Μανιφέστο Ελευθερίας

Λέγομαι Μάρκος Θωμαδάκης, είμαι 36 ετών, Έλληνας εργαζόμενος, με γυναίκα και παιδί. 

Από μικρός, η Ελλάδα βρισκόταν σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. 

Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι η μοναδική έκτακτη κατάσταση ήταν η αδιαφορία και η μοναδική ανάγκη η λήθη.

Αγανακτώ τα τελευταία χρόνια απέναντι στον εαυτό μου, την οικογένειά μου, την εργασία μου, την πόλη και τη χώρα που με γέννησε. Δηλώνω απερίφραστα τα παρακάτω, ως κατάθεση φρονημάτων ενός ανθρώπου που επιθυμεί να ζήσει ελεύθερος:

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από κάθε περιορισμό της πνευματικής μου εξέλιξης, που εκφράζεται μέσα από τη στρατευμένη παιδεία και ενημέρωση.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από περιορισμούς της κοινωνικής μου υπόστασης, που υποθηκεύεται από απειλές ασφαλείας και οικονομικού αποκλεισμού.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από περιορισμούς της θρησκευτικής μου ανάγκης, που κατευθύνεται σε μια εκκλησία που έχει ξεχάσει να αγαπά τους ανθρώπους.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από περιορισμούς της εργασιακής μου δυναμικής, που επιβάλλονται από τα κατεστημένα συμφέροντα του κράτους και των συνδικαλιστών.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος να εκφράζω τη γνώμη μου, ελεύθερος από τις φωνές της βίας και του πατερναλισμού.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από περιορισμούς στην οικογένειά μου, όπως προκαταλήψεις και συναισθηματική χειραγώγηση.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από τη μικροαστική κριτική και την υποκρισία της κοινωνίας, που ζει χωρίς να υπολογίζει το παρελθόν και το μέλλον.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από την επανάληψη των Μ.Μ.Ε., την πολυλογία των «πνευματικών ανθρώπων» και την αφωνία των καλλιτεχνών.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από τον ανταγωνισμό και τις φιλοδοξίες των συναδέλφων, που με πνίγουν με υλιστικά θέλω.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από τη ματαιοδοξία και τις θεωρίες που εξυπηρετούν το κεφάλαιο.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από βλακεία και παράσιτα της κοινωνίας, που βιάζουν την πνευματική και σωματική μου υγεία.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από όσους με αγαπούν, αλλά προσπαθούν να με χειραγωγήσουν.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από νομοθεσίες που ευνοούν τους ισχυρούς και καταδικάζουν τους αδύναμους.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από την κακογουστιά και την αισθητική που με περιστοιχίζει.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από τη βία, το φόβο και τη μιζέρια της πατρίδας μου.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από ανασφάλειες και κολλήματα της προηγούμενης γενιάς, που αρνείται να δώσει τη σκυτάλη στην επόμενη.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από την Ελλάδα της οπισθοδρόμησης και του εθνοπατριωτισμού, επιθυμώντας μια χώρα που να είναι ανοιχτή στην πρόοδο και τον διάλογο.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από ιστορικές αγκυλώσεις που καθορίζουν τις σκέψεις μου και να μπορώ να αποφασίζω για τη ζωή μου χωρίς προκαταλήψεις.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από υποχρεώσεις που δεν προσφέρουν τίποτα σε αντάλλαγμα.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος από διλήμματα, νοοτροπίες και δικτάτορες της καθημερινότητας.

- Θέλω να ζήσω ελεύθερος χωρίς φυλετική, θρησκευτική ή κρατική ταυτότητα, απαιτώντας το σεβασμό που αξίζω ως άνθρωπος, με στόχο να γίνω καλύτερος και να κάνω τον κόσμο καλύτερο.

Αυτή είναι η δέσμευσή μου για μια ζωή ελεύθερη, γεμάτη αξίες και προοπτικές.

My artwork

Ηδονικοί αυτόχειρες - Χρήστου Γιανναρά

Ηδονικοί αυτόχειρες - Χρήστος Γιανναράς (Καθημερινή)

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ουάσιγκτον (7.1.2020) και η δημόσια συνάντησή του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προκάλεσαν στην Αθήνα καταιγισμό σχολίων, πολλές τηλεοπτικές συζητήσεις «ειδημόνων», σωρεία δημοσιευμάτων, γνωμών, απόψεων. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς, όχι αυθαίρετα, ότι κεντρικός άξονας των συζητήσεων και των σχολίων ήταν: αν εκπροσωπήθηκε πειστικά η απαίτηση των Ελλήνων να χαλιναγωγήσει ο πλανητάρχης τις αυθαιρεσίες και την επεκτατική αδηφαγία της Τουρκίας του Ερντογάν.

Η συνάντηση του ιδιότυπου προέδρου με τον νεόκοπο πρωθυπουργό είχε προγραμματιστεί και οργανωθεί με τη λογική του θεάματος, όχι με τη λογική της σύσκεψης. Επρεπε να είναι ένα (ακόμα) παιχνίδι εντυπώσεων, μέγιστου οπωσδήποτε βεληνεκούς. Με αυτή τη λογική του εντυπωσιασμού, θα μπορούσαν ίσως και να παρακαμφθούν ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός, να προτιμηθούν δυο ακόμα μεγαλύτερα αστέρια της διεθνούς δημοσιότητας (ναι, υπάρχουν) – να πουν τηλεγραφικές ατάκες για την τουρκική αυθαιρεσία και την ελληνική μειονεξία ο Ελληνας Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο Αμερικανός ΛεΜπρον Τζέιμς. Αφού η Ελλάδα αποδέχθηκε να συζητήσει τη συνέχεια της ιστορικής της ύπαρξης με τη λογική του θεάματος και της «ατάκας», λογική των εντυπώσεων, θα ήταν δικαιολογημένο (και ευφυές) να οδηγήσει, η ίδια, τη λογική αυτή στα άκρα.

Ομως, ακόμα και με τη λογική των γηπέδων, τη λογική του εντυπωσιασμού, ο ρόλος τον οποίο ο Ελληνας πρωθυπουργός επέλεξε να παίξει, ήταν ο πιο αδιάφορος για το διεθνές κοινό: ρόλος του μικρού και αδύναμου που εκλιπαρεί τον ισχυρό πλανητάρχη να μαλώσει και να χαλιναγωγήσει τον αδηφάγο πλεονέκτη γείτονα των Ελλήνων. Ανάλογες, στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης, θα ήταν οι ικεσίες των ελάχιστων πια Αβορίγινων (Aboriginal) της Αυστραλίας ή των Εσκιμώων της Αλάσκας: όλοι θα θέλαμε να διασωθούν ως γραφικό κατάλοιπο του παρελθόντος, όμως όλοι γνωρίζουμε ότι η απορρόφησή τους από τη δυναμική παγκοσμιότητας του «μοντέρνου» είναι αδήριτη νομοτέλεια.

Τα τελευταία σαράντα έξι χρόνια, η ελληνική εξωτερική πολιτική (με την ψήφο της περίπου ελληνόφωνης πια κοινωνίας μας) προσπαθεί να πείσει τους ισχυρούς του πλανήτη για τη γεωστρατηγική σπουδαιότητα της χώρας μας. Αλλά αυτή τη σπουδαιότητα τη διαψεύδει στην πράξη η εξωτερική και αμυντική μας πολιτική, όταν χαρίζει στρατηγικές «βάσεις» και παντοδαπές «διευκολύνσεις» σε Υπερδυνάμεις, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα φίμωσης, έστω, των απειλών υπέροπλων γειτόνων. Είμαστε κωμικά ευπώλητοι, η γη μας και οι θάλασσές μας πάμφθηνο, ευτελές, πορνικό εμπόρευμα στην ανεξέλεγκτη διαχείριση όσων εμπορεύονται τον πόλεμο και τον τουρισμό.

