Μόνοι μας να ζητήσουμε έξοδο από το Ευρώ

Αν ήταν μάγκας ο Σαμαράς και ήθελε να αφήσει τη στάμπα του στην ιστορία, θα πήγαινε στον Ομπάμα και θα του έλεγε ξεκάθαρα: "Θα βγώ από το Ευρώ την τάδε του μηνός και θέλω τη στήριξη σου"

Αυτό θα ήταν πολιτικά ξεκάθαρη και εθνικά εύρωστη πρόταση στον πλανητάρχη.

Μιλάμε όμως για Σαμαρά, για Βενιζέλο, για Κουβέλη, για Τσίπρα, για Καμμένο, για Χρυσή Αυγή.

Μιλάμε δηλαδή ότι έχουμε πιάσει όλες τις γωνίες, ώστε από πουθενά να μη μας ξεφύγει η....μεταρρύθμιση

Έχουμε πιάσει κάθε πιθανότητα, κάθε ενδεχόμενο, κάθε σκέψη και λόγο που κυκλοφορεί στην Ελληνική κοινωνία, ώστε να τη μαντρώσουμε στα δικά μας τα καλούπια.

Και τελικά η κονόμα, η μάσα, το μπαγιόκο, το χρήμα και η ρεμούλα, να παίζεται μια ζωή στο δικό μας γήπεδο. Το πατριωτικό.

Και τελικά τίποτα να μην αλλάξει "που δε συμφέρει" όσους πραγματικά κυβερνούν τον τόπο.

Τις ντόπιες επιχειρηματικές ελίτ, με τους εκτελεστικούς τους βραχίονες εντός του κράτους και τη μεγάλη γραφειοκρατία της διαπλοκής από την κεντρική κυβέρνηση μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση.

Αν υπήρχε Αριστερά σε αυτό τον τόπο (αληθινή αριστερά, όχι ξεφτιλισμένοι, έξαλλοι, περιθωριακοί και μουσειακά είδη) τότε κάθε μέρα θα διοργάνωνε πορείες, κοινωνικές δράσεις ενημέρωσης και πανελλαδικές απεργίες, ώστε να περάσουν οι μεταρρυθμίσεις της κάθε Τροϊκα.

Και να σπάσουν τα καρτέλ στα τρόφιμα, να σπάσουν τα καρτέλ στην ενέργεια, να σπάσουν τα καρτέλ στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, να σπάσουν οι μαφίες που νέμονται τα Ευρωπαϊκά κονδύλια "για την ανάπτυξη", να πάνε στο διάολο οι πολιτικοί που παίζουν τις κουμπάρες με το χειρότερο μεταπολιτευτικό κατεστημένο.

Αν υπήρχε Δεξιά σε αυτό τον τόπο (αληθινή δεξιά, όχι μαθουσάλες με οξυγόνο στη μύτη, χουντικοί, φασίστες και παρακρατικά κατακάθια) τότε θα απαιτούσε από τον Στουρνάρα ένα εθνικό σχέδιο οικονομικής αναδιάρθρωσης με εθελουσία αποχώρηση της Ελλάδας από το Ευρώ για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μέχρις ώτου πάρει μπρός η μηχανή των εξαγωγών.

Γιατί δε γίνεται αλλιώς

Αριστερά και Δεξιά θα πρέπει να υπηρετούν την πατρίδα μας. Την Ελλάδα

Αυτή τη στιγμή ο λαός βομβαρδίζεται από τοξική πληροφόρηση και αδιέξοδες πολιτικές ώστε να εξωθηθεί σε ακραίες συμπεριφορές

Τα πειράματα και τα κοινωνικά Νταχάου, τα εφαρμόζουν οι Ελληνικές κυβερνήσεις και όχι τα Μνημόνια και οι Τροϊκανοί.

Οι Ελληνικές κυβερνήσεις διατάζουν με σιδερένιο χέρι, να μη βάλουμε πετρέλαιο στους καυστήρες, να φορολογηθούμε (μισθωτοί και συνταξιούχοι) μέχρι εξαφανίσεως, να ξεπουλήσουμε τα σπίτια μας για να μην έχουν κόκκινα δάνεια οι τράπεζες, να δηλώσουμε όλα μας τα προσωπικά δεδομένα και κεκτημένα στο βωμό της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής.

Οι Ελληνικές κυβερνήσεις αλλάζουν και μεταλλάσονται σαν τον χαμαιλέοντα για να συνεχίσουν το ίδιο μονότονο βιολί της εξουσίας, που έχει μόνο ένα στόχο.

Την πάση θυσία ακύρωση κάθε αλλαγής που θα δώσει στην κοινωνία τα απαραίτητα εργαλεία ωρίμανσης και εξέλιξης της, προς πάσα κατεύθυνση. Η Ελληνική κοινωνία είναι ώριμη και έτοιμη να προχωρήσει μπροστά. Και αυτό για να γίνει χρειάζεται εμβάθυνση της δημοκρατίας και ανανέωση των θεσμών, υπέρ των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών.

Η λιτότητα, είναι λιτότητα του πνεύματος όσων σκέφτονται ανάποδα για τους δικούς τους ιδιοτελείς σκοπούς. Καμμία λιτότητα ποτέ δε φέρνει αποτελέσματα, όταν υπάρχει αναξιοποίητο δυναμικό σε μια οικονομία. Όπως η Ελληνική οικονομία.

Θέλουν επίσης, τον πάση θυσία έλεγχο, κάθε καινούργιας τάσης και εξέλιξης στην πολιτική σκηνή, μέσα από την απορρόφηση κάθε αντίδρασης (που υγιώς δημιουργείται απέναντι στην αντιλαϊκή λαίλαπα)  από πολιτικά πρόσωπα του παλιού καθεστώτος, που δήθεν ευαγγελίζονται "νέα σχήματα στην κεντροαριστερά", "νέους συνασπισμούς στην κεντροδεξιά" και ένα σωρό αρλούμπες

Και τελικά σου δείχνουν το δίλημμα. Είτε θα ψηφίσεις εμάς και πάλι. Είτε θα πέσεις στα χέρια της Χρυσής Αυγής από τη μία και των Έξαλλων Αριστερών από την άλλη. Δηλαδή με λίγα λόγια δείχνουν τον εαυτό τους ως το μόνο εγγυητή της δημοκρατικής ομαλότητας. Πράγμα που είναι καταφανώς ψέμα.

