Δεκαπενταύγουστος πρωί

Δεκαπενταύγουστος πρωί γύρω στις δέκα. Είμαι στην κουζίνα και  προσπαθώ να δροσιστώ αναζητώντας ένα ποτήρι κρύο νερό από το ψυγείο. Η τηλεόραση παίζει στη διαπασών και η στεντόρεια φωνή ενός ιερωμένου ακούγεται από άμβωνος να παροτρύνει τον κλήρο να αντιδράσει στα μέτρα λιτότητας . Μια έξοχη πολιτική ομιλία επί παντός επιστητού, από κάποιον ντυμένο σε ολόχρυσα άμφια και έναν μεγάλο σταυρό στο πέτο, αξίας μερικών χιλιάδων ευρώ. Η κρίση δεν έχει ακουμπήσει καθόλου τον κλήρο-ένα από τα παράδοξα των τελευταίων ετών. Στο τέλος η εκκλησία των πιστών τραγουδά τον εθνικό ύμνο, σε κοντράστ με τους εκκλησιαστικούς ύμνους που τιμούν τη μεγαλόχαρη Παναγία που γιορτάζει. Καλωσήρθατε στην Ελλάδα της κρίσης. Οι ελπίδες των Ελλήνων έχουν εναποτεθεί στα θεία. Και πάντως όχι στη θεία επιφοίτηση στα κεφάλια των πολιτικών.

Όταν φτάσαμε στο Ελευθέριος Βενιζέλος με καθυστέρηση δύο ωρών, η αίθουσα αφίξεων ήταν αδειανή και ο ελάχιστος κόσμος που ακόμα κυκλοφορούσε βαριεστημένα δεν έδινε σημασία στους κουρασμένους ταξιδιώτες από το Λονδίνο. Η οικογένεια, μας υποδέχτηκε με μια ζεστή αγκαλιά που σε λίγο έγινε αφόρητα ζεστή με φόντο τους 35 βαθμούς κελσίου και τους 70 βαθμούς υγρασίας μερικά μόλις μέτρα έξω από το κτίριο. Είχαμε προσγειωθεί στην πατρίδα μετά από έξι μόλις μήνες απουσίας. Ένιωσα μια γροθιά να με χτυπά στο στήθος καθώς φορτώναμε τις αποσκευές στο αυτοκίνητο. Τίποτα δεν έμοιαζε το ίδιο. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Ακόμα και οι σφήνες στην Αττική οδό, από «γρήγορους» νέους με μικρά χάτσμπακ και χοντρά ζαντολάστιχα με τη μουσική στη διαπασών.

Η διαδρομή μέχρι το σπίτι στο Λαύριο ήταν αδιάφορη. Θυμόμουν απέξω κάθε φανάρι, κάθε στροφή και κάθε διάβαση. Η πλατεία μας ήταν ασυνήθιστα γεμάτη κόσμο, που έδειχνε να διασκεδάζει τριγυρνώντας με θορυβώδη μηχανάκια γύρω γύρω, παρότι η ώρα ήταν προχωρημένη. Όλοι με ένα παγωτό στο χέρι και ένα σουβλάκι. Πρότεινα να φάμε κι εμείς για να το γιορτάσουμε, όμως η παρέα έδειξε το κρεβάτι ως την ενδεδειγμένη λύση. Και το μωρό κοιμόταν ήσυχο στο κάθισμά του. Υποχώρησα. Στο κάτω κάτω οι διακοπές μας μόλις είχαν ξεκινήσει. Αυτό το θυμήθηκα και την επόμενη το πρωί στο σούπερ μάρκετ. Με λίγα ψώνια στη σακούλα η ταμίας μας ζήτησε 60 ευρώ. Θα ορκιζόμουν ότι η αξία των αποσμητικών μας και λίγων γαλακτοκομικών μαζί με ένα πακέτο pampers, δεν θα ξεπερνούσε τις 25 λίρες. Το είπα στη γυναίκα μου και απορημένοι ρωτήσαμε ξανά την ταμία. Δεν είχε γίνει κανένα λάθος όμως. Το επιβεβαίωσαν φίλοι και συγγενείς μας.

