Ξεκάθαρο μήνυμα

Δημοσιεύω το κείμενο παρέμβαση που έστειλα στην ιστοσελίδα Μεταρρύθμιση

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τις τελευταίες εκλογές, που ακολούθησαν κάποιες προηγούμενες εκλογές, που ακολούθησαν τη δια στόματος του Πρωθυπουργού της χώρας ένταξη μας στα Μνημόνια. Αυτά τα Μνημόνια που μεταξύ των άλλων αποκάλυψαν πολλές αλήθειες και πολλούς ψεύτες.

Σήμερα μεσούσης της τρομερής Ελληνικής μας κρίσης, βομβαρδιζόμαστε από διλήμματα περί δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών που θα γεμίσουν τα κενά μας. Τα δημοσκοπικά κενά, εννοείται. Όχι τα πραγματικά, τα καίρια και επείγοντα. Τα θεωρητικά κενά και τις ιδεολογικές αναζητήσεις ορισμένων.

Αυτοί μας θέτουν επιτακτικά τα ερωτήματα: Χρειάζεται ή δε χρειάζεται η νέα κεντροαριστερά; Χρειάζονται ή δε χρειάζονται πρωτοβουλίες από τα έμπειρα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ; Χρειάζονται η δε χρειάζονται «καινούργιες» πολιτικές «ενάντια στην παρατεταμένη λιτότητα»;

Και το γαϊτανάκι της ομφαλοσκόπησης καλά κρατεί. «Ναι χρειάζονται καινούργιες πολιτικές, αλλά μόνο εμείς μπορούμε να τις φτιάξουμε» μας λένε. Άλλοτε με το πρόσωπο του «υγιούς προβληματισμού» και άλλοτε με τη μορφή της «καταγγελίας». Δεν έχει διαφορά. Τα αδιέξοδα παραμένουν. Η κρίση δε φεύγει με ευχολόγια. Η λιτότητα είναι εδώ για πέμπτο χρόνο και αμόλα καλούμπα.

Που βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα βρίσκεται στο μήνυμα.

Στο τι πραγματικά θέλουμε να πούμε και τι τελικά λέμε. Στο τι πραγματικά σκεφτόμαστε για το μέλλον και πως τελικά το σχεδιάζουμε αυτό το μέλλον. Στο τι πραγματικά χρειάζεται να κάνει η Ελλάδα για να ελέγχει η ίδια τη μοίρα της και το τι τελικά λέμε πως «είναι απαραίτητο να γίνει». Και με ποιους -συμπληρώνω εγώ.

Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο αν θέλουμε να μας ακούσει η κοινωνία. Το μήνυμα πρέπει να αφορά την καρδιά του προβλήματος και όχι τις φιλοδοξίες πολιτικής αποκατάστασης των περιθωριοποιημένων και των νοσταλγών της δόξας του παρελθόντος. Η καρδιά του προβλήματος είναι ότι το βάρος της προσαρμογής το έχουν επωμιστεί οι φτωχοί Έλληνες. Κάτι που είναι καταφανώς άδικο και προκλητικό.

Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρα «Στροφή Αριστερά». Και το μήνυμα οφείλει να ακουμπά στις ψυχές της πλειοψηφίας των πολιτών. Των μικρών, αδύναμων και απροστάτευτων απέναντι στη λαίλαπα της κρίσης, πολιτών. Αυτών που δεν έχουν «προσβάσεις» στο σύστημα. Αυτών που «δεν τα έφαγαν μαζί» με όσους παρήκμασαν. Αυτών που δεν έχουν διλήμματα ανάμεσα στην «κεντροαριστερά» και την «κεντροδεξιά», αλλά ανάμεσα στην επιβίωση και τον αφανισμό.

Το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο αν επιδίωξη μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο και την πατρίδα μας. Για να αλλάξει τροχιά η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα την επανίδρυση του γνήσιου λαϊκού κινήματος, με στόχο την αντίσταση και τον ριζοσπαστισμό. Αντίσταση στη σκληροτράχηλη δεξιά επέλαση, που με διάφορους τρόπους διαποτίζει τη δημόσια ζωή. Τη δύσκολη καθημερινότητα των πολλών και τα «φιλελεύθερα» σχέδια των λίγων. Που είναι οι ίδιοι με χτες. Που εκπροσωπούνται από τους ίδιους που τους εκπροσωπούσαν και χτες. Που διαφημίζονται από τα ίδια μέσα μαζικής ενημέρωσης που διαφημίζονταν και χτες

Που μας ρωτούν -δήθεν από αγωνία- αν θέλουμε ένα καινούργιο πολιτικό «χώρο» για να καλύψει το κενό μας. «Χώρο» μοντέρνο και σύγχρονο. Τάχα μου βγαλμένο από τις λαϊκές απαιτήσεις κι επείγουσες περιστάσεις. Κι αυτό όμως φτιαγμένο με υλικά βγαλμένα από το χτες. Κι αυτό στελεχωμένο με ανθρώπους από το χτες. Ώστε αυτοί οι λίγοι, να ελέγχουν προς τα πού θα πάει και ο καινούργιος πολιτικός «χώρος». Προς τα πού θα φυσήξει ο άνεμος των δημοσκοπήσεων, ώστε καιροσκοπικά να καρπωθούν τα οφέλη. Και να επαναλάβουν τα ίδια λάθη που έκαναν και χτες.

