Αυτά μπορεί ο Ολυμπιακός

Το χτεσινό αποτέλεσμα, δηλαδή την ανατροπή του 2-0 της Αθήνας, πολλοί το περίμεναν

Εγώ προσωπικά δεν περίμενα πως ο Ολυμπιακός θα χάσει τόσο απλά από μια κακή Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ. Γιατί έχασε πολύ απλά ο Ολυμπιακός, με εκτελεστή ένα μεγάλο σε κλάση φορ

Ο Ολυμπιακός έχασε για πολλούς λόγους. Παρότι δεν είδα το χτεσινό ματς θέλω να κάνω τη δική μου ανάλυση η οποία δε βασίζεται στην έκβαση του, αλλά σε γενικότερες παραδοχές επί του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα

Γιατί κατά τη γνώμη μου αυτά είναι τα αίτια που "χτίζουν" χαρακτήρα και δίνουν ευρωπαϊκά παράσημα σε μια μεγάλη ομάδα

Με απλά λόγια: Ο Ολυμπιακός είναι μια "ελαφριά" φανέλα στην Ευρώπη, αυτό είναι το ρεζουμέ, η ουσία του πράγματος. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό, και ο Ολυμπιακός λυγίζει κάτω από την πίεση των σημαντικών παιχνιδιών?

1. Γιατί δεν έχει χτίσει ομάδα με μεγάλες προσωπικότητες

Ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη και του Μαρινάκη χτίστηκε κυρίως πάνω σε ομάδες δημιουργήματα των μάνατζερ και των προπονητών που αλλάζουν κάθε χρόνο. Η στρατηγική του Ολυμπιακού δεν είχε ποτέ ανάπτυξη παιχτών από τις ακαδημίες, δηλαδή τη δημιουργία κουλτούρας και την εμπέδωση των στόχων πρωταθλητισμού του συλλόγου. Αντίθετα δόθηκε έμφαση στις αγοραπωλησίες και το εμπορικό-διαφημιστικό κομμάτι. Ακόμα όμως και σε αυτό το κομμάτι, παρόλα τα έσοδα κατά καιρούς, λίγες ήταν οι μεγάλες μεταγραφές του Ολυμπιακού, ως προς την πραγματική τους συνεισφορά στο γήπεδο (όχι στα χαρτιά). Προσοχή--δε μιλάω για μεγάλα ονόματα. Μιλάω για μεγάλες προσωπικότητες

2. Γιατί δεν έχει Έλληνες παίκτες

Ο Ολυμπιακός της εποχής Κόκκαλη το 1996 διέθετε μια διαφορετική υποδομή, βασισμένη κυρίως σε άτεχνους αλλά σκληροτράχηλους Έλληνες παίκτες που παρότι δεν είχαν την ποιότητα, είχαν μεγάλη αγωνιστικότητα και κυρίως γαβροσύνη. Δηλαδή μιλούσαν με την εξέδρα και αντιλαμβανόντουσταν τους εγχώριους στόχους του συλλόγου. Δηλαδή την αγωνιστική κυριαρχία επί του Παναθηναϊκου, το πρωτάθλημα και το κύπελλο. Ήξεραν τι θα πει "έδρα", τι θα πει "φανέλα" και διέθεταν εγωισμό και πάθος, στοιχεία της κουλτούρας του Έλληνα παίκτη. Ο Έλληνας παίκτης καταλαβαίνει τι λένε οι εφημερίδες και οι φίλαθλοι που τον σταματάνε στο δρόμο. Αυτό δεν είναι πάντα σωστό γιατί προσθέτει πίεση, από την άλλη όμως, όσοι αντέχουν την πίεση αποκτάνε σιδερένια πυγμή που ακριβώς στα κρίσιμα ματς γίνεται το ισχυρότερο όπλο της άμυνας

Ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη έχει γεμίσει περαστικούς και ρολίστες, που δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν την ποιότητα που θα κάνει τη διαφορά ή θα προσδώσει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα (το κάτι έξτρα δηλαδή) στα κρίσιμα παιχνίδια. Οι παίκτες του Μαρινάκη είναι σαν τα αυτοκίνητα Χιουντάη. Λαμπερά, με πολλά ηλεκτρονικά αξεσουάρ, με κοντέρ που γράφει 200, αλλά στο δρόμο που όλα κρίνονται αποδεικνύονται λίγοι σε σχέση με τους στόχους που βάζει ο σύλλογος στην πραγματικότητα. Που όπως λένε οι παράγοντες του Ολυμπιακού είναι η Ευρωπαϊκή καταξίωση

3. Γιατί δεν ξέρει να παίζει άμυνα

Ο Ολυμπιακός έχει δώσει έμφαση στο επιθετικό φαντεζί παιχνίδι το οποίο θα αρέσει στο λαό του. Έχει ταυτιστεί εμπορικά με άλλους συλλόγους της Ευρώπης όπως η Λίβερπουλ και διάφορες άλλες ομάδες ενώ έχει κάνει μέλη του, παίκτες όπως ο Μαραντόνα. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός προσπαθεί να εμπεδώσει το προφίλ της μεγάλης και παραγωγικής πολυπρωταθλήτριας ομάδας που το Καραϊσκάκη είναι το δικό της "θέατρο ονείρων" αλλά ταυτόχρονα και το δικό της Μαρακανά, δηλαδή το απόγειο του όμορφου ποδοσφαιρικού θεάματος. Στην Ευρώπη όμως και στο σύγχρονο ποδόσφαιρο η ουσία είναι η άμυνα γρανίτης. Αυτό το απέδειξε ο Ρεχάγκελ με την εθνική Ελλάδος που κέρδισε το Ευρώ και το έχει αποδείξει ο έτερος μεγάλος σύλλογος της Ελλάδας ο Παναθηναϊκός την εποχή που έκανε πορείες βασισμένος στο 5-3-2 του Σέρχιο Μαρκαριάν. Από την άμυνα ξεκινάς να κερδίζεις. Από την άμυνα και το τέρμα συνήθως "μπάζεις νερά" που ναι μεν στο απαξιωμένο Ελληνικό πρωτάθλημα δεν σε προδίδουν, αλλά στην Ευρώπη σου δίνουν εκείνους τους έξτρα πόντους που κάνουν τη "ζωή ή το θάνατο" σου στις διοργανώσεις

4. Γιατί έχει ξεχάσει τις καταβολές του και τις ρίζες του

Ο Ολυμπιακός έχει γίνει μια ομάδα λαϊκίστικη και έχει πάψει να είναι μια ομάδα λαϊκή. Ας μην ξεχνάμε την ιστορία του συλλόγου αυτού, μια ιστορία γραμμένη και συνδεδεμένη με τις φτωχότερες γειτονιές του Πειραιά, του μεγάλου λιμανιου δηλαδή και της φτωχολογιάς του. Ο σύλλογος αυτός ξεπήδησε μέσα από τις κακουχίες, τα προβλήματα και τη δύσκολη ζωή των Πειραιωτών που στον Ολυμπιακό έβλεπαν τη νίκη απέναντι στην προδιαγεγραμμένη τους μοίρα και στα ντέρμπι με τον αιώνιο την επικράτηση του "φιλοτίμου και της σκληρής δουλειάς" του Έλληνα εργάτη-εργαζόμενου πάνω στον "ελαφρολαϊκό αστό" της μεσαίας τάξης του Παναθηναϊκού. Ο Ολυμπιακός, όπως και το ΠΑΣΟΚ, ολίσθησε από την λαϊκή ιδεολογία ως φιλοσοφία πορείας, προς τον λαϊκισμό και την εφήμερη ηδονή, τις πεπερασμένες απολαύσεις στιγμής και το ψέμα που εξαγοράζεται με τα λεφτά. Ο Ολυμπιακός έχασε την ψυχή του όταν τον ανέλαβε ο Κόκκαλης που ως άλλος Καίσαρας προσέφερε άρτο και θεάματα στον αποπροσανατολισμένο "γάβρο" των νεότερων γενεών, εντυπωσιακές και πολυδάπανες νίκες, αμέτρητα πρωταθλήματα υπό τη σκιά σκανδάλων. Με λίγα λόγια ο Ολυμπιακός μεταλλάχθηκε σε Παναθηναϊκό, έπαψε να είναι η ομάδα που εκπροσωπεί τον ιδρώτα, το μόχθο και τις αξίες του Πειραιά και κατέντησε να είναι η ομάδα του σοσιαλιστικού κατεστημένου με αμέτρητους αναλώσιμους παίκτες που δεν ταυτίστηκαν ποτέ με τον "αιώνιο έφηβο"

