Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας

Εδώ και πολλά χρόνια έχω γράψει τους προβληματισμούς μου για τη μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή.

Αυτή τη στιγμή όντας σε ωσεί προεκλογική περίοδο, προεξοφλούμε την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι απαραίτητα λόγω αξιοσύνης αλλά περισσότερο λόγω συγκυρίας.

Σε εκλογές θα πάμε μόνο και μόνο γιατί όλοι πια το θεωρούν τη μοναδική εξέλιξη μετά την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε επίπεδο. Είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Όμως πίσω από τον καταλύτη ΣΥΡΙΖΑ κρύβονται άλλα πιο σημαντικά και επικίνδυνα που δεν ξέρω κατά πόσον ένας Μητσοτάκης είναι σε θέση να διαχειριστεί.

Ποιά είναι τα σημαντικά?

Μα το γεγονός ότι η χώρα, ως καταρρέουσα σοβιετική δημοκρατία, λυμαίνεται από συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος με επικεφαλής τύπους όπως ο Μαρινάκης, ο Σαββίδης, ο Μελισσανίδης και άλλα παιδιά.

Ακριβώς όπως τα assets της πρώην ΕΣΣΔ τα μοιράστηκαν μαφιόζοι ολιγάρχες αποκτώντας τεράστιες περιουσίες και παρακρατική επιρροή, έτσι και τώρα στην πατρίδα μας γίνεται η ίδια ανόσια μοιρασιά.

Θέλετε παραδείγματα?

Τηλεοπτικά κανάλια και δημοσιογραφικά συγκροτήματα (μοχλοί πίεσης και εκβιασμών στο πολιτικό σύστημα)

Αθλητικές ομάδες και τζόγος (στοιχηματισμός και οργανωμένο ξέπλυμα χρήματος)

Λιμάνια και μεταφορές (έλεγχος των δικτύων διανομής της οικονομίας=έλεγχος των τιμών του τελικού προιόντος και της προσφοράς)

Περιουσία του κράτους που παραχωρείται για ιδιωτικοποίηση (προνομιακές και απευθείας αναθέσεις έργων, ακινήτων, επιδοτήσεων, θέσεων κλπ σε ημέτερους φίλους του καθεστώτος)

Τραπεζικά assets τα οποία πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές (δάνεια, τίτλοι, ακίνητα κλπ)

Όλα, τα πάντα έχουν βγεί στο σφυρί. Το ποιός θα τα βάλει στο χέρι, ποιά μαφία και με ποιούς όρους, είναι το όλο ζήτημα.

Στο χώρο της επικαιρότητας, παρόμοια φαινόμενα διάλυσης και μαφιόζικης διαχείρισης καταστάσεων, έχουμε δει πάμπολα τελευταία. Από τους μαφιόζους κλέφτες Ρομά, τους πυροβολισμούς στο Μενίδι από συμμορίες ναρκωτικών και τα άβατα της περιοχής, τα Εξάρχεια, τις κλίκες που καίνε λεωφορεία σε συνδυασμό με τα πλαστά εισιτήρια, τη διαχείριση απορριμάτων κλπ κλπ.

Σε αυτή ακριβώς τη φάση βρισκόμαστε λοιπόν και ακόμα μένει να δούμε σημεία και τέρατα.

Που λοιπόν και με ποιούς όρους θα κολλήσει ένας Μητσοτάκης? Τι ακριβώς πιστεύει ότι μπορεί να κάνει? Πως ακριβώς θα διαπραγματευτεί με τη μαφία που έχει γίνει δεύτερη φύση του κράτους και του επιχειρείν στην Ελλάδα μας?

Δύσκολη λοιπόν η εξίσωση. Απομένει να δούμε στην πράξη.

Αυτά μπορεί ο Ολυμπιακός

Το χτεσινό αποτέλεσμα, δηλαδή την ανατροπή του 2-0 της Αθήνας, πολλοί το περίμεναν

Εγώ προσωπικά δεν περίμενα πως ο Ολυμπιακός θα χάσει τόσο απλά από μια κακή Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ. Γιατί έχασε πολύ απλά ο Ολυμπιακός, με εκτελεστή ένα μεγάλο σε κλάση φορ

Ο Ολυμπιακός έχασε για πολλούς λόγους. Παρότι δεν είδα το χτεσινό ματς θέλω να κάνω τη δική μου ανάλυση η οποία δε βασίζεται στην έκβαση του, αλλά σε γενικότερες παραδοχές επί του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα

Γιατί κατά τη γνώμη μου αυτά είναι τα αίτια που "χτίζουν" χαρακτήρα και δίνουν ευρωπαϊκά παράσημα σε μια μεγάλη ομάδα

Με απλά λόγια: Ο Ολυμπιακός είναι μια "ελαφριά" φανέλα στην Ευρώπη, αυτό είναι το ρεζουμέ, η ουσία του πράγματος. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό, και ο Ολυμπιακός λυγίζει κάτω από την πίεση των σημαντικών παιχνιδιών?