Ο Ελληνικός λαός αντέχει και ανθίσταται απέναντι σε αυτή την κατάσταση που περιέγραψα πιο πάνω, γιατί πολύ απλά, έχει ζήσει 40 χρόνια σε ειρήνη, δημοκρατία, περιβάλλον συνεχούς προόδου, γειτνίαση με την πολιτισμένη Ευρώπη, εργασία και ευημερία και ΔΕ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ούτε στον Εμφύλιο, ούτε στον Εθνικό Διχασμό.

Ο Ελληνικός λαός αντέχει και ανθίσταται διότι γνωρίζει πολύ καλά, πως τα κατεστημένα σχήματα καταρρέουν το ένα μετά το άλλο, από την έκθεση τους απέναντι στον επείγοντα και πιεστικό ορίζοντα των αναγκαίων αλλαγών που η Ελλάδα οφείλει να κάνει για να μείνει εντός Ευρώπης.

Προς την κατεύθυνση αυτών των αλλαγών, ενός εθνικού σχεδίου οικονομικής αναδιάρθρωσης που μόνοι μας και με βάση τις δικές μας εκτιμήσεις θα έπρεπε να παρουσιάσουμε, θα έπρεπε να πάμε στον Ομπάμα να του ζητήσουμε στήριξη για το διάστημα που θα θέσουμε την Ελλάδα εκτός ευρώ.

Εκτός νομίσματος δηλαδή (και όχι εκτός ευρωζώνης) που μας εμποδίζει να αποκτήσουμε την αναγκαία ευελιξία, ώστε να σχεδιάσουμε τον 20σαετή δρόμο της πατρίδας, προς την ανάκαμψη, με τα δικά μας μέσα και τις δικές μας δυνατότητες.

Η οικειοθελής έξοδος από το Ευρώ, είναι η πρόταση που θα εξυπηρετήσει όλες τις πλευρές και θα προκύψει επίσης κατόπιν συμφωνίας με τους εταίρους μας, αντί για κουρέματα και αναδιάρθωση χρέους και δανεισμό της χώρας στο διηνεκές.

Η οικειοθελής έξοδος από το Ευρωπαϊκό Ευρώ θα συμφωνηθεί με βάση προκαθορισμένη υποτίμηση του Ελληνικού ευρώ, ανάλογη ως ποσοστό με το κούρεμα (που ούτως η άλλως θα προκύψει, ώστε να μην αποσταθεροποιηθεί εντελώς όλο το οικονομικό σύστημα της Ευρώπης)

Η οικειοθελής έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ θα πρέπει να κρατήσει τόσα χρόνια, όσα θα κριθεί απαραίτητο από τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας, με βάση το εθνικό σχέδιο οικονομικής αναδιάρθρωσης, προκειμένου η Ελλάδα να προσανατολιστεί σε πολιτική εξαγωγών, άρα εγχώριες παραγωγικές επενδύσεις στον πρωτογενή τομέα (αγροτική ανάπτυξη, μεταλλεύματα, κτηνοτροφία, παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ κλπ)  και από την άλλη μεριά σε στρατηγική εμπορικού ανταγωνισμού στον τριτογενή τομέα (ειδικά τον τουρισμό) με χαμηλές τιμές και επιθετικό μάρκετινγκ.

Δυστυχώς αυτή τη στιγμή, διυλίζουν τον κώνωπα και τίποτα δεν αλλάζει απο Ελληνικά χέρια

Η Οθωμανική νοοτροπία της υποτέλειας, συνεχίζει να διατρέχει κάθε απόπειρα για ουσιαστικό μετασχηματισμό της Ελληνικής κοινωνίας.

Όμως είναι ένας αγώνας που συνεχίζεται και θα συνεχίζεται, όσον υπάρχουν Έλληνες που βάζουν τον πήχη ψηλότερα.

Ξεκάθαρο μήνυμα

Δημοσιεύω το κείμενο παρέμβαση που έστειλα στην ιστοσελίδα Μεταρρύθμιση

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις τελευταίες εκλογές, που ακολούθησαν κάποιες προηγούμενες εκλογές, που ακολούθησαν τη δια στόματος του Πρωθυπουργού της χώρας ένταξη μας στα Μνημόνια. Αυτά τα Μνημόνια που μεταξύ των άλλων αποκάλυψαν πολλές αλήθειες και πολλούς ψεύτες.

Σήμερα μεσούσης της τρομερής Ελληνικής μας κρίσης, βομβαρδιζόμαστε από διλήμματα περί δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών που θα γεμίσουν τα κενά μας. Τα δημοσκοπικά κενά, εννοείται. Όχι τα πραγματικά, τα καίρια και επείγοντα. Τα θεωρητικά κενά και τις ιδεολογικές αναζητήσεις ορισμένων.

Αυτοί μας θέτουν επιτακτικά τα ερωτήματα: Χρειάζεται ή δε χρειάζεται η νέα κεντροαριστερά; Χρειάζονται ή δε χρειάζονται πρωτοβουλίες από τα έμπειρα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ; Χρειάζονται η δε χρειάζονται «καινούργιες» πολιτικές «ενάντια στην παρατεταμένη λιτότητα»;

Και το γαϊτανάκι της ομφαλοσκόπησης καλά κρατεί. «Ναι χρειάζονται καινούργιες πολιτικές, αλλά μόνο εμείς μπορούμε να τις φτιάξουμε» μας λένε. Άλλοτε με το πρόσωπο του «υγιούς προβληματισμού» και άλλοτε με τη μορφή της «καταγγελίας». Δεν έχει διαφορά. Τα αδιέξοδα παραμένουν. Η κρίση δε φεύγει με ευχολόγια. Η λιτότητα είναι εδώ για πέμπτο χρόνο και αμόλα καλούμπα.

Που βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα βρίσκεται στο μήνυμα.