5. Γιατί εκμεταλλεύτηκε με λάθος τρόπο τη δύναμη του

Ο Ολυμπιακός του Κόκκαλη και του Μαρινάκη σήμερα, δεν εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη και τη λαοφιλία του για να ανεβάσει και το Ελληνικό πρωτάθλημα συνολικά σαν επίπεδο και προϊόν (αν το δούμε εμπορικά δηλαδή). Αντίθετα αποδείχτηκε βουλιμικός μοναχοφαγάς, που δεν αγαπά το "ευ αγωνίζεσθαι" αλλά ενδιαφέρεται να μονοπωλεί...τον εαυτό του και μόνο, καταντώντας ένας μυωπικός γίγαντας που ομφαλοσκοπεί, δίχως σκοπό και στόχο. Ο Ολυμπιακός επέτρεψε στο παρασκήνιο του ποδοσφαίρου να τον χρησιμοποιήσει αλλά και ο ίδιος ο Ολυμπιακός εκτέθηκε ουκ ολίγες φορές από αυτό, διότι έδωσε δικαιώματα και συνδέθηκε με αυτό (παρασκήνιο του ποδοσφαίρου = το κατ' επάγγελμα σύστημα παραγόντων που με τις προσβάσεις τους στην πολιτεία -ΕΠΟ και υπουργείο αθλητισμού και διαιτισία κλπ έκαναν και κάνουν ακόμα και σήμερα "εξυπηρετήσεις" προς όφελος του κάθε καλοπληρωτή, με οικονομικά ανταλλάγματα κάθε είδους--από κρατικές επιχορηγήσεις, από στοιχηματισμό απο ξέπλυμα χρήματος κλπ). Έτσι, ο Ολυμπιακός αρκέστηκε σε ένα πρωτάθλημα μη ανταγωνιστικό με αποτέλεσμα ο ίδιος να ατροφήσει αθλητικά και να αγωνίζεται με χαμηλότερου δυναμικού αντιπάλους σε ένα τοπίο αμφισβητούμενων αποτελεσμάτων που κυριαρχείται από την δύναμη των ΜΜΕ, των μάνατζερ και των διαιτητών. Αντί να βρίσκονται οι ομάδες και οι παίκτες στο προσκήνιο κάθε αγωνιστικής, βρίσκονται οι αμφισβητούμενες φάσεις και το πάμε στοίχημα. Η ευθύνη του Ολυμπιακού ως ηγέτη του χώρου είναι τεράστια και του γυρνάει μπούμερανγκ κάθε φορά που παίζει στην Ευρώπη