Τις επόμενες ημέρες διαπιστώσαμε ότι το λάθος δεν ήταν δικό μας. Σε μια χώρα που διανύει τις χειρότερες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας της, οι μισθοί έχουν καταβαραθρωθεί και οι τιμές στα τρόφιμα και τα βασικά είδη ανάγκης παραμένουν αμετάβλητες-αν δεν έχουν αυξηθεί κιόλας. Ρωτάω γνωστούς και φίλους, πως γίνεται να επιβιώσεις με τέτοιες τιμές στα καταστήματα, στη βενζίνη, στις υπηρεσίες. Κανείς δε φαίνεται να ξέρει την απάντηση γιατί όλοι αλλάζουν θέμα αμέσως, σα να θέλουν να ξορκίσουν ένα δαίμονα που απειλητικά πετάει πάνω από τα κεφάλια τους. Μάλλον τον ΕΝΦΙΑ που είναι ένα ακόμα χαράτσι στην ακίνητοι περιουσία των Ελλήνων, που ισοδυναμεί με δήμευση περιουσίας. Καθώς όλοι σχεδόν καλούνται να πληρώσουν από 1000 ευρώ για τα παμπάλαια διαμερίσματα που κληρονόμησαν από τους γονείς τους. Ναι. Όλοι οι μαυρισμένοι από τα θαλάσσια μπάνια Έλληνες, που ανέμελοι απολαμβάνουν τον καφέ δίπλα στο κύμα. Καφές που ευτυχώς είναι ακόμα φτηνός. 1 και 20 λεπτά για ένα φρέντο δεν είναι τίποτα -δόξα το θεό. Για καφέ άλλωστε ήταν και οι υπάλληλοι στο δημαρχείο Λαυρίου, όταν πήγαμε για να προμηθευτούμε ορισμένα δικαιολογητικά για τα διαβατήρια μας. Στην αστυνομία λίγο αργότερα, μας έκλεισαν φιλικά το μάτι με κατανόηση, γιατί τελικά όλα αυτά θα έμεναν αχρείαστα. Η εγκύκλιος είχε αλλάξει και χρειαζόμασταν διαφορετικά χαρτιά. Η θερινή ραστώνη βλέπετε. Τα μπάνια του λαού.

Αποφασίσαμε κι εμείς να κάνουμε μπάνιο στη θάλασσα λοιπόν, δέκα λεπτά από το σπίτι μας. Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς-ότι η θορυβώδης καντίνα-μπάρ δεν είχε πάρει άδεια και άρα η πλάζ ήταν αδειανή από ξαπλώστρες και καρέκλες- επισκιάστηκε από τους τόνους αποτσίγαρα και σκουπίδια παντού τριγύρω. Δε θυμάμαι ειλικρινά να έχω δει τόσες γόπες ανά τετραγωνικό σε δημόσια παραλία, ποτέ άλλοτε. Βέβαια μου τόνισαν ότι άλλοτε υπήρχε ο ιδιώτης που εκμεταλλευόταν την δημόσια πλάζ νοικιάζοντας τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες αντί αδρής αμοιβής. Και αντί κράτησης, τα σαββατοκύριακα. Τότε δεν υπήρχε ρύπανση. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντα συντήρησης ο δήμος, έπαψε να είναι προτεραιότητα η δημόσια υγεία. Και ο θεοσεβούμενος Έλληνας, ένιωσε ελεύθερος να καπνίσει και να πιεί τον φτηνό καφέ του δίχως φόβο και περιορισμούς, ρυπαίνοντας ελεύθερα το περιβάλλον. Επιστροφή στη δεκαετία του 80 ολοταχώς, λοιπόν. Ψάθες, ομπρέλες, πλαστικές καρέκλες και οικογένειες καθισμένες κατάχαμα, γύρω από σουβλάκια, αναψυκτικά και μικρά ραδιοφωνάκια που παίζουν επιτυχίες. Λίγο παρακάτω, υπολείμματα μιας χτεσινοβραδινής φωτιάς και μπουκάλια από μπύρες και κάποιο νεανικό πάρτι. Η θάλασσα γαλάζια και μερικές βάρκες στο βάθος δίνουν το στίγμα. Το καλοκαίρι που η τηλεόραση διαφημίζει παντού σε όλο τον κόσμο, είναι εδώ. Και τα ρεκόρ αφίξεων καταρρίπτονται καθημερινά, με χιλιάδες τουρίστες να καταφτάνουν με απανωτά τσάρτερ. Ίσως η οικονομία τελικά να είναι σε φάση ανάπτυξης. Δεν ξέρω αλήθεια. Εγώ δεν είδα να αναπτύσσεται τίποτα περισσότερο από τη μιζέρια και τη φτήνια τριγύρω μου. Και την απόγνωση.