Ο,τι ονομάζουν, όλα τα κράτη, «εθνικό πλούτο», τον έχουμε πουλήσει σε αετονύχηδες «επενδυτές» και λογαριάζουμε «ανάπτυξη» την προσέλκυση και άλλων δουλεμπόρων. «Ελάτε να επενδύσετε», ικετεύουμε τους πάντες, «ελάτε να μας εξαγοράσετε». Εχουμε ξεπουλήσει τα αεροδρόμια και τα λιμάνια μας, το οδικό μας δίκτυο, την ηλεκτροδότηση, την τηλεφωνία, τα ΜΜΕ, κάθε συγκοινωνιακό μέσο, εισάγουμε και χρυσοπληρώνουμε τα βασικά είδη διατροφής μας και ταυτόχρονα φθίνουμε δημογραφικά βεβαιώνοντας έμπρακτα ότι δεν πιστεύουμε ότι αξίζει η ζωή και η συνέχιση της ζωής σε μια τέτοια χώρα.

Θέλουμε πεισματικά να ξεχνάμε ότι μέτρο και κριτήριο πολιτισμού, ανάπτυξης, προόδου μιας κοινωνίας, είναι το ποσοστό που οι κοινωνικές ανάγκες υπηρετούνται από κοινωνικούς (δημόσιους) λειτουργούς και όχι από ιδιώτες κερδοσκόπους. Νερό, θέρμανση, ηλεκτρικό, συλλογή απορριμμάτων, ταχυδρομεία, συγκοινωνίες, παιδεία, ιατρική μέριμνα είναι κοινωνικά αγαθά – σε μια πολιτισμένη κοινωνία τα παρέχουν κοινωνικοί λειτουργοί, σε πρωτόγονες συλλογικότητες τα εμπορεύονται κερδοσκόποι.

Κορδακιζόμαστε ότι δήθεν «κάνουμε πολιτική», όταν εκλιπαρούμε να μας προστατεύσουν από αναιδείς επιβουλές, ηγέτες και κυβερνήσεις εξωφρενικής απαιδευσίας, δήθεν «σύμμαχοι», που ούτε υποψιάστηκαν ποτέ τη συνύφανση Ιστορίας και πολιτισμού. Ομως, ακόμα και ένας ολιγογράμματος «πρόεδρος» Υπερδύναμης θα μπορούσε να αντιληφθεί, όταν εύπεπτα του εξηγηθεί, ότι αν λείψει το απομεινάρι του λαού που σώζει τη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας, έννοιες όπως πόλις, πολιτική, πολιτισμός, δημοκρατία, κοινοβούλιο αλλά και λόγος, λογική, αλήθεια, δίκη, κόσμος, νόμος, και πολλές ακόμα, ρήτρες θεμελιωδών πια θεσμών και λειτουργιών του οργανωμένου συλλογικού βίου, χάνουν τον νοηματικό δεσμό τους με την εμπειρική τους προέλευση, γίνονται κρεμάστρες όπου κρεμάει κανείς οποιοδήποτε ρούχο.

Είμαστε μια κοινωνία που, ολοφάνερα και πεισματικά, δεν θέλει τη γλώσσα της, δεν θέλει την Ιστορία της ούτε τον πολιτισμό των προγόνων της. Ανεχόμαστε προσχηματικά την επωνυμία του «Ελληνα», αλλά η συντριπτική πλειονότητα του πληθυσμού θέλει «να γίνουμε Ευρωπαίοι», που στην πράξη σημαίνει: να γίνουμε Σιγκαπούρη. Οι υπουργοί μας, ιδίως Παιδείας και Εξωτερικών, τωρινοί και προγενέστεροι, θα βίωναν την πληρότητα της ευτυχίας, αν το ελεεινό μας κρατίδιο γινόταν δεκτό ως πεντηκοστή πρώτη πολιτεία των ΗΠΑ!

Οσοι αυτό ανομολόγητα ζητάνε, δεν είναι σαλεμένοι ούτε αρνησιπάτριδες. Είναι λογικά συνεπείς σε ό,τι λανσάρεται σαν «επιτυχία στη ζωή» και είναι συναισθηματικά ελευθερωμένοι από «ιδεαλιστικά ταμπού». Αυτή ακριβώς η λογική συνέπεια και η ψυχολογική απεξάρτηση εκφράζονται, σε κάθε κυβέρνηση, με τη στελέχωση ειδικά των υπουργείων Παιδείας και Εξωτερικών. Και στην απάθεια με την οποία τα ΜΜΕ καταπίνουν αυτή την αυτοκτονική στελέχωση.

Ανδρέα Ζείς!

Το ΠΑΣΟΚ ιδρύθηκε για να υπηρετεί το λαό και την πατρίδα!

Παραμένουμε προσηλωμένοι στο όραμα του ηγέτη μας Ανδρέα Παπανδρέου για μια Ελλάδα κυρίαρχη, ανεξάρτητη, ισχυρή, δημοκρατική.

ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

Θανάση Μαυρίδη: Ο λαϊκισμός δεν ηττήθηκε. Μία μάχη έχασε.

Αναδημοσίευση αποσπάσματος από την ιστοσελίδα Liberal.

Το πρωτότυπο είναι εδώ: Ο λαικισμός δεν ηττήθηκε. Μια μάχη έχασε

..................Πολλοί πιστέψαμε ότι το πέρασμα του ΠΑΣΟΚ από την εξουσία έκλεισε τις πληγές του παρελθόντος. Ότι αποκατέστησε τις ισορροπίες στην κοινωνία, όπως αυτές είχαν διαταραχτεί στην μετεμφυλιακή Ελλάδα. Κάναμε λάθος! Το μίσος έχει επιστρέψει και μάλιστα δριμύτερο … 

Μα καλά, τι σχέση έχουν οι σημερινοί πενηντάρηδες με τον Εμφύλιο; Κάτι άκουσαν από τους πατεράδες και τους παππούδες τους. Και είναι αυτό το «κάτι» αρκετό για να κρατήσει άσβεστη την φλόγα του μίσους;  

Αυτό είναι ή πρόκειται για κάτι άλλο; Να είναι άραγε τυχαίο ότι ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε σε ξένους ηγέτες με άσχημα αγγλικά και ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού τον αποθέωνε γι αυτόν ακριβώς τον λόγο; Ότι έβρισκε αποδοχή η κήρυξη πολέμου στην αριστεία και στην πρόοδο; Μας τρομάζει η ιδέα ότι ο Αλέξης ακολουθούσε μια πολιτική που ακουμπούσε τα ένστικτα αυτών των ανθρώπων! Του κόσμου που μισεί την πρόοδο και την αριστεία. Έναν κόσμο που δεν θέλει να διαβάσει, να δουλέψει, να εξελιχτεί. Μας τρομάζει επειδή τελικά αυτό φαίνεται να είναι πιο κοντά στην αλήθεια απ’ οτιδήποτε άλλο! Το 31% που πήρε ο κ. Τσίπρας έχει βαθιές ρίζες στην κοινωνία. 