6. Γιατί αρκείται να είναι πρώτος στο χωριό

Όταν σαν Ολυμπιακός δηλώνεις ότι κάθε χρόνο αγωνίζεσαι για τη διάκριση και στην πορεία ανατρέπεις τις ίδιες σου τις δηλώσεις, με τις πράξεις σου, τότε δεν πας πουθενά. Ο Ολυμπιακός κάθε χρόνο ακολουθεί την ίδια στρατηγική. Παίρνει νέο προπονητή πριν το καλοκαίρι, εξαγγέλει μεταγραφές, κάνει δηλώσεις, παίρνει το πρωτάθλημα και το κύπελλό ελλείψει σοβαρού ανταγωνισμού αλλά και διαπλοκής με το σύστημα επιρροής του ποδοσφαίρου (που θέλει να ευνοεί τον δυνατό και τον πολιτικά ισχυρό) παίζει και μερικά παιχνίδια στην Ευρώπη, άλλοτε επιτυχημένα και άλλοτε αποτυχημένα και ούτω καθεξής. Αυτό δεν είναι σοβαρή στρατηγική για μια ομάδα που θέλει να κυριαρχήσει με το σπαθί της και να "τραβήξει" τις εξελίξεις. Αυτό δεν είναι μια σοβαρή στρατηγική για μια ομάδα που θέλει να λέγεται μεγάλη. Είναι γνωστό ότι οι ομάδες χρειάζονται σταθερούς προπονητές, σταθερό σχέδιο, ακαδημίες ποδοσφαίρου για να δημιουργούν παίκτες, σταθερά ρόστερ και σταθερό προσωπικό. Από τη στιγμή που οι εφημερίδες έγιναν πολλές στον αθλητικό χώρο και χρειάζονται συνεχώς τροφοδότηση με νέο υλικό, ο Ολυμπιακός τρέχει πίσω τους για να ικανοποιήσει την πείνα του λαού του για μεταγραφές, για νέα όνειρα, για παραμύθι κοντολογίες. Ο Ολυμπιακός έχει μετατραπεί από ποδοσφαιρική ομάδα σε πάροχο επικοινωνίας ποδοσφαίρου, προσαρμοσμένο ενίοτε στις απαιτήσεις του λαού του. Έτσι αρκείται να συντηρεί μια σικέ αντιπαλότητα με τον Παναθηναϊκό (που κάποτε είχε νόημα λόγω κοινωνικών και ταξικών διαφορών, σήμερα όμως δεν έχει), μια σικέ αντιπαράθεση με άλλες ομάδες, μια σικέ κατάσταση συνεχούς αναδιοργάνωσης ώστε να υπάρχουν θέματα για κουτσομπολιό στα ΜΜΕ και πολλά άλλα σικέ. Η ουσία είναι οτι ο Μανωλιός απλά φορά τα ρούχα του αλλιώς και τίποτα περισσότερο. Καμμία προσπάθεια για σοβαρές υπερβάσεις, δηλαδή για σχέδια που θέλουν χρόνο και χρήμα. Ο Ολυμπιακός φτιάχνει ομάδες μιας χρήσης, γιατί αρκείται να είναι πρώτος στο χωριό. Και αν του κάτσει και καμιά τσάρκα στην πόλη, δεν θα πει όχι. Ξέρει όμως ότι είναι "λίγος" ως οντότητα

Τελειώνοντας το κείμενο θα πω μερικές κουβέντες ακόμα για την φετινή του κατάσταση

Ο Ολυμπιακός έκανε μεγάλο λάθος που πούλησε το Μήτρογλου, όπως είχε κάνει μεγάλο λάθος που είχε πουλήσει τον Καστίγιο. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες αποτελούνται από ανθρώπους, από παίκτες δηλαδή που είτε κάνουν, είτε δεν κάνουν τη διαφορά. Οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν είναι σουπερμάρκετ να πουλάνε και να αγοράζουν απρόσωπα προϊόντα, ούτε και διαφορετικοί ποδοσφαιριστές μπορούν να αντικαταστήσουν ο ένας τον άλλον. Στο μάτς με την Μάντσεστερ ο Ολυμπιακός δεν είχε ούτε Μητρογλου, ούτε Καστίγιο. Αν τους είχε (παράδειγμα λέω) θα είχε κερδίσει, ειδικά το Μήτρογλου, είναι φανερό