Χρειάστηκε να κατεβούμε στο κέντρο της Αθήνας για να πάμε στην τράπεζα. Το Κολωνάκι ίδιο και απαράλλαχτο, τα Εξάρχεια αδειανά, η Πατησίων μοιάζει με έρημο τοπίο, ο Άγιος Παντελεήμονας γεμάτος παιδιά που παίζουν. Νέα καταστήματα έχουν ανοίξει στη γειτονιά. Βουλγάρικα κυρίως αν καταλαβαίνω καλά τις περίτεχνες ταμπέλες. Απορώ γιατί η κίνηση είναι περιορισμένη το πρωί, σε αντίθεση με το βράδυ, που πλήθος κόσμου φαίνεται να πηγαίνει κάπου. Δίχως συγκεκριμένη κατεύθυνση. Μια οικογένεια τσιγγάνων από τη Ρουμανία, τρώει γύρω από ένα παγκάκι στο πεζοδρόμιο, την ώρα που η μητέρα αλλάζει πάνα στο μικρότερο παιδί της. Είναι προχωρημένη η ώρα, μετά τις 11 και παρατηρώ τους ανθρώπους. Η Αχαρνών μοιάζει απέραντη σαν διάδρομος προσγείωσης με πυκνή βλάστηση δεξιά κι αριστερά της. Η ζέστη αφόρητη και πηχτή σε κάνει να θες να σταθείς κάτω από τους καταρράκτες του Νιαγάρα για να δροσιστείς. Η απλά να χωθείς στα λίγα τετραγωνικά που σου αναλογούν στην πόλη και να ανοίξεις το κλιματιστικό στο τέρμα.  Το μυαλό αυτόματα γυρίζει στο καινούργιο μας σπίτι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και νιώθω πρωτόγνωρα εγκλωβισμένος ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά» της ζωής μας. Δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι. Αυτό που άφησα πίσω μου είναι χειρότερο από όσο φανταζόμουν. Και αντί για νοσταλγία παρακαλώ να περάσουν οι μέρες να επιστρέψουμε πίσω.