Είναι ώρα να πάρουμε τα ηθικά και πνευματικά μας όπλα και να στρατευτούμε σε ένα δίκαιο αγώνα. Στο όραμα και το δρόμο της λαϊκής δημοκρατικής παράταξης. Στις επάλξεις της αληθινής, της γνήσιας Αριστεράς για μια Ελλάδα ανοιχτή στην πρόοδο. Μέσα από τη μεγιστοποίηση του κοινωνικού οφέλους των δημοσίων και ιδιωτικών πολιτικών. Έτσι ώστε οι Έλληνες να ανακτήσουμε την υπερηφάνεια που χάσαμε αυτά τα χρόνια της στυγνής επίθεσης από τον οικονομικό και πολιτικοκοινωνικό πατερναλισμό. Που περιθωριοποίησε τη μεσαία τάξη και εξαθλίωσε τους ασθενέστερους συμπολίτες μας.

Χρειαζόμαστε ορμή. Χρειαζόμαστε οργάνωση με νέα αντίληψη. Χρειαζόμαστε συμμετοχή των πολλών μέσα από ανοιχτές διαδικασίες. Χρειαζόμαστε τις νέες τεχνολογίες για να καλύψουμε κάθε γωνιά της χώρα και κάθε φωνή που ζητά την ανανέωση. Χρειαζόμαστε συντονισμό και καθαρά αιτήματα. Χρειαζόμαστε προτάσεις και συγκεκριμένες λύσεις. Χρειαζόμαστε –επιτέλους- τη βάση της πυραμίδας και όχι την κορυφή της. Χρειαζόμαστε συνεργασία και αλληλεγγύη -όχι ανταγωνισμό και αντιπαλότητα.

Στη θέση των τοπικών επιτροπών, τα κοινωνικά δίκτυα. Στη θέση των κομματικών μηχανισμών διαδικτυακές πλατφόρμες επικοινωνίας. Στη θέση της γραφειοκρατίας, ανοιχτή πρόσβαση στη δεξαμενή των θέσεων και των αρχών μας. Στη θέση των «εργατοπατέρων», απευθείας η νέα παραγωγική τάξη που αναζητά διεξόδους και έκφραση. Που εκλέγει και εκλέγεται μέσα από κριτική σκέψη και ανοιχτό διάλογο. Που τολμά και διεκδικεί όσα δικαιούται, με τους αγώνες και τον αυθορμητισμό της. Που δεν πατρονάρεται, δεν καπελώνεται και δεν φιμώνεται. Που δεν εντάσσεται σε καλούπια διαπλοκής και ανταλλαγμάτων.

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο λοιπόν. Ρήξη με το παρελθόν γιατί αξίζουμε ένα καλύτερο μέλλον. Ο μόνος τρόπος να το πετύχουμε είναι να πούμε την αλήθεια στην κοινωνία. Και η αλήθεια είναι πως ο τόπος στενάζει από ανέχεια και κάποιοι ακόμα τρώνε παντεσπάνι. Και θέλουν και αύριο να τρώνε παντεσπάνι, ερήμην των Ελλήνων.

Ήρθε η ώρα να αλλάξει αυτό. Ήρθε η ώρα να διαχειριστούμε εμείς την τύχη μας. Ήρθε η ώρα να φτιάξουμε μια μεγάλη Αριστερά που θα εγγυηθεί «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία». Μια Αριστερά του λαού, όχι των «εκπροσώπων του λαού».

Η Αριστερά είμαστε εμείς. Ας αλλάξουμε τον κόσμο λοιπόν. Ας αλλάξουμε την Ελλάδα.

Καπηλεύεσαι την Αριστερά Σκατόφλωρε

Απευθύνομαι σε σένα Αλέξη Τσίπρα

Σε σένα σκατόφλωρε των βορείων προαστίων με την προίκα του εργολάβου μπαμπά σου

Έναν από αυτούς που δημιουργησαν το μεταπολιτευτικό οικοδομικό τέρας της Αθήνας μας

Της πόλης των λυγμών

Εσύ και όλοι οι σκατόφλωροι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ, συστημικότεροι του συστήματος που αρχικά είχατε καταγγείλει

Παρέα με τους φλούφληδες "ευρωπαϊστές" της ΔΗΜΑΡ του μπαρμπα Φώτη

Παρέα με τους καμένους τραμπούκους του ΠΑΜΕ και των "καθαρών" ΚΚΕδων του Περισσού

Όλοι εσείς, αλλά κυρίως ΕΣΥ που τάχα μου περιμένεις την εξουσία να σου πέσει στο πιάτο

Είσαστε ένοχοι καπηλείας και εξευτελισμού της Αριστεράς στην Ελλάδα μας

Αριστεροί με δεξιές τσέπες, καλοπερασάκηδες και βολεμένοι του δημοσίου που επαναστατείτε απέναντι στο μπαμπά και το κράτος-πατερούλη, εσωτερικοί μετανάστες που από την Καλλιθέα και το Περιστέρι βρεθήκατε στο Μαρούσι και το Χαλάνδρι εν μια νυκτί, μαυροντυμένη νεολαία του μπάχαλου και της αντίδρασης χωρίς πολιτιστικό υπόβαθρο που καίει και μαγαρίζει, ψευτοκουλτουριάρηδες της ψευτοδιανόησης του μιμητισμού που δεν ξέρουν να μιλούν τα Ελληνικά σωστά αλλά είναι διάσημοι καλλιτέχνες και συγγραφείς, κομπλεξικοί και περιθωριακοί της πολιτείας χαμηλού προσωπικού αναστήματος που παριστάνουν τους εκπροσώπους του λαού, λαϊκιστές δημαγωγοί λογάδες και ψεύτες που υποδύονται τους συνδικαλιστοπατέρες, αλλοπρόσαλλοι και αμόρφωτοι τζουτζέδες και υποτακτικοί αστοί δουλικότεροι των δούλων αντί τιμήματος που αλλάζουν ιδεολογία και κόμμα ανάλογα με το που φυσά ο άνεμος της "αλλαγής"

