Θανάση Μαυρίδη: Ο λαϊκισμός δεν ηττήθηκε. Μία μάχη έχασε.

Αναδημοσίευση αποσπάσματος από την ιστοσελίδα Liberal.

Το πρωτότυπο είναι εδώ: Ο λαικισμός δεν ηττήθηκε. Μια μάχη έχασε

..................Πολλοί πιστέψαμε ότι το πέρασμα του ΠΑΣΟΚ από την εξουσία έκλεισε τις πληγές του παρελθόντος. Ότι αποκατέστησε τις ισορροπίες στην κοινωνία, όπως αυτές είχαν διαταραχτεί στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Κάναμε λάθος! Το μίσος έχει επιστρέψει και μάλιστα δριμύτερο … 

Μα καλά, τι σχέση έχουν οι σημερινοί πενηντάρηδες με τον Εμφύλιο; Κάτι άκουσαν από τους πατεράδες και τους παππούδες τους. Και είναι αυτό το «κάτι» αρκετό για να κρατήσει άσβεστη την φλόγα του μίσους;  

Αυτό είναι ή πρόκειται για κάτι άλλο; Να είναι άραγε τυχαίο ότι ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε σε ξένους ηγέτες με άσχημα αγγλικά και ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού τον αποθέωνε γι αυτόν ακριβώς τον λόγο; Ότι έβρισκε αποδοχή η κήρυξη πολέμου στην αριστεία και στην πρόοδο; Μας τρομάζει η ιδέα ότι ο Αλέξης ακολουθούσε μια πολιτική που ακουμπούσε τα ένστικτα αυτών των ανθρώπων! Του κόσμου που μισεί την πρόοδο και την αριστεία. Έναν κόσμο που δεν θέλει να διαβάσει, να δουλέψει, να εξελιχτεί. Μας τρομάζει επειδή τελικά αυτό φαίνεται να είναι πιο κοντά στην αλήθεια απ’ οτιδήποτε άλλο! Το 31% που πήρε ο κ. Τσίπρας έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία. 

Η Ελλάδα της ήσσονος προσπάθειας δεν έχει σχέση με τον Εμφύλιο και την αριστερά. Είναι παιδί του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης» σαρώθηκαν όλες οι αξίες, όπως ένας μεθυσμένος οδηγός μπουλντόζας αποφασίζει να εισέλθει σε μια συνοικία για να βάλει «τάξη». Η «αποκατάσταση της αδικίας» μεταβλήθηκε γρήγορα σε κάτι άλλο! Στο κτίσιμο μιας Ελλάδας που θα προτιμούσε να κόψει τα πόδια της για να εξασφαλίσει ένα κοινωνικό βοήθημα από την Ευρώπη, από το να προσπαθήσει να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της. 

Σήμερα συγκρούονται δύο  διαφορετικοί κόσμοι. Ο ένας κόσμος θεωρεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πολύ «γιάπις», πολύ «διαφορετικός» από αυτό που έχει συνηθίσει στην καθημερινότητά της. Ο Αλέξης του είναι πιο οικείος. Είναι ο δικός του άνθρωπος. Η άλλη Ελλάδα, νιώθει βαθιά διχασμένη. Επειδή ένα κομμάτι της έχει ήδη φύγει στο εξωτερικό. Η μισή της καρδιά βρίσκεται στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η άλλη μισή κτυπάει ακόμη στην Αθήνα, με τον φόβο μην τυχόν και αποτύχει ο Κυριάκος. Επειδή δεν ξέρει αν θα έχει το κουράγιο να πάει να βρει το άλλο της μισό…

Να είμαστε ειλικρινείς! Οι πιθανότητες είναι υπέρ της Ελλάδας της ήσσονος προσπάθειας. Υπήρχαν και κάποιοι που πίστευαν μέχρι πρόσφατα ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έκανε την μεγάλη υπέρβαση. Ότι θα άφηνε πίσω του τον λαϊκισμό. Κάνανε λάθος. Επειδή δεν εκτίμησαν σωστά πόσο μεγάλο είναι το ακροατήριο του λαϊκισμού στην Ελλάδα. Ο λαϊκισμός δεν ηττήθηκε. Μία μάχη έχασε. Όχι τον πόλεμο!

Ελλάδα, μια ξένη χώρα

Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών είναι απογοητευτικά, καταστροφικά.

Είχα μια τελευταία ελπίδα ότι στο τέλος, κάτι θα αλλάξει - πάει, πέταξε και η ελπίδα αυτή.

Όταν η χειρότερη κυβέρνηση των τελευταίων 40 ετών, όχοντας προκαλέσει ανήκεστο βλάβη σε εθνικά θέματα, έχοντας -κυριολεκτικά- κάψει ανθρώπους, έχοντας οδηγήσει στη βίαιη προλεταριοποίηση της μέσης τάξης, λαβαίνει σχεδόν 32% των ψήφων, η Ελλάδα έχει ηττηθεί οριστικά.

Ο Βαρουφάκης, που έριξε την οικονομία στα βράχια ζημιώνοντας τη χώρα με τουλάχιστον 80δις, αυτός που έφερε τα capital controls, αυτός που εκπονούσε σχέδια για ρεσάλτο στο νομισματοκοπείο και IOU's για πληρωμές, έλαβε 10 έδρες στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Ο Βελόπουλος που μέσω τηλεόρασης διαφήμιζε ότι έχει επιστολές του Ιησού Χριστου (!!) έλαβε 9 έδρες στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Στέκονται όλοι στη Χρυσή Αυγή, ότι δε μπήκε στη βουλή, λες και ασχολείτω κανείς με τη Χρυσή Αυγή. Αυτή είναι η δημοκρατία? Να μη μπαίνει στη βουλή η Χρυσή Αυγή, αλλά να μπαίνει ο Βαρουφάκης με το Βελόπουλο?

Για ποιά νίκη πανηγυρίζει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης?

Νομίζω ότι ο Μητσοτάκης δεν πανηγυρίζει γιατί κατάλαβε πολύ καλά ότι ο χρόνος είναι εναντίον του.

Κακές, πολύ κακές μέρες έρχονται για την Ελλάδα μας. Με ένα καινούργιο αντάρτικο πόλεων απο το ΣΥΡΙΖΑ που σε αυτό το ρόλο είναι πρωταγωνιστής εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα.

Αναρχία, ανυπακοή, δολιοφθορά, αριστερισμός για βιτρίνα και στην πραγματικότητα εντολές των πιο διεφθαρμένων ελίτ της Ελλάδας. Των πραγματικών μαυραγοριτών που λυμαίνονται την επιχειρηματικότητα παριστάνοντας τους καπιταλιστές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τη ΝΔ στα σημεία, γιατί στηρίζεται από το νεώτερο και πιο δραστήριο κομμάτι της Ελληνικής νεολαίας. Ότι και να κάνει ο Κυριάκος να διορθώσει τα κακώς κείμενα, είναι σχεδόν νομοτελειακή η επάνοδος του Τσίπρα στην εξουσία σε δύο χρόνια το πολύ.

Ο Μητσοτάκης, όπως και να κινηθεί είναι χαμένος. Είναι τόσο μεγάλο και πονηρά μελετημένο το ναρκοπέδιο που έχει αφήσει πίσω του ο Τσίπρας, που μόνο για να αντιμετωπίσει τα χάλια και την καμμένη γη που έχει πραγματικά παραλάβει, θα ξοδέψει το πολιτικό του κεφάλαιο.

Σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε, η Ελλάδα για να ανακάμψει χρειάζεται χρόνο και ευνοϊκές συνθήκες, κυρίως όμως χρειάζεται συναίνεση, όχι διχασμό. Συναίνεση σε μια πολιτική ανάπτυξης για να εξηγούμαι. Όχι συναίνεση να κάνει γαργάρα τα εγκλήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η Ελληνική κοινωνία ψηφίζει το διχασμό, το μίσος, την αντιπαλότητα, το "η εμείς ή αυτοί", τον Πολάκη (!!), τον Φίλη, τους τρελούς, παλαβούς, τους εγκληματίες και τα λαμόγια που ρήμαξαν τον τόπο, όσο ποσοστό και να έλαβε ο Μητσοτάκης, στην πράξη καθίσταται αδρανές για την υλοποίηση τομών που τόσο έχουμε ανάγκη για να πάμε μπροστά.

Αυτή τη στιγμή ο Τσίπρας έχει μπετώσει 32% στη θέση του άλλοτε ΠΑΣΟΚ.

Μαζί με τη Φώφη Γεννηματά, που θα προδώσει το Μητσοτάκη εν ευθέτω χρόνω μιας και το Βενιζέλο τον πέταξε στα αζήτητα για αυτόν ακριβώς το λόγο, θα φτιάξουν το αντι-ΝΔ μέτωπο και θα διαλύσουν τη χώρα.

Εγώ αυτά τα βλέπω καθαρά.

Είχα μια ελπίδα ότι η χώρα θα άλλαζε. Ότι ο κόσμος θα αποδεχόταν ότι είχε λάθος που πίστεψε τον Τσίπρα. Όμως όχι μόνο δεν αποδοκιμάστηκε ο Τσίπρας, αλλά το αντίθετο, επιβραβεύτηκε για την καταστροφή.

Δεν με ενδιέφερε ποτέ να κερδίσει ο Μητσοτάκης και η ΝΔ. Δεν είμαι ΝΔ.

Με ενδιέφερε να χάσει ο Τσίπρας και ο παραλογισμός στην Ελλάδα.

Δεν έχασαν αυτοί. Έχασα εγώ.

Είμαι ενάντια στη συναίνεση

Κάθετα δηλώνω και διατρανώνω προς κάθε κατεύθυνση.

ΌΧΙ στη συναίνεση με το ΣΥΡΙΖΑ και τη συγχώρεση και το "δεν πειράζει".

Αυτά τα καθάρματα, οι απατεώνες, τα λαμόγια, οι αλήτες, τα υποκείμενα του αστικού και ποινικού δικαίου, οι διαπλεκόμενοι με κάθε κατακάθι και περιθώριο της κοινωνίας, οι τρομοκράτες, πρέπει να εξαφανιστούν.

Να εξαφανιστεί και να καεί στο πυρ το εξώτερο και κάθε αριστερό κόμμα στην Ελλάδα, που δε σέβεται και δεν δηλώνει πίστη στη Δημοκρατία και το Ελληνικό Κράτος.

Αρκετά με τα λάθη του παρελθόντος.

Υπάρχει το σωστό και το λάθος, σε όλα τα πράγματα.

Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα και εχθές. Δεν είμαι Μητσοτάκης. Δεν είμαι ΝΔ.

Είμαι ΠΑΣΟΚ, ιδεολογικά και πολιτικά άστεγος δυστυχώς, καθώς το κατάντημα του κινήματος και της προέδρου του με θλίβουν απεριόριστα και δε με καλύπτουν σαν σκεπτόμενο πολίτη.

Το ΠΑΣΟΚ δεν φτιάχτηκε για να υπηρετήσει τα λαμόγια. Φτιάχτηκε για να υπηρετήσει τον Ελληνικό λαό. Τα λαμόγια είναι όσα πήγανε στο ΣΥΡΙΖΑ. Φανερώθηκαν.

Αντί η Φώφη να συσπειρώσει το υγιές ΠΑΣΟΚ γύρω από τις αρχές της 3ης Σεπτέμβρη με την αναγκαία επικαιροποίηση, επέλεξε να γίνει δεκανίκι του κάθε πρόθυμου.

Δε με απασχολεί. Δεν ψηφίζω Φώφη. Δεν ψηφίζω Μητσοτάκη.

Υπάρχει το σωστό και το λάθος σε όλα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άθλιοι περιθωριακοί υπανάκτυκτοι και αμόρφωτοι Έλληνες. Είναι περιτρίμματα και κατσαπλιάδες που θα πουλούσαν τη μάνα τους για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτό ΔΕΝ είναι Αριστερά. Η Αριστερά δεν έχει αυτοσκοπό να κυβερνήσει. Η Αριστερά αναφέρεται στον άνθρωπο ως πολιτικό όν και τον εξοπλίζει με κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς που αποσκοπούν στη βελτίωση της ζωής του.

Εγώ λοιπόν ως σκεπτόμενος δημοκράτης πολίτης, δεν ανέχομαι να ακούω το Μητσοτάκη να μου ζητά να συμβιβαστώ και να αποδεχτώ αυτούς που μου έκαναν κακό.

Έκαναν κακό στην Ελλάδα, έκαναν κακό στην κοινωνία, έκαναν κακό στους φτωχούς ανθρώπους, είναι κλέφτες, απατεώνες και γελοία πρόσωπα δίχως ίχνος παιδείας και ικανότητας να διαχειριστούν τις περίπλοκες και απαιτητικές υποθέσεις του κράτους.

Εγώ δεν θα ξεχάσω, ούτε θα συγχωρέσω. Πρέπει όλοι αυτοί να πάνε φυλακή, εφόσον αποδειχτεί ότι υπεξαίρεσαν χρήματα και ξεπούλησαν την πατρίδα.

Ο Μητσοτάκης φυσικά δεν πρόκειται να κουνήσει το δαχτυλάκι του. Δεν τον ενδιαφέρει. Εκμεταλλεύεται την οργή του κόσμου και καλά κάνει. Είναι επαγγελματίας πολιτικός άλλωστε.