Η Ελλάδα της ήσσονος προσπάθειας δεν έχει σχέση με τον Εμφύλιο και την αριστερά. Είναι παιδί του Παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ. Στο όνομα της «κοινωνικής δικαιοσύνης» σαρώθηκαν όλες οι αξίες, όπως ένας μεθυσμένος οδηγός μπουλντόζας αποφασίζει να εισέλθει σε μια συνοικία για να βάλει «τάξη». Η «αποκατάσταση της αδικίας» μεταβλήθηκε γρήγορα σε κάτι άλλο! Στο κτίσιμο μιας Ελλάδας που θα προτιμούσε να κόψει τα πόδια της για να εξασφαλίσει ένα κοινωνικό βοήθημα από την Ευρώπη, από το να προσπαθήσει να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της. 

Σήμερα συγκρούονται δύο  διαφορετικοί κόσμοι. Ο ένας κόσμος θεωρεί ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πολύ «γιάπις», πολύ «διαφορετικός» από αυτό που έχει συνηθίσει στην καθημερινότητά της. Ο Αλέξης του είναι πιο οικείος. Είναι ο δικός του άνθρωπος. Η άλλη Ελλάδα, νιώθει βαθιά διχασμένη. Επειδή ένα κομμάτι της έχει ήδη φύγει στο εξωτερικό. Η μισή της καρδιά βρίσκεται στην Ευρώπη και στην Αμερική. Η άλλη μισή κτυπάει ακόμη στην Αθήνα, με τον φόβο μην τυχόν και αποτύχει ο Κυριάκος. Επειδή δεν ξέρει αν θα έχει το κουράγιο να πάει να βρει το άλλο της μισό…

Να είμαστε ειλικρινείς! Οι πιθανότητες είναι υπέρ της Ελλάδας της ήσσονος προσπάθειας. Υπήρχαν και κάποιοι που πίστευαν μέχρι πρόσφατα ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έκανε την μεγάλη υπέρβαση. Ότι θα άφηνε πίσω του τον λαϊκισμό. Κάνανε λάθος. Επειδή δεν εκτίμησαν σωστά πόσο μεγάλο είναι το ακροατήριο του λαϊκισμού στην Ελλάδα. Ο λαϊκισμός δεν ηττήθηκε. Μία μάχη έχασε. Όχι τον πόλεμο!

Ελλάδα, μια ξένη χώρα

Τα αποτελέσματα των χτεσινών εκλογών είναι απογοητευτικά, καταστροφικά.

Είχα μια τελευταία ελπίδα ότι στο τέλος, κάτι θα αλλάξει - πάει, πέταξε και η ελπίδα αυτή.

Όταν η χειρότερη κυβέρνηση των τελευταίων 40 ετών, όχοντας προκαλέσει ανήκεστο βλάβη σε εθνικά θέματα, έχοντας -κυριολεκτικά- κάψει ανθρώπους, έχοντας οδηγήσει στη βίαιη προλεταριοποίηση της μέσης τάξης, λαβαίνει σχεδόν 32% των ψήφων, η Ελλάδα έχει ηττηθεί οριστικά.

Ο Βαρουφάκης, που έριξε την οικονομία στα βράχια ζημιώνοντας τη χώρα με τουλάχιστον 80δις, αυτός που έφερε τα capital controls, αυτός που εκπονούσε σχέδια για ρεσάλτο στο νομισματοκοπείο και IOU's για πληρωμές, έλαβε 10 έδρες στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Ο Βελόπουλος που μέσω τηλεόρασης διαφήμιζε ότι έχει επιστολές του Ιησού Χριστου (!!) έλαβε 9 έδρες στο Ελληνικό κοινοβούλιο.

Στέκονται όλοι στη Χρυσή Αυγή, ότι δε μπήκε στη βουλή, λες και ασχολείτω κανείς με τη Χρυσή Αυγή. Αυτή είναι η δημοκρατία? Να μη μπαίνει στη βουλή η Χρυσή Αυγή, αλλά να μπαίνει ο Βαρουφάκης με το Βελόπουλο?

Για ποιά νίκη πανηγυρίζει η ΝΔ και ο Μητσοτάκης?

Νομίζω ότι ο Μητσοτάκης δεν πανηγυρίζει γιατί κατάλαβε πολύ καλά ότι ο χρόνος είναι εναντίον του.

Κακές, πολύ κακές μέρες έρχονται για την Ελλάδα μας. Με ένα καινούργιο αντάρτικο πόλεων απο το ΣΥΡΙΖΑ που σε αυτό το ρόλο είναι πρωταγωνιστής εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα.

Αναρχία, ανυπακοή, δολιοφθορά, αριστερισμός για βιτρίνα και στην πραγματικότητα εντολές των πιο διεφθαρμένων ελίτ της Ελλάδας. Των πραγματικών μαυραγοριτών που λυμαίνονται την επιχειρηματικότητα παριστάνοντας τους καπιταλιστές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει τη ΝΔ στα σημεία, γιατί στηρίζεται από το νεώτερο και πιο δραστήριο κομμάτι της Ελληνικής νεολαίας. Ότι και να κάνει ο Κυριάκος να διορθώσει τα κακώς κείμενα, είναι σχεδόν νομοτελειακή η επάνοδος του Τσίπρα στην εξουσία σε δύο χρόνια το πολύ.

Ο Μητσοτάκης, όπως και να κινηθεί είναι χαμένος. Είναι τόσο μεγάλο και πονηρά μελετημένο το ναρκοπέδιο που έχει αφήσει πίσω του ο Τσίπρας, που μόνο για να αντιμετωπίσει τα χάλια και την καμμένη γη που έχει πραγματικά παραλάβει, θα ξοδέψει το πολιτικό του κεφάλαιο.

Σε αυτή τη φάση που βρισκόμαστε, η Ελλάδα για να ανακάμψει χρειάζεται χρόνο και ευνοϊκές συνθήκες, κυρίως όμως χρειάζεται συναίνεση, όχι διχασμό. Συναίνεση σε μια πολιτική ανάπτυξης για να εξηγούμαι. Όχι συναίνεση να κάνει γαργάρα τα εγκλήματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Όταν η Ελληνική κοινωνία ψηφίζει το διχασμό, το μίσος, την αντιπαλότητα, το "η εμείς ή αυτοί", τον Πολάκη (!!), τον Φίλη, τους τρελούς, παλαβούς, τους εγκληματίες και τα λαμόγια που ρήμαξαν τον τόπο, όσο ποσοστό και να έλαβε ο Μητσοτάκης, στην πράξη καθίσταται αδρανές για την υλοποίηση τομών που τόσο έχουμε ανάγκη για να πάμε μπροστά.

Αυτή τη στιγμή ο Τσίπρας έχει μπετώσει 32% στη θέση του άλλοτε ΠΑΣΟΚ.

Μαζί με τη Φώφη Γεννηματά, που θα προδώσει το Μητσοτάκη εν ευθέτω χρόνω μιας και το Βενιζέλο τον πέταξε στα αζήτητα για αυτόν ακριβώς το λόγο, θα φτιάξουν το αντι-ΝΔ μέτωπο και θα διαλύσουν τη χώρα.

Εγώ αυτά τα βλέπω καθαρά.

Είχα μια ελπίδα ότι η χώρα θα άλλαζε. Ότι ο κόσμος θα αποδεχόταν ότι είχε λάθος που πίστεψε τον Τσίπρα. Όμως όχι μόνο δεν αποδοκιμάστηκε ο Τσίπρας, αλλά το αντίθετο, επιβραβεύτηκε για την καταστροφή.

Δεν με ενδιέφερε ποτέ να κερδίσει ο Μητσοτάκης και η ΝΔ. Δεν είμαι ΝΔ.