Τελικά όλη η οικογένεια, γνωστοί και φίλοι μαζευόμαστε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι της ταβέρνας να γιορτάσουμε τα γενέθλια του παιδιού μας. Πιάτα πάνε κι έρχονται, οι μεζέδες είναι καταπληκτικοί και το τσίπουρο δροσερό. Οι γνωστοί σπαρταριστοί διάλογοι, οι ψευτοτσακωμοί, τα χωρατά, τα ανέκδοτα. Τα παιδιά μας φουσκώνουν μπουρμπουλήθρες φτιαγμένες από σαπούνι και νερό και τρέχουν γύρω από τα τραπέζια και για μια στιγμή αφήνομαι να ταξιδεύω κι εγώ στο Ελληνικό καλοκαίρι, στον ήλιο, στο δροσερό αεράκι της θάλασσας, στα πρόσωπα των ανθρώπων που αγαπώ. Σε λίγο έρχεται ο λογαριασμός, οι καλεσμένοι πρέπει να φύγουν για τα δικά τους σπίτια και το γλυκό με τα κεράκια έχει απομείνει στο κέντρο του τραπεζιού να θυμίζει το μεγάλο γλέντι που προηγήθηκε νωρίτερα. Την ίδια αίσθηση φιλοξενίας και αγάπης συγκρατώ από ένα μικρό ταξίδι που κάνουμε στην Κόρινθο να δούμε κάποιους άλλους καινούργιους φίλους. Άγνωστοι μέχρι χτές, γνωστοί και αγαπημένοι από εδώ και μπρος. Με καρδιά γεμάτη ευχές και τραπέζια γεμάτα λιχουδιές, μένεις να απορείς. Αυτοί οι άνθρωποι τελικά είναι που κάνουν τη διαφορά στην Ελλάδα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, η επαφή, η ανιδιοτελής προσφορά σε αντιδιαστολή με τις εικόνες κατοχής και παρακμής που επικρατεί στους δημόσιους χώρους. Όλα αυτά με κάνουν να υποφέρω ακόμα περισσότερο γιατί μεγαλώνουν το δίλημμα μέσα μου. Υπέρ και κατά, καλά και άσχημα, ωραίες εμπειρίες ανακατεμένες μαζί με τις ανυπόφορες. Ζωή και παραίτηση συνυπάρχουν ταυτόχρονα και κανείς δεν τολμά να προβλέψει το μέλλον γιατί όλοι νιώθουμε την ίδια ανασφάλεια. Δεν εξαρτάται από εμάς, τίποτα πια. Παρά μόνο η στιγμή η ίδια. Η στιγμή που θα δώσουμε ή θα πάρουμε κάποιο νεύμα συμμετοχής στις ζωές των άλλων. Ανάσες ανθρωπιάς και αλληλεγγύης. Ανιδιοτελής αγάπη.

Και κάπως έτσι, με μια γεύση γλυκιά από παστέλι στο στόμα και ανάμικτα συναισθήματα, κλείνω τις πρώτες μου εντυπώσεις σαν τουρίστας στη χώρα που γεννήθηκα. Ομολογώ πως δεν έχω αποφασίσει αν θέλω να επιστρέψω ξανά σύντομα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Η καρδιά μου λέει πως ναι, το μυαλό μου αρνείται να συζητήσει την πιθανότητα. Το αφήνω στην τύχη και στην ελπίδα του ξενιτεμένου πως κάτι θα αλλάξει στο τέλος, πως κάτι θα είναι διαφορετικό την επόμενη φορά. Εκτός από το χρόνο που άγαρμπα θα έχει συσσωρευτεί στις ψυχές και τις ζωές μας βαραίνοντας τις σκέψεις και τις εντυπώσεις μας. Και όπως είπε και ένας φίλος μου τις προάλλες, η λέξη «νόστος» δεν υπάρχει στην Αγγλική γλώσσα.

Ίσως και για καλύτερα…

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Χτές είχαμε την τύχη να παρευρισκόμαστε οικογενειακώς στην εκδήλωση της Ομάδας Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας της Αττικής στο Ζάππειο, για την εκδήλωση του ταυτόχρονου δημόσιου θηλασμού

Η εν λόγω ομάδα η οποία είχε διοργανώσει για την πόλη της Αθήνας ένα εορταστικό διήμερο για το θηλασμό, μεταξύ άλλων και μιας εκδήλωση στην Τεχνόπολη (έκθεση φωτογραφίας και ενημερωτικές ημερίδες) είναι η πιό δραστήρια στη χώρα και αριθμεί σχεδόν 3000 άτομα

Αυτό όμως που με εντυπωσίασε δεν ήταν τόσο η μαζική προσέλευση του κόσμου (γυναίκες, ζευγάρια με τα παιδιά τους και οικογένειες ολόκληρες) ούτε και η άψογη οργάνωση του event. Ήταν περισσότερο, ο παλμός και η θετική σκέψη που ανάβλυζαν αυθόρμητα από τα γελαστά πρόσωπα και τις ανοιχτές συζητήσεις κάτω από τον ηλιόλουστο Αττικό ουρανό μας