ΑΥΤΟΙ ΕΙΣΤΕ, ΑΥΤΟΙ

Σήμερα η Ελλάδα ταλανίζεται από πρωτοφανή επίθεση της δεξιάς με κάθε τρόπο και κάθε μέσον

Τα δικαιώματα ενός λαού καταπατώνται βάναυσα στο βωμό μιας νέας τάξης, που βρήκε δικαιολογία στη διαφθορά και την ανομία που εμμέσως εκθρέφατε τόσα χρόνια σε συνεργασία με το κατεστημένο

Τα δικαιώματα των ανθρώπων που ζούνε στην Ελλάδα καταπατώνται καθημερινά από τάγματα εφόδου και λεηλασίας κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής φύσης, με θύματα τους φτωχούς, τους ανήμπορους, τους ηλικιωμένους, τους μετανάστες, τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα

Η Ελλάδα της δημοκρατίας και των ιδεών, του πνεύματος και του πολιτισμού, της κουλτούρας και της διανοήσης υψηλού επιπέδου εξαφανίζεται, σπαράζει καθημερινά κάτω από το βούρκο της τηλεοπτικής και ιντερνετικής απαξίωσης

ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ ΑΠΕΧΕΤΕ, ΣΦΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΔΙΑΦΟΡΑ

Παίζετε το παιχνιδάκι της εξουσίας, γιατί αλληθωρίζετε προς τα 30κοντα αργύρια που οι Σαμαράδες σας πετούν στο πιατάκι, εξαργυρώνοντας τα ερυθρόχρωμα κουφάρια σας ως αριστερά δεκανίκια μιας αδιέξοδης πορείας προς τον αφανισμό

ΕΣΕΙΣ δεν είστε Αριστεροί, δεν πονάτε το λαό, είστε επικοινωνιολόγοι με κόκκινη προβιά

Που από κάτω κρύβει τους ίδιους πόθους με των γειτόνων σας στα έδρανα

Χρήμα, επιρροή, εξουσία, συναλλαγή, ημέτεροι, δικοί μας και δικοί τους όλοι μαζί δικά μας παιδιά

Σήμερα που η Αριστερά θα έπρεπε να συσπειρώνει με δίκαια αιτήματα τον χειμαζόμενο Έλληνα απέναντι στη δεξιά λαίλαπα που πιθηκίζει τα στυγερά Μνημόνια καταργώντας κάθε μεταρρύθμιση που θα ωφελήσει την πατρίδα

Σήμερα που η Αριστερά θα έπρεπε να συντάσσεται στο πλευρό κάθε πατριώτη Έλληνα που πεινάει, φτωχοποιείται, αυτοκτονεί και χάνει τη ζωή και την αξιοπρέπεια του, είτε στο γραφείο, είτε  στο χωράφι

Σήμερα που η Αριστερά θα έπρεπε να χαράζει στρατηγική εθνικής παλιγγενεσίες και να θέτει στόχους και οραματα για μια Ελλάδα δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας

ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΜΕ ΤΣΙΠΡΕΣ, ΚΟΥΒΕΛΗΔΕΣ ΚΑΙ ΠΑΠΑΡΗΓΕΣ

Δυστυχώς, αυτή η παράταξη, σε αυτό τον τόπο, δεν έχει κανένα μέλλον

ΛΥΠΑΜΑΙ

 

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε?

Την προηγούμενη εβδομάδα έλαβε χώρα μια επέτειος της ντροπής στο Μέγαρο Μουσικής.

Όπου σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσέτρεξε να αποτίσει φόρο τιμής στη μνήμη του "εθνάρχη" Κωνσταντίνου Καραμανλή, μιας προσωπικότητας που στα μάτια μου είναι -το λιγότερο- αμφιλεγόμενη. Όταν λέμε σύσσωμο εννοούμε άπαντες πλην ΚΚΕ και ΑΝ.ΕΛ

Ακόμα και τα θετικά του Καραμανλή να πάρεις, δηλαδή το όραμα για μία "Ελλάδα που ανήκει στη Δύση"*, αυτά που στην πραγματικότητα διαμόρφωσαν συνειδήσεις και στιγμάτισαν τους Έλληνες μέχρι σήμερα, είναι πολλά άλλα:

• Η εγκαθίδρυση και η διακυβέρνηση του παρακράτους της δεξιάς και του αστυνομικού κράτους
• Οι μυστικοσύμβουλοι, η διαπλοκή με το παλάτι και η πολιτική παρασκηνίου
• Ο αυταρχισμός η συγκεντρωτική διακυβέρνηση και η πολιτική περιθωριοποίηση της αριστεράς
• Η κυβέρνηση των λίγων πλουσίων βιομηχάνων και της νεο-αστικής τάξης εις βάρος των πολλών φτωχών
• Η αστυφιλία-αντιπαροχή-κράτος των εργολάβων
• Η μαζική μετανάστευση νέων Ελλήνων τις δεκαετίες 50-60, τόσο προς τα αστικά κέντρα της χώρας, όσο και προς το εξωτερικό (κυρίως)

και πάρα πολλά άλλα, τα οποία μπορεί ο καθένας να βρεί στο ίντερνετ με λεπτομέρειες.