Με ενδιέφερε να χάσει ο Τσίπρας και ο παραλογισμός στην Ελλάδα.

Δεν έχασαν αυτοί. Έχασα εγώ.

Είμαι ενάντια στη συναίνεση

Κάθετα δηλώνω και διατρανώνω προς κάθε κατεύθυνση.

ΌΧΙ στη συναίνεση με το ΣΥΡΙΖΑ και τη συγχώρεση και το "δεν πειράζει".

Αυτά τα καθάρματα, οι απατεώνες, τα λαμόγια, οι αλήτες, τα υποκείμενα του αστικού και ποινικού δικαίου, οι διαπλεκόμενοι με κάθε κατακάθι και περιθώριο της κοινωνίας, οι τρομοκράτες, πρέπει να εξαφανιστούν.

Να εξαφανιστεί και να καεί στο πυρ το εξώτερο και κάθε αριστερό κόμμα στην Ελλάδα, που δε σέβεται και δεν δηλώνει πίστη στη Δημοκρατία και το Ελληνικό Κράτος.

Αρκετά με τα λάθη του παρελθόντος.

Υπάρχει το σωστό και το λάθος, σε όλα τα πράγματα.

Επαναλαμβάνω αυτό που έγραψα και εχθές. Δεν είμαι Μητσοτάκης. Δεν είμαι ΝΔ.

Είμαι ΠΑΣΟΚ, ιδεολογικά και πολιτικά άστεγος δυστυχώς, καθώς το κατάντημα του κινήματος και της προέδρου του με θλίβουν απεριόριστα και δε με καλύπτουν σαν σκεπτόμενο πολίτη.

Το ΠΑΣΟΚ δεν φτιάχτηκε για να υπηρετήσει τα λαμόγια. Φτιάχτηκε για να υπηρετήσει τον Ελληνικό λαό. Τα λαμόγια είναι όσα πήγανε στο ΣΥΡΙΖΑ. Φανερώθηκαν.

Αντί η Φώφη να συσπειρώσει το υγιές ΠΑΣΟΚ γύρω από τις αρχές της 3ης Σεπτέμβρη με την αναγκαία επικαιροποίηση, επέλεξε να γίνει δεκανίκι του κάθε πρόθυμου.

Δε με απασχολεί. Δεν ψηφίζω Φώφη. Δεν ψηφίζω Μητσοτάκη.

Υπάρχει το σωστό και το λάθος σε όλα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άθλιοι περιθωριακοί υπανάκτυκτοι και αμόρφωτοι Έλληνες. Είναι περιτρίμματα και κατσαπλιάδες που θα πουλούσαν τη μάνα τους για ένα κομμάτι ψωμί.

Αυτό ΔΕΝ είναι Αριστερά. Η Αριστερά δεν έχει αυτοσκοπό να κυβερνήσει. Η Αριστερά αναφέρεται στον άνθρωπο ως πολιτικό όν και τον εξοπλίζει με κοινωνικοπολιτικούς προβληματισμούς που αποσκοπούν στη βελτίωση της ζωής του.

Εγώ λοιπόν ως σκεπτόμενος δημοκράτης πολίτης, δεν ανέχομαι να ακούω το Μητσοτάκη να μου ζητά να συμβιβαστώ και να αποδεχτώ αυτούς που μου έκαναν κακό.

Έκαναν κακό στην Ελλάδα, έκαναν κακό στην κοινωνία, έκαναν κακό στους φτωχούς ανθρώπους, είναι κλέφτες, απατεώνες και γελοία πρόσωπα δίχως ίχνος παιδείας και ικανότητας να διαχειριστούν τις περίπλοκες και απαιτητικές υποθέσεις του κράτους.

Εγώ δεν θα ξεχάσω, ούτε θα συγχωρέσω. Πρέπει όλοι αυτοί να πάνε φυλακή, εφόσον αποδειχτεί ότι υπεξαίρεσαν χρήματα και ξεπούλησαν την πατρίδα.

Ο Μητσοτάκης φυσικά δεν πρόκειται να κουνήσει το δαχτυλάκι του. Δεν τον ενδιαφέρει. Εκμεταλλεύεται την οργή του κόσμου και καλά κάνει. Είναι επαγγελματίας πολιτικός άλλωστε.

Εγώ σαν άνθρωπος ωστόσο, ούτε τη Βάρκιζα ξεχνάω, ούτε το Πολυτεχνείο, ούτε το καπέλωμα των υγιών ενστίκτων του Ελληνισμού από το ΚΚΕ και την "αριστερά" για να πουλάνε διαχρονικά το "Αγωνιστικό τους Φρόνημα" και το "ηθικό τους δικαίωμα" στις πλάτες και με τις πράξεις όλων των υπολοίπων.

Τομάρια, ψεύτες, καθίκια, ελεεινοί κάπηλοι και προδότες είστε, εκτός από ανήθικοι και αδαείς.

Να πάτε στα κομμάτια.

Καμία συναίνεση, καμία ανοχή, καμία συγχώρεση.

Ποιός θα το περίμενε

Όπως πολλοί άλλοι φαντάζομαι, βρίσκομαι σε μια φάση της ζωής μου που δε μπορώ πιά να ταυτιστώ με κάποιο κόμμα - κάποια πολιτική δύναμη που διαβιεί εντός της Ελληνικής πραγματικότητας.

Αισθάνομαι πολιτικά άστεγος.

Παρατηρώ λοιπόν τον εαυτό μου αφενός να ανακουφίζεται διότι η έλλευση Μητσοτάκη σηματοδοτεί την επιστροφή σε μια "κοινή λογική", αφετέρου να αποδοκιμάζει και να απεχθάνεται τον Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία.

Με παρηγορεί ότι και άλλοι αισθάνονται το ίδιο. Παγιδευμένοι σε μια καινούργια κατάσταση που δεν ορίζεται από παλιά αφηγήματα, ούτε ιδεολογίες. Στο ενδιάμεσο του κακού πρίν και του όχι και τόσο κακού μετά (απομένει να το δούμε και στην πράξη..).

Δεν με παρηγορεί αυτό το οποίο βλέπω και συναισθάνομαι όταν αντικρίζω (με πόνο ψυχής) τα πρόσωπα που ο Μητσοτάκης κατεβάζει στο στίβο.

Βασίλης Κικίλιας, Όλγα Κεφαλογιάννη, Κωστής Χατζηδάκης, Άδωνις Γεωργιάδης, Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα και πόσοι άλλοι.

Όχι άλλο κάρβουνο ρε γαμώτο.

Είναι αυτό που λέει ο σοφός λαός, να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω για να Γιάννη.

Μετά το κάψιμο, την πυρκαγιά (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που έβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ στον Ελληνικό λαό, ας έρθει ο μειλίχιος Μητσοτάκης να μας αλείψει "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το... κορίτσι του" για να γειάνουμε.

Εντάξει, πάμε παρακάτω....

Εξευτελισμός

Η αποφυλάκιση του Νίκου Ρωμανού, οι άδειες του Κουφοντίνα, η ανομία και το πλιάτσικο στο κέντρο της Αθήνας, δήθεν στο όνομα της "πολιτικής αντίστασης", αποτελούν τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι του κράτους που έχουν όλοι ξεχαρβαλώσει.

Αν κάποτε σκεφτόμουν ότι ίσως και να επιστρέψω στην Ελλάδα, πλέον έχω αηδιάσει ολότελα και ούτε ο έμφυτος ρομαντισμός που με διακρίνει ως άτομο, είναι δυνατό να με παρακινήσει να δω το θέμα διαφορετικά.