Στο τι πραγματικά θέλουμε να πούμε και τι τελικά λέμε. Στο τι πραγματικά σκεφτόμαστε για το μέλλον και πως τελικά το σχεδιάζουμε αυτό το μέλλον. Στο τι πραγματικά χρειάζεται να κάνει η Ελλάδα για να ελέγχει η ίδια τη μοίρα της και το τι τελικά λέμε πως «είναι απαραίτητο να γίνει». Και με ποιους -συμπληρώνω εγώ.

Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο αν θέλουμε να μας ακούσει η κοινωνία. Το μήνυμα πρέπει να αφορά την καρδιά του προβλήματος και όχι τις φιλοδοξίες πολιτικής αποκατάστασης των περιθωριοποιημένων και των νοσταλγών της δόξας του παρελθόντος. Η καρδιά του προβλήματος είναι ότι το βάρος της προσαρμογής το έχουν επωμιστεί οι φτωχοί Έλληνες. Κάτι που είναι καταφανώς άδικο και προκλητικό.

Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρα «Στροφή Αριστερά». Και το μήνυμα οφείλει να ακουμπά στις ψυχές της πλειοψηφίας των πολιτών. Των μικρών, αδύναμων και απροστάτευτων απέναντι στη λαίλαπα της κρίσης, πολιτών. Αυτών που δεν έχουν «προσβάσεις» στο σύστημα. Αυτών που «δεν τα έφαγαν μαζί» με όσους παρήκμασαν. Αυτών που δεν έχουν διλήμματα ανάμεσα στην «κεντροαριστερά» και την «κεντροδεξιά», αλλά ανάμεσα στην επιβίωση και τον αφανισμό.

Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο αν επιδίωξη μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο και την πατρίδα μας. Για να αλλάξει τροχιά η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα την επανίδρυση του γνήσιου λαϊκού κινήματος, με στόχο την αντίσταση και τον ριζοσπαστισμό. Αντίσταση στη σκληροτράχηλη δεξιά επέλαση, που με διάφορους τρόπους διαποτίζει τη δημόσια ζωή. Τη δύσκολη καθημερινότητα των πολλών και τα «φιλελεύθερα» σχέδια των λίγων. Που είναι οι ίδιοι με χτες. Που εκπροσωπούνται από τους ίδιους που τους εκπροσωπούσαν και χτες. Που διαφημίζονται από τα ίδια μέσα μαζικής ενημέρωσης που διαφημίζονταν και χτες

Που μας ρωτούν -δήθεν από αγωνία- αν θέλουμε ένα καινούργιο πολιτικό «χώρο» για να καλύψει το κενό μας. «Χώρο» μοντέρνο και σύγχρονο. Τάχα μου βγαλμένο από τις λαϊκές απαιτήσεις κι επείγουσες περιστάσεις. Κι αυτό όμως φτιαγμένο με υλικά βγαλμένα από το χτες. Κι αυτό στελεχωμένο με ανθρώπους από το χτες. Ώστε αυτοί οι λίγοι, να ελέγχουν προς τα πού θα πάει και ο καινούργιος πολιτικός «χώρος». Προς τα πού θα φυσήξει ο άνεμος των δημοσκοπήσεων, ώστε καιροσκοπικά να καρπωθούν τα οφέλη. Και να επαναλάβουν τα ίδια λάθη που έκαναν και χτες.

Είναι ώρα να πάρουμε τα ηθικά και πνευματικά μας όπλα και να στρατευτούμε σε ένα δίκαιο αγώνα. Στο όραμα και το δρόμο της λαϊκής δημοκρατικής παράταξης. Στις επάλξεις της αληθινής, της γνήσιας Αριστεράς για μια Ελλάδα ανοιχτή στην πρόοδο. Μέσα από τη μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους των δημοσίων και ιδιωτικών πολιτικών. Έτσι ώστε οι Έλληνες να ανακτήσουμε την υπερηφάνεια που χάσαμε αυτά τα χρόνια της στυγνής επίθεσης από τον οικονομικό και πολιτικοκοινωνικό πατερναλισμό. Που περιθωριοποίησε τη μεσαία τάξη και εξαθλίωσε τους ασθενέστερους συμπολίτες μας.

Χρειαζόμαστε ορμή. Χρειαζόμαστε οργάνωση με νέα αντίληψη. Χρειαζόμαστε συμμετοχή των πολλών μέσα από ανοιχτές διαδικασίες. Χρειαζόμαστε τις νέες τεχνολογίες για να καλύψουμε κάθε γωνιά της χώρα και κάθε φωνή που ζητά την ανανέωση. Χρειαζόμαστε συντονισμό και καθαρά αιτήματα. Χρειαζόμαστε προτάσεις και συγκεκριμένες λύσεις. Χρειαζόμαστε –επιτέλους- τη βάση της πυραμίδας και όχι την κορυφή της. Χρειαζόμαστε συνεργασία και αλληλεγγύη -όχι ανταγωνισμό και αντιπαλότητα.

Στη θέση των τοπικών επιτροπών, τα κοινωνικά δίκτυα. Στη θέση των κομματικών μηχανισμών διαδικτυακές πλατφόρμες επικοινωνίας. Στη θέση της γραφειοκρατίας, ανοιχτή πρόσβαση στη δεξαμενή των θέσεων και των αρχών μας. Στη θέση των «εργατοπατέρων», απευθείας η νέα παραγωγική τάξη που αναζητά διεξόδους και έκφραση. Που εκλέγει και εκλέγεται μέσα από κριτική σκέψη και ανοιχτό διάλογο. Που τολμά και διεκδικεί όσα δικαιούται, με τους αγώνες και τον αυθορμητισμό της. Που δεν πατρονάρεται, δεν καπελώνεται και δεν φιμώνεται. Που δεν εντάσσεται σε καλούπια διαπλοκής και ανταλλαγμάτων.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο λοιπόν. Ρήξη με το παρελθόν γιατί αξίζουμε ένα καλύτερο μέλλον. Ο μόνος τρόπος να το πετύχουμε είναι να πούμε την αλήθεια στην κοινωνία. Και η αλήθεια είναι πως ο τόπος στενάζει από ανέχεια και κάποιοι ακόμα τρώνε παντεσπάνι. Και θέλουν και αύριο να τρώνε παντεσπάνι, ερήμην των Ελλήνων.