Εγώ σαν άνθρωπος ωστόσο, ούτε τη Βάρκιζα ξεχνάω, ούτε το Πολυτεχνείο, ούτε το καπέλωμα των υγιών ενστίκτων του Ελληνισμού από το ΚΚΕ και την "αριστερά" για να πουλάνε διαχρονικά το "Αγωνιστικό τους Φρόνημα" και το "ηθικό τους δικαίωμα" στις πλάτες και με τις πράξεις όλων των υπολοίπων.

Τομάρια, ψεύτες, καθίκια, ελεεινοί κάπηλοι και προδότες είστε, εκτός από ανήθικοι και αδαείς.

Να πάτε στα κομμάτια.

Καμία συναίνεση, καμία ανοχή, καμία συγχώρεση.

Ποιός θα το περίμενε

Όπως πολλοί άλλοι φαντάζομαι, βρίσκομαι σε μια φάση της ζωής μου που δε μπορώ πιά να ταυτιστώ με κάποιο κόμμα - κάποια πολιτική δύναμη που διαβιεί εντός της Ελληνικής πραγματικότητας.

Αισθάνομαι πολιτικά άστεγος.

Παρατηρώ λοιπόν τον εαυτό μου αφενός να ανακουφίζεται διότι η έλλευση Μητσοτάκη σηματοδοτεί την επιστροφή σε μια "κοινή λογική", αφετέρου να αποδοκιμάζει και να απεχθάνεται τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.

Με παρηγορεί ότι και άλλοι αισθάνονται το ίδιο. Παγιδευμένοι σε μια καινούργια κατάσταση που δεν ορίζεται από παλιά αφηγήματα, ούτε ιδεολογίες. Στο ενδιάμεσο του κακού πρίν και του όχι και τόσο κακού μετά (απομένει να το δούμε και στην πράξη..).

Δεν με παρηγορεί αυτό το οποίο βλέπω και συναισθάνομαι όταν αντικρίζω (με πόνο ψυχής) τα πρόσωπα που ο Μητσοτάκης κατεβάζει στο στίβο.

Βασίλης Κικίλιας, Όλγα Κεφαλογιάννη, Κωστής Χατζηδάκης, Άδωνις Γεωργιάδης, Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα και πόσοι άλλοι.

Όχι άλλο κάρβουνο ρε γαμώτο.

Είναι αυτό που λέει ο σοφός λαός, να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω για να Γιάννη.

Μετά το κάψιμο, την πυρκαγιά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ στον Ελληνικό λαό, ας έρθει ο μειλίχιος Μητσοτάκης να μας αλείψει "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το... κορίτσι του" για να γειάνουμε.

Εντάξει, πάμε παρακάτω....

Τι είναι προοδευτικό σήμερα;

Αναδημοσίευση από το Πρώτο Θέμα

Τι είναι προοδευτικό σήμερα;

Στη χώρα επικρατεί μια γενική παράλυση. Η μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά της ελληνικής δημοκρατίας, συρρικνώνεται. Ατομικά αδιέξοδα και συλλογική ματαίωση υποσκάπτουν κάθε απόπειρα να βγούμε από το τέλμα. H χώρα αποτυγχάνει εκεί όπου άλλες κοινωνίες λύνουν τα προβλήματά τους. Η απόστασή μας από τον αναπτυγμένο κόσμο καθημερινά μεγαλώνει.

Παράγοντας αυτής της κρίσης είναι η γιγάντωση του λαϊκισμού που οδήγησε τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στέρησε την οικονομική μας ελευθερία για πολλά περισσότερα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οδήγησε την εγχώρια αγορά σε ασφυξία λόγω των capital controls. Αποθάρρυνε τις ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της βαριάς υπερφορολόγησης. Εξώθησε τις επιχειρήσεις στην παραοικονομία ή σε άλλες φορολογικές έδρες και τους εργαζόμενους στην αδήλωτη εργασία. Μεγέθυνε το brain drain. Έθρεψε τα άκρα και την αποχή. Όξυνε την κρίση εμπιστοσύνης προς τη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικές αντιλήψεις, αριστερίστικη ιδεοληψία, ψευδής ευρωπαϊσμός, πελατειακή προσδοκία και πρακτική εφαρμογή ενός σχεδίου εκτεταμένης εξάρτησης των λαϊκών στρωμάτων από επιδόματα και διορισμούς υποδύονται την πρόοδο. Στην πραγματικότητα οδηγούν σε κυβερνητικές παρεμβάσεις ελέγχου της Δικαιοσύνης, χειραγώγησης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ποινικών διώξεων πολιτικών αντιπάλων, διχαστικού πολιτικού κλίματος. Αλλά και αποδιάρθρωσης κάθε αναγεννητικής προσπάθειας στην εκπαίδευση. 

Αυτή η Ελλάδα δεν αξίζει στους Έλληνες. Η στροφή στην αντι-πολιτική ή την μη πολιτική δεν είναι λύση αλλά πηγή περαιτέρω δεινών. Καιρός να γυρίσουμε σελίδα και να συζητήσουμε ξανά τι σημαίνει «προοδευτικό» στη χώρα μας.

Προοδευτική πολιτική σήμερα δεν είναι αυτή που χαϊδεύει τους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα. Δεν είναι αυτή που ενοχοποιεί την επιχειρηματικότητα και απαξιώνει την εργασία και την αριστεία. Που μεταχειρίζεται τον διχαστικό λόγο και ανέχεται την πολιτική βία και τους βανδαλισμούς. Που υποστηρίζει αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Που εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη. Που υποτάσσεται χωρίς αντίλογο στα κελεύσματα των ισχυρών της Γης για ατομικά πολιτικά οφέλη. Που επιβραβεύει την ευκολία, την ημιμάθεια και την λιγότερη προσπάθεια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει πτυχία μελλοντικής ανεργίας και χαμηλών αμοιβών. Η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η ανομία, οι νέες ανισότητες και η υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν είναι πρόοδος. Το κλίμα ανασφάλειας, φόβου, αυθαιρεσίας και απογοήτευσης που έχει απλωθεί πάνω από την χώρα δεν είναι πρόοδος. Ο εκφασισμός της κοινωνίας καραδοκεί ακριβώς εξαιτίας αυτής της πολιτικής.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα συνδέει τη Δημοκρατία με την ανάπτυξη, την ποιοτική εργασία, την κοινωνική κινητικότητα και την προσωπική αυτονομία. Διακρίνει το ρεαλιστικό από το ανέφικτο και εργάζεται για το πρώτο. Προσδιορίζει τον κανόνα και την εξαίρεση. Δουλεύει συστηματικά για να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να πραγματώσει τον δικό του και τον δικό της δρόμο ευτυχίας, σε ένα πλαίσιο καθημερινής και συλλογικής προόδου.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές υπέρ της Ελλάδας που παράγει και εξάγει. Ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, ιδίως των νέων. Προστατεύει τον ανταγωνισμό και διευκολύνει την παραγωγή πλούτου από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Κινητροδοτεί τις επενδύσεις και αποθαρρύνει τη διαφθορά. Κατανοεί τις σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και υπερασπίζεται τα νέα εργασιακά δικαιώματα. Προστατεύει το περιβάλλον και προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αναγνωρίζει ότι οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής αλλαγής παράγουν ανισότητες στις χώρες που μένουν αδρανείς και γνωρίζει πότε να παρέμβει για να διορθώσει τις αποτυχίες των αγορών. Κατανέμει δίκαια τους καρπούς της ανάπτυξης και της ευημερίας και επιμερίζει με πνεύμα αλληλεγγύης τα βάρη της κρίσης.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα φροντίζει για την ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Ασκεί αποτελεσματική και αποδοτική δημόσια διοίκηση με διαφάνεια, αξιολόγηση, λογοδοσία. Προσφέρει ποιοτικά δημόσια αγαθά παιδείας και υγείας. Απλώνει αποφασιστικά δίχτυ προστασίας για τους αδύναμους και μειώνει τις ανισότητες. Υπερασπίζεται το λαϊκό αίτημα για προστασία και αντιμετώπιση της ανασφάλειας στις πόλεις, την ύπαιθρο και τα σύνορα της επικράτειας. Εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών ως προϋπόθεση ελευθερίας και Δημοκρατίας, την ασφάλεια και υγιεινή των πόλεων. Επενδύει στην οικονομία της γνώσης, σε μια δημόσια εκπαίδευση υψηλής ποιότητας ως εργαλείο κοινωνικής κινητικότητας και δικαιοσύνης και τη συνδέει με την παραγωγική διαδικασία.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο πατριωτισμό ως αναπόσπαστο συστατικό μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής ταυτότητας και προοπτικής. Πιστεύει (από πεποίθηση και όχι τακτική) ότι η Ελλάδα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συμβάλλει στην περαιτέρω ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μοναδικό δρόμο υπέρβασης των σημερινών αδιεξόδων και επιβίωσης στον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας. Ασκεί πίεση στην Ευρώπη να προστατεύσει τα σύνορα της επικράτειάς της. Ενθαρρύνει την Ευρωπαϊκή προοπτική και τις σχέσεις καλής γειτονίας με τις Βαλκανικές χώρες και επιδιώκει πολυμερείς συνεργασίες για την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία των πολιτών. Και βέβαια εκπροσωπεί αξιόπιστα τη χώρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Η προοδευτική πολιτική υπηρετείται από άξιους ανθρώπους, πολίτες του κόσμου που πιστεύουν γνήσια σε αυτή και είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν στα δημόσια πράγματα ανιδιοτελώς. Άνθρωποι της αλήθειας, της ελευθερίας, του μόχθου, της τεχνολογίας, δεκτικοί στις προκλήσεις του αύριο και ικανοί να τις διαγνώσουν.

Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας που επί χρόνια συμμετέχουμε στα κοινά υποστηρίζοντας όλα αυτά τα αιτήματα, θα αναγνωρίσουμε ως προοδευτική την κυβέρνηση εκείνη που θα υποσχεθεί ότι θα επικεντρώσει τις δυνάμεις της στην ανασύνταξη της μεσαίας τάξης, τη μείωση της φορολογίας, την αποκομματικοποίηση του κράτους με εργαλείο την αξιολόγηση, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τη βελτίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος και την αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού συστήματος στην καθολικά αποδεκτή δομή των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης.

Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων.

Η Μακεδονική παγίδα - Stirlitz από Capital.gr

Σήμερα αναδημοσιεύω την καλύτερη τοποθέτηση που έχω διαβάσει τελευταία αναφορικά για το Μακεδονικό ζήτημα.

Το εξαιρετικό αυτό κείμενο το έχει δημοσιεύσει ο αναγνώστης Stirlitz που τακτικά κοσμεί την ιστοσελίδα capital.gr με τις θέσεις και την εξαιρετική του πένα.

Εδώ η πρωτότυπη δημοσίευση

«Αίρουμε οποιαδήποτε προσπάθεια οικειοποίησης της Ιστορίας μας», δήλωσε ο Τσίπρας για την απαράδεκτη λύση που βρήκε στο σκοπιανό, και ταυτόχρονα ομολόγησε ανερυθρίαστα ότι η Ελλάδα αποδέχεται ότι οι Σκοπιανοί είναι Μακεδόνες και η γλώσσα τους μακεδονική! Ισχυρίστηκε μάλιστα ψευδώς ότι η Ελλάδα θα αποκαλεί στο εξής τα Σκόπια «Severna Makedonija» ενώ στην πραγματικότητα ο όρος αυτός δεν αναφέρεται ΠΟΥΘΕΝΑ μέσα στο επίσημο κείμενο της συμφωνίας. Συνεχίζεται δηλαδή το χοντρό δούλεμα στους «ιθαγενείς» από τον αναγνωρισμένο μαιτρ της πολιτικής αλητείας. 

Τέτοια ξετσίπωτη κοροϊδία του ελληνικού λαού δεν έχει επιχειρηθεί ποτέ άλλοτε. Ούτε το θρυλούμενο σκίσιμο των μνημονίων, ούτε η δήθεν κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, ούτε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» έφτασαν ποτέ σε τέτοιο επίπεδο αισχρού εμπαιγμού του λαού όπως η άρον-άρον επίλυση του σκοπιανού που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιστρατεύοντας μήνες τώρα τα πρόθυμα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του ενδοτισμού (βλέπε ΕΡΤ, ΣΚΑΪ, Καθημερινή κ.ά). Και το πιο λυπηρό είναι ότι υπάρχουν συμπατριώτες μας, ακόμη και σπουδασμένοι, οι οποίοι έχουν καταπιεί αμάσητο το παραμύθι του δήθεν ρεαλισμού και αναπαράγουν τα έωλα και εξοργιστικά ανιστόρητα επιχειρήματα της φιλοσκοπιανής προπαγάνδας τα οποία δεν αντέχουν σε καμία λογική επεξεργασία. 