Αηδία, λύπηση και απαξίωση. Ένα συναίσθημα πνιγμού και απογοήτευσης. Μια ματαίωση δίχως διέξοδο.

Η αγάπη για την πατρίδα είναι κάτι το αυτονόητο για μένα.

Ωστόσο μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα ότι αν δεν υπάρχει κάποια ανταπόδωση, η αγάπη και η αυτοθυσία οδηγούν στον αφανισμό της προσωπικότητας εντός της ουτοπίας.

Δεν δέχομαι να ζώ και να πληρώνω φόρους σε μια πολιτεία που αποφυλακίζει εγκληματίες και καθάρματα δίχως ίχνος ανθρωπιάς και επαφής με αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι ως μια σύγχρονη, προοδευτική κοινωνία.

Και από την άλλη να με πρήζουν για την οικολογική καταστροφή, τα δικαιώματα των μειονοτήτων, το τζαμί στο Βοτανικό και ένα σωρό άλλα δευτερεύοντα ζητήματα μεταξύ τύρου και αχλάδου.

Δεν το δέχομαι.

Είναι ζήτημα της Ελληνικής κοινωνίας να αλλάξει. Όποτε και αν αλλάξει.

Δε με ενδιαφέρει πλέον, ούτε και θα περιμένω να έρθει η "Αλλαγή" στην οποία διαχρονικά πίστεψα.

Ο εξευτελισμός της Ελλάδας, είναι όλος δικός σας.

Τι είναι προοδευτικό σήμερα;

Αναδημοσίευση από το Πρώτο Θέμα

Τι είναι προοδευτικό σήμερα;

Στη χώρα επικρατεί μια γενική παράλυση. Η μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά της ελληνικής δημοκρατίας, συρρικνώνεται. Ατομικά αδιέξοδα και συλλογική ματαίωση υποσκάπτουν κάθε απόπειρα να βγούμε από το τέλμα. H χώρα αποτυγχάνει εκεί όπου άλλες κοινωνίες λύνουν τα προβλήματά τους. Η απόστασή μας από τον αναπτυγμένο κόσμο καθημερινά μεγαλώνει.

Παράγοντας αυτής της κρίσης είναι η γιγάντωση του λαϊκισμού που οδήγησε τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στέρησε την οικονομική μας ελευθερία για πολλά περισσότερα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οδήγησε την εγχώρια αγορά σε ασφυξία λόγω των capital controls. Αποθάρρυνε τις ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της βαριάς υπερφορολόγησης. Εξώθησε τις επιχειρήσεις στην παραοικονομία ή σε άλλες φορολογικές έδρες και τους εργαζόμενους στην αδήλωτη εργασία. Μεγέθυνε το brain drain. Έθρεψε τα άκρα και την αποχή. Όξυνε την κρίση εμπιστοσύνης προς τη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικές αντιλήψεις, αριστερίστικη ιδεοληψία, ψευδής ευρωπαϊσμός, πελατειακή προσδοκία και πρακτική εφαρμογή ενός σχεδίου εκτεταμένης εξάρτησης των λαϊκών στρωμάτων από επιδόματα και διορισμούς υποδύονται την πρόοδο. Στην πραγματικότητα οδηγούν σε κυβερνητικές παρεμβάσεις ελέγχου της Δικαιοσύνης, χειραγώγησης των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ποινικών διώξεων πολιτικών αντιπάλων, διχαστικού πολιτικού κλίματος. Αλλά και αποδιάρθρωσης κάθε αναγεννητικής προσπάθειας στην εκπαίδευση. 

Αυτή η Ελλάδα δεν αξίζει στους Έλληνες. Η στροφή στην αντι-πολιτική ή την μη πολιτική δεν είναι λύση αλλά πηγή περαιτέρω δεινών. Καιρός να γυρίσουμε σελίδα και να συζητήσουμε ξανά τι σημαίνει «προοδευτικό» στη χώρα μας.

Προοδευτική πολιτική σήμερα δεν είναι αυτή που χαϊδεύει τους ολοκληρωτισμούς του 20ου αιώνα. Δεν είναι αυτή που ενοχοποιεί την επιχειρηματικότητα και απαξιώνει την εργασία και την αριστεία. Που μεταχειρίζεται τον διχαστικό λόγο και ανέχεται την πολιτική βία και τους βανδαλισμούς. Που υποστηρίζει αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Που εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη. Που υποτάσσεται χωρίς αντίλογο στα κελεύσματα των ισχυρών της Γης για ατομικά πολιτικά οφέλη. Που επιβραβεύει την ευκολία, την ημιμάθεια και την λιγότερη προσπάθεια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει πτυχία μελλοντικής ανεργίας και χαμηλών αμοιβών. Η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η ανομία, οι νέες ανισότητες και η υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν είναι πρόοδος. Το κλίμα ανασφάλειας, φόβου, αυθαιρεσίας και απογοήτευσης που έχει απλωθεί πάνω από την χώρα δεν είναι πρόοδος. Ο εκφασισμός της κοινωνίας καραδοκεί ακριβώς εξαιτίας αυτής της πολιτικής.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα συνδέει τη Δημοκρατία με την ανάπτυξη, την ποιοτική εργασία, την κοινωνική κινητικότητα και την προσωπική αυτονομία. Διακρίνει το ρεαλιστικό από το ανέφικτο και εργάζεται για το πρώτο. Προσδιορίζει τον κανόνα και την εξαίρεση. Δουλεύει συστηματικά για να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να πραγματώσει τον δικό του και τον δικό της δρόμο ευτυχίας, σε ένα πλαίσιο καθημερινής και συλλογικής προόδου.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές υπέρ της Ελλάδας που παράγει και εξάγει. Ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, ιδίως των νέων. Προστατεύει τον ανταγωνισμό και διευκολύνει την παραγωγή πλούτου από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Κινητροδοτεί τις επενδύσεις και αποθαρρύνει τη διαφθορά. Κατανοεί τις σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και υπερασπίζεται τα νέα εργασιακά δικαιώματα. Προστατεύει το περιβάλλον και προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αναγνωρίζει ότι οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής αλλαγής παράγουν ανισότητες στις χώρες που μένουν αδρανείς και γνωρίζει πότε να παρέμβει για να διορθώσει τις αποτυχίες των αγορών. Κατανέμει δίκαια τους καρπούς της ανάπτυξης και της ευημερίας και επιμερίζει με πνεύμα αλληλεγγύης τα βάρη της κρίσης.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα φροντίζει για την ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Ασκεί αποτελεσματική και αποδοτική δημόσια διοίκηση με διαφάνεια, αξιολόγηση, λογοδοσία. Προσφέρει ποιοτικά δημόσια αγαθά παιδείας και υγείας. Απλώνει αποφασιστικά δίχτυ προστασίας για τους αδύναμους και μειώνει τις ανισότητες. Υπερασπίζεται το λαϊκό αίτημα για προστασία και αντιμετώπιση της ανασφάλειας στις πόλεις, την ύπαιθρο και τα σύνορα της επικράτειας. Εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών ως προϋπόθεση ελευθερίας και Δημοκρατίας, την ασφάλεια και υγιεινή των πόλεων. Επενδύει στην οικονομία της γνώσης, σε μια δημόσια εκπαίδευση υψηλής ποιότητας ως εργαλείο κοινωνικής κινητικότητας και δικαιοσύνης και τη συνδέει με την παραγωγική διαδικασία.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο πατριωτισμό ως αναπόσπαστο συστατικό μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής ταυτότητας και προοπτικής. Πιστεύει (από πεποίθηση και όχι τακτική) ότι η Ελλάδα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συμβάλλει στην περαιτέρω ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μοναδικό δρόμο υπέρβασης των σημερινών αδιεξόδων και επιβίωσης στον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ-Κίνας. Ασκεί πίεση στην Ευρώπη να προστατεύσει τα σύνορα της επικράτειάς της. Ενθαρρύνει την Ευρωπαϊκή προοπτική και τις σχέσεις καλής γειτονίας με τις Βαλκανικές χώρες και επιδιώκει πολυμερείς συνεργασίες για την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία των πολιτών. Και βέβαια εκπροσωπεί αξιόπιστα τη χώρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Η προοδευτική πολιτική υπηρετείται από άξιους ανθρώπους, πολίτες του κόσμου που πιστεύουν γνήσια σε αυτή και είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν στα δημόσια πράγματα ανιδιοτελώς. Άνθρωποι της αλήθειας, της ελευθερίας, του μόχθου, της τεχνολογίας, δεκτικοί στις προκλήσεις του αύριο και ικανοί να τις διαγνώσουν.

Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας που επί χρόνια συμμετέχουμε στα κοινά υποστηρίζοντας όλα αυτά τα αιτήματα, θα αναγνωρίσουμε ως προοδευτική την κυβέρνηση εκείνη που θα υποσχεθεί ότι θα επικεντρώσει τις δυνάμεις της στην ανασύνταξη της μεσαίας τάξης, τη μείωση της φορολογίας, την αποκομματικοποίηση του κράτους με εργαλείο την αξιολόγηση, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση, τη βελτίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, την αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος και την αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού συστήματος στην καθολικά αποδεκτή δομή των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης.

Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα αριστεράς-δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων.

Η Μακεδονική παγίδα - Stirlitz από Capital.gr

Σήμερα αναδημοσιεύω την καλύτερη τοποθέτηση που έχω διαβάσει τελευταία αναφορικά για το Μακεδονικό ζήτημα.

Το εξαιρετικό αυτό κείμενο το έχει δημοσιεύσει ο αναγνώστης Stirlitz που τακτικά κοσμεί την ιστοσελίδα capital.gr με τις θέσεις και την εξαιρετική του πένα.

Εδώ η πρωτότυπη δημοσίευση

«Αίρουμε οποιαδήποτε προσπάθεια οικειοποίησης της Ιστορίας μας», δήλωσε ο Τσίπρας για την απαράδεκτη λύση που βρήκε στο σκοπιανό, και ταυτόχρονα ομολόγησε ανερυθρίαστα ότι η Ελλάδα αποδέχεται ότι οι Σκοπιανοί είναι Μακεδόνες και η γλώσσα τους μακεδονική! Ισχυρίστηκε μάλιστα ψευδώς ότι η Ελλάδα θα αποκαλεί στο εξής τα Σκόπια «Severna Makedonija» ενώ στην πραγματικότητα ο όρος αυτός δεν αναφέρεται ΠΟΥΘΕΝΑ μέσα στο επίσημο κείμενο της συμφωνίας. Συνεχίζεται δηλαδή το χοντρό δούλεμα στους «ιθαγενείς» από τον αναγνωρισμένο μαιτρ της πολιτικής αλητείας. 

Τέτοια ξετσίπωτη κοροϊδία του ελληνικού λαού δεν έχει επιχειρηθεί ποτέ άλλοτε. Ούτε το θρυλούμενο σκίσιμο των μνημονίων, ούτε η δήθεν κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, ούτε το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» έφτασαν ποτέ σε τέτοιο επίπεδο αισχρού εμπαιγμού του λαού όπως η άρον-άρον επίλυση του σκοπιανού που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιστρατεύοντας μήνες τώρα τα πρόθυμα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια του ενδοτισμού (βλέπε ΕΡΤ, ΣΚΑΪ, Καθημερινή κ.ά). Και το πιο λυπηρό είναι ότι υπάρχουν συμπατριώτες μας, ακόμη και σπουδασμένοι, οι οποίοι έχουν καταπιεί αμάσητο το παραμύθι του δήθεν ρεαλισμού και αναπαράγουν τα έωλα και εξοργιστικά ανιστόρητα επιχειρήματα της φιλοσκοπιανής προπαγάνδας τα οποία δεν αντέχουν σε καμία λογική επεξεργασία. 

Όλη η υπόθεση στο σκοπιανό ζήτημα είναι το όνομα του γειτονικού κράτους διότι από αυτό εκπορεύεται κάθε αλυτρωτισμός και κάθε παραχάραξη της Ιστορίας. Οι Σκοπιανοί έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει με τη βουλγαρική γλώσσα, δεκάδες χιλιάδες από αυτούς έχουν βουλγαρικά διαβατήρια και τους διεκδικούν οι Βούλγαροι σαν ομοεθνείς τους. Σκοπιανοί και Βούλγαροι συνεννοούνται χωρίς μεταφραστή, καλύτερα από ό,τι εμείς με τους Κύπριους. Το εφεύρημα του μακεδονισμού ήταν ένα πονηρό κόλπο του πανσλαβισμού για να κυριαρχήσει στα Βαλκάνια και να αποκτήσει κάποτε έξοδο στο Αιγαίο. Γι' αυτό ο Τίτο κατασκεύασε το παραμύθι περί «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» κλέβοντας ουσιαστικά την ελληνική αρχαία Ιστορία, εκμεταλλευόμενος την ανοχή που έδειχνε η Δύση απέναντί του την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, όταν τον χρησιμοποίησε ως βαλκανικό ανάχωμα έναντι της Μόσχας. Επομένως οποιαδήποτε ελληνική υπογραφή αποδέχεται έστω και σύνθετη ονομασία που περιέχει τον όρο Μακεδονία, είναι σαν να επιβραβεύει ένα γελοίο ψέμα, μία απάτη που κρατάει έναν αιώνα τώρα. 

Οι Σκοπιανοί πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και η ελληνική κυβέρνηση τους έχει ήδη δώσει με τη συμφωνία σχεδόν τα πάντα. Και μάλιστα δεν αρκούνται στη σχεδόν άνευ όρων παράδοσή μας αλλά δια του προέδρου τους πιέζουν να πάρουν και περισσότερα! Οι Έλληνες πρέπει να καταλάβουμε ότι η Ελλάδα δεν έχει να κερδίσει τίποτε αναγνωρίζοντας τα Σκόπια με σύνθετη ονομασία αλλά αντιθέτως έχει να χάσει. Επίσης πρέπει να ξέρουμε ότι ο ισχυρός παίκτης σ' αυτό το παιχνίδι είμαστε εμείς και όχι τα Σκόπια. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από το γεγονός ότι δεν αρκεί στη διεθνή κοινότητα και στους ισχυρούς ότι η γειτονική χώρα έχει αναγνωριστεί ως Μακεδονία από 140 χώρες. Χωρίς την αναγνώριση της Ελλάδας τα Σκόπια είναι ανίσχυρα στον χάρτη ακόμα και με παγκόσμια αναγνώριση, διότι τη μακεδονική ταυτότητα πάνω στην οποία στηρίζεται η ίδια η ύπαρξη των Σκοπίων μπορεί να τη δώσει μόνο η Ελλάδα και κανείς άλλος. 