Ήρθε η ώρα να αλλάξει αυτό. Ήρθε η ώρα να διαχειριστούμε εμείς την τύχη μας. Ήρθε η ώρα να φτιάξουμε μια μεγάλη Αριστερά που θα εγγυηθεί «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία». Μια Αριστερά του λαού, όχι των «εκπροσώπων του λαού».

Η Αριστερά είμαστε εμείς. Ας αλλάξουμε τον κόσμο λοιπόν. Ας αλλάξουμε την Ελλάδα.

Το πρόβλημα δεν είναι προς τα που θα στρίψεις το τιμόνι

Το πρόβλημα δεν είναι προς τα που θα στρίψεις το τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας

Δηλαδή αν θα πάμε το καράβι αριστερά, στο αριστερό λιμάνι με τις αριστερές υποδομές

Η αν θα πάμε το καράβι δεξιά, στο δεξιό λιμάνι με τις δεξιές υποδομές

Αυτά τα διλήμματα - τα ψευτοδιλήμματα επί των οποίων αναλωνόμαστε κατόπιν προτροπής των εγκληματικά αποπροσανατολιστικών ΜΜΕ, είναι η παγίδα της δημοκρατίας μας

Από την οποία παγίδα για να γλιτώσουμε, πρέπει να εστιάσουμε στην ουσία των προβλημάτων που έχουμε στην Ελλάδα

Η ουσία των προβλημάτων που έχουμε στην Ελλάδα είναι απλή

Ζούμε σε μια χώρα διεφθαρμένη, με έναν κοινωνικό ιστό διαλυμένο από τη δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς

Ζούμε σε μια χώρα που ουδεμία υπόθεση διεκπεραιώνεται μέσω της best practice λογικής, έτσι όπως grosso modo έχει επικρατήσει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης

Ζούμε σε μια χώρα που τα ΜΜΕ έχουν το ρόλο που έχει το Χόλλυγουντ για την Αμερική και τους Αμερικάνους. Την παραγωγή μιας πειστικής εικονικής πραγματικότητας. Τη ζωή μεσα σε ένα φαντασιακό περιβάλλον. Την ταύτιση της επιθυμίας με την ασαφή και ευτυχισμένη αυταπάτη

Τόσο απλά είναι τα προβλήματα μας

Θα πω ένα παράδειγμα που συνθέτει και τα τρία αυτά προβλήματα και θα καταλάβετε τι εννοώ

Το Μετρό της Αθήνας. 

Πάμε να δούμε αναλυτικά λοιπόν:

Διεφθαρμένη χώρα: Για την κατασκευή του έργου Μετρό δαπανήθηκαν πολλά δισεκατομμύρια τα οποία υποννοείται ότι δεν τα διαχειρίστηκαν όπως έπρεπε οι αρμόδιοι. Με αποτέλεσμα ενώ είχε προϋπολογιστεί ότι θα έφθαναν για να κατασκευαστούν πχ 10 σταθμοί, τελικά κατασκευάστηκαν 5 σταθμοί μόνο. Από την άλλη, ενώ στο κόστος κάθε σταθμού είχε υπολογιστεί με βάση καθημερινή κίνηση, ότι θα συμπεριλαμβανόταν φύλαξη, καθαρισμός και συντήρηση και έγιναν οι αντίστοιχες προβλέψεις για τις θέσεις προσωπικού, οι προσλήψεις έγιναν με τη μέθοδο του διορισμού από πολιτικούς, και έτσι τελικά βρέθηκαν υπεράριθμοι υπάλληλοι, συσσωρεύοντας ζημιές στη διαχείριση. Οι πρώτες περικοπές όμως, δεν έπληξαν αυτούς που διορίστηκαν, αλλά τα κόστη φύλαξης και καθαριότητας που είχαν προϋπολογιστεί στο αρχικό budget της διαχείρισης! Αποτέλεσμα  της διαφθοράς στο παράδειγμα μας είναι το οικονομικό κόστος του επιπλέον δανεισμού για να αποπερατωθεί το έργο. Από την άλλη μεριά επειδή οι σταθμοί δε συντηρούνται, απαξιώνονται ως κοινωνικό αποτέλεσμα (βρωμιά, άστεγοι, κακή καθημερινότητα κλπ) με αποτέλεσμα τις αντιδράσεις των πελατών του Μετρό που πληρώνουν μεγάλο εισιτήριο για χαμηλό επίπεδο υπηρεσιών

Παράλογη διαχείριση (κόντρα στα best practice): Σε όλη την Ευρώπη υπάρχουν μπάρες δίπλα στα ακυρωτικά μηχανήματα. Έτσι, εάν δεν ακυρώσεις το εισιτήριο που αγόρασες, δε μπορείς να εισέλθεις στην αποβάθρα και να πάρεις το τρένο. Στην Ελλάδα κανείς δε σκέφτηκε (ούτε οι κοσμογυρισμένοι σύμβουλοι που σχεδίασαν τις αποβάθρες--βλέπε παραπάνω κατηγορία διαφθοράς) να βάλει μπάρες δίπλα στα μηχανήματα, με αποτέλεσμα για τον έλεγχο των εισιτηρίων να χρειάζεται να προσληφθούν επιπλέον υπάλληλοι ως ελεγκτές. Υπάρχει η υπόννοια επίσης, ότι το σκέφτηκαν μεν να βάλουν μπάρες, αλλά τελικά επικράτησε η λογική των προσλήψεων έναντι του best practice αυτόματου τρόπου να ελέγχεις τα εισιτήρια και άρα να ελαχιστοποιείς τις απώλειες από την εισιτηριο-αποφυγή (βλέπε επίσης παραπάνω--διαφθορά και διαπλοκή). Αποτέλεσμα είναι ότι οι επιβάτες δεν πληρώνουν εισιτήριο και το Μετρό χάνει πολλά λεφτά καθημερινά. Από την άλλη έλεγχοι δε γίνονται διότι ατύπως έχει δωθεί γραμμή να υπάρχει ανοχή λόγω της κρίσης (άρα νομιμοποίηση των κλεφτών, έναντι όσων πληρώνουν κανονικά). Στο τέλος της ημέρας τα ταμεία είναι ελλειμματικά και χρειάζονται κρατική ενίσχυση.

