Η Χρυσή Αυγή

Θα ήθελα να πω ορισμένες σκέψεις μου σχετικά με τη Χρυσή Αυγή, ορμώμενος από διάφορα περιστατικά της πρόσφατης επικαιρότητας.
Παρότι δεν είμαι, ούτε και πρόκειται να γίνω οπαδός ακροδεξιών οργανώσεων, όπως δεν πρόκειται να γίνω οπαδός ακροαριστερών οργανώσεων, θεωρώ πως έχω το δικαίωμα της γνώμης, όπως κάθε πολίτης που ζει στην Αθήνα της κρίσης.
Και έχω να πω το εξής:

Όποιος εσφαλμένα θεωρεί πως η Χρυσή Αυγή είναι νεοναζιστικό κόμμα και πολιτικά την αποτιμά αμιγώς με όρους περιθωρίου, είναι καταδικασμένος να υποστεί τρομερή ήττα σε κάθε επίπεδο.

Η Χρυσή Αυγή, σίγουρα χρησιμοποιεί ορολογία φανατικών και έχει υιοθετήσει εδώ και πολλά πολλά χρόνια διάφορα σύμβολα και διάφορες "θεωρίες" που προέρχονται από την ρατσιστική άκρα δεξιά. Σίγουρα η Χρυσή Αυγή, είναι πρωταγωνιστής σε περιστατικά βίας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Σίγουρα η Χρυσή Αυγή αποτελείται από ανθρώπους επιπέδου "μαφίας της νύχτας", καθώς πολλά "στελέχη" της είναι πρώην στρατιωτικοί, αστυνομικοί κλπ που καθώς λόγω της νομοθεσίας έχουν δικαίωμα οπλοκατοχής μπορούν να εργαστούν σε δουλειές φύλαξης, σεκιούριτι, μπράβοι κλπ.
Σίγουρα στη Χρυσή Αυγή υπάρχουν νοσταλγοί του Χίτλερ και κάθε λογής ολοκληρωτισμού.
Σίγουρα όλοι αυτοί οι τύποι έχουν πυραμιδική στρατιωτική οργάνωση που ξεφεύγει από την κοινή αντίληψη περί υποχρεώσεων και δικαιωμάτων που όλοι μας λίγο πολύ βιώνουμε εντός διαφόρων επαγγελματικών ή μη, ομάδων.

Όμως αυτό που βλέπουμε ΣΗΜΕΡΑ, δεν είναι η Χρυσή Αυγή που περιέγραψα παραπάνω.

Είναι μια συνεχής και συνεχόμενη μετάλλαξη του ακροδεξιού χώρου, προς το κεντρικότερο, προς μια μορφή "δυναμικότερης" παραδοσιακής δεξιάς, που δε διστάζει "να βυθίσει το μαχαίρι στο κόκκαλο" και να καταγγείλει ποικιλοτρόπως "τα κακώς κείμενα"

Η Χρυσή Αυγή σήμερα, αποτινάσσει το φρικαλέο και αποκρουστικό πρόσωπο του ναζισμού και μετατρέπεται σε υποκατάστατο "ελληνοκεντρικών και εθνικών σχηματισμών" που παλαιότερα υπήρχαν με τη μορφή της ΕΠΕΝ, της 4ης Αυγούστου και πολύ αργότερα ως ΛΑΟΣ και εν μέρει Ανεξάρτητοι Έλληνες.

Και το κάνει αυτό, διότι με συνεχώς επιβεβαιούμενα ποσοστά του 10%, έχει την άνεση να κρύψει κάτω από το "χαλάκι" τους πιο φανατικούς "κράχτες" της και να γίνει πιο ευπαρουσίαστη σε ένα μεγαλύτερο "αγανακτισμένο" κοινό ανθρώπων που πλήττονται από την κρίση....όμως έχουν "δει καλό" από τη Χρυσή Αυγή, έστω και έμμεσα....

ΤΙ ΛΕΩ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ?