Η σημερινή άθλια ελληνική κυβέρνηση που δεν πιστεύει ιδεολογικά σε πατρίδα, έθνος και Ιστορία είναι η ουρανοκατέβατη ευκαιρία που περίμεναν όσοι ξένοι θέλουν επειγόντως λύση για το προτεκτοράτο τους. Οι Έλληνες όμως οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της ισχύος της Ιστορίας αυτού του τόπου και επίγνωση ότι η αναγνώριση από 140 κράτη των Σκοπίων ως Μακεδονία δεν είναι αρκετή ούτε για την Ουάσινγκτον, ούτε για το Βερολίνο. Χρειάζεται το «ναι» της Αθήνας η οποία δυστυχώς κυβερνιέται από άσχετους περί την Ιστορία, και, κυρίως, άσχετους από διπλωματία. Έτοιμους να δώσουν τα πάντα για αόριστες υποσχέσεις για ελάφρυνση του οικονομικού χρέους προκειμένου να πουλήσουν νέο «πολιτικό αφήγημα» στους αφελείς ψηφοφόρους και να μοιράσουν νέα επιδόματα ελεημοσύνης ώστε να κρατήσουν την εξουσία μερικούς μήνες παραπάνω. Ανίδεοι ότι το μεγαλύτερο χρέος που οφείλουν να ξεπληρώσουν δεν είναι οικονομικό αλλά απέναντι στο όνομα της χώρας τους και την ψυχή του ελληνικού λαού. 

Για τον Κοτζιά δεν έχω να πω πολλά πράγματα. Ο άλλοτε υμνητής του κόκκινου Πολωνού δικτάτορα Γιαρουζέλσκι ξεπληρώνει απλώς το χρέος του στη σταλινική ιδεολογία που υπηρετεί πιστά μια ζωή. Απ' όλες τις εμφανίσεις του Νίκου Κοτζιά, προτιμώ να κρατήσω στη μνήμη μου τον περίφημο χορό του στη Σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια τον Μάιο του 2015, όπου αγκαζέ με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου τραγούδησαν το «we are the world, we are the children». Τι να περιμένει κανείς από έναν υπουργό Εξωτερικών που αποτελεί την προσωποποίηση της αφέλειας και της γελοιότητας; Τα είδαμε τα χάλια μας στις σχέσεις με τους Τούρκους και πού μας οδήγησαν τα χαζά γέλια και οι ηλίθιοι χαριεντισμοί τύπου «γκουντ ντιπλόμασι, ε;» με τα αρπακτικά που έχουμε για ανατολικούς γείτονες. Πολύ σοβαρή διπλωματία, τι να πω... 

Αλλά βέβαια ο γνωστός πολιτικός απατεώνας Τσίπρας δεν θα τολμούσε ποτέ να προβεί σε μία τόσο ιταμή πράξη περιφρόνησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού αν δεν είχε τις πλάτες του ακόμη μεγαλύτερου πολιτικού απατεώνα και αρχιψεύταρου Πάνου Καμμένου. Ο υπουργός Άμυνας έχει κυριολεκτικά διασυρθεί και εξευτελιστεί τα τελευταία 24ωρα από τη δημοσιοποίηση ενός βίντεο με δηλώσεις του από τον Δεκέμβριο του 2014 - λίγες ημέρες, δηλαδή, πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015. Σε αυτό το βίντεο ο θεομπαίχτης δήλωνε βαρύγδουπα από τη Θεσσαλονίκη ότι «ενώπιον και Θεού και λαού απαντώ στον Παναγιώτατο ότι οι ΑΝΕΛ θα είμαστε η εγγύηση ώστε κανένας Σαμαράς, κανένας Βενιζέλος αλλά και κανένας Τσίπρας να μην διαπραγματευτεί το όνομα της Μακεδονίας. Η Μακεδονία είναι ελληνική και δεν δεχόμαστε ούτε γεωγραφικό προσδιορισμό». Ζητούσε μάλιστα εκλογές με το επιχείρημα ότι «είναι σαφές πλέον ότι ο ελληνικός λαός απαιτεί εκλογές και δεν μπορεί να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας, δίνοντας παράταση ζωής σε μια κυβέρνηση που έχει δώσει ανοιχτή εντολή στον κ. Νίμιτς τα Σκόπια να ονομαστούν Βόρεια Μακεδονία. Ο ελληνικός λαός πλέον σύσσωμος πρέπει να απαιτήσει εκλογές τώρα, να φύγει η κυβέρνηση που παραδίδει τα ιερά και τα όσια της πατρίδος χωρίς καν να ρωτήσει τον ελληνικό λαό».  

Κύριε υπουργέ Άμυνας, τα πράγματα είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ. Ή θεωρείτε εσύ και το κόμμα σου την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς ως εθνικό ζήτημα μείζονος σημασίας για τον ελληνισμό όπως άφηνες να εννοηθεί το 2014, ή το βάζετε στο ίδιο επίπεδο με τις έμφυλες ταυτότητες και την αναδοχή παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε βγες να πεις ξεκάθαρα ότι δεν τρέχει και τίποτα με το να δοθεί το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, να αντιληφθούν όλοι το ποιον σου. Αν όμως θεωρείς πραγματικά μείζον το ζήτημα του σκοπιανού, τότε ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ η δήλωσή σου ότι θα καταψηφίσεις τη συμφωνία όταν έρθει στη Βουλή, διότι πολύ απλά ΚΥΒΕΡΝΑΣ και δεν αντιπολιτεύεσαι. Οι άνθρωποι που σε ψήφισαν σε έβαλαν στην κυβέρνηση ως αντίβαρο στους εξτρεμισμούς του αριστερού μπουλουκιού του ΣΥΡΙΖΑ, για να φρενάρεις το τρένο όταν πάει να εκτροχιαστεί όπως έδειχνες κι εσύ στα τηλεοπτικά προεκλογικά σποτάκια σου. Δεν σε ψήφισαν για να αφήνεις τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει ό,τι γουστάρει. Θα πρέπει να απαιτήσεις τη διενέργεια δημοψηφίσματος για να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός όπως έλεγες κι εσύ ο ίδιος το 2014, και αν αυτό δεν γίνει δεκτό να άρεις τη στήριξή σου στην κυβέρνηση. Μόνο αυτή θα ήταν τίμια πατριωτική θέση. Αλλά βέβαια είναι προφανές ότι η υπουργική καρέκλα είναι πολύ γλυκιά για να την αποχωριστείς. Ελπίζεις πως είτε η ψηφοφορία θα γίνει στα τέλη του 2018 όποτε θα έχουν προηγηθεί πρόωρες εκλογές και θα υπάρχει άλλη κυβέρνηση, είτε θα απορρίψουν τελικά τη συμφωνία οι Σκοπιανοί. Ποντάρεις δηλαδή στο να πουλήσεις τζάμπα πατριωτισμό χωρίς να χρειαστεί να έρθεις προ των ευθυνών σου. Να ξέρεις όμως ότι και μόνο το ότι στηρίζεις μια κυβέρνηση που επιχειρεί να περάσει μια εθνική μειοδοσία, είναι ασυγχώρητο. Ντροπή σου Πάνο Καμμένε που για μια υπουργική καρέκλα κατάντησες να γίνεις ο «χρήσιμος ηλίθιος» του Τσίπρα. 

Η Μακεδονία είναι Ελληνική - και μόνο

Παρατηρώ εδώ και καιρό τόσους ανθρώπους και την προσπάθεια που κάνουν να πείσουν τον Ελληνικό λαό ότι το Μακεδονικό είναι ασήμαντο ζήτημα.

Ότι δηλαδή το όνομα ήδη χρησιμοποιείται από "όλο τον κόσμο" και ότι τελικά τίποτα δεν αλλάζει και τίποτα δε γίνεται.

