και τίποτα περισσότερο.

Παρότι σήμερα, φαίνεται να επικρατεί η απαισιοδοξία και η μιζέρια, τα πάντα ξεκινούν από τη σωστή «ανάγνωση» του υλικού που έχει στη διάθεση του ο κάθε Πρωθυπουργός ή ο κάθε τεχνικός ποδοσφαίρου. Όπως δε γίνεται να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη η χώρα μας σε «Γερμανία», όσο και να το ευχόμαστε ή να το απαιτούν επιτακτικά οι εταίροι μας, έτσι δεν είναι δυνατόν, μέσα σε μια σεζόν, να μεταμορφωθεί ο Παναθηναϊκός σε Ρεάλ Μαδρίτης. Όσοι Άραβες και να επενδύσουν στην ομάδα. Όσα πακέτα βοήθειας να πάρουμε και όσες μεταρρυθμίσεις να ψηφιστούν με τραγικό κόστος για τον πολίτη. Δεν υπάρχει πριγκίπισσα να φιλήσει το βάτραχο, στην αληθινή ζωή. Τίποτα δε μας έχει χαριστεί. Τίποτα δε χαρίζεται.

Τα πάντα όμως κερδίζονται. Και στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική.

Μέσα από τη διαχρονική προσήλωση, σε λογικά και μελετημένα μοντέλα, την πίστη στις πραγματικές μας δυνατότητες, το ρεαλισμό και την αλήθεια, και πάνω απ όλα, στη σκληρή δουλειά. Δηλαδή με εργαλεία που διαθέτουν οι πολιτισμένες κοινωνίες (και ομάδες) που θέλουν να εξελιχθούν και να παράγουν πορείες και επιτυχίες αντίστοιχες με τις προσπάθειες τους.

Πόσο ακόμα θα αγνοούμε αυτή την απλή διαπίστωση?