Με συγκίνησε αυτή η εκδήλωση έμπρακτης αλληλεγγύης από μητέρα προς μητέρα. Μια πράξη βαθιά πολιτική, βαθιά κοινωνική και ανθρώπινη, που βασίζεται στην προσφορά δίχως αντάλλαγμα. Αν δεν ήμουν σκεπτικιστής θα τολμούσα να μιλήσω και για τη θρησκεία, όμως δεν είμαι σίγουρος ότι οι πουριτανοί εκπρόσωποι της θα ενέκριναν το "δημόσιο" της χτεσινής ακτιβιστικής δήλωσης των Ελληνίδων μανάδων

Η χτεσινή συγκέντρωση στο Ζάππειο, στα δικά μου μάτια στέλνει ένα ηχηρό και σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση: Η Ελλάδα που αντιστέκεται στην κρίση, η Ελλάδα που αντιμετωπίζει την κρίση με όπλα ενστικτώδη, πηγαία και παραδοσιακά, η Ελλάδα που επιμένει να δημιουργεί και να στηρίζει το καινούργιο, η Ελλάδα που πιστεύει σε ένα καλύτερο μέλλον, είναι εδώ

Η Ελλάδα της Ομάδας Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας είναι παρούσα και ενεργητική, απαντώντας με ενέργεια, ζωή και χαμόγελο στο θάνατο και την παρακμή της ειδησεογραφίας που επίμονα φωτίζει τις "σκοτεινότερες" όψεις της καθημερινότητας. Μια καθημερινότητα που καλλιεργεί το φόβο και την απαισιοδοξία. Τον τρόμο και την απόγνωση. Είναι όμως έτσι?

Όχι δεν είναι μόνο έτσι - υπάρχει και μια άλλη πλευρά.

Η πλευρά στην οποία οι μανάδες κρατούν ενεργητικά τα παιδιά τους στην αγκαλιά και καταθέτουν τη δική τους αλήθεια. Την ζώσα αλήθεια της κοινωνίας των ανθρώπων που συμπάσχουν και συμπαραστέκονται με αυταπάρνηση, ο ένας δίπλα στον άλλον. Παραδειγματίζοντας όλους εμάς που κλεισμένοι στην ιδιοτέλεια και την απομόνωση, κοιτάμε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα του φόβου και της εσωστρέφειας δίχως να απλώνουμε χέρι βοήθειας. Να δώσουμε ή να λάβουμε. Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα

Φεύγοντας από την εκδήλωση του Ζαππείου έπιασα τον εαυτό μου να είναι γεμάτος εικόνες, με τις μπαταρίες γεμάτες και το μυαλό να πετά σε χαρμόσυνες σκέψεις

Η Αθήνα είναι γεμάτη απο συνανθρώπους μας που ακόμα πιστεύουν πως μέσα από την προσφορά και την αλληλεγγύη η ζωή μας στην Ελλάδα της κρίσης και των μνημονίων, μπορεί να γίνει περισσότερο υποφερτή. Ναι είναι αλήθεια. Και είναι πολλοί, απλά δεν τους διακρίνεις εύκολα γιατί είναι σεμνοί και ταπεινοί. Ευγενικοί και προσηνείς. Ούτε φωνάζουν, ούτε κάνουν θόρυβο για να τους προσέξουμε. Γιατί οι πράξεις τους είναι εκεί και μιλούν από μόνες τους

Ναι, σας το λέω ειλικρινά, όλοι αυτοί είναι εκεί έξω σε κάποια εκδήλωση, σε κάποιο πάρτι, σε κάποια θετική δράση, κόντρα στο δηλητήριο της στείρας αντιπαράθεσης και της στρατευμένης αντίδρασης που αποσκοπεί σε διαπραγματεύσεις και ανταλλάγματα "άλλου είδους".

Είναι εκεί έξω κι εγώ απο χτές είμαι μαζί τους, στηρίζοντας την Ελλάδα που έρχεται, που αλλάζει, που εξελίσεται, που γίνεται ομορφότερη, μέσα από μια ζεστή αγκαλιά της ανώνυμης μάνας προς το παιδί της

Αγάπη ρε. Τι μας ζητάνε....