Ο Ολυμπιακός στηρίχτηκε σε έναν άσχετο προπονητή, το Μίτσελ, που δεν έχει δείξει τίποτα απολύτως προπονητικά γιατί απλά ο άνθρωπος δεν ξέρει τη δουλειά. Είναι άριστος δημοσιοσχετίστας, ισορροπιστής και διπλωμάτης, λόγω ευφυϊας, αλλά πείτε μου ποδοσφαιρικά τι έχει παρουσιάσει τις κρισιμότερες στιγμές του πρωταθλήματος. Πόσο έχει την ομάδα του γυμνασμένη και τι νέο έχει φέρει στον Ολυμπιακό. Τίποτα απολύτως. Συμβατικά πράγματα, στηρίχτηκε σε ατομικές εξάρσεις παικτών και στη μεγάλη του τύχη. Έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας ο Μίτσελ, είναι τόσο απλό. Και εδώ που έφτασε φέτος στην Ευρώπη, έφτασε επειδή ήταν αρκετά τυχερός όσον αφορά τους αντιπάλους του και επειδή είχε το Μήτρογλου όταν ήταν ακόμα σε καλή κατάσταση

Δεν έχει νόημα να σχολιάσω τα του πρωταθλήματος, έτσι δεν είναι?

Με αυτά, κλείνω την ανάλυση μου και εύχομαι καλό απόγευμα 

Η απαξίωση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα

Τα όσα γίνονται στο ποδόσφαιρο, τα οποία είναι τραγελαφικά, δηλαδή τραγικά αλλά και αστεία μαζί--για να γελάς με λίγα λόγια μας δείχνουν ένα πράγμα.

Ότι συμβαίνουν τώρα, λόγω της κρίσης του κράτους. Άρα, συμπερασματικά, αποδεικνύεται πόσο...κρατικοδίαιτο πρωτάθλημα ήταν η Super League.

Για να το διατυπώσω ακόμα πιο σωστά, πιο κρατικοδίαιτος...πεθαίνεις.

Όταν σαν κράτος, έχεις ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και αγκαζέ έχεις και το κρατικό στοίχημα (ΟΠΑΠ), ενώ ο μόνιμος πρωταθλητής ποδοσφαίρου έχει προνομιακή σχέση με το πολιτικό σύστημα---διαχρονικά, πως λέγεσαι?

Όταν σαν κράτος, έχεις επιτρέψει το ποδόσφαιρο σου να είναι στην ουσία του "φυστίκια" και στη βιτρίνα του "διαμάντια" ώστε να συγκαλύπτεις από κοινού το ξέπλυμα μαύρου πολιτικού και επιχειρηματικού χρήματος, πως λέγεσαι?

Εντάξει, δε χρειάζεται κάτι άλλο, για να αντιληφθεί και ο πλέον ηλίθιος γιατί στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο είναι ανύπαρκτο.

Αυτό που αποτελεί επιστήμη στο εξωτερικό από την πρώτη βαθμίδα του, μέχρι την κορυφή της πυραμίδας, στη χώρα μας είναι....βουντού, ξόρκια, κακοδαιμονία, προπονητές της εξέδρας, ειδήμονες δημοσιογράφοι, παλαίμαχοι, στημένη διαιτησία, παράνομο και νόμιμο "πάμε στοίχημα", κοριοί της ΕΥΠ, ΕΠΟ και παράγοντες του, "Δίκη", Αλέφαντοι, πρόεδροι με πούρα και κότερα, πρόεδροι που πάνε στα αποδυτήρια "να στείλουν μήνυμα", σκάουτερς που "χτενίζουν την Ευρώπη για ταλέντα", ακαδημίες με παίκτες...25 ετών "καλά παιδιά", προπονητικές εγκαταστάσεις-χορηγία μετόχων ανάλογα τη διάθεση, τεχνογνωσία που το καλοκαίρι "πετάει η ομάδα στην προετοιμασία" και το γενάρη "έχει καεί ο Ζιλμπέρτο", θύρες οργανωμένων με σουβλατζίδικα και ραδιόφωνα "αγανακτισμένων", ταξιτζήδες που μιλάνε για ποδόσφαιρο με ατζέντηδες, "σοβαροί επενδυτές" που τάζουν 1000 ευρώ πρίμ νίκης, Πρίγκηπες και Τσάκες και ένα σωρό άλλα τέτοια πράγματα.