Ότι η Χρυσή Αυγή διαθέτει μια ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΗ ηγετική ομάδα, με πολύ μεγάλη εμπειρία στο πολιτικό παιχνίδι (Μιχαλολιάκος) που αθόρυβα και με ΠΟΛΥ ΜΕΛΕΤΗΜΕΝΕΣ επικοινωνιακές κινήσεις και τακτικισμούς, έχει καταφέρει να "χτίσει" ένα μπλόκ ακροατών και θεατών των θέσεων της ΔΙΠΛΑ ΑΚΡΙΒΩΣ σε αυτούς που μέχρι σήμερα ήταν στο περιθώριο.

Εκμεταλλευόμενη (σοφά) τις παλινωδίες αλλά και τις οργανωσιακές αδυναμίες άλλων κομμάτων της δεξιάς, που δε μπορούν να "κεφαλαιοποιήσουν" την κρίση ως πολιτικό ρεύμα ενίσχυσης των δομών τους και μακροπρόθεσμα να εξασφαλίσουν τη μεγέθυνση τους, μέσω της συνεχούς χρηματοδότησης τους βάση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Και είναι σίγουρο πως ο Μιχαλολιάκος, από τη στιγμή που "ήρθε με κάποιο τρόπο στα πράγματα", αποκλείεται να φύγει τόσο εύκολα, παραιτούμενος από το γλυκό....χρήμα, που κινεί τα πάντα σε αυτή τη χώρα.

ΑΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ?

Ότι η Χρυσή Αυγή πρέπει να αποτιμηθεί ΠΟΛΙΤΙΚΑ και όχι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΑ ώστε να γίνει εφικτό να καταπολεμηθεί ως φαινόμενο, αν αυτό κριθεί ότι είναι το ζητούμενο.

Διότι η Χρυσή Αυγή έχει βαθιές ρίζες στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, ως διαχρονικά αντιδραστικός δεξιός χώρος, που ενίοτε ανάλογα με τις περιστάσεις προβάλλει είτε ηπιότερο, είτε φανατικότερο πρόσωπο προς την κοινωνία.

Χρειάζεται νηφάλια πολιτική αποτίμηση, ώστε να γίνει εφικτό να ανακοπεί το ρεύμα των "απελπισμένων" που κατευθύνονται σε αυτή και λόγω των χρημάτων που έχουν μπεί στα ταμεία της, αναμένεται να δυναμώσει (λόγω χαρτζιλικώματος αλλά και ευκαιριών απασχόλησης και διαφόρων άλλων αιτιών).

ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ "ΒΛΕΠΕΙ" ΠΙΟ ΜΕΣΑ, ΠΑΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ

Η φανέλα του Ναζιστή και η θολή, αόριστη, ψευδεπίγραφη και κατάπτυστη "ιδεολογία" της Χρυσής Αυγής, είναι -δυστυχώς γιατι βρίσκει ευήκοα ώτα ανάμεσα στους "γκρίζους" ανθρώπους- ΚΡΑΧΤΗΣ

ΚΡΑΧΤΗΣ αντιστοίχου βεληνεκούς με τους κράχτες της ακροαριστεράς περί επαναστάσεων, τσε γκεβάρα, διεθνούς προλεταριάτου, αλληλεγγύης στους μετανάστες κλπ που αλιεύουν στελέχη και γενίτσαρους μέσα στα ελληνικά Πανεπιστήμια.

Η Χρυσή Αυγή αλιεύει στελέχη, οπαδους, ψηφοφόρους, μέσα από τους "απελπισμένους της κρίσης" και αυτό είναι ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΟ ως πολιτικό φαινόμενο

ΔΙΟΤΙ ΟΙ "ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ" ΔΕΝ ΡΩΤΟΥΝ ΠΩΣ ΣΕ ΛΕΝΕ Η ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙΣ "ΟΡΑΜΑ" ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΦΑΓΗΤΟ, ΕΝΩ ΜΕ ΤΙΣ "ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΕΣ" ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΟΥ.............ΔΙΝΕΙΣ ΓΡΟΘΙΑ "ΣΤΟ ΣΑΠΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ"...........(που όλως τυχαίως διέπεται από "αριστερή" συνθηματολογία, γκαζάκια, "τρομοκράτες", λίστες Λαγκάρντ και κωλοτούμπες-Τσίπρες)

Ας μην υποτιμούμε τη Χρυσή Αυγή. Ας την πολεμήσουμε με το σωστό τρόπο

Ποιός είναι αυτός?