Το Χόλυγουντ της Ελλάδας: Θα θυμάστε όλοι τις εποχές 2004 όταν το Μετρό της Αθήνας ήταν καινούργιο και διαφημιζόταν ώς το καλύτερο της Ευρώπης. Με έργα τέχνης σε κάθε σταθμό, μάρμαρα, ευγενικούς υπαλλήλους και τις ξεναγήσεις του πρωθυπουργού σε κάθε νέα σήραγγα που εγκαινιαζόταν. Τις εκδηλώσεις στους χώρους του Συντάγματος, τα μεγαλόπνοα σχέδια για δικτύωση όλης της πρωτεύουσας αλλά και του λεκανοπεδίου με τον προαστιακό σιδηρόδρομο. Τις μεγαλόστομες εξαγγελίες για την Ελλάδα που αλλάζει σελίδα και εκσυγχρονίζεται (Στο Λονδίνο έχουν μετρό από το 1863...) καθώς και την ικανότητα των Ελλήνων μηχανικών που είναι τα καμάρια του Πολυτεχνείου μας. Τις ιστορίες που γράφτηκαν για το Μετρό, από χρονογραφήματα μέχρι λογοτεχνία, μέχρι και σήριαλ που γυρίστηκαν. Η καλλιέργεια ενός μύθου, μιας εικόνας, κυρίως για τους ανθρώπους που ζούσαν εκτός Αθηνών, στην επαρχία αλλά και στο εξωτερικό. Από την άλλη μεριά όταν άρχισαν οι μαύρες τρύπες των εσόδων, αλλά και η έλευση της Τροϊκα, το ελληνικό Χόλυγουντ το πήρε αλλιώς. Από την ανάποδη. Και τι δεν ακούσαμε τότε. Για τους βυσματίες του Στυλιανίδη, για τα ρουσφέτια εκτός ΑΣΕΠ των υπολοίπων υπουργών, για τους αλήτες συνδικαλιστές που κάνουν συνέχεια απεργία για να κρατήσουν τα κεκτημένα τους, για τα "φαγωμένα" χρήματα των επιδοτήσεων που μας καθήλωσαν τόσα χρόνια και δεν ανοίξαμε τους έτοιμους σταθμούς, για την απουσία σοβαρής διαχείρισης από την εταιρεία Μετρό, για σταθμούς στο έλεος των χημικών από τα ΜΑΤ τις ημέρες των διαδηλώσεων. Από το ζεστό στο κρύο, με λίγα λόγια. Από την αποθεώση στην απαξίωση και τούμπαλιν.

Είναι λοιπόν φανερό στον καθένα μετά από αυτό το απλό παράδειγμα, ότι υπάρχουν ουσιώδη προβλήματα να λυθούν

Προβλήματα λογικής, επιχειρηματικής πρακτικής και κοινωνικού οφέλους

Η επίλυση αυτών των προβλημάτων δε μπορεί και δεν πρέπει να είναι αντικείμενο πολιτικής παρέμβασης ή πολιτικής συζήτησης

Δεν επιτρέπεται σε μια δημοκρατία να λέμε ότι ο δεξιός θα φέρει φιλελεύθερο πνεύμα στο Μετρό και ο αριστερός σοσιαλιστικό

Η δημοκρατία απαιτεί να λειτουργεί το μετρό. Να υπάρχει το μετρό. Να εξυπηρετεί καλά και ορθά την κοινωνία. Να παράγει κοινωνικό όφελος και να μη δημιουργεί δυσανάλογο κοινωνικό κόστος

Αυτό είναι ο μπούσουλας της ορθής διακυβέρνησης μιας χώρας, και όχι αν το κράτος πρέπει η δεν πρέπει να παρεμβένει και το αν τα φαρμακεία θα πρέπει η δεν πρέπει να ανοίγουν τα σαββατοκυριακα.

Ας συγκεντρωθούμε λοιπόν να αποκαταστήσουμε απο κοινού τους θεσμούς, τη διαφάνεια, την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης

Ας συγκεντρωθούμε να εφαρμόσουμε επιτέλους απλές αρχές εταιρικής διακυβέρνησης. Απλά και αυτονόητα πράγματα.

Και μετά -πολύ μετά- θα έχουμε την πολυτέλεια να κικιρίζουμε στα κανάλια για τις....ιδεολογίες μας, τα πιστεύω και τα θέλω μας, τους Ζίζεκ και τους Φρήντμαν του πλανήτη αυτού

Είναι η δεξιά ηλίθιε!

Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνετε ρε παιδιά?

Ποιό ρόλο εξυπηρετεί η Χρυσή Αυγή?

Διαβάστε εδώ τι έγραφα για το θέμα:  Η Χρυσή Αυγή

Είναι τόσο φανερό, τόσο ξεκάθαρο, που απορώ πως μερικοί "αναλυτές" αναλώνονται σε περιγραφές και καταγγελίες του "ναζισμού" που αναβιώνει στην Ελλάδα.

Περιέργως αυτό το σοβαρό σημειολογικό λάθος συντελείται μόνο στην Ελλάδα.

Στη συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλίου που έδειξαν τα δελτία ειδήσεων, ο Γκύ Φερχοφστάντ δε μίλησε για νεοναζί, αλλά για ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ.

Κανένας ναζισμός δεν αναβιώνει στην Ελλάδα, αυτά είναι αστεία πράγματα.

Κανένας νοσταλγός του Χίτλερ δεν υπάρχει "στα σοβαρά", δηλαδή στην πολιτική που αφορά διαχείριση κοινωνικού και οικονομικού κεφαλαίου.

Και όσοι προσπαθούν να πολεμήσουν τη Χρυσή Αυγή με επιχειρήματα τέτοιου τύπου, συναισθηματικής-πατριωτικής-ιστορικής φύσεως, αντί να την αποδυναμώνουν την ενισχύουν και της δίνουν διαφορετική υπόσταση από την πραγματική που έχει.