1. Γιατί δεν έχει χτίσει ομάδα με μεγάλες προσωπικότητες

Ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη και του Μαρινάκη χτίστηκε κυρίως πάνω σε ομάδες δημιουργήματα των μάνατζερ και των προπονητών που αλλάζουν κάθε χρόνο. Η στρατηγική του Ολυμπιακού δεν είχε ποτέ ανάπτυξη παιχτών από τις ακαδημίες, δηλαδή τη δημιουργία κουλτούρας και την εμπέδωση των στόχων πρωταθλητισμού του συλλόγου. Αντίθετα δόθηκε έμφαση στις αγοραπωλησίες και το εμπορικό-διαφημιστικό κομμάτι. Ακόμα όμως και σε αυτό το κομμάτι, παρόλα τα έσοδα κατά καιρούς, λίγες ήταν οι μεγάλες μεταγραφές του Ολυμπιακού, ως προς την πραγματική τους συνεισφορά στο γήπεδο (όχι στα χαρτιά). Προσοχή--δε μιλάω για μεγάλα ονόματα. Μιλάω για μεγάλες προσωπικότητες

2. Γιατί δεν έχει Έλληνες παίκτες

Ο Ολυμπιακός της εποχής Κόκκαλη το 1996 διέθετε μια διαφορετική υποδομή, βασισμένη κυρίως σε άτεχνους αλλά σκληροτράχηλους Έλληνες παίκτες που παρότι δεν είχαν την ποιότητα, είχαν μεγάλη αγωνιστικότητα και κυρίως γαβροσύνη. Δηλαδή μιλούσαν με την εξέδρα και αντιλαμβανόντουσταν τους εγχώριους στόχους του συλλόγου. Δηλαδή την αγωνιστική κυριαρχία επί του Παναθηναϊκου, το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Ήξεραν τι θα πει "έδρα", τι θα πει "φανέλα" και διέθεταν εγωισμό και πάθος, στοιχεία της κουλτούρας του Έλληνα παίκτη. Ο Έλληνας παίκτης καταλαβαίνει τι λένε οι εφημερίδες και οι φίλαθλοι που τον σταματάνε στο δρόμο. Αυτό δεν είναι πάντα σωστό γιατί προσθέτει πίεση, από την άλλη όμως, όσοι αντέχουν την πίεση αποκτάνε σιδερένια πυγμή που ακριβώς στα κρίσιμα ματς γίνεται το ισχυρότερο όπλο της άμυνας

Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη έχει γεμίσει περαστικούς και ρολίστες, που δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν την ποιότητα που θα κάνει τη διαφορά ή θα προσδώσει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα (το κάτι έξτρα δηλαδή) στα κρίσιμα παιχνίδια. Οι παίκτες του Μαρινάκη είναι σαν τα αυτοκίνητα Χιουντάη. Λαμπερά, με πολλά ηλεκτρονικά αξεσουάρ, με κοντέρ που γράφει 200, αλλά στο δρόμο που όλα κρίνονται αποδεικνύονται λίγοι σε σχέση με τους στόχους που βάζει ο σύλλογος στην πραγματικότητα. Που όπως λένε οι παράγοντες του Ολυμπιακού είναι η Ευρωπαϊκή καταξίωση

3. Γιατί δεν ξέρει να παίζει άμυνα

Ο Ολυμπιακός έχει δώσει έμφαση στο επιθετικό φαντεζί παιχνίδι το οποίο θα αρέσει στο λαό του. Έχει ταυτιστεί εμπορικά με άλλους συλλόγους της Ευρώπης όπως η Λίβερπουλ και διάφορες άλλες ομάδες ενώ έχει κάνει μέλη του, παίκτες όπως ο Μαραντόνα. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός προσπαθεί να εμπεδώσει το προφίλ της μεγάλης και παραγωγικής πολυπρωταθλήτριας ομάδας που το Καραϊσκάκη είναι το δικό της "θέατρο ονείρων" αλλά ταυτόχρονα και το δικό της Μαρακανά, δηλαδή το απόγειο του όμορφου ποδοσφαιρικού θεάματος. Στην Ευρώπη όμως και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η ουσία είναι η άμυνα γρανίτης. Αυτό το απέδειξε ο Ρεχάγκελ με την εθνική Ελλάδος που κέρδισε το Ευρώ και το έχει αποδείξει ο έτερος μεγάλος σύλλογος της Ελλάδας ο Παναθηναϊκός την εποχή που έκανε πορείες βασισμένος στο 5-3-2 του Σέρχιο Μαρκαριάν. Από την άμυνα ξεκινάς να κερδίζεις. Από την άμυνα και το τέρμα συνήθως "μπάζεις νερά" που ναι μεν στο απαξιωμένο Ελληνικό πρωτάθλημα δεν σε προδίδουν, αλλά στην Ευρώπη σου δίνουν εκείνους τους έξτρα πόντους που κάνουν τη "ζωή ή το θάνατο" σου στις διοργανώσεις