Όλα αυτά, προλείαναν το έδαφος για την επερχόμενη σαρωτική νίκη των σοσιαλιστών του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο μετά την μεταπολίτευση, και την εγκατάσταση ενός συστήματος ελέγχου της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της εκχώρησης της "αλλαγής"  προς τους "μη προνομιούχους".

Κάτι που αποτέλεσε καθολικό αίτημα της εποχής, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά παντού όπου η οικονομική ανάπτυξη ευόδωσε την εμπέδωση μιας φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας εντός ενός κράτους δικαίου (στα χαρτιά--στα όνειρα όσων πίστεψαν στην εφαρμογή του μοντέλου και στη χώρα μας---βλ. Αντώνη Τρίτση, Γιώργο Γεννηματά κλπ)

 *Σημ.: Το όραμα της Ελλάδας που ανήκει στη Δύση είναι προάγγελος της ένταξης σε μια Ευρώπη που αργότερα συνετέλεσε στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Ωστόσο δε μου βγάζει κανείς από το μυαλό ότι ο πραγματικός λόγος που ο Καραμανλής θέλησε να ενταχθούμε, ήταν ο ίδιος λόγος που ο Αντρέας "τα έδωσε όλα" μέσω Τσοβόλα. Δηλαδή το φτηνό χρήμα και η ευημερία μεσα από "πακέτα στήριξης" και επιδοτήσεις.

 Σήμερα ο νεοφιλελεύθερος Κώστας Στούπας γράφει επί λέξη: "Από το 2004 μέχρι το 2009 προσέλαβαν στο δημόσιο περίπου 300.000 άτομα με βασικό κριτήριο την προσωπική συνέντευξη που είχε αυξημένη βαρύτητα σε σχέση με τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ."

Και συνεχίζει λίγο παρακάτω: "Ο πρωθυπουργός που επέτρεψε να γίνει αυτό (Σημ.: Κώστας Καραμανλής), παριστάνει το σιωπηλό «Βούδα» που προβάρει το ρόλο του πολιτικού που είναι έτοιμος να επιστρέψει αν χρειαστεί για να σώσει τη χώρα από το χάος. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης (θαυμαστής κάθε λαϊκιστή δημαγωγού του τρίτου κόσμου) για χάρη των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων εκθειάζει την μετριοπάθεια του ανδρός."

 Και μετά απο όλα τα παραπάνω, εγώ σας ρωτάω, αυτή την Ελλάδα θέλουμε?

Μια Ελλάδα όμηρο μιας καινούργιας αυταρχικής δεξιάς διακυβέρνησης (υπό το Σαμαρά και την ανοχή των νεο-Καραμανλικών) απέναντι σε μια φαιδρή λαϊκιστική αντιπολίτευση με τον νεο-σοσιαλιστή Τσίπρα και την ανοχή ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ?

Μια Ελλάδα που αντί να πηγαίνει μπροστά μεταρρυθμίζοντας τα πολλά κακώς κείμενα σε κράτος και κοινωνία, έχοντας το βλέμμα στο μέλλον, με τη βοήθεια μια ευρείας κοινωνικής συναίνεσης και συνειδητοποίησης και των ανεπτυγμένων κρατών της Ευρώπης, πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω σε "μαύρες και άραχνες" εποχές?

Μια Ελλάδα στην οποία η δεξιά των πολιτικών κληρονόμων του γέρο-Καραμανλή θα κυβερνά με σιδηρά χείρα και προέκταση της "πειθούς" της, την ημι-παράνομη Χρυσή Αυγή σε ρόλο "ταγματασφαλίτη-μπάτσου-ΚΥΠατζή-δοσίλογου" κλπ?

Μια Ελλάδα στην οποία η αριστερά θα είναι όμηρος των παλαβών και εγκλωβισμένων στις ένοπλες επαναστάσεις και την ανυπακοή του '70 και του '80 εποχών με πρότυπα τον Γκεβάρα και τις Ερυθρές Ταξιαρχίες? Που δεν έχει τη δυνατότητα να εκφράσει ρεαλιστικό και στέρεο λόγο στην κοινωνία, εκτός από 200-300 λέξεις τσιτάτα που μονότονα απευθύνει στις εκάστοτε "συνιστώσες" και τους άπειρους τοποτηρητές του κομματικού της μηχανισμού?

Αυτή την Ελλάδα θέλουμε? Την Ελλάδα του παρελθόντος που ακόμα μας κατατρέχει?

Επιμένω στην επέτειο μνήμης στο Μέγαρο Μουσικής διότι στο μυαλό μου ο συμβολισμός ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΟΣ.

Το σύστημα επιλέγει τα ίδια όπλα, τις ίδιες μεθόδους, τον ίδιο πειθαναγκασμό, την ίδια παραπληροφόρηση και την ίδια νοοτροπία, για να "διαχειριστεί" τη μετάβαση σε μια νέα εποχή που προ πολλού έχει ξεπεράσει την Ελλάδα και τον περιβάλλοντα χώρο της.

Είναι πραγματικά θλιβερό όλο αυτό που γίνεται.