Δίνοντας διαφορετική υπόσταση στην πραγματικότητα της Χρυσής Αυγής, βοηθάς στην παρερμήνευση του "φαινομένου" και δεν το καταπολεμάς στη ρίζα και την ουσία του.

Μήπως όμως τελικά ο στόχος δεν είναι η απαλοιφή της, αλλά η ενδυνάμωση της?
Ακόμα και απ' όσους παριστάνουν τους "αριστερούς δημοκράτες"?
Που δίχως μια....Χρυσή Αυγή, δεν θα είχαν και λόγο ύπαρξης και "λόγο αντίστασης" να διατυπώσουν?

Τροφή για σκέψη και πάω στο ζουμί.

Η Χρυσή Αυγή είναι ένα ατόφιο δεξιό κόμμα πατροπαράδοτης-"ελληνικότατης" μορφής, μόνο που ιδεολογικά και οργανωτικά ανήκει στην....εποχή του γέρου Καραμανλή.

Είναι δηλαδή σαν να καταναλώνεις ελληνική φέτα σε συσκευασία...βαρελίσια, από τον παντοπώλη μιας γειτονιάς των Πατησίων τη δεκαετία του 60. Τόσο απλά.

Το ξέρω πως ακούγεται περίεργο αυτό που λέω, όμως δυστυχώς για τους ρομαντικούς, αυτού του είδους η δεξιά-η ακροδεξιά-η εθνικοπατριωτική λαϊκή δεξιά του παρακράτους, του ξύλου και των τραμπουκισμών, της εγκεφαλικής μάλαξης των αμόρφωτων και απελπισμένων είναι ελληνικές εφευρέσεις με πατέντα.

Που απλά επανήλθαν στο προσκήνιο με αφορμή την κρίση και την τάχα μου "απώλεια προσανατολισμού των πολιτικών" και το δήθεν "ξεπούλημα της πατρίδας στους ξένους" και όλα τα σχετικά σαθρά και βλακώδη επιχειρήματα.

Δοκιμάστηκαν ως πείραμα και επέτυχαν εντυπωσιακά αποτελέσματα.

• Η Χρυσή Αυγή είναι ένα από τα εργαλεία του συστήματος για την άσκηση κοινωνικού ελέγχου, την απορρόφηση κραδασμών και αντιδράσεων από τα "συντηρητικότερα" μικροαστικά και αστικά στρώματα και τους ένστολους, καθώς και αυτούς που νοσταλγούν την ΕΡΕ και τη Χούντα των Συνταγματαρχών και σταθερά ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία "επί της αρχής".
• Η Χρυσή Αυγή δεν είναι στο προσκήνιο επειδή ο κόσμος φοβάται τους μετανάστες. Αλλά επειδή ο κόσμος ζητά "προστασία" (γενικά και αόριστα) και το κράτος δεν του την παρέχει ως οφείλει και ενώ πληρώνεται για αυτό μέσω των φόρων μας.
• Η Χρυσή Αυγή έχει "καταλάβει" ζωτικό χώρο στην πολιτική σκηνή επειδή "καλύπτει" συναισθηματικά πολλούς ανθρώπους που έχουν αγανακτήσει τόσα χρόνια με την πατροναρισμένη απο τα πολυπληθή αριστερά κόμματα μικρο-ανομία και "επαναστατική κουλτούρα".
• Η Χρυσή Αυγή στηρίζεται οικονομικά από συγκεκριμένα συμφέροντα που εκπορεύονται από τις ίδιες μήτρες που κατά καιρούς χρηματοδοτούν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας με συγκεκριμένο "σκληρό" προφίλ, κόμματα όπως η ΕΠΕΝ και ο ΛΑΟΣ, ακόμα και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες
• Η Χρυσή Αυγή έχει σταθερό και συγκεκριμένο "πρόγραμμα" διαχρονικά, σε αντίθεση με τα ανεμομαζώματα πολιτικών θέσεων και στάσεων των παραδοσιακών αστικών κομμάτων που ενίοτε βαδίζουν εκεί που "φυσάει ο άνεμος" για να εκλέγονται.

Όλα αυτά που γράφω τα γράφω απλά και μόνο για ένα λόγο.

Για να γίνει κατανοητό πως πρόκειται για τη δεξιά που "επιτίθεται" ξανά, με άλλο πρόσωπο.

Για να γίνει κατανοητό πως πρόκειται για αναβίωση πολιτικών ρευμάτων και ενστίκτων που για πολλά χρόνια έμεναν θαμμένα σε ντουλάπια και σεντούκια και πρόσφατα "είδαν φως" και μπήκαν. Αρπάζοντας την ευκαιρία.

Αυτά τα πολιτικά φαινόμενα ανήλθαν διότι ταυτόχρονα κατέρρευσαν οι δυνάμεις που τα κρατούσαν μακριά από την κοινωνική επιρροή. Αυτές οι δυνάμεις κατέρρευσαν διότι αποδείχτηκε πως ήταν δυνάμεις λαϊκισμού, ψευδο-προοδευτικές, ανταλλακτικής νοοτροπίας, βαθιά αντιδραστικές στις μεταρρυθμίσεις και τελικά εχθρικές προς τις θεμελιώδεις αρχές μιας σοσιαλιστικής αριστεράς.

Αυτά τα πολιτικά φαινόμενα ανήλθαν διότι ποτέ δεν καταπολεμήθηκαν στην ουσία τους, στη ρίζα τους. Γιατί η λύση που προεκρίθη από το σύστημα, ήταν η λύση της φθοράς, η λύση "να τα θάψουμε κάτω από το χαλάκι".

Με αποτέλεσμα όμως ότι:

• Ποτέ δε δημιουργήθηκε και δεν εμπεδώθηκε στη χώρα μας η κοινωνική δικαιοσύνη, η ουσιαστική δημοκρατία, η συμμετοχή της κοινωνίας στις σημαντικές αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον της.
• Ποτέ η Ελλάδα δεν απέκτησε διακυβέρνηση υπέρ των πολλών και αδύναμων επί της ουσίας. Παρά ξεγελαστήκαμε ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο επί της μεταπολίτευσης και μας έπιασαν κοροϊδο, διορίζοντας και βολεύοντας χιλιάδες ανθρώπων χωρίς κόστος-τσάμπα και βερεσέ, με όχημα τις κοινοτικές επιδοτήσεις.
• Ποτέ η Ελλάδα δε συνέκλινε σοβαρά προς την Ευρώπη με πράξεις και αποδείξεις.