4. Γιατί έχει ξεχάσει τις καταβολές του και τις ρίζες του

Ο Ολυμπιακός έχει γίνει μια ομάδα λαϊκίστικη και έχει πάψει να είναι μια ομάδα λαϊκή. Ας μην ξεχνάμε την ιστορία του συλλόγου αυτού, μια ιστορία γραμμένη και συνδεδεμένη με τις φτωχότερες γειτονιές του Πειραιά, του μεγάλου λιμανιου δηλαδή και της φτωχολογιάς του. Ο σύλλογος αυτός ξεπήδησε μέσα από τις κακουχίες, τα προβλήματα και τη δύσκολη ζωή των Πειραιωτών που στον Ολυμπιακό έβλεπαν τη νίκη απέναντι στην προδιαγεγραμμένη τους μοίρα και στα ντέρμπι με τον αιώνιο την επικράτηση του "φιλοτίμου και της σκληρής δουλειάς" του Έλληνα εργάτη-εργαζόμενου πάνω στον "ελαφρολαϊκό αστό" της μεσαίας τάξης του Παναθηναϊκού. Ο Ολυμπιακός, όπως και το ΠΑΣΟΚ, ολίσθησε από την λαϊκή ιδεολογία ως φιλοσοφία πορείας, προς τον λαϊκισμό και την εφήμερη ηδονή, τις πεπερασμένες απολαύσεις στιγμής και το ψέμα που εξαγοράζεται με τα λεφτά. Ο Ολυμπιακός έχασε την ψυχή του όταν τον ανέλαβε ο Κόκκαλης που ως άλλος Καίσαρας προσέφερε άρτο και θεάματα στον αποπροσανατολισμένο "γάβρο" των νεότερων γενεών, εντυπωσιακές και πολυδάπανες νίκες, αμέτρητα πρωταθλήματα υπό τη σκιά σκανδάλων. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός μεταλλάχθηκε σε Παναθηναϊκό, έπαψε να είναι η ομάδα που εκπροσωπεί τον ιδρώτα, το μόχθο και τις αξίες του Πειραιά και κατέντησε να είναι η ομάδα του σοσιαλιστικού κατεστημένου με αμέτρητους αναλώσιμους παίκτες που δεν ταυτίστηκαν ποτέ με τον "αιώνιο έφηβο"

5. Γιατί εκμεταλλεύτηκε με λάθος τρόπο τη δύναμη του

Ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη και του Μαρινάκη σήμερα, δεν εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη και τη λαοφιλία του για να ανεβάσει και το Ελληνικό πρωτάθλημα συνολικά σαν επίπεδο και προϊόν (αν το δούμε εμπορικά δηλαδή). Αντίθετα αποδείχτηκε βουλιμικός μοναχοφαγάς, που δεν αγαπά το "ευ αγωνίζεσθαι" αλλά ενδιαφέρεται να μονοπωλεί...τον εαυτό του και μόνο, καταντώντας ένας μυωπικός γίγαντας που ομφαλοσκοπεί, δίχως σκοπό και στόχο. Ο Ολυμπιακός επέτρεψε στο παρασκήνιο του ποδοσφαίρου να τον χρησιμοποιήσει αλλά και ο ίδιος ο Ολυμπιακός εκτέθηκε ουκ ολίγες φορές από αυτό, διότι έδωσε δικαιώματα και συνδέθηκε με αυτό (παρασκήνιο του ποδοσφαίρου = το κατ' επάγγελμα σύστημα παραγόντων που με τις προσβάσεις τους στην πολιτεία -ΕΠΟ και υπουργείο αθλητισμού και διαιτισία κλπ έκαναν και κάνουν ακόμα και σήμερα "εξυπηρετήσεις" προς όφελος του κάθε καλοπληρωτή, με οικονομικά ανταλλάγματα κάθε είδους--από κρατικές επιχορηγήσεις, από στοιχηματισμό απο ξέπλυμα χρήματος κλπ). Έτσι, ο Ολυμπιακός αρκέστηκε σε ένα πρωτάθλημα μη ανταγωνιστικό με αποτέλεσμα ο ίδιος να ατροφήσει αθλητικά και να αγωνίζεται με χαμηλότερου δυναμικού αντιπάλους σε ένα τοπίο αμφισβητούμενων αποτελεσμάτων που κυριαρχείται από την δύναμη των ΜΜΕ, των μάνατζερ και των διαιτητών. Αντί να βρίσκονται οι ομάδες και οι παίκτες στο προσκήνιο κάθε αγωνιστικής, βρίσκονται οι αμφισβητούμενες φάσεις και το πάμε στοίχημα. Η ευθύνη του Ολυμπιακού ως ηγέτη του χώρου είναι τεράστια και του γυρνάει μπούμερανγκ κάθε φορά που παίζει στην Ευρώπη