Όλη η υπόθεση στο σκοπιανό ζήτημα είναι το όνομα του γειτονικού κράτους διότι από αυτό εκπορεύεται κάθε αλυτρωτισμός και κάθε παραχάραξη της Ιστορίας. Οι Σκοπιανοί έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει με τη βουλγαρική γλώσσα, δεκάδες χιλιάδες από αυτούς έχουν βουλγαρικά διαβατήρια και τους διεκδικούν οι Βούλγαροι σαν ομοεθνείς τους. Σκοπιανοί και Βούλγαροι συνεννοούνται χωρίς μεταφραστή, καλύτερα από ό,τι εμείς με τους Κύπριους. Το εφεύρημα του μακεδονισμού ήταν ένα πονηρό κόλπο του πανσλαβισμού για να κυριαρχήσει στα Βαλκάνια και να αποκτήσει κάποτε έξοδο στο Αιγαίο. Γι' αυτό ο Τίτο κατασκεύασε το παραμύθι περί «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» κλέβοντας ουσιαστικά την ελληνική αρχαία Ιστορία, εκμεταλλευόμενος την ανοχή που έδειχνε η Δύση απέναντί του την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν τον χρησιμοποίησε ως βαλκανικό ανάχωμα έναντι της Μόσχας. Επομένως οποιαδήποτε ελληνική υπογραφή αποδέχεται έστω και σύνθετη ονομασία που περιέχει τον όρο Μακεδονία, είναι σαν να επιβραβεύει ένα γελοίο ψέμα, μία απάτη που κρατάει έναν αιώνα τώρα. 

Οι Σκοπιανοί πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και η ελληνική κυβέρνηση τους έχει ήδη δώσει με τη συμφωνία σχεδόν τα πάντα. Και μάλιστα δεν αρκούνται στη σχεδόν άνευ όρων παράδοσή μας αλλά δια του προέδρου τους πιέζουν να πάρουν και περισσότερα! Οι Έλληνες πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτε αναγνωρίζοντας τα Σκόπια με σύνθετη ονομασία αλλά αντιθέτως έχει να χάσει. Επίσης πρέπει να ξέρουμε ότι ο ισχυρός παίκτης σ' αυτό το παιχνίδι είμαστε εμείς και όχι τα Σκόπια. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός ότι δεν αρκεί στη διεθνή κοινότητα και στους ισχυρούς ότι η γειτονική χώρα έχει αναγνωριστεί ως Μακεδονία από 140 χώρες. Χωρίς την αναγνώριση της Ελλάδας τα Σκόπια είναι ανίσχυρα στον χάρτη ακόμα και με παγκόσμια αναγνώριση, διότι τη μακεδονική ταυτότητα πάνω στην οποία στηρίζεται η ίδια η ύπαρξη των Σκοπίων μπορεί να τη δώσει μόνο η Ελλάδα και κανείς άλλος. 

Η σημερινή άθλια ελληνική κυβέρνηση που δεν πιστεύει ιδεολογικά σε πατρίδα, έθνος και Ιστορία είναι η ουρανοκατέβατη ευκαιρία που περίμεναν όσοι ξένοι θέλουν επειγόντως λύση για το προτεκτοράτο τους. Οι Έλληνες όμως οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της ισχύος της Ιστορίας αυτού του τόπου και επίγνωση ότι η αναγνώριση από 140 κράτη των Σκοπίων ως Μακεδονία δεν είναι αρκετή ούτε για την Ουάσινγκτον, ούτε για το Βερολίνο. Χρειάζεται το «ναι» της Αθήνας η οποία δυστυχώς κυβερνιέται από άσχετους περί την Ιστορία, και, κυρίως, άσχετους από διπλωματία. Έτοιμους να δώσουν τα πάντα για αόριστες υποσχέσεις για ελάφρυνση του οικονομικού χρέους προκειμένου να πουλήσουν νέο «πολιτικό αφήγημα» στους αφελείς ψηφοφόρους και να μοιράσουν νέα επιδόματα ελεημοσύνης ώστε να κρατήσουν την εξουσία μερικούς μήνες παραπάνω. Ανίδεοι ότι το μεγαλύτερο χρέος που οφείλουν να ξεπληρώσουν δεν είναι οικονομικό αλλά απέναντι στο όνομα της χώρας τους και την ψυχή του ελληνικού λαού. 

Για τον Κοτζιά δεν έχω να πω πολλά πράγματα. Ο άλλοτε υμνητής του κόκκινου Πολωνού δικτάτορα Γιαρουζέλσκι ξεπληρώνει απλώς το χρέος του στη σταλινική ιδεολογία που υπηρετεί πιστά μια ζωή. Απ' όλες τις εμφανίσεις του Νίκου Κοτζιά, προτιμώ να κρατήσω στη μνήμη μου τον περίφημο χορό του στη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια τον Μάιο του 2015, όπου αγκαζέ με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου τραγούδησαν το «we are the world, we are the children». Τι να περιμένει κανείς από έναν υπουργό Εξωτερικών που αποτελεί την προσωποποίηση της αφέλειας και της γελοιότητας; Τα είδαμε τα χάλια μας στις σχέσεις με τους Τούρκους και πού μας οδήγησαν τα χαζά γέλια και οι ηλίθιοι χαριεντισμοί τύπου «γκουντ ντιπλόμασι, ε;» με τα αρπακτικά που έχουμε για ανατολικούς γείτονες. Πολύ σοβαρή διπλωματία, τι να πω... 

Αλλά βέβαια ο γνωστός πολιτικός απατεώνας Τσίπρας δεν θα τολμούσε ποτέ να προβεί σε μία τόσο ιταμή πράξη περιφρόνησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού αν δεν είχε τις πλάτες του ακόμη μεγαλύτερου πολιτικού απατεώνα και αρχιψεύταρου Πάνου Καμμένου. Ο υπουργός Άμυνας έχει κυριολεκτικά διασυρθεί και εξευτελιστεί τα τελευταία 24ωρα από τη δημοσιοποίηση ενός βίντεο με δηλώσεις του από τον Δεκέμβριο του 2014 - λίγες ημέρες, δηλαδή, πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Σε αυτό το βίντεο ο θεομπαίχτης δήλωνε βαρύγδουπα από τη Θεσσαλονίκη ότι «ενώπιον και Θεού και λαού απαντώ στον Παναγιώτατο ότι οι ΑΝΕΛ θα είμαστε η εγγύηση ώστε κανένας Σαμαράς, κανένας Βενιζέλος αλλά και κανένας Τσίπρας να μην διαπραγματευτεί το όνομα της Μακεδονίας. Η Μακεδονία είναι ελληνική και δεν δεχόμαστε ούτε γεωγραφικό προσδιορισμό». Ζητούσε μάλιστα εκλογές με το επιχείρημα ότι «είναι σαφές πλέον ότι ο ελληνικός λαός απαιτεί εκλογές και δεν μπορεί να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας, δίνοντας παράταση ζωής σε μια κυβέρνηση που έχει δώσει ανοιχτή εντολή στον κ. Νίμιτς τα Σκόπια να ονομαστούν Βόρεια Μακεδονία. Ο ελληνικός λαός πλέον σύσσωμος πρέπει να απαιτήσει εκλογές τώρα, να φύγει η κυβέρνηση που παραδίδει τα ιερά και τα όσια της πατρίδος χωρίς καν να ρωτήσει τον ελληνικό λαό».  

Κύριε υπουργέ Άμυνας, τα πράγματα είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ. Ή θεωρείτε εσύ και το κόμμα σου την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς ως εθνικό ζήτημα μείζονος σημασίας για τον ελληνισμό όπως άφηνες να εννοηθεί το 2014, ή το βάζετε στο ίδιο επίπεδο με τις έμφυλες ταυτότητες και την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε βγες να πεις ξεκάθαρα ότι δεν τρέχει και τίποτα με το να δοθεί το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, να αντιληφθούν όλοι το ποιον σου. Αν όμως θεωρείς πραγματικά μείζον το ζήτημα του σκοπιανού, τότε ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ η δήλωσή σου ότι θα καταψηφίσεις τη συμφωνία όταν έρθει στη Βουλή, διότι πολύ απλά ΚΥΒΕΡΝΑΣ και δεν αντιπολιτεύεσαι. Οι άνθρωποι που σε ψήφισαν σε έβαλαν στην κυβέρνηση ως αντίβαρο στους εξτρεμισμούς του αριστερού μπουλουκιού του ΣΥΡΙΖΑ, για να φρενάρεις το τρένο όταν πάει να εκτροχιαστεί όπως έδειχνες κι εσύ στα τηλεοπτικά προεκλογικά σποτάκια σου. Δεν σε ψήφισαν για να αφήνεις τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ό,τι γουστάρει. Θα πρέπει να απαιτήσεις τη διενέργεια δημοψηφίσματος για να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός όπως έλεγες κι εσύ ο ίδιος το 2014, και αν αυτό δεν γίνει δεκτό να άρεις τη στήριξή σου στην κυβέρνηση. Μόνο αυτή θα ήταν τίμια πατριωτική θέση. Αλλά βέβαια είναι προφανές ότι η υπουργική καρέκλα είναι πολύ γλυκιά για να την αποχωριστείς. Ελπίζεις πως είτε η ψηφοφορία θα γίνει στα τέλη του 2018 όποτε θα έχουν προηγηθεί πρόωρες εκλογές και θα υπάρχει άλλη κυβέρνηση, είτε θα απορρίψουν τελικά τη συμφωνία οι Σκοπιανοί. Ποντάρεις δηλαδή στο να πουλήσεις τζάμπα πατριωτισμό χωρίς να χρειαστεί να έρθεις προ των ευθυνών σου. Να ξέρεις όμως ότι και μόνο το ότι στηρίζεις μια κυβέρνηση που επιχειρεί να περάσει μια εθνική μειοδοσία, είναι ασυγχώρητο. Ντροπή σου Πάνο Καμμένε που για μια υπουργική καρέκλα κατάντησες να γίνεις ο «χρήσιμος ηλίθιος» του Τσίπρα. 

Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας

Εδώ και πολλά χρόνια έχω γράψει τους προβληματισμούς μου για τη μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή.

Αυτή τη στιγμή όντας σε ωσεί προεκλογική περίοδο, προεξοφλούμε την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι απαραίτητα λόγω αξιοσύνης αλλά περισσότερο λόγω συγκυρίας.

Σε εκλογές θα πάμε μόνο και μόνο γιατί όλοι πια το θεωρούν τη μοναδική εξέλιξη μετά την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε επίπεδο. Είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Όμως πίσω από τον καταλύτη ΣΥΡΙΖΑ κρύβονται άλλα πιο σημαντικά και επικίνδυνα που δεν ξέρω κατά πόσον ένας Μητσοτάκης είναι σε θέση να διαχειριστεί.

Ποιά είναι τα σημαντικά?

Μα το γεγονός ότι η χώρα, ως καταρρέουσα σοβιετική δημοκρατία, λυμαίνεται από συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος με επικεφαλής τύπους όπως ο Μαρινάκης, ο Σαββίδης, ο Μελισσανίδης και άλλα παιδιά.

Ακριβώς όπως τα assets της πρώην ΕΣΣΔ τα μοιράστηκαν μαφιόζοι ολιγάρχες αποκτώντας τεράστιες περιουσίες και παρακρατική επιρροή, έτσι και τώρα στην πατρίδα μας γίνεται η ίδια ανόσια μοιρασιά.

Θέλετε παραδείγματα?

Τηλεοπτικά κανάλια και δημοσιογραφικά συγκροτήματα (μοχλοί πίεσης και εκβιασμών στο πολιτικό σύστημα)

Αθλητικές ομάδες και τζόγος (στοιχηματισμός και οργανωμένο ξέπλυμα χρήματος)

Λιμάνια και μεταφορές (έλεγχος των δικτύων διανομής της οικονομίας=έλεγχος των τιμών του τελικού προιόντος και της προσφοράς)

Περιουσία του κράτους που παραχωρείται για ιδιωτικοποίηση (προνομιακές και απευθείας αναθέσεις έργων, ακινήτων, επιδοτήσεων, θέσεων κλπ σε ημέτερους φίλους του καθεστώτος)

Τραπεζικά assets τα οποία πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές (δάνεια, τίτλοι, ακίνητα κλπ)

Όλα, τα πάντα έχουν βγεί στο σφυρί. Το ποιός θα τα βάλει στο χέρι, ποιά μαφία και με ποιούς όρους, είναι το όλο ζήτημα.

Στο χώρο της επικαιρότητας, παρόμοια φαινόμενα διάλυσης και μαφιόζικης διαχείρισης καταστάσεων, έχουμε δει πάμπολα τελευταία. Από τους μαφιόζους κλέφτες Ρομά, τους πυροβολισμούς στο Μενίδι από συμμορίες ναρκωτικών και τα άβατα της περιοχής, τα Εξάρχεια, τις κλίκες που καίνε λεωφορεία σε συνδυασμό με τα πλαστά εισιτήρια, τη διαχείριση απορριμάτων κλπ κλπ.

Σε αυτή ακριβώς τη φάση βρισκόμαστε λοιπόν και ακόμα μένει να δούμε σημεία και τέρατα.

Που λοιπόν και με ποιούς όρους θα κολλήσει ένας Μητσοτάκης? Τι ακριβώς πιστεύει ότι μπορεί να κάνει? Πως ακριβώς θα διαπραγματευτεί με τη μαφία που έχει γίνει δεύτερη φύση του κράτους και του επιχειρείν στην Ελλάδα μας?

Δύσκολη λοιπόν η εξίσωση. Απομένει να δούμε στην πράξη.

Ήρθε η ώρα του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ούτε Νέα Δημοκρατία είμαι, ούτε τον Κυριάκο Μητσοτάκη υποστηρίζω.