Οι διορισμοί και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα που χρησιμοποιήθηκαν για να διανείμουν την "αλλαγή", δεν καλλιεργούν καλύτερους και υγιέστερους θεσμούς.

Δε δημιουργούν καλύτερη παιδεία και αποτελεσματικότερη δημόσια υγεία. Δεν αναλύουν προβλήματα, δεν οργανώνουν, δεν προγραμματίζουν, δεν οραματίζονται.

Τα ρουσφέτια και η οικογενειοκρατία, τα τζάκια και οι μεγαλοαστοί των βορείων προαστίων, οι ολιγοπώλες και οι μονοπώλες, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα και οι "ξένες επενδύσεις" δεν ασχολούνται με τα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας και τις υποθέσεις του απλού πολίτη.

Όλοι αυτοί δεν νοιάζονται εάν ψηφίζονται δίκαιοι και λειτουργικοί νόμοι, αν οι φόροι είναι συμβατοί με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αν η περιουσία είναι συνταγματικό δικαίωμα, αν η μικρή επιχειρηματικότητα είναι θεμέλιος λίθος της οικονομίας.

Δε νοιάζονται αν οι συγκοινωνίες λειτουργούν, αν το κέντρο της Αθήνας είναι πόλος έλξης πολιτιστικού τουρισμού ή γκέτο ναρκομανών, αν τα δικαιώματα των εργαζόμενων παραβιάζονται στην πράξη, αν η υπογεννητικότητα καταδικάζει το μέλλον της πατρίδας μας.

 Δεν τους απασχολεί ότι η Ελλάδα χρειάζεται να αλλάξει ριζικά ώστε να γίνει ισότιμη Ευρωπαϊκή χώρα, δε βάζουν υψηλούς στόχους.

Το πεδίο δράσης τους είναι το φτηνό, το επιφανειακό, το εύκολο, το πιασάρικο, το ευκολοχώνευτο.

Όσα είναι "προαπαιτούμενα" για να ανακυκλώνονται οι ίδιοι και οι ίδιοι, εκπρόσωποι των ίδιων και των ίδιων στην εξουσία.

Όλοι αυτοί τελικά, δεν έχουν σκοπό να φτιάξουν το κατάλληλο θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέψει στη χώρα μας να προοδεύσει, να ευημερήσει, να δημιουργήσει πλούτο, να πρωταγωνιστήσει στα Βαλκάνια και στην Ν.Α Ευρώπη.

Και κάποια στιγμή στο μέλλον να πάψει να είναι εξαρτημένη από δανειακά κεφάλαια, μνημόνια και λυκο-συμμαχίες.

Έτσι, αντί να ξεκινήσουμε να μελετάμε το πως θα πάμε μπροστά, το πως θα εμβαθύνουμε τη δημοκρατία και πως θα αλλάξουμε τις κακές και βαθιά ριζωμένες αντιδραστικές νοοτροπίες μας

Δημιουργούμε μια......Χρυσή Αυγή, έναν "σκληρό αλλά πατριώτη" δεξιό μπάτσο που αντι υμών θα "επανακαταλάβει τις γειτονιές"....όπως είπε ο αρχηγός της....Αντώνης Σαμαράς (μεταφορικά και κυριολεκτικά τα γράφω αυτά)

Η ΔΕΞΙΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΛΥΣΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Αντιθέτως, πάντοτε ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ προβλήματα διότι η πνευματική και κοινωνική αρτηριοσκλήρωση είναι εγγενής με τις πολιτικές της καταβολές

ΣΗΜΕΡΑ απαιτείται άλλο μίγμα πολιτικής, διαφορετική ευελιξία, τόσο μέσα, όσο και έξω

ΌΣΟ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ, τόσο γρηγορότερα θα αποκατασταθούν οι πραγματικές ισορροπίες σε κοινωνία και κράτος............