6. Γιατί αρκείται να είναι πρώτος στο χωριό

Όταν σαν Ολυμπιακός δηλώνεις ότι κάθε χρόνο αγωνίζεσαι για τη διάκριση και στην πορεία ανατρέπεις τις ίδιες σου τις δηλώσεις, με τις πράξεις σου, τότε δεν πας πουθενά. Ο Ολυμπιακός κάθε χρόνο ακολουθεί την ίδια στρατηγική. Παίρνει νέο προπονητή πριν το καλοκαίρι, εξαγγέλει μεταγραφές, κάνει δηλώσεις, παίρνει το πρωτάθλημα και το κύπελλό ελλείψει σοβαρού ανταγωνισμού αλλά και διαπλοκής με το σύστημα επιρροής του ποδοσφαίρου (που θέλει να ευνοεί τον δυνατό και τον πολιτικά ισχυρό) παίζει και μερικά παιχνίδια στην Ευρώπη, άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε αποτυχημένα και ούτω καθεξής. Αυτό δεν είναι σοβαρή στρατηγική για μια ομάδα που θέλει να κυριαρχήσει με το σπαθί της και να "τραβήξει" τις εξελίξεις. Αυτό δεν είναι μια σοβαρή στρατηγική για μια ομάδα που θέλει να λέγεται μεγάλη. Είναι γνωστό ότι οι ομάδες χρειάζονται σταθερούς προπονητές, σταθερό σχέδιο, ακαδημίες ποδοσφαίρου για να δημιουργούν παίκτες, σταθερά ρόστερ και σταθερό προσωπικό. Από τη στιγμή που οι εφημερίδες έγιναν πολλές στον αθλητικό χώρο και χρειάζονται συνεχώς τροφοδότηση με νέο υλικό, ο Ολυμπιακός τρέχει πίσω τους για να ικανοποιήσει την πείνα του λαού του για μεταγραφές, για νέα όνειρα, για παραμύθι κοντολογίες. Ο Ολυμπιακός έχει μετατραπεί από ποδοσφαιρική ομάδα σε πάροχο επικοινωνίας ποδοσφαίρου, προσαρμοσμένο ενίοτε στις απαιτήσεις του λαού του. Έτσι αρκείται να συντηρεί μια σικέ αντιπαλότητα με τον Παναθηναϊκό (που κάποτε είχε νόημα λόγω κοινωνικών και ταξικών διαφορών, σήμερα όμως δεν έχει), μια σικέ αντιπαράθεση με άλλες ομάδες, μια σικέ κατάσταση συνεχούς αναδιοργάνωσης ώστε να υπάρχουν θέματα για κουτσομπολιό στα ΜΜΕ και πολλά άλλα σικέ. Η ουσία είναι οτι ο Μανωλιός απλά φορά τα ρούχα του αλλιώς και τίποτα περισσότερο. Καμμία προσπάθεια για σοβαρές υπερβάσεις, δηλαδή για σχέδια που θέλουν χρόνο και χρήμα. Ο Ολυμπιακός φτιάχνει ομάδες μιας χρήσης, γιατί αρκείται να είναι πρώτος στο χωριό. Και αν του κάτσει και καμιά τσάρκα στην πόλη, δεν θα πει όχι. Ξέρει όμως ότι είναι "λίγος" ως οντότητα

Τελειώνοντας το κείμενο θα πω μερικές κουβέντες ακόμα για την φετινή του κατάσταση

Ο Ολυμπιακός έκανε μεγάλο λάθος που πούλησε το Μήτρογλου, όπως είχε κάνει μεγάλο λάθος που είχε πουλήσει τον Καστίγιο. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες αποτελούνται από ανθρώπους, από παίκτες δηλαδή που είτε κάνουν, είτε δεν κάνουν τη διαφορά. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν είναι σουπερμάρκετ να πουλάνε και να αγοράζουν απρόσωπα προϊόντα, ούτε και διαφορετικοί ποδοσφαιριστές μπορούν να αντικαταστήσουν ο ένας τον άλλον. Στο μάτς με την Μάντσεστερ ο Ολυμπιακός δεν είχε ούτε Μητρογλου, ούτε Καστίγιο. Αν τους είχε (παράδειγμα λέω) θα είχε κερδίσει, ειδικά το Μήτρογλου, είναι φανερό

Ο Ολυμπιακός στηρίχτηκε σε έναν άσχετο προπονητή, το Μίτσελ, που δεν έχει δείξει τίποτα απολύτως προπονητικά γιατί απλά ο άνθρωπος δεν ξέρει τη δουλειά. Είναι άριστος δημοσιοσχετίστας, ισορροπιστής και διπλωμάτης, λόγω ευφυϊας, αλλά πείτε μου ποδοσφαιρικά τι έχει παρουσιάσει τις κρισιμότερες στιγμές του πρωταθλήματος. Πόσο έχει την ομάδα του γυμνασμένη και τι νέο έχει φέρει στον Ολυμπιακό. Τίποτα απολύτως. Συμβατικά πράγματα, στηρίχτηκε σε ατομικές εξάρσεις παικτών και στη μεγάλη του τύχη. Έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας ο Μίτσελ, είναι τόσο απλό. Και εδώ που έφτασε φέτος στην Ευρώπη, έφτασε επειδή ήταν αρκετά τυχερός όσον αφορά τους αντιπάλους του και επειδή είχε το Μήτρογλου όταν ήταν ακόμα σε καλή κατάσταση

Δεν έχει νόημα να σχολιάσω τα του πρωταθλήματος, έτσι δεν είναι?

Με αυτά, κλείνω την ανάλυση μου και εύχομαι καλό απόγευμα 

Η προσωποποίηση της ξεφτίλας

Μετά τα όσα έγιναν το Σάββατο στον τελικό του κυπέλου, σιχάθηκα το ποδόσφαιρο αλλά περισσότερο σιχάθηκα τον Ολυμπιακό και την ίδια την Ελλάδα και τα παράγωγα της

Ενώ μέχρι πρότινος έδειχνα μια ανοχή και μια κατανόηση γιατί δεν έχω προσωπικά με κανέναν φίλαθλο, αυτή τη φορά το στομάχι μου με πρόδωσε. Δεν άντεξα άλλο

Η αηδία που ένιωσα βλέποντας στην οθόνη ανάγλυφα και παραστατικά την κλοπή και την πουστιά από το ίδιο το χέρι του νομοθέτη (δηλαδή την ΕΠΟ που εκπροσωπεί το κράτος και διορίζει τους διαιτητές) καθώς επίσης και από τα εκτελεστικά όργανα της διαιτησίας, δεν περιγράφεται

Ζαλάδα, αναγούλα, αποστροφή, απέχθεια και μίσος είναι τα συναισθήματα μου

Δεν πρόκειται απλά για ένα αποτέλεσμα. Μια αναμέτρηση στο γήπεδο που εξελίχθηκε όπως εξελίχθηκε

Πρόκειται για την έμπρακτη απόδειξη του πως λειτουργεί το σύστημα στην Ελλάδα. Με κάθε λεπτομέρεια. Με ανατριχιαστική ακρίβεια