Πλατεία Παρακμής

Έχω αποφύγει να γράψω το οτιδήποτε γιατί θεωρώ πως το κλίμα για το επόμενο χρονικό διάστημα, το έχω λίγο πολύ περιγράψει και ο ίδιος, αλλά περισσότερο, με αδρές γραμμές, το αναδεικνύει η καθημερινή επικαιρότητα σε τύπο και τηλεόραση (για όσους αντέχουν ακόμα να βλέπουν), έτσι όπως καταγράφεται

Κοντολογίς βαριέμαι να λέω τα ίδια και τα ίδια

Όλοι, κάτι περιμένουμε να συμβεί. Έχουμε κολλήσει και τίποτα δεν κινείται όπως πρέπει. Είναι φανερό δηλαδή, ότι κανένας δεν πιστεύει ότι σώνεται το πράγμα, αλλά μοιρολατρικά προεξοφλούμε μια επόμενη κατάσταση, με την ελπίδα να είναι θετική για την Ελλάδα.

Σε αυτό το πλαίσιο της συγκρατημένης απαισιοδοξίας καταγράφω κάποιες εικόνες από τις ολιγοήμερες διακοπές που καταφέραμε με την οικογένεια.

Στην επαρχία δεν έχουν καταλάβει την κρίση, όπως στην Αθήνα. Αυτό είναι γεγονός για τους ντόπιους και καθόλου υπερβολή. Χάρηκα που είδα τουρισμό. Όμως πρέπει να διερωτηθεί κάποιος, πως γίνεται Αύγουστο μήνα, μεσούσης της χειρότερης κρίσης στη χώρα, να μη βρίσκεις δωμάτιο σε παραλιακά θέρετρα. Να είναι όλα φίσκα και οι τιμές στο θεό.

Τελικά μήπως τα πράγματα δεν είναι όπως ακριβώς φαίνονται ή όπως ακριβώς μας τα λένε?

Κάποιοι φίλοι μιλούν για "λίπος" (δηλαδή μαύρο χρήμα ή προσωπικές οικονομίες) που ακόμα ο Έλληνας "καίει" και πορεύεται μέχρι να έρθουν καλύτερες ημέρες. Δεν ξέρω ειλικρινά, δεδομένου του ότι ποτέ δεν έχει καταγραφεί με ακρίβει η πραγματική περιουσιακή κατάσταση των κατοίκων αυτής της χώρας.

Πάντως η Αθήνα παραμένει η ασχημότερη πόλη της Ευρώπης με διαφορά.

Δεν ξέρω που έχει ταξιδέψει ο καθένας, εγώ έχω πάει σε 2-3 μέρη και τέτοιο χάλι δεν έχω αντικρύσει ποτέ και πουθενά. Αυτό, δεν είναι θέμα κρίσης, είναι θέμα εγκατάλειψης της πόλης. Είναι θεσμικό ζήτημα.

Τις προάλες πήγαμε στο Θησείο με το παιδί μας για να πιούμε καφέ και να κάνουμε βόλτα. Είχα να πάω προς τα εκεί γύρω στα 2-3 χρόνια.

Η εικονα της Ερμού, από την πλατεία Μοναστηρακίου και κάτω, είναι εικόνα τριτοκοσμική τουλάχιστον. Παζάρι ανατολίτικο, μαχαλάς. Άναρχη κίνηση, πρόσωπα παρακμιακά, περιθώριο και βρωμιά μέσα στο τουριστικό ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Αίσχος

Η δε εικόνα του Θησείου, ως πάρκο, απογοητεύει όσο δεν παίρνει. Τι πράγμα είναι αυτό? Τι κατάσταση τραγική και απαίσια? Ειλικρινά είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Τα πάρκα αυτά είναι αδύνατο να τα διασχίσεις από τις λάσπες και τις λακούβες, ενώ στα παγκάκια κοιμούνται άστεγοι και τα περιδιαβαίνουν "περίεργοι" τύποι που συμπεριφέρονται σα να ζουν μόνιμα εκεί.

 Το μόνο που ενδιαφέρει το δήμαρχο προφανώς είναι να εισπράτει τέλη από τα τραπεζοκαθίσματα της καφετεριούπολης που δημιουργήθηκε και όχι να παίζουν τα παιδιά των πολιτών, στην περίκλειστη από ψηλά κάγκελα, διαστάσεων 10*10 μέτρα, παιδική χαρά.