Όμως ήρθε η ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να έρθει στην εξουσία και να κλείσει δια παντός την οδυνηρή εμπειρία της διακυβέρνησης της χώρας μας από το τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουν ειπωθεί τα πάντα σχεδόν για αυτούς τους τυχάρπαστους πολιτικάντηδες, κατάλοιπα του αμαρτωλού παρελθόντος της μεταπολίτευσης.

Σαλταδόροι ένος συστήματος διαπλοκής που διέβρωσε όσο γινόταν το δημόσιο τομέα απαξιώνοντας τα ψήγματα σοβαρότητας και αξιοπιστίας που κάποτε αυτός διέθετε.

Δεν ευθύνεται μόνο το ΠΑΣΟΚ για τη διάβρωση του δημόσιου τομέα.

Ευθύνεται η δομή της εξουσίας στην Ελλάδα, τα συγκοινωνούντα στοιχεία κυβερνήσεων και κομματικών μηχανισμών, η έμφαση στο κράτος και όχι στον ιδιωτικό τομέα και η ατελής διάκριση των εξουσιών.

Η αδιαφάνεια και η παρωχημένη οργάνωση στις μικρές και τις μεγάλες υποθέσεις που πρέπει το κράτος να διαχειριστεί. Κάτι που σήμερα φαντάζει απαράδεκτο και αδιανόητο σε μια εποχή ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και προχωρημένων μεθόδων διοίκησης.

Αν το δημόσιο δε γίνει εντελώς ανεξάρτητο και αυτόνομο, πλήρως απαλλαγμένο από τον εναγκαλισμό των εκάστοτε κυβερνήσεων, καμία πρόοδος δεν θα υπάρξει. Αυτό εύκολο ακούγεται όμως δύσκολα γίνεται. Διότι το εύκολο είναι οι κυβερνήσεις να διορίζουν κάθε φορά ένα στρατό υπαλλήλων. Ενώ δύσκολο είναι να δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Πάντως έχει ωριμάσει στην κοινωνία η πεποίθηση ότι το να επιμένουμε στους παλιούς τρόπους, αποτέλεσμα δε φέρνει -ούτως ή άλλως.

Δοκίμασε η κοινωνία τις μεταρρυθμίσεις του Γιώργου Παπανδρέου και τις αποδέχτηκε επί της αρχής ώς αναγκαίες έστω κρατώντας μικρό καλάθι. Τις αποδέχτηκε διότι ήταν απαιτητές και αναμενόμενες αλλά και απόλυτα στοχευμένες. Η ίδια κοινωνία όμως απέρριψε το κόστος προσαρμογής.

Στη συνέχεια η κοινωνία πίστεψε τον Αντώνη Σαμαρά. Ο οποίος υποχρεωτικά πορεύτηκε με τον ίδιο τρόπο. Ξανά η κοινωνία απέρριψε το κόστος και επέλεξε τους λαοπλάνους. Που με ένα νόμο-μια διάταξη θα έσκιζαν τα μνημόνια.

Η κοινωνία προσπαθεί συνεχώς να αναβάλλει ή να αποφύγει το κόστος προσαρμογής στην πραγματικότητα. Αυτό απεδείχθη μάταιη ελπίδα. Ακόμα και με τους επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι και να κάνει η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, το ποτήρι θα το πιούμε μέχρι τέλους.

Όμως υπάρχει μια ποιοτική διαφορά.

ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ως μεγάλοι πολυσυλλεκτικοί πολιτικοί χώροι με τεράστια παράδοση και ρίζες στην ελληνική κοινωνία, έχουν την αίγλη ή έστω τη ματαιοδοξία να μπορούν να συγκεντρώσουν εκτός από τενεκέδες και επαγγελματίες αερολόγους και κάποια σοβαρά με γνώσεις και προυποθέσεις στελέχη.

Δηλαδή για να το κάνω απλό η διαπραγμάτευση στις Βρυξέλες περνάει και από τη γραβάτα που θα φορέσεις αλλά και από την αξιοπιστία σου ως άτομο και ως κυβέρνηση και ως κοινωνία γενικά.

Είμαστε που είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο, δε βοηθά σίγουρα να εμφανίζεται ένας υπουργός οικονομικών ντυμένος σαν μανάβης με πλήρη άγνοια της πραγματικότητας που διαχειρίζεται και να κάνει δηλώσεις που προκαλούν τη θυμηδία, στολισμένες με ιδεολογικές εκφράσεις 40-50 ετών πίσω.

Δε βοηθά τη συνολική εικόνα αλλά δε βοηθά και το γεγονός ότι το επίπεδο των ανθρώπων αυτών είναι τελείως διαφορετικό από τη σοβαρότητα των καταστάσεων που καλούνται να διαχειριστούν.

Γι αυτό θεωρώ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι μια λύση, στα ίδια κυβικά με τον Γιώργο Παπανδρέου (τουλάχιστον ένα επίπεδο υπάρχει, ώστε να μην γινόμαστε συνέχεια ρεζίλι πια...) που μπορεί σε ένα βαθμό να αποκαταστήσει μια δημόσια εικόνα και να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με μια ευρύτατη πλειοψηφία ή κάποια διευρυμένη συμμαχία φιλοευρωπαικών δυνάμεων και να θέσει επί τάπητος τις επιλογές μας.

Εντός Ευρώ, εντός μνημονίων αναγκαστικά, αλλά -επιτέλους- με ένα χρονοδιάγραμμα ώστε κάποια στιγμή να δούμε ένα απτό αποτέλεσμα. Όχι αυτές τις αρλούμπες περί 3% πλεονασμάτων που χρονολογούνται από το 1999. Ας είμαστε λίγο σοβαροί κι εμείς για να γίνουν και αυτοί σοβαροί.

3% ανάπτυξη και πλεονάσματα είναι αστειότητες. Όπως επίσης και η έξοδος από το Ευρώ- όσο και αν αυτό μας αρέσει ή δε μας αρέσει...

Δεν τελείωσε η Αριστερά, τελείωσαν τα ψέματα

Εγώ δεν είμαι αυτόβουλος υπερασπιστής κανενός κόμματος και κανενός προσώπου.

Είμαι απλά ένας πολίτης που σκέφτεται φωναχτά.

Διάβαζα τις αρλούμπες του Λαζόπουλου που προβάλλει στα μέσα ως κυβερνητικός εκπρόσωπος και ξεπλένει τον εαυτό του και τους φίλους του.

Ένα μάτσο αποτυχημένοι, ανεπάγγελτοι και άσχετοι κυβερνάνε την Ελλάδα με την ανοχή των αντίστοιχα ανεύθυνων και γελοίων ψηφοφόρων τους. Τυχαίο?

Τελείωσε η Αριστερά?

Εγώ να ρωτήσω κάτι άλλο. Η Δεξιά τελείωσε? Το κέντρο? Η πολιτική?

Ε, άρα? Τι ρωτάτε. Όσο υπάρχουν άνθρωποι να υιοθετούν ιδέες και να ασπάζονται προκλήσεις από όπου και αν αυτές προέρχονται, τότε τίποτα δεν έχει τελειώσει.

Η κοροϊδία όμως και τα ψέματα των δήθεν της Αριστεράς τελείωσαν.

Όπως είχαν τελειώσει νωρίτερα τα ψέματα της δεξιάς και ακόμα νωρίτερα τα ψέματα του κέντρου.

Σχόλασε ο γάμος παίδες, σε άλλη παραλία να κάνετε καριέρες. Μέχρι και τους γύφτους με τις Φεράρι πιάσανε, εσείς θα γλιτώσετε?

Όμως εδώ θέλω να κάνω μια παρατήρηση.

Η αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αποτυχία της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν είναι και θα είναι μια πολιτική φούσκα που ορισμένοι (όπως η κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου και η άλλη της Eurobank η Λάτσαινα και άλλα παιδιά...) τροφοδότησαν με ροζ ελπίδες

Η απάντηση όμως, στην αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η Χρυσή Αυγή.

Έκανε δηλώσεις αυτό το γελοίο πρόσωπο της Βέφας Αλεξιάδου για την μουσουλμάνα που έκανε παρέλαση με την Ελληνική σημαία. Και οι σχολιαστές του Πρώτου Θέματος κύρηξαν ανένδοτο ενάντια στον "αφελληνισμό" της παρελάσεως και της εθνικής μας εορτής!

Για όνομα του Θεού ρε παιδιά. Δε θα βάλετε ποτέ μυαλό.

Μια ζωή θα είστε έρμαια μιας τρικυμίας στο μυαλό σας. Που δεν περνάει με ντεπόν, για να μην πω καμιά βαριά κουβέντα.

Ούτε όμως ο ομορφονιός Μητσοτάκης είναι η απάντηση στην αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν εσείς περιμένετε έναν Μητσοτάκη να μας σώσει, είστε γελασμένοι.

Αυτοί ακόμα πολεμάνε να αποφασίσουν αν υπάρχει ΝΔ χωρίς Καραμανλή. Και μάλιστα, βγήκε και ένα καινούργιο Καραμανλάκι, ένας δικηγόρος γλυκύτατος, βουλευτής Σερρών αν δεν απατώμαι.

Λοιπόν. Σοβαρότητα.

Όλοι σε βρίζουν αλλά εσύ κάνεις τον Κινέζο

Δεν υπάρχει περίπτωση, ούτε μια στο εκατομμύριο, να απευθυνθώ σε αυτόν τον καραγκιόζη με το μικρό του όνομα.

Με το μικρό όνομα απευθυνόμαστε σε άτομα οικεία μας, άτομα που αγαπάμε ή έστω προσπαθούμε να ενστερνιστούμε. Αυτός, είναι περίγελως, είναι για φτύσιμο κοινώς.

Ούτε με το μικρό του όνομα, αλλά ούτε και με το επώνυμο του θα μείνει στην ιστορία. Θα μείνει στο χρονοντούλαπο της όμως, σύντομα και οριστικά, ως η επιτομή του πολιτικάντη Ελληνικού τύπου, δηλαδή το υπο προϊόν μιας περιόδου γεμάτης ψεύδη και αυταπάτες, που κατέρρευσε στα κεφάλια των ψηφοφόρων του.

Ψηφοφόροι του, για να τα λέμε όλα, είναι οι ίδιοι που κάθε φορά ψήφιζαν έναν ηγέτη μάγο, ένα λατρευτικό τοτέμ που από άμβωνος κύρηττε αρλούμπες ανεφάρμοστες έξω από το ίδρυμα Ελλάδα. Ένα ίδρυμα για αυτιστικούς ανθρώπους που αυτοικανοποιούνται με το να είναι μοναδικά διαφορετικοί στη σαχλαμάρα.

Έφτασε όμως το τέλος.

Όταν τα λέγαμε, χρόνια πριν, ήμασταν γραφικοί. Είχα ρωτήσει τη Μαριλένα την Κοππά στο γραφείο της στην Ακαδημίας, τι θα γίνει μετά τον Τσίπρα? Τότε μου είχε απαντήσει, είναι νωρίς ακόμα κάνε υπομονή.

Εγώ έκανα και κάνω υπομονή, η Μαριλένα άφαντη, επέστρεψε στην καριέρα καθηγητού στην Πάντειο και η εποχή που ο ήπιος σοσιαλισμός του Γιώργου Παπανδρέου ήταν σαν φρέντο καπουτσίνο με ολίγη, πέρασε ανεπιστρεπτί.

Ο λαός, ο σοφός ξερόλας λαός που ζούσε και ζει με το ένα πόδι στην παρανομία και το άλλο στη λαμογιά απεφάνθη ότι μετά την παράδοση των όπλων του ΚΚΕ, στη Βάρκιζα, το παιχνίδι δεν είχε ακόμα τελειώσει για την αριστερά. Έτσι νεκρανέστησε την μούμια, αυτήν που μέχρι και στον Περισσό είχαν ξεχάσει πως υπήρχε (όχι όμως στην Κουμουνδούρου). Αυτή τη φορά όχι σε ρόλο μπαμπούλα για να τρομάξει κανέναν συνταξιούχο της CIA, αλλά σε ρόλο αρλεκίνου με μάσκα Γιάνη Βαρουφάκη και των υπολοίπων. Για να γελάσει ο κάθε πικραμμένος.

Γέλασαν. Γελάσαμε. Και μετά κλάψαμε και ξανακλαίμε. Και μετά ανακαλύψαμε ότι τελικά αυτό το χαρτάκια που ρίχνουμε στο κουτί την ημέρα των εκλογών, είναι σοβαρή υπόθεση. Η τουλάχιστον θα έπρεπε.

Όσο και να διακωμωδήσεις τη δημοκρατία, εκδικείται, πανάθεμα τη. Γιατί "δεν έχει αδιέξοδα". Δηλαδή, πάντα θα βρει τον τρόπο να σου βγάλει έναν καθρέφτη φάτσα κάρτα και να σε κάνει να αντιμετωπίσεις την ασχήμια σου.

Όχι--δε λέω ότι έξω είναι καλύτερα. Όχι δεν είναι.

Αλλά τουλάχιστον τέτοιους, σαν αυτόν που ούτε το μικρό του όνομα καταδέχομαι να πώ, τους παίρνουν με τις λεμονόκουπες μια στο τόσο.

Εμάς δε μας αρέσει. Προτιμάμε να τους στήνουμε στο βάθρο και να γελάμε. Να δίνουμε στον εαυτό μας άλλοθι για την αναπηρία και την ολιγοσύνη μας.