Από το ποδόσφαιρο μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς, ισχύει ο ίδιος "νόμος" της μαφίας--με άλλο πρόσωπο ανα περίσταση

Ο ίδιος "νόμος" ορίζει και  ποιοί διοικούν, ποιοί διαχειρίζονται και ποιοί προσπορούνται τα οφέλη (?) της παρα φύση λειτουργίας αυτού του κράτους-παράγκα, που εξευτελίζει με τη λειτουργία του κάθε ανθρώπινη και φίλαθλη αξιοπρέπεια

Δεν επιτρέπεται να κερδίζει ο καλύτερος, όσο και να προσπαθεί. Πάει και τέλος. Δεν επιτρέπεται να ανταμοίβεται ο αγαθός κόπος η τίμια προσπάθεια. Απαγορεύεται. Δε γίνεται να αφήνονται στην τύχη, ακόμα και τα παιχνίδια της χαράς. Δίδεται "λάθος μήνυμα" στην κοινωνία

Το αποτέλεσμα είναι καβατζωμένο και προδιαγεγραμμένο, όσο και αν -για λόγους μάρκετινγκ- παριστάνουν οι καρχαρίες ότι σέβονται και εκτιμούν κάποια πράγματα

Στη συγκεκριμένη περίπτωση βγήκε να κάνει δηλώσεις ο "μεγαλόψυχος" Αλ Καπόνε του Ολυμπιακού, με την υπεροψία  του εκ των προτέρων νικητή

Που να ξερε όμως ότι ακόμα και οι γνήσιοι φίλοι του Ολυμπιακού θα του γυρίσουν την πλάτη. Θα του ρίξουν χαστούκι με τη συμπεριφορά τους. Έτσουξε σίγουρα αυτό, αλλά δεν τους ενδιαφέρει. Είναι χοντρόπετσοι

Που πας ρε Μαρινάκη? Τι παριστάνεις? Ακόμα και ο Κόκκαλης ήταν πιο "ευαίσθητος" στον τρόπο που έκανε τη μπίζνα του. Με τις πλάτες του ΠΑΣΟΚ φυσικά

Τώρα κι εσένα θα σε κάνουν πέρα, ελέω Μελισσανίδη, του καινούργιου "αφεντικού". Του παιδιού της Ρηγίλης

Και του Σάλλα, του άλλου "αστέρα" της νέας Ελλάδας που αβαβά πήρε όλες τις τράπεζες με μια κίνηση.

Χαμπάρι δεν παίρνεις Μαρινάκη ότι ο Σαμαράς ροκανίζει την καρέκλα σου. Όπως κι εσύ ροκανίζεις τον εαυτό σου με την αλαζονεία και την αναισθησία σου. Αλλά εσύ είσαι αναλώσιμος και το ξέρεις. Είσαι μπροστινός. Τα λεφτά του πατέρα σου αυγατίζεις. Θα κάνεις το κομμάτι σου και θα αποχωρήσεις όταν έρθει η ώρα. Με σκάνδαλο ή χωρίς. Έτσι στο έχουν τάξει.

Με αυτή την ψυχολογία, πως να ανοίξεις τηλεόραση να θαυμάσεις το μπασκετικό Ολυμπιακό, που αν μη τι άλλο, έχει δείξει σιδερένια πυγμή, βασισμένος σε μια καινούργια ομάδα και έναν Έλληνα προπονητή?

Πως να χειροκροτήσεις την προσπάθεια των Αγγελόπουλων που κόντρα στον βρώμικο και ανήθικο σε κάθε επίπεδο Δημήτρη Γιαννακόπουλο έχουν κατακτήσει τα πάντα, παλικαρίσια και αντρίκεια, με παροιμιώδη επιμονή σε ένα τρόπο σκέψης? Σε ένα πιστεύω?

Νομίζουν μερικοί ότι είμαι αφελής που ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο

Όμως το ποδόσφαιρο αντικατοπτρίζει τα ήθη και τα έθιμα ενός πολιτικού και κοινωνικού πολιτισμού και πολλά περισσότερα. Είναι τρομερές οι ομοιότητες, τα πάθη και οι προσδοκίες, οι αναλογίες και οι παραλληλισμοί

Οι δικές μου προσωπικές προσδοκίες για μια ελάχιστη άμιλλα, έστω και για να περνάνε ένα-δυο βράδια ευχάριστα μπροστά στην οθόνη, διαψεύστηκαν δια παντός και αμετάκλητα το Σάββατο το βράδυ

Καιρός ήταν....

Τάδε έφη Μαρινάκης

"Αλλιώς ονειρεύομαι τον Ολυμπιακό" μας είπε ο Μαρινάκης

Μετά το δεύτερο κάζο του Θρύλου, εντός έδρας και παρότι γνωστοί σχολιαστές μας είχαν προϊδεάσει για μεγάλη ανατροπή---έπαιζαν 3-0 το μάτς και παράταση.

Ναι καλά, λέω εγώ, σε μια άλλη ζωή

Ο Μαρινάκης είναι ο κλασσικός τύπος του ανθρώπου που όχι μόνο δε γουστάρει να παίζει δίκαια, αλλά δε γουστάρει να χάνει ποτέ και από κανέναν. Και εδώ στην Ελλάδα που τον παίρνει να το κάνει αυτό και να φέρεται δεσποτικά, παριστάνοντας τον τσάμπα μάγκα, έχει σαρώσει τα πάντα με τον πλέον ανήθικο ποδοσφαιρικά τρόπο.