Η ξεφτίλα όμως κορυφώνεται όταν περάσεις στου Ψυρρή, εκεί απέναντι. Τι το θέλαμε? Το έχουμε μετανιώσει 100 φορές. Όλοι οι ναρκομανείς, τα τατουάζ, οι περίεργοι, οι περιθωριακοί είναι μαζεμένοι στου Ψυρρή. Όλα δε τα μαγαζιά, της περιοχής που κάποτε έσφυζε από ζωή, έχουν κλείσει!! Τραγική κατάσταση, ανεπανάληπτη

Η Αθήνα δεν είναι απλώς η πιο άσχημη πόλη της Ευρώπης. Είναι μια πόλη που σε πληγώνει όπου και να σταθείς. Αν είναι δυνατόν, με τέτοιο κέντρο πόλεως να λογιζόμαστε πολιτισμένοι Ευρωπαίοι. Είναι ντροπή.

Το πρώτο μέλημα της κάθε κυβέρνησης εφεξής, θα πρέπει να είναι η αναβίωση της πόλης, για συμβολικούς και πραγματικούς λόγους, μέσα από ένα εκτεταμένο πρόγραμμα οικονομικών και πολιτιστικών παρεμβάσεων, ταυτόχρονα με επιχειρήσεις "σκούπα" για την αντιμετώπιση χρόνιων και επιτακτικών προβλημάτων.

3.40 ο καφές

Ε δεν αντέχω, θα τα διηγηθώ.

Εκεί που είπα πως εντάξει αφήνω την Αθήνα πίσω μου και σκέφτομαι τις διακοπές, μου έκατσε ένας καφές.

Ωραιότατη η παρέα, δροσερή, σε αντίθεση με το καταβρώμικο στενόχωρο μπαλκόνι με τα χιλιάδες τραπεζάκια που στριμώχνονται τα "κεφάλια" των πελατών.

Σε αντίθεση επίσης με τη ζέστη που έζεχνε καυσαέριο και βρωμιά της πόλης, με το νοτιά που νότιζε με την υγρασία του κάθε ικμάδα δέρματος και πόρου ιδρώτα του σώματος μου.

Από τη μία τρία όμορφα κορίτσια να συζητάνε και να χαμογελούν, έτσι όπως οφείλουν όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι να στολίζουν τις συναναστροφές τους, και από την άλλη η ταλαίπωρη πιτσιρίκα σερβιτόρα που πάσχιζε να καταλάβει το "περίεργο" που της ζήτησα.

Έναν εσπρέσσο παρακαλώ.

Εντάξει, με τα πολλά, ο καφές ήρθε, ήταν καλός, έστω και με λίγο παραπάνω νεράκι. Όχι, ήταν καλός και το λέω αλήθεια. Το εννοώ.

Όμως το μπιλιετάκι με το λογαριασμό ήταν αλάτι κόντρα στη ζάχαρη του ροφήματος. 3 ευρώ και 40λεπτά κύριοι.

Πραγματικά δεν ξέρω πως να εκφραστώ για το ζήτημα. Υποθέτω πως αν κάποιος τρίτος καταλάβαινε και χρωμάτιζε την ψυχική μου διάθεση, θα είχε 2-3 ουράνια τόξα θυμού να χαζεύει, πάνω από το ηλιόλουστο Μαρούσι.

Δηλαδή πόσες Ελλάδες, εντός της Ελλάδας να αντέξω, και πόσες Αθήνες διαφορετικές μεταξύ τους, να χωρέσω σε μια Αθήνα?

Ο καθένας τελικά με το χαβά του, είτε έχουμε κρίση, είτε έχουμε χρεοκοπήσει, είτε απλά περνάμε τον καιρό μας.