Ε αυτή τη φορά, στο κεφαλάκι μας και περαστικά. Και φτού ξελεφτερία ε...

Όσοι σπάνε εκκλησίες

Ο δεξιός και ο αριστερός φασισμός είναι ίδιοι.

Πριν μερικά χρόνια ήταν η Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο. Τότε κουβαλούσαν τις τσάντες των ηλικιωμένων στον Άγιο Παντελεήμονα, "χτίζοντας" κοινωνικά δίκτυα υποστηρικτών, πόρτα-πόρτα

Σήμερα έχουμε τους "αλληλέγγυους" και τις καταλήψεις, καθώς και τη νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών ως εναλλακτικό εκλογικό σώμα, εισαγόμενο

Χτές είχαμε την προώθηση των Ελληνικών αξιών, τα τατουάζ με τους Έλληνες οπλίτες, τις αναφορές στο ένδοξο παρελθόν, σήμερα έχουμε το διεθνισμό, το προσφυγικό, τις αναφορές σε ένα καλύτερο μέλλον

Χτές είχαμε το ξέπλυμα χρήματος και τις παρανομίες από την εκμετάλλευση του υπόκοσμου, την πορνεία, τις λαικές αγορές, σήμερα έχουμε το ξέπλυμα μέσω ΜΚΟ, την ασυλία των Εξαρχείων ως προκάλυμα άνομων πράξεων και οργανώσεων

Βία, συμμορίες με εσωτερικό κώδικα και οργάνωση, στελέχη του κοινού ποινικού δικαίου, ακρότητες, επίπεδο δάπεδο, ανυπαρξία επιχειρημάτων, προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου

Εσχάτως οι αριστεροί φασίστες σπάνε τις εκκλησίες, οι δεξιοί έσπαγαν τις βίλες Αμαλίες και τα τζαμιά.

Οσοι σπάνε εκκλησίες και κάνουν πολιτιστικά αίσχη, είναι ασεβείς και μη ανεκτικοί σε όσα υποτίθεται ότι η φιλοσοφία τους εκπροσωπεί, άρα άκυροι και ανακόλουθοι με τις απλούστερες αρχές

Είναι καθαρά και ξάστερα προβοκάτσιες, είτε από τη μία, είτε από την άλλη πλευρά που θέλουν να καθιερώσουν τη μαφία στο συλλογικό υποσυνείδητο. Σε ένα κράτος δίχως όρια, νόμους, αρχή και τέλος, η κάθε μειοψηφία κάνει ότι γουστάρει--καταλύοντας τη δημοκρατία, άρα τον κοινό χώρο, την κοινότητα, την κοινωνία, τα όσα ενώνουν διαφορετικούς ανθρώπους από διαφορετικές αφετηρίες

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη παρελθόν, όμως το πολιτικό κενό που καλείται να αναπληρώσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν καλύπτεται από ένα κόμμα και έναν αρχηγό (ο ΣΥΡΙΖΑ πάντως έλεγε ότι όλα θα τα καταργήσει με ένα νόμο..)

Η ζημιά που έχει γίνει στην Ελλάδα, χρειάζεται ξανά χρήμα, κατανάλωση, εμπιστοσύνη και ενάρετη επιχειρηματικότητα με το κράτος σε ρόλο ρυθμιστή

Πάνω απ όλα όμως αυτό που λείπει είναι οι κοινές αναφορές, οι αξίες της γενιάς μας

Ποιές είναι? Ούτε εμείς γνωρίζουμε. Που θα τις βρούμε? Εισαγωγής...

Γιατί οι εγχώριες είναι γραμμένες στο στίβο της επιβίωσης

Το τελευταίο τους Πάσχα

Πρίν πολλά χρόνια, τα Νέα κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδο μια φωτογραφία των συνταγματαρχών της χούντας, έξυπνα παντρεμένη με τη λεζάντα "Το τελευταίο τους Πάσχα" η οποία τιτλοφορούσε ένα τροχαίο ατύχημα το οποίο παρουσιαζόταν λίγο πιο κάτω σε μία άλλη στήλη.

Οι συνειρμοί σαφείς και τα υπονοούμενα ακόμα πιο σαφή.

Ήταν ένα μήνυμα δοσμένο με τον πλέον εύγλωτο τρόπο, ότι οι μέρες της στρατιωτικής δικτατορίας όπως είχε επιβληθεί από τον ξένο παράγοντα για να κρατήσει στον "γύψο" την αλλαγή που αναπόφευκτα ωρίμαζε στις καρδιές των Ελλήνων, είχαν τελειώσει οριστικά.

Φέτος, επισκεπτόμενος την πατρίδα μου, δεύτερη χρονιά ως μετανάστης για τους εορτασμούς του Πάσχα, αντίκρυσα την Ελλάδα στο "γύψο" της παρακμής, ολότελα παγιδευμένη σε συμπληγάδες πέτρες μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Αυτή τη φορά όμως δεν ευθύνεται ο ξένος παράγοντας αλλά ο εγχώριος. Η σε απλά Ελληνικά το ντόπιο κατεστημένο των προυχόντων, διαπλεκόμενων και αντιδραστικών κλικαδόρων που με το προσωπείο του ΣΥΡΙΖΑ κρατούν τη χώρα καθηλωμένη στα δεσμά της ανυπαρξίας.

Όμως δεν θα τους περάσει. Αυτό θα είναι το τελευταίο τους Πάσχα, η τελευταία τους άναρθρη "επαναστατική" κραυγή.

Το αυγό του φιδιού έχει σπάσει. Και η κοινωνία βούβη και παγωμένη, αναμένει τον εκκωφαντικό κρότο της πτώσης της Βαστίλης. Και τότε, ουαί και αλίμονο στους Γραμματείς και Φαρισαίους υποκριτές. Ουαί και αλίμονο σε όσους σταθούν μπροστά στο ποτάμι της οργής.

Έχουν πέσει οι μάσκες κύριε Τσίπρα.

Όχι γιατί πιάσαμε πάτο στα οικονομικά μας και δεν έχουμε χρήματα να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις.

Αλλά γιατί έχει έρθει η ώρα, που η Ελλάδα θα ψηφίσει Ευρώπη, Αλλαγή, Πρόοδο, Δημοκρατία και Ανανέωση.

Έχει έρθει η ώρα που όλοι μας, εντός και εκτός της πατρίδας θα αναφωνήσουμε λυτρωμένοι "Χριστός Ανέστη", θα σκύψουμε το κεφάλι, θα ανασηκώσουμε τα μανίκια και ενωμένοι θα χτίσουμε το νέο μας όραμα.

Υπομονή λίγο ακόμα...

Ώρα εκλογών

Κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι μοναδική και ιδιαίτερη. Αυτό έχει αποδειχθεί περίτρανα από την Ελληνική ιστορική πραγματικότητα των πρόσφατων χρόνων της πολιτικής μας ζωής.

Έχω τη γνώμη ότι σε αυτές τις εκλογές θα πρέπει η πλειοψηφία των πολιτών να προστρέξει για να ψηφίσει και να αποφανθεί βάση του Συντάγματος, ποιός επιτέλους κυβερνά αυτή τη χώρα.

Προσέξτε-Δεν παροτρύνω κανέναν να κάνει κάποια συγκεκριμένη επιλογή.

Όμως, ο μοναδικός τρόπος που έχουν οι Έλληνες πολίτες να ελέγξουν ποιός η ποιά κόμματα θα μπουν στο κοινοβούλιο και άρα θα τους εκπροσωπούν στην Ευρώπη και την Ελλάδα, είναι η ψήφος τους.

Όσοι ποντάρουν στην αποχή και την αδιαφορία αλλά και την απαξίωση του πολιτεύματος, το κάνουν επειδή έχουν πολύ συγκεκριμένα και υπαρκτά συμφέροντα. Ένα απλό παράδειγμα είναι η ανάδειξη ακραίων δυνάμεων στην πολιτική μας ζωή. Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η διόγκωση των μικρών ποσοστών σε σχέση με το σύνολο των ψήφων και άρα οι θέσεις που εκλέγονται στο κοινοβούλιο. Όλο και λιγότεροι ψήφοι, εκλέγουν τους βουλευτές και τα κόμματα. Ποιό είναι το νόημα?

Τρίτο παράδειγμα, αλλά και το πλέον ουσιαστικό: Η πίεση που ασκείται από την κοινωνία προς το πολιτικό σύστημα. Στη δημοκρατία, μονάχα με τη συμμετοχή αλλά και τον έλεγχο της εξουσίας, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, μπορεί ο πολίτης να ασκήσει τα πολιτικά του δικαιώματα. Διαφορετικά, οι γνωστοί πελάτες-ψηφοφόροι μονίμως θα εκλέγουν τους ίδιους εκπροσώπους, σε ποιότητα και ήθος

 Πρέπει λοιπόν σε αυτές τις εκλογές να ψηφίσουν όλοι οι Έλληνες.

Και πρέπει σε αυτές τις εκλογές να μπουν στο κοινοβούλιο πολλά κόμματα και πολλοί άφθαρτοι άνθρωποι εκτός συστήματος, ώστε να ανακατευτεί η κατάσταση και να σπάσει η ασυλία και η ομερτά της διαπλοκής των συντεχνιών που εκπροσωπούνται στη βουλή.

Πρέπει να στηρίξουμε ενεργά, την αλλαγή και τις μεταρρυθμίσεις. Και κυρίως πρέπει να στείλουμε μήνυμα στους πάτρωνες της Ελλάδας, τους Αμερικάνους αλλά και τους ντόπιους εκπροσώπους τους, είτε κατοικοεδρεύουν στην Ελβετία, είτε στην Εκάλη, ότι η κατάσταση, ούτε προβλέψιμη είναι, ούτε εύκολη, αλλά ούτε και έχουμε παραδώσει τα όπλα μας στον εκάστοτε "βαλτό" που εξυπηρετεί μονάχα την ιδιοτέλεια τους.

Ακούγονται λίγο απλά και ιδεαλιστικά όλα αυτά, έτσι δεν είναι?

Με ποιόν άλλον τρόπο όμως μπορεί η κοινωνία να στείλει τα μηνύματα της?

Η παρένθεση Τσίπρα και όλων των συν αυτώ παρήλθε οριστικά

Ο Τσίπρας και το συνάφι του, καλούνται σήμερα να γίνουν κεντροαριστερά, όπως ο μπαρμπά Φώτης, χάνοντας τον πυρήνα και τις ιδεολογικές τους αναφορές, υπέρ του καινούργιου ΚΚΕ, δηλαδή του κόμματος Λαφαζάνη και των συνιστωσών της Ζωής, του Μάκη, του Σάκη και του Λάκη

Τα μνημόνια δεν έφυγαν. Ούτε και φεύγουν. Και είμαστε υποχρεωμένοι να συντάξουμε ένα λογικό και συνεπές πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας, με καθολική εκπροσώπηση όλων των Ελλήνων.

Περιττό βέβαια είναι να τονίσω, πως οι δραχμολάγνοι, ο Λαφαζάνης και όλο αυτό το παρακμιακό κομμάτι της πολιτικής είναι τάλε κουάλε η Χρυσή Αυγή, από την ανάποδη. Η υστερία και η μαλακία που τους δέρνει, προσφέρεται μονάχα για ψυχαναλυτική έρευνα και τίποτα περισσότερο.

Είναι όμως καλό, το ότι εκτίθενται στη δημοσιότητα, εγχώρια και διεθνή, όλα αυτά τα άρρωστα κομμάτια της κοινωνίας, ώστε να απαξιωθούν από τις εξελίξεις και να τελειώνουμε μια και καλή μαζί τους. Μόνο το χρονοντούλαπο της ιστορίας, θα πρέπει να είναι ο προορισμός τους και τίποτα περισσότερο.

Σήμερα, είναι η ώρα να πορευτούμε προς ισχυρές κυβερνητικές εντολές, προς το παρόν σε συναφείς συνασπισμούς και αργότερα σε έναν καινούργιο διπολισμό που δεν θα ασχολείται με το μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αλλά με άλλα διλήμματα και επιλογές. Έτσι γίνεται παντού.

Ας σημειωθεί πως δεν είμαι αφελής όταν γράφω για τις εκλογές. Γνωρίζω πάρα πολύ καλά τι συμβαίνει στην πολιτική και πόσο εύκολα ελέγχονται τα πάντα στην Ελλάδα μας. Ποιές είναι οι σχέσεις μεταξύ πολιτικών-επιχειρηματιών-μεγάλων συμφερόντων. Και πόσο ο λαός είναι δυστυχώς παγιδευμένος να είναι θεατής όλου αυτού του θεάτρου.

Ευκαιρία λοιπόν δεν είναι, να πάρουμε την εκδίκηση μας ψηφίζοντας ελεύθερα ότι μας αρέσει, μετατρέποντας τις εκλογές σε δική μας γιορτή και όχι μια υποχρέωση που απλά πρέπει να διεκπεραιωθεί?

Αν ήταν στο χέρι μου θα στήριζα Βασίλη Λεβέντη, έτσι για το γαμώτο, να τον δώ στη Βουλή να βγάζει αυτούς τους λόγους του, να χτυπάει το χέρι στο μικρόφωνο και να γίνεται επικός καυγάς με τους εκπροσώπους όλων των υπολοίπων κομμάτων!

Η τρέλα του Λεβέντη μπορεί να φέρει περισσότερο αποτέλεσμα από τη σύνεση του κάθε τεχνοκράτη.