Δυστυχώς είναι ο δύσκολος δρόμος της κάθαρσης, της εμπέδωσης της νομιμότητας, της αληθινής ισονομίας και ισοπολιτείας μέσα από δίκαιες μεταρρυθμίσεις, τη φροντίδα για κοινωνικό κράτος και τη στήριξη όσων βγήκαν στην ανεργία και το περιθώριο χωρίς δίχτυ προστασίας.

Είναι ο δρόμος των μεγάλων αστικών κομμάτων που χρειάζονται ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ανασύσταση για να εκφράζουν την προοπτική και την ελπίδα ΓΙΑ ΤΟΥΣ  ΠΟΛΛΟΥΣ.

ΌΜΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Επειδή όμως, όπως έχω πει σε άλλες αναρτήσεις μου, το πολιτικό απόστημα που διαφεντεύει αυτή τη στιγμή τη χώρα και μας κοροϊδεύει κατάμουτρα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΚΟΠΟ να κάνει σωστές κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση (την εμπέδωση ΕΙΛΙΚΡΙΝΟΥΣ δημοκρατίας στην Ελλάδα) ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΨΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ...........

Έρχεται η ώρα του Αλέξη

Κατά πως φαίνεται η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση συνασπισμού έχει ήδη ξεκινήσει.

Πολλά τα σενάρια που κυκλοφορούν για την επόμενη μέρα, προσωπικά το επικρατέστερο θεωρώ πως είναι ότι τα μέτρα μεν να περάσουν, αλλά να συνιστούν τελικά πύρρειο νίκη της συμπαράταξης.

Με λίγα λόγια, οι ψήφοι να κινηθούν γύρω από την οριακή πλειοψηφία που θα καθορίσει η παρουσία -πάνω κάτω- 150 βουλευτών, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Άντε και κάτι ψιλά από ΔΗΜ.ΑΡ, ενδεχομένως.

Αυτό σημαίνει πως τα πήλινα πόδια της εξουσίας -όπως πολύ ωραία μου είπε ένας φίλος χτές- έχουν ήδη διαρραγεί και υποχωρούν κάτω από το βάρος των μεταρρυθμίσεων.

Για κακή μας τύχη, ο επόμενος στη σειρά της εξουσίας είναι ο Τσίπρας.

Δεν πρόκειται φυσικά να σχολιάσω αν μου αρέσει ή όχι, είναι προφανές ότι ασχέτως προσωπικών γούστων η πραγματικότητα έτσι υπαγορεύει. Πως αυτός θα ηγηθεί του αριστερού μπλόκ εξουσίας, έτσι όπως θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Με δεκανίκια τη ΔΗΜ. ΑΡ, το "παλιό" ΠΑΣΟΚ των λαϊκιστών, ολίγο από ΚΚΕ και ψήφο εμπιστοσύνης από διάφορους "αγανακτισμένους" που πανικοβάλλονται στη θέα των ποσοστών που γράφει η Χρυσή Αυγή.

Τι συνεπάγεται η εκλογή Τσίπρα? Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ' όσα κάνει αυτή τη στιγμή ο Σαμαράς. Το επικοινωνιακό διαφέρει, γιατί πρακτικά με την Τροϊκα και το Βερολίνο στο σβέρκο μας, λίγα έως ελάχιστα είναι τα όσα μπορεί ένας πολιτικός να "παρουσιάσει" ως εναλλακτικές. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές και αυτό είναι πασιφανές. Τα πάντα γίνονται ξεκάθαρα για το παιχνίδι της πολιτικής και όχι της ουσίας. Για το λόγο αυτό, φρονώ ότι και ο κύκλος εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ με αντιπολίτευση μια τριών αποχρώσεων δεξιά (την ανανεωτική της ΝΔ, την παραδοσιακή του Καμμένου και την ακτιβιστική ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής) θα είναι βραχύβιος.