Αυτό που στην  Ευρώπη παρουσιάζει ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Άρσεναλ, η Μπάγερν, η Γιουβέντους, η Παρί σεν Ζερμαίν, η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ κλπ, εφεξής δεν θα το λέω ποδόσφαιρο, αλλά....ομορφόσφαιρο

Γιατί προφανώς η λέξη ανταποκρίνεται στην έννοια, στο θέαμα. Στο ζητούμενο για το οποίο πληρώνεις εισιτήριο ή αγοράζεις συνδρομή στην εκάστοτε NOVA

Όχι δε συγκρίνω ανόμοια μεγέθη. Άλλωστε πίσω από κάθε σοβαρό ευρωπαϊκό πρωτάθλημα--μπίζνα δισεκατομμυρίων, κρύβεται ένα σοβαρό κράτος με σοβαρούς επιχειρηματίες (λαμόγια η όχι αδιάφορο είναι..) που θέλουν να κονομήσουν, αλλά καταλαβαίνουν ότι χρειάζεται πότισμα το χωράφι με τα λεφτά.

Εδώ στην Ελλάδα που 1300 άτομα πληρώνονται--κάνοντας απεργία--παριστάνοντας τους ασθενείς--ακινητοποιώντας όποτε γουστάρουν (η πέφτει τηλεφωνάκι) τη δημόσια συγκοινωνία, η κονόμα του διπλανού, είναι "ληστεία του λαού". Η δική μας παρτούκλα είναι "δικαίωμα του λαού"

Η λαμογιά του Μπέου, είναι "σήψη στο σώμα του ποδοσφαίρου". Ενώ η λαμογιά του Κόκκαλη είναι "θεσμική παρέμβαση για τη βελτίωση του αθλήματος". Η αλλιώς, τα δικά μου, δικά μου---και τα δικά σου, δικά μου. Και έχει ο θεός

Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα τους ρε παιδιά. Να μην κονομήσει ο άλλος. Να μην έχει προνόμιο. Να τρώω εγώ και μόνο με την κουτάλα, και ας πέφτει το περίσσεμα απέξω. Αρκεί ο άλλος να μην τρώει.

Το πρόβλημα του ποδοσφαίρου είναι ΚΑΙ οι Μαρινάκηδες, που -πάω στοίχημα πως- θα αισθάνονται απίστευτη ηδονή, ανάμεσα στις μισοάδειες εξέδρες του γηπέδου τους, επειδή έχουν "ταπεινώσει, ξεφτιλίσει, εξαφανίσει" τον αντίπαλο, και παίρνουν ένα πρωτάθλημα αήττητοι (γιατί 10 χρόνια μετά κανείς δεν θα θυμάται τίποτα, είχε πει ο σοφός Μητσοτάκης). Καταστρέφοντας το ίδιο το ποδόσφαιρο στη ρίζα του.

Που είναι η "αγνή, αγορίστικη, παιδική" κόντρα μεταξύ των φίλων, από τότε που θυμάμαι των εαυτό μου.

Οι Μαρινάκηδες αλλά και διάφοροι άλλοι που ηγούνται τάχα μου του "αθλήματος", που σίγουρα δεν έχουν νιώσει ποτέ "φίλοι" ανάμεσα στα άλλα αγοράκια που κλωτσούσαμε τη μπάλα στο σχολείο. Και μας αρέσει να πίνουμε γκαζόζα από το ίδιο κουτάκι, κερασμένη από το νικητή.

Η απαξίωση του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, δεν είναι παρά η κατάρρευση του μύθου για τα "καλύτερα μας χρόνια", κάπου εκεί μακριά και πίσω, στα τσιμέντα της Λεωφόρου, της Ριζούπολης, του Καραισκάκη, της Ν.Φιλαδέλφειας. Που τελικά δεν υπήρξαν ποτέ. Η αν υπήρξαν θα ήταν στη φαντασία κάποιων ρομαντικών που αγάπησαν το άθλημα.

Σε μια χώρα που δεν αγαπά το είδωλο της στον καθρέφτη, καμία τέτοια χαρά δεν αξίζει.

Μας αξίζει να τυραννιόμαστε με τις σωβρακοφανέλες της Γιουροβίζιον και των Μνημονίων της σωτηρίας....