Αν ήταν στο χέρι μου θα στήριζα οικολόγους. Να τους δώ να τσακώνονται με τους εκπροσώπουν των ρυπογόνων υπηρεσιών τουρισμού και βιομηχανίας και νέων επενδύσεων

Θα στήριζα πειρατές. Για να μπουν στη βουλή και να κουνάνε μαύρα σημαιάκια κόντρα στην ψήφιση νέων φόρων και νέων περικοπών από τα λαϊκά εισοδήματα

Και ούτω καθεξής!

Καλημέρα μας


 

Ποιό είναι το νέο ΠΑΣΟΚ?

Όλοι ψάχνουμε με αγωνία τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου, το νέο ΠΑΣΟΚ
Τον ηγέτη ή το σχήμα εκείνο που θα σημάνει την απαρχή της νέας Αλλαγής, το ξεκίνημα μιας νέας εποχής για την Ελλάδα

Όλοι ψάχνουμε και όλα τα ψάχνουμε, συνήθως μέσα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, εκεί που θάβεται η σαβούρα αλλά και τα πολυτιμότερα μας κειμήλια.

Κειμήλια που δυστυχώς ανασύρονται μονάχα τις δύσκολες ώρες, τις ώρες της απελπισίας-όταν όλοι οι πόροι έχουν στερέψει και άλλα δανεικά δεν υπάρχουν να δανειστούμε

Στήριξα τον Γιώργο Παπανδρέου από την αρχή: Αν θέλουμε να μιλάμε σοβαρά, πρόκειται για τον μοναδικό πολιτικό που είχε και έχει όραμα πολιτικής για μια Ελλάδα αντάξια του ιστορικού της υποβάθρου. Για μια Ελλάδα της Ευρώπης, σοσιαλιστική, ανθρώπινη και ανοιχτόμυαλη. Για μια Ελλάδα της προόδου και των μεταρρυθμίσεων, της δημοκρατίας

Ο Γιώργος Παπανδρέου απέτυχε και μαζί του απέτυχε και η Αριστερά στη χώρα μας. Απέτυχε γιατί ο ίδιος δεν είχε τις ιδιαίτερες ικανότητες να διαχειριστεί μια τέτοιου πρωτοφανούς μεγέθους κρίση σε χώρα και κόμμα. Απέτυχε γιατί την ώρα αυτής της κρίσης, έπεσε η σκιά του Ανδρέα πάνω στους ώμους του και τον συνέτριψε στα μάτια των Ελλήνων. Πόσο άδικο γι' αυτόν. Πόσο τραγικό.

Απέτυχε όμως πρώτα και κύρια το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ της Αλλαγής, που έγινε συνώνυμο των μεγάλων τομών στα δημόσια πράγματα, με ρηξικέλευθες θέσεις και πολιτικές, με νέα πρόσωπα, με ισχυρό και διατρητικό δημόσιο λόγο, με θέσεις και με προοπτική. Απέτυχε γιατί μεταμορφώθηκε το ίδιο στο κατεστημένο που έπρεπε να ανατρέψει, και βούλιαξε στα θολά νερά της επιτυχίας του.

Το ΠΑΣΟΚ στηρίχθηκε σε δύο βασικούς άξονες. Στην προσωπικότητα και τις ικανότητες του Ανδρέα Παπανδρέου ως ηγεσία και στις αρχές της 3ης Σεπτεμβρίου ως όραμα πολιτικής και δράσης του κομματικού του σχηματισμού. Αυτά είναι γνωστά σε όλους. Και έχουν αξιολογηθεί από την ιστορία επίσης

Γιατί όμως επανέρχομαι σε αυτά και γράφω για αυτά, ενώ σήμερα ζούμε και βιώνουμε δραματικές στιγμές για τη χώρα μας, που κανείς θα έλεγε-απαιτούν ακραία μέτρα-ακραίες λύσεις?

Γιατί έχω την άποψη και τη γνώμη, ότι οι αρχές της 3ης Σεπτέμβρη είναι οι διαχρονικά κατάλληλες πολιτικές βάσεις για μια εθνικά κυρίαρχη πολιτική, ανεξαρτήτως του ποιός ηγείται του Ελληνικού κοινοβουλίου. Άρα μιλάμε για ένα πολιτικό ευαγγέλιο, διαχρονικά αξιόπιστο και συνεπές, το οποίο επιβάλλεται να έχουν υπόψη τους όσοι πρεσβεύουν τις αξίες της Αριστεράς στην πατρίδα μας

Σήμερα δε, που ο τσαρλατανισμός, η εμπάθεια, η ανοησία και η ασχετοσύνη των κυβερνώντων του ΣΥΡΙΖΑ και των συνενόχων τους της ψευδεπίγραφης Αριστεράς, έχουν θέσει σε πρωτοφανή, δεινή κατάσταση, θεμελιώδη στοιχεία του πολιτεύματος, των θεσμών και -εντός ολίγου, φοβάμαι- της εθνικής μας κυριαρχίας στο ζωτικό χώρο της Ελληνικής επικράτειας, απαιτείται να ξαναθυμηθούμε κάποια πράγματα:

• Εθνική Ανεξαρτησία: Για μία Ελλάδα απαλλαγμένη από τα χρέη και τα μνημόνια, δηλαδή μια χώρα που θα ορίζει η ίδια την τύχη της, έχοντας τον έλεγχο των οικονομικών της. Απαιτείται και επιβάλλεται η αναδιοργάνωση της παραγωγικής της βάσης. Για μια Ελλάδα με ισχυρά σύνορα και κυρίαρχη θέση στα Βαλκάνια και την ΝΑ Ευρώπη. Επιβάλλεται η αναδιοργάνωση των Ένόπλων Δυνάμεων της, οι προτεραιότητες άμυνας και ασφάλειας εντός της Ευρώπης, η επανεκίνηση των διπλωματικών μας σχέσεων με τους εταίρους και συμμάχους με ΕΕ, ΝΑΤΟ και γείτονες

• Λαϊκή κυριαρχία: 'Αμεση Συνταγματική Αναθεώρηση και πλήρης ανεξαρτητοποίηση και αυτονόμηση των εξουσιών. 'Αμεσα διαχωρισμός Εκκλησίας και κράτους. Άμεσα κάθαρση της δημόσιας ζωής, της διαπλοκής, του πελατειακού συστήματος νομής της εξουσίας. Άμεση κατάργηση κάθε συνδικαλισμού που αλλοτριώνει τη φύση των εργασιακών διεκδικήσεων υπέρ μαφιόζικων συμφερόντων και μικροπολιτικής διαχείρισης. Άμεση αποκέντρωση και μεταφορά εξουσίας στις τοπικές κοινωνίες με δρακόντεια μέτρα απόδοσης ευθυνών και άμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. Πλήρης κατάργηση της γραφειοκρατίας, διαφάνεια, δημοσιότητα σε κάθε νομοθετική παρέμβαση. Άμεση κατάργηση μονιμότητας ΔΥ, ενεργοποίηση νόμων για την ευθύνη βουλευτών και υπουργών

• Κοινωνική απελευθέρωση: Αναμόρφωση και εκσυγχρονισμός του δικαίου σε κάθε επίπεδο. Αναθεώρηση και επικαιροποίηση της νομοθεσίας και της λειτουργίας της δικαιοσύνης και της αστυνομίας. Εφαρμογή των νόμων και του Συντάγματος με κάθε κόστος για την προστασία των αδύναμων και των ασθενών κοινωνικών ομάδων. Άμεση κατάργηση των ανισοτήτων στην εργασία και του διαχωρισμού μεταξύ κράτους και ιδιωτικού τομέα. Άμεση αναθεώρηση φορολογικής πολιτικής. Άμεσα και υπαρκτά κίνητρα για startups στην επαρχία με επίκεντρο την αγροτική οικονομία υψηλής αξίας, τον τουρισμό πολυτελείας. Άμεση κατάργηση κάθε περιορισμού για την πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση, άμεση αναθεώρηση του σχολικού προγράμματος με έμφαση στην τεχνολογία.

• Δημοκρατική διαδικασία: Εκλογές κάθε 5 χρόνια. Ενίσχυση του θεσμού του Προέδρου της Δημοκρατίας. Αναθεώρηση εκλογικών νόμων και πρόσβαση στις εκλογές από 16 ετών. Άμεσα δικαιώματα στους νόμιμους μετανάστες. Άμεσα κίνητρα για επαναπατρισμό των Ελλήνων του εξωτερικού. Εκσυγχρονισμός της διοίκησης. Άμεση προκύρηξη διαγωνισμών για τηλεοπτικές άδειες και ασυμβίβαστο μεταξύ της ιδιότητας του εκδότη και του επιχειρηματία άλλων οικονομικών δραστηριοτήτων.

Έγραψα μερικά παραδείγμα που όλοι θα μπορούσαν να τα σκεφτούν και να τα γράψουν

Δε διεκδικώ καμμιά πρωτοτυπία, ούτε κάποια καινοτομία, αντιθέτως, αναπαράγω πράγματα που έχουν ειπωθεί ξανά στο παρελθόν

Όμως το βασικό πρόβλημα σήμερα δε βρίσκεται στο πως θα ονομάσουμε το καινούργιο κόμμα ή ποιές κατευθύνσεις θα του δώσουμε. Ακόμα -αν θέλετε- πρόβλημα δεν είναι ούτε και ποιοί θα το στελεχώνουν και ποιοί θα το διοικούν

Το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι ποιούς ανθρώπους, ποιούς πολίτες και ποιούς Έλληνες θα εκπροσωπήσει ο εκάστοτε πολιτικός σχηματισμός

Το ΠΑΣΟΚ βλέπετε, τότε που φτιάχτηκε, απευθύνθηκε σε ένα εκλογικό σώμα που πραγματικά ήθελε κάτι καινούργιο σε σχέση με τον Καραμανλή και την δεξιά του παράταξη. Απευθύνθηκε δηλαδή σε μια υφιστάμενη λαϊκή βάση. Σε ανθρώπους που ήδη είχαν την εμπειρία μιας κατάστασης και ήθελαν να δοκιμάσουν μια άλλη πεπατημένη. Βασίστηκε επίσης σε μια οικονομία που παρότι δεν ήταν ανθηρή-αντιθέτως- δεν ήταν και κατεστραμμένη, ούτε και η χώρα ήταν στη διεθνή απομόνωση λόγω χούντας και Κυπριακού.

Σήμερα που όλα έχουν καταστραφεί, έχουμε πιάσει πάτο σε κάθε επίπεδο και το χειρότερο, όλοι και όλα έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει, από τις λεγόμενες δυνάμεις της μεταπολίτευσης, τι να πεις και σε ποιόν να το πεις, που ο κόσμος έχει πλέον γυρίσει την πλάτη αηδιασμένος στο πολιτικό σύστημα?

Και ποιό πολιτικό σύστημα μπορεί σήμερα να παράξει κάποιο καινούργιο μηχανισμό η κάποια καινούργια ιδέα, τη στιγμή που οι ψηφοφόροι του είναι οι ίδιοι, πελάτες του? Και διαιωνίζεται συνεχώς το ίδιο πελατειακό σύστημα επειδή το αποτελούν μονάχα οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι ίδιοι συνταξιούχοι δημοσίου και ΔΕΚΟ?

Από εκεί λοιπόν πρέπει να ξεκινήσει η Αλλαγή, από τη διαρραγή και την κατάργηση αυτού του πελατειακού μηχανισμού που ευθύνεται (πολιτικοί και πολίτες) για την καταστροφή της χώρας μας

Το πρώτο βήμα, είναι η αποσύνδεση της πολιτικής ζωής από τα εργασιακά, κάτι που θυμίζω εγκαινίασε ο Ελευθέριος Βενιζέλος για εντελώς διαφορετικούς λόγους εκείνη την εποχή

Μόνο με αυτό τον τρόπο, θα κυλήσει καθαρό νερό και μετά από κάμποσο καιρό θα γίνει δυνατό να προκύψουν νέα πρόσωπα, νέες ιδέες και νέες πολιτικές προτάσεις που θα εκπροσωπούν ένα μεγαλύτερο κομμάτι των Ελλήνων. Και όχι μόνο όσους σχετίζονται με το κράτος, ούτε όσους κινούνται μονίμως ατιμώρητοι εντός του τέρατος της παραοικονομίας

Το καινούργιο ΠΑΣΟΚ και ο καινούργιος Ανδρέας, θα είναι τότε προϊόντα των συνθηκών αυτών

Και όχι κακέκτυπα και αναπαραγωγές μιας σάπιας πραγματικότητας που συνέχεια τινάζεται δημιουργώντας μεταστάσεις, έως ότου ξεψυχίσει για τα καλά.....







 

Μία νεά καλύτερη και φωτεινή ημέρα θα ξημερώσει

Τι περιμένετε δηλαδή να ακούσετε στο διάγγελμα Τσίπρα?

Ότι μας εξαπάτησε?