Όχι μόνο έχει χαλάσει τον Ολυμπιακό καθιστώντας τον ένα δυσκίνητο, παχύσαρκο παιδί που θέλει τα πάντα από...καθέδρας, επειδή "το δικαιούται", μιας και είναι ο "καλύτερος, ο πιο δυνατός, ο πιό σπουδαίος, με τα περισσότερα πρωταθλήματα".

Αλλά έχει καταφέρει να καταστρέψει τη σούπερ λίγκα ασκώντας παρασκηνιακή επιρροή και ανίερες συμμαχίες με τις περισσότερες ομάδες, φτιάχνοντας ένα ποδοσφαιρικό μονοπώλιο χωρίς αντίπαλο.

Που σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός μοιάζει με τον ψηφοφόρο που τάχα μου πάει να ψηφίσει "δημοκρατικά", κρατώντας το προσημειωμένο ψηφοδέλτιο, σα γέρος ξεμωραμένος με μαγκούρα, που του τρέχουν τα σάλια όποτε βλέπει τις πιτσιρίκες.

Ο Μαρινάκης είναι ο κλασσικός τύπος του βουλιμικού της επίδειξης πλούτου και ισχύος, ένα μοντέλο πάτρωνα και σουλτάνου που μόνο στο Ελλαδιστάν ανθίζει.

Και ιδιαίτερα στο θεσμικό σωματείο του Ολυμπιακού Πειραιώς.

Που όλοι γνωρίζουμε ότι για πολιτικές σκοπιμότητες εξασφαλίζει μια πολύ συγκεκριμένη σχέση με την πολιτεία, προνομιακή και αδιαπραγμάτευτη, που σε απλά ελληνικά λέγεται "ευνοιοκρατία" αλλά σε πιο πεζοδρομιακά ειναι ξεκάθαρα μια σκανδαλώδης αβάντα.

Και άντε πες πως οι πολιτικοί έχουν συμφέρον να κρατούν ευχαριστημένους τους γάβρους, η νόβα που είναι εταιρεία, με τι μούτρα σου ζητάει 60 ευρώ για να αγοράσεις ελληνικό πρωτάθλημα? Να δείς τι?

Τον κρεμανταλά να παριστάνει τον στεναχωρημένο με κροκοδείλια δάκρια, που για ένα ακόμη μάτς στην Ευρώπη απέδειξε πόσο άσχετος με το ποδόσφαιρο παράγοντας είναι?

Αμ οι Ολυμπιακοί? Κράζουν κι απο πάνω, λες και δεν καταλαβαίνουν ότι η όλη φάση είναι σικέ.

Μα ρε παιδιά, όταν το αμέσως ανταγωνιστικότερο σωματείο είναι ο Αστέρας Τρίπολης, με μπάτζετ....Αστέρα Τρίπολης, κι εσύ πληρώνεις ένα μύριο τον.....Τζιμπούρ, ενώ η καύλα σου είναι να πάρεις -και καλά- το Βύντρα για να κοροϊδεύεις τον Αλαφούζο, τι περιμένετε να δείτε από την ομάδα σας?

Θα πρέπει να είσαι τουλάχιστον μαλάκας να ρίχνεις λεφτά στον Ολυμπιακό επειδή το απαιτεί το Καραϊσκάκη, ενώ λίγο νωρίτερα έχεις φροντίσει να διαλύσεις κάθε ανταγωνισμό εσύ ο ίδιος, για να πάρεις το πρωτάθλημα ανίδρωτος. Να το κάνεις το πρωτάθλημα τι?

Στην Ευρώπη όμως, μονίμως ξεβρακώνεσαι και θα ξεβρακώνεσαι διότι εκεί αγωνίζονται επαγγελματικά σωματεία. Και όχι τα χόμπι μερικών διορισμένων προέδρων που "θέλουν αλλιώς τον Ολυμπιακό".

Φάε λοιπόν τη σφαλιάρα σου γύφτο, όλη δική σου

Τρόμος στο φιόρο του Λεβάντε

Ευτυχώς που υπάρχει και ο Ολυμπιακός και έχουμε την ευκαιρία να γελάμε και να κάνουμε και κάζο σε μερικούς φίλους. Πάντοτε σε κόσμια πλαίσια με καυστική διάθεση.

Γιατί σε πραγματική κριτική δεν αντέχει κανένας Ολυμπιακός, καμιάς Ελλάδας.

Ο λόγος απλός. Ο λόγος παρόμοιος με της Ελληνικής κρίσης.

Έξω είναι σοβαροί, είναι οργανωμένοι, έχουν κοινή λογική στην καθημερινότητα. Και απλά μαζεύουν τους καρπούς των κόπων τους. Δηλαδή πατάνε το κουμπί από τη μια και βγαίνει η παραγωγή από την άλλη.

Στην Ελλάδα πατάς το κουμπί και βγαίνει μια χοντρή στην καλύτερη. Που μοιάζει με το Μαρινάκη

Ανύπαρκτο πρωτάθλημα, ανύπαρκτη ποδοσφαιρική λογική, ανύπαρκτη προοπτική -άρα κίνητρο και διάθεση για παιχνίδι. Για θέαμα και χαρά. Για πανηγύρι. Που όρεξη για τέτοια πράγματα, τέτοιες εποχές.