Αλλά είναι και ενδεικτικό του χαμηλού επιπέδου πολιτικής και κοινωνικής παιδείας του Ελληνικού λαού, που με αντάλλαγμα τη θέση στο δημόσιο ή τη διαπλοκή με το γκρίζο κεφάλαιο εκχώρησε δημοκρατικές ελευθερίες και ατομική αξιοπρέπεια κατά τη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων.

Το χαμηλό αυτό επίπεδο των Ελλήνων πολιτών τους οδήγησε να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή ως "αντίδραση" στους "κλέφτες και τα λαμόγια πολιτικούς", να αναδείξουν το ΣΥΡΙΖΑ του "έξω από το ευρώ" ως εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς για την διαχείριση της κρίσης και τελικά να κυβερνώνται από μια....τρικομματική κυβέρνηση ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ που τους έχουν σύρει στην εξαθλίωση και την ευρωπαϊκή απαξίωση.

Ενός...μίγματος "μια απ όλα" για να μη χαλούν καρδιές και "κολεγιές" και ταυτόχρονα να επιτευχθεί η "μετάβαση" σε μια επόμενη βολική κατάσταση, στην μετά-Τροϊκα εποχή (που τότε θα....μιλήσει ξανά ο λαός που θα έχει....ωριμάσει, δεμένος χειροπόδαρα και φιμωμένος)

Προσωπικά δε θέλω αυτή την Ελλάδα. Δε θέλω αυτές τις κυβερνήσεις και αυτές τις συνθήκες ζωής. Δεν θέλω να ζήσω σε ένα τέτοιο μέλλον-επανάληψη του χειρότερου παρελθόντος της ιστορίας μας. Ενός παρελθόντος που οδήγησε σε χούντες και άκρατο λαϊκισμό. Σε κοινωνικές εκρήξεις και ανωμαλία.

Θέλω μια Ελλάδα δικαίου, ελευθερίας και προόδου, για όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, καταβολών και προτιμήσεων.

Αυτή την Ελλάδα οραματίζομαι, δίπλα σε χιλιάδες άλλους που έχουν τις ίδιες σκέψεις. Τόσο εντός της επικράτειας, όσο και εκτός αυτής.

Εσύ?

Πηγή:www.capital.gr

Φαρσοκωμωδία η Ελληνική δημοκρατία

Τα όσα είδαμε χτές είναι η τιμωρία των βουλευτών και των κυβερνήσεων της Ελλάδας, που τόσα χρόνια βιάζουν τη δημοκρατία, με αισχρά νομοθετήματα και φαβοριτισμό υπέρ των ολίγων προνομιούχων.

Βιάζουν τη δημοκρατία που τους παραχωρήθηκε για να αναδιανείμουν το εθνικό εισόδημα με δίκαιο και ηθικά συμπαγή τρόπο, και αυτή καταχράστηκαν και εξευτέλισαν τους νόμους, τους θεσμούς και την ίδια τη λειτουργία του πολιτεύματος.

Έτσι έχουν μέχρι στιγμής τιμωρηθεί τριπλά. Πρώτον γιατί κανείς τους δεν θα είναι βουλευτής ξανά την επαύριο, μιας και "υποχρεώθηκαν" να ψηφίσουν μέτρα πρωτόγνωρης σκληρότητας για τους άλλοτε χαϊδεμένους τους ψηφοφόρους. Δεύτερον γιατί ζουν στιγμές θεσμικής απαξίωσης έχοντας ανάμεσα τους εκτρώματα κοινωνικά και πολιτικά, όπως η Χρυσή Αυγή, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ. Τρίτον γιατί στη χτεσινή συνεδρίαση της ολομέλειας, εξεγέρθησαν οι ίδιοι οι υπάλληλοι της βουλής, δηλαδή όσοι με σκανδαλώδη και προκλητικό τρόπο είχαν κατά καιρούς διοριστεί απο τις διαδοχικές κυβερνήσεις της συμπολίτευσης.

Τι άλλο απομένει για να αποτελειώσει στα μάτια των Ελλήνων αυτό το κοινοβουλευτικό απόστημα? Μα το καταφέρνουν οι ίδιοι από μόνοι τους με την παροιμιώδη ανικανότητα και την βουλιμία για εξουσία χωρίς αντίκρισμα. Θα φάνε λοιπόν στο κεφάλι τον επίτροπο να τους ορίζει ώς δερβέναγας, θα φάνε και το λογαριασμό με τα δεσμευμένα χρήματα που με το σταγονόμετρο θα εκταμιεύονται. Θα τρώνε τη λέζα της κάθε Μέρκελ και του κάθε ΔΝΤ στα διεθνή φόρα. Θα γίνονται ρεζίλι στις εφημερίδες, στις ταβέρνες, στα σοκάκια της κάθε πόλης.

Χτες όμως, είδαμε ότι το επίπεδο της αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ είναι επιπέδου κατάληψης γυμνασίου. Μπάχαλο να γίνεται με κάθε κόστος "γιατί έτσι μας γουστάρει, γιατί έτσι θα καταλύσουμε το αστικό κράτος". Από το οποίο όμως επιδοτείστε, καθώς επίσης και από τους αφανείς παράγοντες του, που σας "σπρώχνουν" φράγκα και υποστήριξη παρασκηνιακά, για να έχετε τις "πλάτες" να τα κάνετε. Προσπάθησαν λοιπόν προς 3 κατευθύνσεις να τα κάνουν σαν τα μούτρα τους. Έστησαν τα επεισόδια απέξω με τους γνωστούς χουλιγκάνους-πασπαρτού. Έστησαν τις δήθεν αντισυνταγματικές προσφυγές για ακύρωση της διαδικασίας (τρίχες κατσαρές). Στήριξαν το αντάρτικο των υπαλλήλων της βουλής, αυτοαναιρώντας το δικό τους θεσμικό ρόλο εντός της αιθούσης!!