Το πρόβλημα δεν είναι ο -κάθε- Τσίπρας, αλλά η συνολική διαχείριση της πορείας της χώρας μας κατά την ιστορική της διαδρομή μέσα στο χρόνο, άλλοτε σε ανάπτυξη και άλλοτε σε κρίση

Μέχρι σήμερα έχουμε δει πολλές κρίσεις και πολλές φορές επίσης την επάνοδο της κατάστασης σε καλύτερες μέρες, με νέα πρόσωπα, νέες προτάσεις, νέες λύσεις που δίνουν το έναυσμα για μεγάλες εθνικές επιτυχίες

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο και μαθηματικά βέβαιο, ότι ο πόνος των ημερών που ζούμε είναι προσωρινός (πάντα μέσα στο ιστορικό πλαίσιο-αυτό μπορεί να σημαίνει πέντε ή δεκαπέντε χρόνια), ενώ η κατάσταση σταδιακά θα εκτονωθεί και μια νέα εποχή θα ξεκινήσει

Νέα εποχή, με νέα πρόσωπα, με νέους ηγέτες και συσχετισμούς που θα οδηγήσουν τη χώρα προς την κατεύθυνση της πραγματικής της μοίρας, δηλαδή την σύγκλιση με την ανεπτυγμένη Ευρώπη και την ανάδειξη της σε μια χώρα θεμέλιο για την Ολοκλήρωση

Η Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από παταγώδεις αποτυχίες και τεράστιες επιτυχίες

Σήμερα ζούμε την ύφεση, μετά από 40 χρόνια ανάπτυξης και ευημερίας. Πολλοί θα έλεγαν ότι αργήσαμε κιόλας να πέσουμε, να ολισθήσουμε προς την άρνηση και την αποδόμηση

Ίσως το αναπόφευκτο να καθυστέρησε μερικά χρόνια, λόγο της στήριξης της Ευρώπης, όμως κακά τα ψέματα, η Ελλάδα κατέρρευσε διότι έπαιξε ένα παιχνίδι πολύ πιο πάνω από τις πραγματικές της δυνατότητες προσαρμογής και υλοποίησης, όλων αυτών των φιλόδοξων σχεδίων, των κατά καιρούς ηγετών της

Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως πρέπει να χαμηλώσουμε τον πήχη των επιδιώξεων μας. Πως πρέπει να αισθανόμαστε ντροπή ή αποτροπιασμό που αποτύχαμε. Πως πρέπει να στραφούμε στην ενδοσκόπηση και την εσωστρέφεια και να αρνηθούμε να αλλάξουμε πορεία, αναθεωρώντας τη στρατηγική μας

Όχι. Αυτό θα ήταν η πραγματική εθνική καταστροφή.

Αυτό που πρέπει να κάνουμε, από αύριο κιόλας, είναι μια σε βάθος ανάλυση της κατάστασης και μια γενναία αυτοκριτική.

Όλοι μαζί. Οι πολίτες πρώτα και κύρια, εμείς οι ίδιοι

Μην περιμένετε να κάνουν οι άλλοι, όσα δεν κάνετε εσείς για τον τόπο σας. Πρέπει εσείς, εμείς, όλοι μας να απαιτήσουμε την αλλαγή. Η αλλαγή ανήκει στον Ελληνικό λαό, ο οποίος είναι ο μοναδικός κυρίαρχος αλλά και μοιραίος ταυτόχρονα παράγων, αυτού του τόπου

Αυτός, κυβερνά, αυτό τον τόπο, κύριε Κωνσταντίνε Καραμανλή. Στο τέλος της ημέρας, ο Ελληνικός λαός είναι αυτός που μιλά ή σιωπά. Πέρα και πάνω από τα προσκήνια και τα παρασκήνια.

Ο Ελληνικός λαός είναι καταδικασμένος να πρωταγωνιστεί, να ανοίγει νέους δρόμους σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, σαν τον Προμηθέα Δεσμώτη. Να κομίζει "καινά δαιμόνια" σε θεσμούς, πρόσωπα και ήθη. Και τελικά να αναβαπτίζεται από τις στάχτες του σαν τον μυθικό Φοίνικα και να ατενίζει ένα καλύτερο μέλλον

Μην απελπίζεστε.

Απαιτείται όμως σύνεση και προπάντως ΓΝΩΣΗ και πολύπλευρη ενημέρωση

Η εποχή που θα ξημερώσει, θα βρεί την Ευρώπη ενωμένη και πανίσχυρη και την Ελλάδα σε νέες ράγες να οδηγεί τις εξελίξεις

Να έχετε και να έχουμε εμπιστοσύνη. Να έχετε και να έχουμε πίστη. Όλα όσα συμβαίνουν τα περιμέναμε. Τα γνωρίζαμε. Γιατί γνωρίζαμε τους παίκτες και τα συμφέροντα τους. Γιατί γνωρίζαμε ότι όλα αυτά έχουν γίνει ξανά στο παρελθόν και θα ξαναγίνουν στο μέλλον

Όλα κάνουν τους ίδιους κύκλους, όσο ο Έλληνας είναι διχασμένος ανάμεσα σε αυτό που αφήνει πίσω του, την ανατολίτικη και παραδοσιακή του φορεσιά, και το καινούργιο που βαθιά επιθυμεί να κατακτήσει, την προσαρμογή και την ένταξη σε έναν κόσμο σύγχρονο και προοδευτικό

Είμαι αισιόδοξος, παρότι στεναχωρημένος και κουρασμένος

Γιατί επιτέλους, τον φάγαμε τον Γαϊδαρο, έστω και αν η ουρά του παραήταν....Τσίπρα

Το χειρότερο απ' όλα

Για μένα σαν άνθρωπο και σαν πολίτη αυτής της χώρας, που παρακολουθώ όλο αυτό το πανηγύρι με τις διαπραγματεύσεις και τα δημοψηφίσματα και το επικοινωνιακό παιχνίδι ένθεν και ένθεν, ξέρετε ποιό είναι το χειρότερο πράγμα από όλα όσα βλέπω??

Ότι εμείς οι Έλληνες, εκπροσωπούμαστε (και το λέω συνολικά με ελάχιστες εξαιρέσεις) από αυτό το συρφετό ανίκανων και επικίνδυνων τύπων.

Πραγματικά, ότι και να πούμε, καμμία απολύτως δικαιολογία δεν υπάρχει, μιας και όσους βλέπουμε σήμερα να παίζουν τη χώρα στα ζάρια, εμείς τους ψηφίσαμε, εμείς τους αναδείξαμε, εμείς τους αποθεώσαμε και βάλαμε τη δική μας τύχη, στους δικούς τους ώμους.

Και τους σημερινούς, αλλά και τους προηγούμενους.

Είμαστε ασυγχώρητοι, αλλά περισσότερο, είμαστε απαράδεκτοι. Είναι ντροπή ατομική του καθενός μας.

Υποτίθεται ότι έχουμε δημοκρατία, αλλά εμείς ο λαός, μόνο μέσα σε μια δημοκρατία δε ζούμε. Γιατί έτσι έχουμε επιλέξει να ζούμε. Γιατί έτσι μας αρέσει. Δεν υπάρχει δικαιολογία, ούτε επιχείρημα πλέον. Έχουν πέσει οι μάσκες και όσοι επικαλούνται άλλα πράγματα, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη τους μια και καλή.

Από που να ξεκινήσω?

Ανεχόμαστε εδώ και τόσα χρόνια το χειρότερο ρατσισμό. Τον εργασιακό. Ανεχόμαστε δηλαδή να ζούμε σε μια χώρα, όπου το κράτος επιδοτεί τους υπαλλήλους του, ενώ δεν προστατεύει την ιδιωτική οικονομία. Άρα, ανεχόμαστε, μια χώρα στην οποία το ίδιο το κράτος κάνει έμπρακτες και ουσιώδεις και αντισυνταγματικές και αντίθετες στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες διακρίσεις. Όπου το κράτος παρέχει σκανδαλώδη προνόμια και προστατευτισμό στους μισούς Έλληνες (δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους καθώς και κρατικές ΔΕΚΟ), ενώ για τους υπόλοιπους ανθρώπους που θέλουν να εργαστούν, παριστάνει ότι λειτουργεί μια ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία. Που στην πράξη λειτουργείται από 5-6 οικογένειες σε συνθήκες καρτέλ με την ανοχή του κράτους.

Είναι προφανές, ότι αυτός ο ρατσισμός υπονομεύει ταυτόχρονα πολλά πράγματα.

Πρώτον την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας, εφόσον όσοι προστατεύουν τους ΔΥ, συνεχώς εκλέγονται, άρα η δημοκρατία υφίσταται στρέβλωση και καμία ορθή γνώμη δεν διαμορφώνεται, ενώ μονίμως τα ίδια άτομα εκλέγονται καλλιεργώντας συστηματικές πελατειακές σχέσεις

Δεύτερον την ίδια την αξιοκρατία και το κράτος δικαίου και τις αρχές της ισότητας και ισονομίας μιας χώρας που θέλει να ανήκει στις εξελιγμένες. Με το καλημέρα σας, έχουμε δημιουργήσει και συντηρούμε ένα εργατικό δυναμικό δύο ταχυτήτων

Τρίτον την υγιή οικονομική δραστηριότητα. Διότι το κράτος επιδοτεί και αβαντάρει μια οικονομία παροχών προς τους ΔΥ και τους συνδεόμενους με αυτούς επιχειρηματίες, που πληρώνονται από τους φόρους όλων των Ελλήνων, ανακυκλώνοντας ουσιαστικά μέρος του χρήματος που πηγαίνει στην κατανάλωση.

Τέταρτον γιατί το κράτος έχει υποκαταστήσει το ρόλο του ως θεσμικού ρυθμιστή και τοποτηρητή των κανόνων δικαίου και έχει μετατραπεί στον βασικό εργοδότη του Ελληνικού λαού, είτε έμμεσα, είτε άμεσα. Οι δύο αυτοί ρόλοι, προφανώς είναι αντικρουόμενοι

Πέμπτον γιατί η κατάσταση αυτή, στρέφει τη μισή κοινωνία ενάντια στην άλλη μισή, διαμορφώνοντας παγίως το πολιτικό κλίμα με την αρωγή των μέσων μαζικής παραπλάνησης που επισήμως εμείς καλούμε ΜΜΕ.

Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, όμως αυτά είναι γνωστά.

Υποτίθεται ότι στη δημοκρατία ο λαός ελέγχει την εξουσία. Χρησιμοποιώντας ενίοτε τη δύναμη των ΜΜΕ, ως δύναμη της αλήθειας δια της έρευνας και της ελεύθερης δημοσιογραφίας.

Πότε εμείς ως Έλληνες ελέγξαμε την εξουσία? Πότε κάναμε το καθήκον μας? Πότε ασχοληθήκαμε? Πότε οργανωθήκαμε? Πότε πήγαμε στον κοινοτάρχη, στο δήμαρχο, στο βουλευτή, στον υπουργό ακόμα, για να διεκδικήσουμε, να προβάλουμε προτάσεις, να κάνουμε κριτική, να ζητήσουμε μεγαλύτερη διαφάνεια, ισότητα και πρόσβαση στις λειτουργίες του κράτους που πληρώνουμε με τους φόρους μας?

Πότε αποδοκιμάσαμε τα έντυπα και τα κανάλια που είναι ιδιοκτησία των ίδιων ανθρώπων (οι 5-6 οικογένειες που ελέγχουν την αγορά σε συνθήκες καρτέλ, βλέπε τράπεζες, ενέργεια, λιανικό εμπόριο, πρώτες ύλες κλπ) που κάνουν μπίζνες εδώ στη χώρα και είναι οι μεγαλύτεροι εργοδότες της ιδιωτικής οικονομίας?

Πότε εμείς οι Έλληνες θελήσαμε να διεκδικήσουμε οι ίδιοι θέσεις στην ιεραρχία, να δραστηριοποιηθούμε μαζικά στην πολιτική με ιδέες, με προτάσεις, με προσωπική δουλειά? Σε τοπικό επίπεδο. Σε επίπεδο φιλανθρωπικό έστω. Σε επίπεδο συμμετοχικό αλλά παρεμβατικό, όχι κουβέντα να γίνεται για να πίνουμε καφέ

Χάθηκαν οι δημιουργικοί και φιλόδοξοι άνθρωποι στην Ελλάδα? Έμειναν μονάχα οι αδιάφοροι και οι βολεμένοι? Πραγματικά απορώ

Τι άλλο να γράψω

Τα σημερινά μας καταντήματα, η ξεφτίλα και η απαξίωση μας ως κοινωνία, το ότι στις τόσο κρίσιμες ώρες της πατρίδας, η κυβέρνηση βρίσκεται στο έλεος των πλιατσικολόγων από τη μία, αλλά και των εκπροσώπων της παρωχημένης μεταπολίτευσης από την άλλη, είναι απόρροια της δικής μας ολιγωρίας.

Πονάει η καρδιά μου και το κεφάλι μου να βλέπω αυτό το τσίρκο να παριστάνει ότι εκπροσωπεί την Ελλάδα, τους Έλληνες.

Ότι αυτοί εκπροσωπούν μια χώρα, της οποίας η πρωτεύουσα είναι χτισμένη στους πρόποδες μιας Ακρόπολης. Ενός μνημείου πολιτισμού και δημοκρατίας. Αν μη τι άλλο, της προσπάθειας ο άνθρωπος να προοδεύσει στηριγμένος στη λογική του και στις δυνάμεις του

Σιχαίνομαι τους ζήτουλες, τους γύφτους, τους θρασείς και γλωσσάδες που ολημερίς τρολάρουν και αλλοιώνουν κάθε απόπειρα για σοβαρή συζήτηση.