Πρώτον για λόγους ουσίας. Δεν υπάρχουν θέσεις και προτάσεις που να βασίζονται σε κάποια πραγματικότητα ή στον ρεαλισμό. Φύκια για μεταξωτές κορδέλες τάζουν στον κόσμο τους και το γνωρίζουν όλοι. Το περιβάλλον εντός του οποίου κινούμαστε τόσο τοπικά, όσο και ευρωπαϊκά, είναι ολότελα "απαγορευτικό" για κάθε παρέκλιση από τα μνημόνια.

Δεύτερον για λόγους εσωτερικής διάρθρωσης. Το σύντομο χρονικό διάστημα εντός του οποίου ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί από άθροισμα συνιστωσών, να γίνει ενιαία φωνή με στόχο την εξουσίας, είναι μικρός και αναπόφευκτα οι εσωτερικές φωνές μέσα στο συνασπισμό, είναι έντονες. Η πρώτη διάσπαση θα γίνει με το που ο Τσίπρας θα εξαγγείλει τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων με την Τροϊκα.

Τρίτον για λόγους πρακτικούς και καθημερινούς. Η ελληνική κοινωνία είναι συντηρητική και αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε άμυνα. Έχουν χαθεί κεκτημένα και προνόμια, σχέσεις και εξαρτήσεις, ενώ το χρήμα από την κορυφή προς τη βάση, έχει παύσει να ρέει. Οι απολύσεις στο δημόσιο είναι δρομολογημένες και προαπαιτούμενες, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι πλέον ο μόνος τρόπος να αλλάξει το κλίμα μέσω κάποιας ανάπτυξης. Υπάρχει τεράστια πίεση για έξοδο από την κρίση με κάθε τρόπο. Ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ (κρατισμός, λαικισμός και παροχολογία, συνδικάτα και μαζικές εκδηλώσεις-συλλογικές συμβάσεις-διαπραγματεύσεις κλπ) είναι ανέφικτος, στα μάτια του μέσου Έλληνα που παραδοσιακά στήριζε το δικομματισμό και τώρα πια βλέπει πως όσο και να διαμαρτύρεται τίποτα δεν αλλάζει.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι έστω και αν πρέπει να πιούμε το πικρό ποτήρι της ανώμαλης μετάβασης στην ομαλότητα, αυτή είναι προφανές ότι θα έρθει είτε εύκολα είτε δύσκολα. Δυστυχώς θα πρέπει να αντέξουμε τόσο τις αντιπαραθέσεις ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσής Αυγής, στο πεζοδρόμιο, όσο και την ρευστότητα εντός του κοινοβουλίου. Και όλα αυτά σε σχέση με το μαστίγιο και το καρότο που κρατά η Ευρώπη, και θα εκταμιεύει τις δόσεις με το σταγονόμετρο προεξοφλώντας και ελέγχοντας την εφαρμογή ή όχι των συμφωνηθέντων.

Δυστυχώς θα περάσουμε ένα μαύρο και δύσκολο χρονικό διάστημα, μια περίοδο ανασφάλειας και ρίσκου, επικίνδυνων κοινωνικών εκδηλώσεων και έξαρσης της βίας, έως ότου αποδειχτούν τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Μιχαλολιάκος, "αναλώσιμα και πρόσκαιρα" πολιτικά προϊόντα, και πάρουν την άγουσα για τα κατάστιχα της ιστορίας.

Όμως πρέπει να γίνει σαφές σε όλους μας, ότι η αλλαγή της Ελλάδας, είναι μονόδρομος. Τα ψέματα έχουν τελειώσει οριστικά και το αναπόφευκτο των μεταρρυθμίσεων μέλλεται διότι πλέον η κοινωνία έχει εξαντλήσει το λίπος που μπορεί να κάψει στην πλάτη των συνήθων υποζυγίων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η βίαιη προσαρμογή, θα γίνει τελικά πράξη, έστω και μέσα από μια περιπέτεια που θα μας δοκιμάσει σε κάθε επίπεδο.

Στο χέρι μας είναι να πιστέψουμε, ότι μετά και τον τελευταίο αυτό σκόπελο η θάλασσα θα γαληνέψει...