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί να φωνάζει στο πεζοδρόμιο, γιατί αυτός είναι, αυτά ξέρει, αυτό έχει μάθει. Για τον ίδιο λόγο η Χρυσή Αυγή δέρνει και βρίζει. Αυτοί είναι!Αυτά ξέρουν!Με αυτά βιοπορίζονται!Το ΚΚΕ προσπαθεί να παραδώσει μαθήματα ηθικής πολιτικής και υπεύθυνου λόγου, σα να μιλάει μια μούμια μέσα από τη σαρκοφάγο νομίζοντας ότι αναστήθηκε στο σήμερα. Με πορείες, καταλήψεις, αποκλεισμούς λιμανιών, πανώ στην Ακρόπολη, φεστιβάλ για τη νεολαία τους! Αυτοί είναι! Αυτά κάνουν! Αυτό είναι το ποιόν τους!! Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι πολιτικά κατακάθια και εξόριστοι των άλλων χώρων, κληρονόμοι του Καρατζαφέρη και των φολκλορικών χουντικών ενστίκτων της λαϊκής δεξιάς. Η ΔΗΜ.ΑΡ θυμίζει γεροντοκόρη που της πρότειναν ραντεβού στα 60 της και στην προσδοκία του έρωτος και του έγγαμου βίου, κάνει απίστευτα εγωιστικά καπρίτσια και σκηνές, χωρίς λόγο και αιτια. Θα πάψει ποτέ να είναι γεροντοκόρη? Όχι.....

Και όλοι αυτοί που μας οδηγούν?? Στο μονόδρομο που λέγεται Σαμαράς και Βενιζέλος

Δηλαδή μας οδηγούν να επιλέξουμε εξ ανάγκης αυτούς που εκπροσωπούν το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που μας έφτασε ως εδώ. Που αντί να βρίσκονται οι μισοί εξ αυτών στη φυλακή για ποινικά αδικήματα εναντίον όλων των Ελλήνων με τα εγκλήματα πολιτικής που έχουν διαπράξει εδώ και τόσα χρόνια, θα έχουν το χρόνο και την εξ ανάγκης άφεση αμαρτιών, για να "επανιδρύσουν" και να ξαναεφεύρουν τον εαυτό τους, στην Τροϊκανή κολυμπήθρα του Σιλωάμ....

Αυτό όλο το σενάριο, είναι για το Δελφινάριο, για να μην πω ότι με πρωθυπουργό το Σεφερλή θα ήμασταν σοβαρότεροι άνθρωποι.

Και το χειρότερο ποιό είναι?

Η διαπίστωση-η συνειδητοποίηση,  πως εξαιτίας της πίεσης της Τρόϊκα μπόρεσαν να δρομολογηθούν άυτές οι επώδυνες, άχαρες και άκαμπτες αλλαγές......γιατί εμείς από μόνοι μας ΔΕΝ ΗΜΑΣΤΑΝ ΙΚΑΝΟΙ να τις κάνουμε..........

Πόση ξεφτίλα πια να αντέξει ένας Έλληνας?

Έρχεται η ώρα του Αλέξη

Κατά πως φαίνεται η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση συνασπισμού έχει ήδη ξεκινήσει.

Πολλά τα σενάρια που κυκλοφορούν για την επόμενη μέρα, προσωπικά το επικρατέστερο θεωρώ πως είναι ότι τα μέτρα μεν να περάσουν, αλλά να συνιστούν τελικά πύρρειο νίκη της συμπαράταξης.

Με λίγα λόγια, οι ψήφοι να κινηθούν γύρω από την οριακή πλειοψηφία που θα καθορίσει η παρουσία -πάνω κάτω- 150 βουλευτών, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Άντε και κάτι ψιλά από ΔΗΜ.ΑΡ, ενδεχομένως.

Αυτό σημαίνει πως τα πήλινα πόδια της εξουσίας -όπως πολύ ωραία μου είπε ένας φίλος χτές- έχουν ήδη διαρραγεί και υποχωρούν κάτω από το βάρος των μεταρρυθμίσεων.

Για κακή μας τύχη, ο επόμενος στη σειρά της εξουσίας είναι ο Τσίπρας.

Δεν πρόκειται φυσικά να σχολιάσω αν μου αρέσει ή όχι, είναι προφανές ότι ασχέτως προσωπικών γούστων η πραγματικότητα έτσι υπαγορεύει. Πως αυτός θα ηγηθεί του αριστερού μπλόκ εξουσίας, έτσι όπως θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Με δεκανίκια τη ΔΗΜ. ΑΡ, το "παλιό" ΠΑΣΟΚ των λαϊκιστών, ολίγο από ΚΚΕ και ψήφο εμπιστοσύνης από διάφορους "αγανακτισμένους" που πανικοβάλλονται στη θέα των ποσοστών που γράφει η Χρυσή Αυγή.