Σιχαίνομαι εγώ σαν άνθρωπος όλο αυτό το σκυλολόι που έχει καταντήσει τη χώρα μου, μια εξευτελισμένη γονυπετή καρυάτιδα που συνεχώς ζητά λεφτά, λες και τα λεφτά είναι το πρόβλημα της.

Σε αυτή την κατάσταση δε γίνεται να χωρέσει άνθρωπος που έχει πατριωτικά συναισθήματα δίχως αντάλλαγμα. Άνθρωπος που θέλει να είναι υπερήφανος για τη δουλειά και τα επιτεύγματα του. Άνθρωπος με προσωπικό ήθος, χαρακτήρα και αξιοπρέπεια.

Ίσως γι΄αυτό και πήραμε τα ξένα, δεν έχω ακόμα την απάντηση.

Όμως ακόμα και έτσι να μην ήταν, ως εδώ και μη παρέκει.

Είναι ώρα, με χρεοκοπία ή όχι, εντός η εκτός ευρώ, να λειτουργήσει ένα σύστημα λογικής στην Ελλάδα. Μια δημοκρατία και μια κοινωνία θεσμών και αρχών που να παράγει αξίες και ιστορία.

Το χειρότερο απ' όλα, είναι να μην το αντιλαμβανόμαστε αυτό.

Και να βασανιζόμαστε αιωνίως στις ίδιες λούμπες, σαν τα ποντίκια που τρέχουν μέσα στην ρόδα τους.....




 

Το κλείσιμο του κύκλου

Εδώ και μέρες κλωθογυρίζω στο μυαλό μου σκέψεις και κείμενα που θέλω να γράψω.
Κάποτε αυτή η καθημερινότητα έβαζε την αναρχία του νου σε μια σειρά, ιεραρχούσε και τακτοποιούσε ατάκτως ερριμμένες πληροφορίες και έδινε τον τόνο των συζητήσεων με φίλους και αγαπημένους.
Ερχόμενοι σε μια ξένη χώρα τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η απόσταση από την Ελληνική πραγματικότητα είναι λυτρωτική αλλά και επίπονη ταυτόχρονα. Λυτρωτική γιατί η μέγγενη του άγχους της επιβίωσης δεν είναι καταπάνω στο δέρμα του λαιμού σου. Επίπονη γιατί χάνεις τον παλμό των γεγονότων, έτσι όπως τα βιώνει ο μέσος άνθρωπος αναπνέοντας τον αέρα της πατρίδας του.
Στο τέλος ίσως γίνεσαι πιο σοφός παρατηρώντας τα πράγματα από μια απόσταση, ίσως όμως να γίνεσαι και περισσότερο αδιάφορος. Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δύο αντίθετες συναισθηματικές καταστάσεις δράττομαι της ευκαιρίας να παραθέσω μερικές λέξεις στον ηλεκτρονικό καμβά.

Θα ήθελα πάρα πολύ να έχω ένα αισιόδοξο μήνυμα για την Ελλάδα, όμως αυτή τη στιγμή ζούμε το κλείσιμο, την επιτομή, το τέλος και το αδιέξοδο που ακολουθεί τον επίλογο της εποχής της μεταπολίτευσης. Μιας εποχής που σηματοδότησε την είσοδο της χώρας στην τροχιά του εκσυγχρονισμού και των δημοκρατικών ελευθεριών για τον ελληνικό λαό με ένα ρυθμό και μια ένταση που δεν είχαν προηγούμενο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η ολοκλήρωση της περιόδου αυτής που ξεκίνησε χοντρικά μετά το 1974 και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα, έφερε μια πρωτόγνωρη κρίση για το κράτος, την κοινωνία και κάθε έκφανση του δημόσιου λόγου και των δημόσιων γεγονότων. Η κρίση αυτή ενώ χαρακτηρίστηκε οικονομική, είναι ξεκάθαρο ότι είναι κρίση πολιτισμού και κουλτούρας, κάτι που πολλοί είχαν επισημάνει από πολύ νωρίτερα, όταν η άλλοτε "μικρή αλλά υπερήφανη Ελλάς" έδειχνε να έχει φανερά εκτροχιαστεί σε σφαίρες υπερκατανάλωσης και αλλοτρίωσης στο προσκήνιο, ενώ στο παρασκήνιο τεράστια σκάνδαλα εξελίσονταν -σκάνδαλα που δυστυχώς ενέπλεκαν και εθνικές στρατηγικές εκτός από προσωπικές πολιτικές ατζέντες.

Είθισται στις εποχές της παρακμής να αποκαλύπτεται η πραγματική ποιότητα και ο χαρακτήρας των ανθρώπων, των θεσμών και του πολιτισμού μιας κοινωνίας. Την απάντηση για το τι είδαμε και βλέπουμε στην Ελλάδα της παρακμής, την έχει ο καθένας ξεχωριστά στο μυαλό του, ο ίδιος. Δε χρειάζεται εγώ να προσθέσω τίποτα στον ατομικό και προσωπικό εφιάλτη του κάθε Έλληνα. Το πως βιώνουμε και επιβιώνουμε και προσπαθούμε να ελπίσουμε για το καλύτερο αύριο, είναι ο αγώνας μας ενάντια στη σήψη και τη λήθη, την ώρα που όσα ξέραμε έχουν ολότερα αναποδογυρίσει και το άσπρο γίνεται μαύρο. Όμως ακόμα και αυτός ο πόνος είναι πρόσκαιρος, και αυτό το μήνυμα έχω να στείλω σήμερα με τις ταπεινές αυτές γραμμές που συνθέτω στο πληκτρολόγιο. Ο πόνος και οι ωδίνες θα περάσουν, διότι θέλοντας και μη, κάτι καινούργιο θα έρθει να αντικαταστήσει τα όσα παρήλθαν.

Τι με κάνει αισιόδοξο? Το γεγονός ότι κόντρα στις προσπάθειες πολλών, αλλά και στα λεγόμενα ακόμα περισσότερων, η Ελλάδα δεν έχει χρεοκοπήσει, ούτε έχει καταρρεύσει. Είναι απόφαση της Ευρώπης, να μην αφήσουν την Ελλάδα να γίνει ο δούρειος ίππος που θα εκπορθήσει τη συνοχή της Ευρωζώνης, όπως πολλοί θέλησαν και θέλουν -άνθρωποι προερχόμενοι από όλες τις πολιτικές παρατάξεις του συνταγματικού τόξου. Αισιόδοξο με κάνει επίσης ο Αλέξης Τσίπρας ως πολιτικός. Έχει καταφέρει παρόλα τα ελαττώματα του και την πολιτική του προέλευση από ένα κόμμα ακραίων, φανατικών και μισαλλόδοξων παλαιοπασόκων και αλλοφρόνων ψευτοαριστερών επαναστατών της πλάκας, να κρατήσει ένα αρραγές κυβερνητικό μέτωπο προσηλωμένο στην πραγματωση των -έστω- προσωπικών του φιλοδοξιών. Αυτό εξυπηρετεί προς το παρόν την δημοφιλία του, άμεση συνάρτηση της οποίας είναι η δέσμευση του για λύση εντός Ευρώ και Ευρωζώνης.

Αισιόδοξο επίσης με κάνει το γεγονός ότι, παρότι επικρατεί μπάχαλο, θέλοντας και μη οδεύουμε σε μια ευρεία ανακατάταξη του κυβερνητικού σχηματισμού, που προσωπικά πιστεύω ότι θα εγκαινιάσει την εποχή της νέας κεντροαριστεράς με ηγέτη τον Τσίπρα. Οι ίδιοι μηχανισμοί σχηματίζουν σταδιακά και τη νέα κεντροδεξιά, ενώ σύντομα η Βουλή θα αποκαταστήσει την παλιά της μορφή και την αξιοπιστία της. Πράγματι, υπάρχουν παλινωδίες και υπαναχωρήσεις σε πολλές μεταρρυθμίσεις που ξεκίνησαν επί Γεωργίου Παπανδρέου. Πράγματι η Διαύγεια βάλλεται, ενώ ο Καλλικράτης ξηλώνεται. Η οικογενειοκρατία επέστρεψε φανερά, στις πρώτες 100 μέρες του ΣΥΡΙΖΑ με διορισμούς ημετέρων και συγγενών των κυβερνώντων. Πράγματι ζούμε μια εποχή νέου λαϊκισμού που αντλεί ιδέες και προέλευση από τις σκοτεινές εποχές σταλινικών καθεστώτων και κόκκινης προπαγάνδας. Όμως θεωρώ ότι αυτά είναι σπαραγμοί του τέλους, τον επίλογο που θα οριστικοποιηθεί με την τελική συμφωνία Ελλάδα και Ευρώπης μετά τον Μάϊο.

Όμως θα ήθελα να σταθώ σε ένα άλλο θέμα που κατα τη γνώμη μου είναι το σημαντικό. Ασχέτως των εξελίξεων που θα δούμε σύντομα να ξεδιπλώνονται μπροστά μας. Ασχέτως της ελπίδας που θα δικαιωθεί ή της απογοήτευσης που ενδεχομένως να επικρατήσει. Είναι κάποια πράγματα που πρέπει όλοι μας να κρατήσουμε και να θυμόμαστε: Η Ελλάδα απέτυχε, διότι απέτυχε το μοντέλο διακυβέρνησης που εφαρμόστηκε σε αυτή, μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Το μοντέλο αυτό διακυβέρνησης, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν κρατικοκεντρικό. Δηλαδή καθ' εικόνα και ομοίωση των κυβερνήσεων του Ανατολικού Μπλόκ, όπου ένα κεντρικό σύστημα γραφειοκρατίας με την απαραίτητη εναλλαγή προσώπων και σχηματισμών (ηγέτες και κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία) ορίζει και διευθύνει κάθε κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα της χώρας.

Αυτό το σύστημα, όση ασφάλεια και να προσφέρει, όσο έλεγχο και να προσφέρει, όση εξουσία και να προσφέρει στους άρχοντες, είναι πλέον ξεπερασμένο και πεπερασμένο. Αυτό το σύστημα εξυπηρέτησε κάποιες αναγκαιότητες μεταπολεμικές, που είχαν περισσότερο να κάνουν με τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδος σε σχέση με τα Βαλκάνια και τον κομμουνιστικό κίνδυνο, δηλαδή τα συμφέροντα της Βρετανίας και της Αμερικής στην περιοχή. Αυτό το σύστημα όμως, δεν εξυπηρετούσε ήδη από τη δεκαετία του '70 τα συμφέροντα της Ελλάδας που δεν μπορούσε να αναπτυχθεί ως δυτικό κράτος, κάτω από τον σφιχτό εναγγαλισμό του κρατικού ελέγχου. Δυτικό κράτος και δυτική δημοκρατία σημαίνουν ελεύθερες οικονομίες και ανοικτές κοινωνίες. Κάτι που αποδεχτήκαμε κατ΄αρχήν, υπογράφοντας αλλεπάλληλες συνθήκες προσχώρησης στην ΕΟΚ αρχικά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση στη συνέχεια. Άλλωστε όποιος διαβάσει τις καταστατικές αρχές ίδρυσης της ΕΕ θα συνειδητοποιήσει πως όλες αυτές οι περίφημες "μεταρρυθμίσεις" που διαβάζουμε ότι πρέπει να γίνουν, είναι ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ για να μπορέσει κάποια χώρα να συμμετέχει ΙΣΟΤΙΜΑ στο χώρο του Ευρώ.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν? Πρέπει να παραδώσουμε τη χώρα "εις την Δύσιν" ή θα πρέπει η Ελλάδα "να ανήκει στους Έλληνες"? Η απάντηση είναι πολύ εύκολη. Οι Έλληνες θεμελίωσαν πρώτοι τον δυτικό πολιτισμό, άρα εξορισμού οι Έλληνες ανήκοντας στην Ελλάδα, ανήκουν και στη Δύση. Το ερώτημα όμως είναι διττό. Σε ποιά Ελλάδα θέλουμε να ανήκουμε? Στην Ελλάδα του Ανατολικού Μπλόκ, του φόβου της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, των κλειστών οριζόντων και της διεθνους απομόνωνσης? Ή σε μια Ελλάδα μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης δηλαδή μέτοχο σε μια κοινωνία πολιτισμένων εθνών που ασπάζονται κοινές αρχές δημοκρατικής διακυβέρνησης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων?

Έχω επανειλημμένως γράψει και το ξαναλέω. Η αλλαγή ανήκει στον Ελληνικό λαό. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα όταν γνωρίζεις ποιός είναι ο δρόμος της προόδου και της αλήθειας. Μπορεί πρόσκαιρα να θολώνουν τα νερά κάποιες προτεραιότητες. Μπορεί πρόσκαιρα να αποπροσανατολιζόμαστε και να χάνουμε την κατεύθυνση μας. Όμως η πίστη και η θέληση του Ελληνικού λαού να συναντήσουν την πραγματική τους μοίρα, μια μοίρα αντάξια της ιστορίας και του πολιτισμού μας, μια μοίρα ΗΡΩΩΝ, θα επικρατήσουν στο τέλος και θα κόψουν τον "γόρδιο δεσμό" της περιόδου αυτής.

Μέχρι τότε, υπομονή και επιμονή. Η μάχη δίνεται καθημερινά σε κάθε μέτωπο.

Και όπως λένε και κάποιοι, "μετά το βαθύτερο σκοτάδι, ξημερώνει η φωτεινώτερη αυγή"

Καλημέρα μας