Οι πελάτες στο γνώριμο τέμπο, βαμμένοι και χτενισμένοι με τα τελευταία χρώματα της μόδας. Η μουσική γρατζουνά τα βαριεστημένα αυτιά, με τα τελευταία σουξέ. Και γενικώς το προσπαθούμε να δείξουμε μια εικόνα θετικής ενέργειας. Λες κι έχουμε πέσει μέσα στην Amita ή όπως λέγεται

Το μόνο που έμεινε μαύρο κι άραχνο τελικά, ήταν αυτός ο πανάκριβος καφές.

Όχι γιατί δεν τον απόλαυσα. Η παρέα κάνει τους καφέδες.

Αλλά γιατί για μια ακόμη φορά απογοητεύτηκα από την ανοησία και την αδιαφορία των ανθρώπων γύρω μου. Των Ελλήνων φυσικά

Που προτιμούν να ζούνε στην κοσμάρα τους, έστω και μόνοι

Όχι ρε παιδιά, δεν θα ξαναέρθω.


ΥΓ. Flocafe@The Mall Athens

Και ποιός θεός....

Τροίας και Πατησίων γωνία, σήμερα το πρωί

Υψώνω τα μάτια στον ουρανό, κλείνω τα μάτια, καταπίνω τα δάκρυα μου να προσευχηθώ με καθαρή φωνή

Εσύ εκεί ψηλά δε νοιάζεσαι?

Δεν ακούς τα παρακάλια των πονεμένων?

Δεν ακούς τις φωνές που ζητούν το έλεος σου?

Τροίας και Πατησίων γωνία, σήμερα το πρωί, καθημερινότητα

Στο γκρίζο καμβά της πόλης, με τα σκληρά τοιχώματα, τα μαύρα και άσπρα πεζοδρόμια, την άσφαλτο που καίει. Τα μικρά διαμερίσματα κλουβιά και το καυσαέριο που φυσά στα παιδικά μάγουλα. Που ψάχνουν ανάσες δροσιάς, γελώντας ανέμελα.

Στριγκλιές πανικού, ο πόνος είναι μια συνήθεια στη μάζα, που γίνεται μάζα από αδιαφορία. Η από ανημπορία. Η απο παραίτηση. Η από εξοικείωση με τον πόνο. Δεν ξεχωρίζεις πρόσωπα, ούτε εθνικότητες. Μόνο τον ιδρώτα στο στέρνο όσων σκύβουν πάνω σου, να δουν το θέαμα σου.

Κι όμως, εμείς ελπίζουμε σε μια καλύτερη ζωή. Ζούμε με τις αξίες μας. Μιλάμε για τα ιδανικά μας. Για την αλλαγή, για το παρελθόν και το μέλλον μας. Αρνούμαστε να πεθάνουμε. Να ταυτιστούμε με το γκρίζο καμβά, πρωταγωνιστώντας για λίγα δευτερόλεπτα σε μια σκηνή του δράματος. Θέλουμε να ζήσουμε, αλλά πως? Κανείς δεν ξέρει και δε ρωτά. Όλοι σιωπούμε, και μετά ο καθένας πάει στη δουλειά του βουβός, με την έκπληξη στα μάτια.

Μας καταπίνει αυτή η πόλη, μας κάνει κιμά, μας πετάει συντετριμένους κάτω από το βάρος της. Μας ζουλά, μας χτυπά, μας δέρνει, μας φτύνει, μας περιφρονεί, μας ψέγει. Κι όμως. Εμείς παραστάτες και σύντροφοι της, σε επίγειες και υπόγειες διαδρομές. Αμίλητοι μπροστά στο δέος της. Στο χάος. Είναι η σαστιμάρα--σου κόβεται η ανάσα όταν προσγειωθείς απότομα στη γή, μετά τη σύγκρουση με τον κομήτη. Αυτόν που τρέχει με 200, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Κάπου διαβάζω "να δώσει ο Θεός, να μας σώσει"

Και ποιός Θεός θα σκύψει, Τροίας και Πατησίων γωνία, να κάνει το θαύμα του?

Πάει προσπέρασε κι αυτός, καλοκαιράκι έφερε, διακοπές, Αθήνα 2012

Λυπήσου μας καλοκαιράκι, λυπήσου τις ψυχές που δε φταίνε σε τίποτα

Κι όμως (αυτές) πληρώνουν...