Ανύπαρκτο σχέδιο, όραμα που απουσιάζει, ανταγωνισμός που δεν υπάρχει, πρωτάθλημα επιπέδου Αφρικανικής χώρας, με πρωταθλητή "δημόσιο υπάλληλο" που είναι μόνιμος χωρίς κανείς να έχει διάθεση για....μεταρρυθμίσεις. Τι άλλο να σχολιάσεις.

Πας στη χώρα που αυτή τη στιγμή παίζεται το καλύτερο ποδόσφαιρο, διδάσκεται με όρους πανεπιστημιακούς από ανθρώπους αφιερωμένους ψυχή τε και σώματι, που μεταξύ τους ανταγωνίζονται για αξιοπρεπείς εμφανίσεις κόντρα σε Μπαρτσελόνα και Ρεάλ που μαζί αποτελούν το ΑΕΠ της Ελλάδας.

Και πας χωρίς κέντρο. Πας χωρίς ακραία μπάκ. Πας χωρίς ψηλούς αμυντικούς. Πας γενικά, με την αλαζονεία του αδαή, του ιθαγενή, του Έλληνα που νομίζει ότι είναι Ιταλός, αλλά είναι Τούρκος και τελευταία, ούτε καν που φτάνει τους Τούρκους σε επίπεδο μεταγραφών.

Έχει τόσο χαμηλώσει ο πήχης, αλλά και ταυτόχρονα οι απαιτήσεις του κοινού (των σκεπτόμενων και μερακλήδων, όχι των χούλιγκανς που διαμαρτύρονται ακόμα και για το χρώμα των παπουτσιών των παικτών) που κανείς δε συνειδητοποιεί ότι ο Αστέρας Τρίπολης είνα δεύτερος στη βαθμολογία, ενώ μέχρι πέρισυ ήταν σε....αφάνεια, λόγω διαφόρων "σκοτεινών" υποθέσεων.

Και ότι στο πρωτάθλημα της....superleague, για την οποία πληρώνεις 60 ευρώ το μήνα στη Nova, συμμετέχει ο.....Πλατανιάς Χανίων, μια ομάδα που μέχρι πρόπερσι δεν υπήρχε στα κατάστιχα.

Τι έπαθε ο Ολυμπιακός? Αυτό που παθαίνει οποιοσδήποτε ζει στο ημίφως, στο οποίο ενίοτε ανάβει και καμιά....λάμπα πυρακτώσεως και ξαφνικά βρεθεί στην εξοχή, στη λιακάδα, σε ένα πάρκο που φυσάει ο καθαρός αέρας και όλα λειτουργούν φυσιολογικά. Δηλαδή απλά βασικά πράγματα.

Όπως το να αγωνίζονται νέοι παίκτες, να υπάρχει σταθερότητα στις τακτικές και τις προπονήσεις, να υπάρχει διαχρονικότητα στους στόχους του συλλόγου, η διοίκηση να περιορίζεται στα διοικητικά της καθήκοντα, το πρωτάθλημα να τηρεί όσο γίνεται ένα ανταγωνιστικό πρόσωπο, ο κόσμος να πηγαίνει στα γήπεδα για να περάσει καλά, να προάγεται το αθλητικό πνεύμα και η σύνδεση με τον κοινωνικό ιστό, να δημιουργούνται εγκαταστάσεις για τα παιδιά και ούτω καθεξής....

Εμείς ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα και καλό μας κάνει να θυμόμαστε ότι δεν είναι παντού στην Ευρώπη έτσι, ούτε τα προβλήματα της Ελλάδας γενικότερα, είναι προβλήματα της Ευρώπης και το ανάποδο.

Αρκεί να πας μια βόλτα μέχρι το....Λεβάντε, Φλεβάρη μήνα για να το διαπιστώσεις από πρώτο χέρι

Περαστικά σας (κι εμάς μαζί)

Η απαξίωση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα

Τα όσα γίνονται στο ποδόσφαιρο, τα οποία είναι τραγελαφικά, δηλαδή τραγικά αλλά και αστεία μαζί--για να γελάς με λίγα λόγια μας δείχνουν ένα πράγμα.

Ότι συμβαίνουν τώρα, λόγω της κρίσης του κράτους. Άρα, συμπερασματικά, αποδεικνύεται πόσο...κρατικοδίαιτο πρωτάθλημα ήταν η Super League.

Για να το διατυπώσω ακόμα πιο σωστά, πιο κρατικοδίαιτος...πεθαίνεις.

Όταν σαν κράτος, έχεις ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και αγκαζέ έχεις και το κρατικό στοίχημα (ΟΠΑΠ), ενώ ο μόνιμος πρωταθλητής ποδοσφαίρου έχει προνομιακή σχέση με το πολιτικό σύστημα---διαχρονικά, πως λέγεσαι?

Όταν σαν κράτος, έχεις επιτρέψει το ποδόσφαιρο σου να είναι στην ουσία του "φυστίκια" και στη βιτρίνα του "διαμάντια" ώστε να συγκαλύπτεις από κοινού το ξέπλυμα μαύρου πολιτικού και επιχειρηματικού χρήματος, πως λέγεσαι?

Εντάξει, δε χρειάζεται κάτι άλλο, για να αντιληφθεί και ο πλέον ηλίθιος γιατί στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο είναι ανύπαρκτο.