Η αριστερά απέτυχε παταγωδώς

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω την επικαιρότητα μπας και βρω κάτι ενδιαφέρον
Γίνονται πολλά -δίχως άλλο- είναι γεγονός. Ωστόσο γίνονται εκεί που εμείς δε μπορούμε να δούμε, όσο και αν κοιτάξουμε. Έστω και επίμονα
Εδώ και μήνες σκέφτομαι το ίδιο πράγμα: Η αριστερά έχει αποτύχει παταγωδώς
Αναφέρομαι στην αριστερά γενικότερα, στην έννοια και τις αρχές της αριστεράς, ως μιας παραμέτρου ανανέωσης της ανθρώπινης υπόστασης, διαμέσω της πολιτικοποιημένης ένταξης της, εντός μιας οργανωμένης κοινωνίας.
Ανανέωσης - ναι. Ανατροπής και τόλμης. Αλλαγής (πωπω τι λέξη είπα) και κίνησης των στάσιμων νερών της ζωής μας. Εργαλείο για το πλέον δύσκολο πράγμα σε αυτή τη γή. Την υπαναχώρηση από έναν εγωιστικό και ατομιστή εαυτό, προς μια ύπαρξη αγαθότερη, που μοιράζεται τα κοινά αγαθά.
Όχι μόνο την ήλιο και τον αέρα η το νερό. Αλλά κυρίως τις προθέσεις για δίκαιο και αρετή. Για το σωστό. Για το κοινωνικά αναγκαίο σωστό. Το πρέπον
Αυτό το πρέπον, είναι ότι επιτάσσει η ίδια η φύση της Ελλάδας. Η κουλτούρα, οι παραδόσεις και οι θεσμοί της ευγένειας και του ήθους που με περισσή λεπτότητα κεντήθηκαν από την απαρχή του χρόνου, στη φόδρα της φουστανέλας μας.
Παρασύρθηκα, αλλά επανέρχομαι. Ας ξεκινήσω πάλι, από την ανάποδη
Ο λόγος που η δεξιά και η ακροδεξιά φαίνονται να κερδίζουν έδαφος μέσα από ζητωκραυγές του πλήθους και τη μόδα της μαζικής προβολής στοιχείων αποχαύνωσης της συνείδησης μας (της αληθινής, της ανθρώπινης που είναι φθαρτή και κάνει λάθη-αμαρτάνει, κατά τους Χριστιανούς) δεν είναι γιατί η δεξιά έχει προτάσεις. Σιγά τις προτάσεις. Τα γνωστά για τις αγορές, για την ιδιωτική οικονομία, το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Που όλα, όταν λειτουργούν αρμονικά, δίνουν και λύσεις κοινωνικές, μέσα από το περιβάλλον "ανταγωνισμού". Η δεξιά κερδίζει γιατί η αριστερά εξαφανίστηκε. Πανευρωπαϊκά.
Η ακροδεξιά δεν ανεβαίνει γιατί κομίζει καινά δαιμόνια, ούτε γιατί σοκάρει με τον τρόπο που επικοινωνεί την υστερία της. Αυτά είναι επίσης γνωστά εδώ και χρόνια. Ανεβαίνει γιατί η αριστερά απουσιάζει. Γιατί η αριστερά έχει πλήρως αποτύχει να εφαρμόσει στην πράξη, τα όσα πρεσβεύει στη θεωρία.
Με λίγα λόγια η αριστερά παραμένει στα νέφη του ιδεατού, ενώ η δεξιά δε διστάζει να τα βάλει με το σκληρό πρόσωπο της καθημερινότητας.
Δείτε ένα σωρό παραδείγματα τριγύρω μας.
Δε θα πω για την κρίση στην Ελλάδα, όπου είναι πλέον γνωστό ότι η αριστερά έχει ταυτιστεί με το Δημόσιο (αν είναι δυνατόν ποτέ, μια αντισυστημική κατά βάση θεώρηση των κοινωνικών σχέσεων, να ταυτίζεται και να μεταλλάσεται η ίδια σε σύστημα). Δε θα πω για την παιδεία, όπου η αριστερά έχει ταυτιστεί με τις φοιτητικές εκλογές και τις καταλήψεις. Δε θα πω για το μεταναστευτικό όπου η αριστερά έχει ταυτιστεί με τους λαθρομετανάστες βάλλοντας αναίτια προς το μέρος των γηγενών που συλλήβδην βαφτίζονται φασίστες και οπισθοδρομικοί (σε λίγο θα είναι προσβολή να σε αποκαλούν Κολοκοτρώνη ή -τελευταία- Καραϊσκάκη). Δε θα πω για την οικονομία που η αριστερά έχει ταυτιστεί με οικονομικές πρακτικές και αντιλήψεις της ψυχροπολεμικής εποχής των υπερδυνάμενων Αμερικής-Ρωσίας.
Θα πω μονάχα τούτο. Η αριστερά δεν έχει κάνει ΜΙΑ σοβαρή πρόταση, για την επόμενη ημέρα.
Είτε μιλάμε για Ευρώπη και αυτή την τεράστια -σε κάθε επίπεδο, κυρίως όμως κοινωνικό- κρίση. Είτε μιλάμε για Ελλάδα και την κατακρήμνιση κάθε έννοιας και θεσμού λογικής, δικαίου, κράτους, ηθικής.
ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ, ΜΙΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ δεν έχετε παρουσιάσει
Μια αχτίδα ελπίδα, μια νότα αισιοδοξίας, ένα άλλο μονοπάτι ευτυχίας, δεν (μας) έχετε προτείνει--ρε συντρόφια
Όταν σας φωνάζουν σε συζητήσεις, ανατρέχετε (με πηγούνια τρεμάμενα) στα κομματικά "λυσσάρια", τις ντιρεκτίβες, τις νουθεσίες και τα σκιάχτρα του παρελθόντος. Χρησιμοποιείτε τα ίδια ανήθικα μέσα που χρησιμοποιεί η δεξιά, τη δύναμη του χρήματος και της ύλης, για να επιβιώσετε, να επιπλεύσετε και να επιβληθείτε. Αγκυλωμένοι σε θεατρινισμούς κακής ποιότητας, σε ένα κοκκινόχρωμο Δελφινάριο της κακιάς ώρας, της καταστροφής και της εμπάθειας. Της ανικανότητας!!
Λείπει η αριστερά, απέχει, την έχει κάνει κοπανιστή και η δεξιά ανεβαίνει παντού σε κάθε χώρα
Στην Αμερική, απέτυχε ο Ομπάμα και θα κυβερνήσει το τσαϊ πάρτι που (εν έτει 2012) έχει ως επιχείρημα την κατάργηση των αμβλώσεων. Στην Ελλάδα απέτυχε το ΠΑΣΟΚ για μια ακόμα φορά, και ανέβηκε ο Σαμαράς με το Δένδια να βολτάρουν παρέα στην Ομόνοια, ότι όλα καλά μωρ αδερφάκι μου. Στη Γερμανία η δεξιά επιβάλλει σιδηρά πειθαρχία σε όλη την Ευρώπη, ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία με βαριά βιομηχανία και ανεργία που καλπάζει για τα καλά, οι "λύσεις" που προκρίνονται πάντοτε ωφελούν όλο και μικρότερα κομμάτια των κοινωνιών τους.
Λιτότητα, ένδεια, φτώχεια, κατήφεια, τιμωρία, και ξανά τιμωρία για να μάθουμε το μάθημα μας
Πόσο περίεργη αντίληψη έχουν ορισμένοι άνθρωποι για τους συνανθρώπους τους, μετά από τοσες χιλιάδες χρόνια ιστορίας
Και αν για τους Δυτικούς αυτά δε λένε τίποτα, για εμάς τους Βαλκάνιους, που φιλτράραμε χρόνια Ανατολίτικης ραστώνης και φιλοσοφίας, δεν θα έπρεπε κάτι να σημαίνουν?
Όσον αφορά την ανεκτικότητα, την στάση ζωής, τον αλτρουϊσμό και το εθνικό μας τσί, τέλοσπάντων?
Τρίχες, θα μου πείτε. Σαν τις δημοσίως εκτεθειμένες στο αιδοίο της Λένας Κιτσοπούλου....