Τι συνεπάγεται η εκλογή Τσίπρα? Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ' όσα κάνει αυτή τη στιγμή ο Σαμαράς. Το επικοινωνιακό διαφέρει, γιατί πρακτικά με την Τροϊκα και το Βερολίνο στο σβέρκο μας, λίγα έως ελάχιστα είναι τα όσα μπορεί ένας πολιτικός να "παρουσιάσει" ως εναλλακτικές. Δεν υπάρχουν εναλλακτικές και αυτό είναι πασιφανές. Τα πάντα γίνονται ξεκάθαρα για το παιχνίδι της πολιτικής και όχι της ουσίας. Για το λόγο αυτό, φρονώ ότι και ο κύκλος εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ με αντιπολίτευση μια τριών αποχρώσεων δεξιά (την ανανεωτική της ΝΔ, την παραδοσιακή του Καμμένου και την ακτιβιστική ακροδεξιά της Χρυσής Αυγής) θα είναι βραχύβιος.

Πρώτον για λόγους ουσίας. Δεν υπάρχουν θέσεις και προτάσεις που να βασίζονται σε κάποια πραγματικότητα ή στον ρεαλισμό. Φύκια για μεταξωτές κορδέλες τάζουν στον κόσμο τους και το γνωρίζουν όλοι. Το περιβάλλον εντός του οποίου κινούμαστε τόσο τοπικά, όσο και ευρωπαϊκά, είναι ολότελα "απαγορευτικό" για κάθε παρέκλιση από τα μνημόνια.

Δεύτερον για λόγους εσωτερικής διάρθρωσης. Το σύντομο χρονικό διάστημα εντός του οποίου ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί από άθροισμα συνιστωσών, να γίνει ενιαία φωνή με στόχο την εξουσίας, είναι μικρός και αναπόφευκτα οι εσωτερικές φωνές μέσα στο συνασπισμό, είναι έντονες. Η πρώτη διάσπαση θα γίνει με το που ο Τσίπρας θα εξαγγείλει τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων με την Τροϊκα.

Τρίτον για λόγους πρακτικούς και καθημερινούς. Η ελληνική κοινωνία είναι συντηρητική και αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε άμυνα. Έχουν χαθεί κεκτημένα και προνόμια, σχέσεις και εξαρτήσεις, ενώ το χρήμα από την κορυφή προς τη βάση, έχει παύσει να ρέει. Οι απολύσεις στο δημόσιο είναι δρομολογημένες και προαπαιτούμενες, οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις είναι πλέον ο μόνος τρόπος να αλλάξει το κλίμα μέσω κάποιας ανάπτυξης. Υπάρχει τεράστια πίεση για έξοδο από την κρίση με κάθε τρόπο. Ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ (κρατισμός, λαικισμός και παροχολογία, συνδικάτα και μαζικές εκδηλώσεις-συλλογικές συμβάσεις-διαπραγματεύσεις κλπ) είναι ανέφικτος, στα μάτια του μέσου Έλληνα που παραδοσιακά στήριζε το δικομματισμό και τώρα πια βλέπει πως όσο και να διαμαρτύρεται τίποτα δεν αλλάζει.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι έστω και αν πρέπει να πιούμε το πικρό ποτήρι της ανώμαλης μετάβασης στην ομαλότητα, αυτή είναι προφανές ότι θα έρθει είτε εύκολα είτε δύσκολα. Δυστυχώς θα πρέπει να αντέξουμε τόσο τις αντιπαραθέσεις ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσής Αυγής, στο πεζοδρόμιο, όσο και την ρευστότητα εντός του κοινοβουλίου. Και όλα αυτά σε σχέση με το μαστίγιο και το καρότο που κρατά η Ευρώπη, και θα εκταμιεύει τις δόσεις με το σταγονόμετρο προεξοφλώντας και ελέγχοντας την εφαρμογή ή όχι των συμφωνηθέντων.

Δυστυχώς θα περάσουμε ένα μαύρο και δύσκολο χρονικό διάστημα, μια περίοδο ανασφάλειας και ρίσκου, επικίνδυνων κοινωνικών εκδηλώσεων και έξαρσης της βίας, έως ότου αποδειχτούν τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Μιχαλολιάκος, "αναλώσιμα και πρόσκαιρα" πολιτικά προϊόντα, και πάρουν την άγουσα για τα κατάστιχα της ιστορίας.

Όμως πρέπει να γίνει σαφές σε όλους μας, ότι η αλλαγή της Ελλάδας, είναι μονόδρομος. Τα ψέματα έχουν τελειώσει οριστικά και το αναπόφευκτο των μεταρρυθμίσεων μέλλεται διότι πλέον η κοινωνία έχει εξαντλήσει το λίπος που μπορεί να κάψει στην πλάτη των συνήθων υποζυγίων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.

Είμαι αισιόδοξος ότι αυτή η βίαιη προσαρμογή, θα γίνει τελικά πράξη, έστω και μέσα από μια περιπέτεια που θα μας δοκιμάσει σε κάθε επίπεδο.

Στο χέρι μας είναι να πιστέψουμε, ότι μετά και τον τελευταίο αυτό σκόπελο η θάλασσα θα γαληνέψει...

Δεν υπάρχει πολιτική βούληση για τη φοροδιαφυγή

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν ζούμε στην ίδια χώρα.

Ο κύριος Μανιτάκης, εκπρόσωπος της ΔΗΜ.ΑΡ δηλαδή του 4,5% του Ελληνικού λαού, έχει χαράξει κόκκινες γραμμές στο ζήτημα των απολύσεων από το δημόσιο τομέα. Και ανθίσταται σθεναρά σε κάθε συζήτηση περί του θέματος. Συνεχίζοντας έτσι, την ένδοξη παράδοση άλλων πολιτικών, ζώντων και μη, ενεργών και ανενεργών, που έχτισαν την Ελλάδα μας, πάνω σε δύο πυλώνες.