Αυτό που αποτελεί επιστήμη στο εξωτερικό από την πρώτη βαθμίδα του, μέχρι την κορυφή της πυραμίδας, στη χώρα μας είναι....βουντού, ξόρκια, κακοδαιμονία, προπονητές της εξέδρας, ειδήμονες δημοσιογράφοι, παλαίμαχοι, στημένη διαιτησία, παράνομο και νόμιμο "πάμε στοίχημα", κοριοί της ΕΥΠ, ΕΠΟ και παράγοντες του, "Δίκη", Αλέφαντοι, πρόεδροι με πούρα και κότερα, πρόεδροι που πάνε στα αποδυτήρια "να στείλουν μήνυμα", σκάουτερς που "χτενίζουν την Ευρώπη για ταλέντα", ακαδημίες με παίκτες...25 ετών "καλά παιδιά", προπονητικές εγκαταστάσεις-χορηγία μετόχων ανάλογα τη διάθεση, τεχνογνωσία που το καλοκαίρι "πετάει η ομάδα στην προετοιμασία" και το γενάρη "έχει καεί ο Ζιλμπέρτο", θύρες οργανωμένων με σουβλατζίδικα και ραδιόφωνα "αγανακτισμένων", ταξιτζήδες που μιλάνε για ποδόσφαιρο με ατζέντηδες, "σοβαροί επενδυτές" που τάζουν 1000 ευρώ πρίμ νίκης, Πρίγκηπες και Τσάκες και ένα σωρό άλλα τέτοια πράγματα.

Αυτό που στην  Ευρώπη παρουσιάζει ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Άρσεναλ, η Μπάγερν, η Γιουβέντους, η Παρί σεν Ζερμαίν, η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ κλπ, εφεξής δεν θα το λέω ποδόσφαιρο, αλλά....ομορφόσφαιρο

Γιατί προφανώς η λέξη ανταποκρίνεται στην έννοια, στο θέαμα. Στο ζητούμενο για το οποίο πληρώνεις εισιτήριο ή αγοράζεις συνδρομή στην εκάστοτε NOVA

Όχι δε συγκρίνω ανόμοια μεγέθη. Άλλωστε πίσω από κάθε σοβαρό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα--μπίζνα δισεκατομμυρίων, κρύβεται ένα σοβαρό κράτος με σοβαρούς επιχειρηματίες (λαμόγια η όχι αδιάφορο είναι..) που θέλουν να κονομήσουν, αλλά καταλαβαίνουν ότι χρειάζεται πότισμα το χωράφι με τα λεφτά.

Εδώ στην Ελλάδα που 1300 άτομα πληρώνονται--κάνοντας απεργία--παριστάνοντας τους ασθενείς--ακινητοποιώντας όποτε γουστάρουν (η πέφτει τηλεφωνάκι) τη δημόσια συγκοινωνία, η κονόμα του διπλανού, είναι "ληστεία του λαού". Η δική μας παρτούκλα είναι "δικαίωμα του λαού"

Η λαμογιά του Μπέου, είναι "σήψη στο σώμα του ποδοσφαίρου". Ενώ η λαμογιά του Κόκκαλη είναι "θεσμική παρέμβαση για τη βελτίωση του αθλήματος". Η αλλιώς, τα δικά μου, δικά μου---και τα δικά σου, δικά μου. Και έχει ο θεός

Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα τους ρε παιδιά. Να μην κονομήσει ο άλλος. Να μην έχει προνόμιο. Να τρώω εγώ και μόνο με την κουτάλα, και ας πέφτει το περίσσεμα απέξω. Αρκεί ο άλλος να μην τρώει.

Το πρόβλημα του ποδοσφαίρου είναι ΚΑΙ οι Μαρινάκηδες, που -πάω στοίχημα πως- θα αισθάνονται απίστευτη ηδονή, ανάμεσα στις μισοάδειες εξέδρες του γηπέδου τους, επειδή έχουν "ταπεινώσει, ξεφτιλίσει, εξαφανίσει" τον αντίπαλο, και παίρνουν ένα πρωτάθλημα αήττητοι (γιατί 10 χρόνια μετά κανείς δεν θα θυμάται τίποτα, είχε πει ο σοφός Μητσοτάκης). Καταστρέφοντας το ίδιο το ποδόσφαιρο στη ρίζα του.

Που είναι η "αγνή, αγορίστικη, παιδική" κόντρα μεταξύ των φίλων, από τότε που θυμάμαι των εαυτό μου.

Οι Μαρινάκηδες αλλά και διάφοροι άλλοι που ηγούνται τάχα μου του "αθλήματος", που σίγουρα δεν έχουν νιώσει ποτέ "φίλοι" ανάμεσα στα άλλα αγοράκια που κλωτσούσαμε τη μπάλα στο σχολείο. Και μας αρέσει να πίνουμε γκαζόζα από το ίδιο κουτάκι, κερασμένη από το νικητή.

Η απαξίωση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, δεν είναι παρά η κατάρρευση του μύθου για τα "καλύτερα μας χρόνια", κάπου εκεί μακριά και πίσω, στα τσιμέντα της Λεωφόρου, της Ριζούπολης, του Καραισκάκη, της Ν.Φιλαδέλφειας. Που τελικά δεν υπήρξαν ποτέ. Η αν υπήρξαν θα ήταν στη φαντασία κάποιων ρομαντικών που αγάπησαν το άθλημα.

Σε μια χώρα που δεν αγαπά το είδωλο της στον καθρέφτη, καμία τέτοια χαρά δεν αξίζει.

Μας αξίζει να τυραννιόμαστε με τις σωβρακοφανέλες της Γιουροβίζιον και των Μνημονίων της σωτηρίας....