• Τον "επίσημο" πυλώνα των διορισμών μέσω του δημοσίου, με διάφορα έωλα και φαιδρά κριτήρια (που σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται για την κατακρίμνηση της ηθικής αξιοπιστίας του κράτους). 
• Και τον ανεπίσημο πυλώνα της μαύρης οικονομίας, και των περί του κράτους παροικούντων "επιχειρηματιών παροχής υπηρεσιών" (που σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται για την απώλεια κάθε ίχνους ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας).

Με λίγα λόγια, η Ελλάδα, το πολιτικό και οικονομικό μας σύστημα, έχει βάσεις αυτούς τους δύο πυλώνες και όσους τους εκπροσωπούν. Σε διοίκηση, κοινωνία και έθνος συνολικά.

Με λίγα λόγια, αυτοί οι δύο κεντρικοί άξονες λειτουργίας του κράτους μας, είναι οι υπαίτιοι που η Ελλαδα σήμερα βιώνει μια πρωτοφανή κρίση, σε κάθε επίπεδο.

Αναρωτιούνται λοιπόν οι δημοσιογράφοι "γιατί δεν ευρίσκεται το πολιτικό σθένος για να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή". Και επίσης ρωτούν, γιατί δε γίνονται μεταρρυθμίσεις, γιατί δεν απολύεται κανένας στο δημόσιο, ενώ στον ιδιωτικό τομέα η ανεργία καλπάζει στο 30%

Και απαντώ: Αν σε ένα τραπέζι έχουν μείνει 2 μονάχα πόδια, από τα 4, θα τα κόβατε, με κίνδυνο να πέσει το τραπέζι, και όσα βρίσκονται πάνω του?

Μα είναι προφανής, πρόδηλη η απάντηση, στο ερώτημα της φοροδιαφυγής ειδικά!

Η Ελληνική οικονομία είναι τουλάχιστον στο 50% της "μαύρη"!! Η φοροδιαφυγή, η φοροαποφυγή, η συνδιαλλαγή με διεφθαρμένες Εφορίες, τα λεφτά στην Ελβετία και όλα όσα γνωρίζουμε, είναι ο δεύτερος πυλώνας ανάπτυξης και επέκτασης της οικονομίας μας!!

Και η αδικία του να φορολογούνται μονάχα όσοι είναι νομοταγείς ή απλώς δεν μπορούν να "κρύψουν" τα εισοδήματα τους, λόγω μισθωτής εξάρτησης, είναι τεράστια. Είναι απαράδεκτη σε κάθε επίπεδο.

Στο σημείο που βρισκόμαστε όμως, το τελευταίο κάστρο που θα πέσει είναι να επιτευχθεί περιορισμός της φοροδιαφυγής. Ακόμα και ο διορισμός στο δημόσιο θα γίνει θηλιά, λόγω των συνεχών μειώσεων στους μισθούς και τις συντάξεις. Ακόμα και διαθεσιμότητες και περιορισμένες απολύσεις θα δούμε. Θυμηθείτε το

Η φοροδιαφυγή όμως είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να καταπολεμηθεί. Για λόγους προτεραιοτήτων και οργάνωσης του συστήματος, αλλά και γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ και δε μπορούν να δημιουργήσουν εκ βάθρων μια οικονομία που θα στηρίζεται σε υγιείς βάσεις εντός ενός σωστού θεσμικού πλαισίου.

Είναι δυνατόν, εσύ σαν διοίκηση, να κρατάς τα κλειδιά της εξουσίας μέσω του μοιράσματος των επιδοτήσεων (έναντι αμοιβής ψήφων, αλλά και μίζας---σήμερα για να εισπράξει ιδιώτης οφειλές από το κράτος πρέπει να έχει μέσον) και εις το όνομα μιας θολής "μεταρρύθμισης", πόσο μάλλον όταν αυτή "επιβάλλεται" απο τις.....Τροϊκες, να την απεμπολήσεις? Να παραδεχτείς δηλαδή ότι είσαι...θνητός και ελέγχεσαι από νόμους και ανθρώπους...και πως δεν είσαι ο "γαμάω και δέρνω" της κάθε 4ετίας????

Δυστυχώς, στην Ελλάδα, έτσι έχουμε μάθει. Και δεν θα αλλάξουμε σύντομα, όσο μπορούμε να το αποφύγουμε. Σίγουρα σε μακροπρόθεσμη προοπτική, κάποια πράγματα θα γίνουν. Κυρίως γιατί τα μνημόνια δε βγαίνουν και ο λαός που εξαθλιώνεται συνεχώς πιέζει για νέες λύσεις, για νέες προτάσεις και ανακούφιση από τα βάρη.

Δεν είναι ανάγκη να γίνει πόλεμος, ώστε να ξεσκεπαστούν ορισμένες αλήθειες καθώς επίσης και οι πολιτικοί τους προστάτες. Όμως δεν είναι θέμα προσώπων, αλλά θέμα του τρόπου λειτουργίας της δημοκρατίας στην Ελλάδα, ΠΟΥ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.

Ας ξεκινήσουμε από την αναθεώρηση του Συντάγματος, υιοθετώντας τα πρότυπα που πρέπει, και μετά ένα ένα τα πράγματα θα ξεκινήσουν να μπαίνουν σε μια άλλη θέση....