Μας λένε "ας προχωρήσουμε παρακάτω επιτέλους με αυτό" δίχως όμως να μας προτείνουν μια κατά τη γνώμη τους εθνικά υπεύθυνη και σοβαρή λύση. Μας πιάνουν στο φιλότιμο.

Μας λένε ότι το πρόβλημα δε βρίσκεται στο όνομα, αλλά στο σύνταγμα της μικρής αυτής χώρας που προβάλλει αλυτρωτικές προθέσεις. Μας αποπροσανατολίζουν.

Μας ζητάνε να γίνουμε "ευέλικτοι" ώστε τα Σκόπια να μπούν (επιτέλους-για τους ίδιους) στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και να τελειώσει μια και καλή αυτό το ζήτημα. Μας ζητούν να παραιτηθούμε.

Ε λοιπόν η απάντηση μου είναι ΟΧΙ.

Δε δίνουμε κανένα όνομα και δεν παραχωρούμε απολύτως τίποτα και για κανένα λόγο.

Η Μακεδονία ήταν, είναι και παραμένει Ελληνική τόσο σε όνομα, σε γεωγραφία όσο και και ιστορία.

Εάν θέλουν να βάλουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, να προωθήσουν μια λύση που δεν θα περιέχει το όνομα Μακεδονία.

Τότε η υπόθεση θα λυθεί εύκολα και γρήγορα - δεν το κάνουν όμως.

Διερωτάται κανείς γιατί?

Για ποιό λόγο βρε παιδί μου θα πρέπει εμείς - οι νομιμοι κάτοχοι του brand name- να φανούμε "λογικοί" απέναντι σε ένα παράλογο αίτημα?

Ενώ οι Σκοπιανοί πάντοτε φωτογραφίζονται ώς οι αδικημένοι και οι ευάλωτοι που καταδικάζονται στην αφάνεια εξαιτίας της...άκαρδης Ελλάδας?

Τα ίδια κέντρα που κάνουν την ανθελληνική προπαγάνδα μας θυμίζουν με κάθε αφορμή ότι το Μακεδονικό ζήτημα υπάρχει από χρόνια παλιά.

Και ότι κάποτε, κάποιοι, κάπως, τάχα μου "παραχώρησαν" το όνομα στους Σκοπιανούς.

Δηλαδή αγαπητέ αναγνώστη, εάν υποθέσουμε ότι έγιναν λάθη (που δεν έγιναν) παλιότερα, αυτό σημαίνει ότι θα μας ακολουθούν εσαεί και δεν θα μπορούμε ποτέ να αλλάξουμε γνώμη αν διαπιστώσουμε ποιό είναι το πραγματικό μας συμφέρον?

Δηλαδή αγαπητέ αναγνώστη, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι η Ελληνική εξωτερική πολιτική δεν θα πρέπει ποτέ να ξαναγίνει Ελληνοκεντρική αλλά να άγεται από το άρμα του κάθε επιτήδειου που απεργάζεται μηχανισμούς και στρατηγικά σχέδια για το δικό του όφελος?

Δηλαδή αγαπητέ αναγνώστη, θα πρέπει να αποδεχτούμε ωμά και δίχως προφάσεις, ότι η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση πράττει ΕΝΑΝΤΙΑ στην εντολή που της έχει δώσει ο Ελληνικός λαός, να υπερασπίζεται το Σύνταγμα, τους νόμους και το εθνικό μας συμφέρον?

Δεν γράφω το κείμενο με ρομαντισμό. Τουναντίον.

Γράφω έχοντας στο μυαλό μου ότι αν υποκύψουμε και σε αυτό το ζήτημα, θα αφανιστούμε ολοκληρωτικά ως έθνος-ως υπόσταση.

Ήδη μας έχουν διαλύσει οικονομικά και ηθικά. Ήδη μας έχουν παγιδεύσει σε έναν ατέρμονα μηχανισμό αναπαραγωγής χρεών και ελλειμάτων. Σε κάθε επίπεδο.

Ήδη συντηρούν τους εχθρούς μας εντός και εκτός της επικράτειας, έχουν βάλει βόμβα στο δημογραφικό μας, έχουν αλώσει τα σύνορα μας γεωγραφικά, ηλεκτρονικά, πολιτικά, πολιτιστικά.

Ήδη μας έχουν φορέσει το καπίστρι της λάθος παγκοσμιοποίησης (υπάρχει και σωστή παγκοσμιοποίηση άραγε?) ενώ εμείς καρτερικά πιστεύουμε σε καλύτερο μέλλον εάν κάνουμε όσα μας πούν.

Αυτό είναι τεράστιο λάθος. Μοιραίο και τραγικό.

Το Μακεδονικό πρέπει να γίνει κεντρικό σημείο μιας νέας αντίληψης για την εξωτερική μας πολιτική.

Της αντίληψης της ισχύος σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Δεν είναι δυνατόν να διαθέτουμε τον ισχυρότερο στρατό στα Βαλκάνια (δεν αναφέρομαι στην Τουρκία) και να παραιτούμαστε μιας επιλογής ισχύος.

Δεν είναι δυνατον να αποδεχόμαστε συζητήσεις περί "μεγάλης Αλβανίας", "σκοπιανού αλυτρωτισμού", "απειλής στον Έβρο", όταν ο στρατός μας διαθέτει ισχύ και μαχητική ικανότητα όπως σήμερα.

Αυτά τα ζητήματα τα τελειώνεις άμεσα με μία ρωμαλέα στάση και ξεκάθαρες θέσεις.

Ούτε επίσης αποδέχομαι ότι έχουν σοβαρότητα οι φήμες για "εξωτερικές πιέσεις" από ξένες δυνάμεις οι οποίες μας παροτρύνουν "φιλικά" να σκύψουμε δίχως αιδώ και να αποδεχτούμε τα όσα τραγικά μας βάζουν να διαπραγματευτούμε.

Για να το πω απλά: Κανένας δε μας έσυρε σε διαπραγμάτευση δίχως τη θέληση μας. Κανείς δε μας υποχρεώνει να διαπραγματευτούμε τίποτα απολύτως. Ούτε να αποδεχτούμε μια ονομασία που δε μας καλύπτει στο πλαίσιο της ελληνοκεντρικής μας εξωτερικής πολιτικής.

Όλα αυτά τα παθαίνουμε επειδή ο κύριος Τσίπρας θέλει να κερδίσει πολιτικό χρόνο πουλώντας στον κάθε μειοδότη εθνική περιουσία - κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Επαναλαμβάνω για τελευταία φορά.

Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελληνική.

Δε με ενδιαφέρει, ούτε και με αφορά πως οι άλλοι την ονομάζουν ή την αποκαλούν. Η Ελλάδα δεν είναι "οι άλλοι". Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και μόνον.

Και αυτή είναι και πρέπει να είναι η κεντρική πολιτική μας επιλογή ως έθνος και κράτος.

Μετά την πτώση της αυτοκρατορίας

Εδώ και πολλά χρόνια έχω γράψει τους προβληματισμούς μου για τη μετά ΣΥΡΙΖΑ εποχή.

Αυτή τη στιγμή όντας σε ωσεί προεκλογική περίοδο, προεξοφλούμε την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όχι απαραίτητα λόγω αξιοσύνης αλλά περισσότερο λόγω συγκυρίας.

Σε εκλογές θα πάμε μόνο και μόνο γιατί όλοι πια το θεωρούν τη μοναδική εξέλιξη μετά την πλήρη αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε επίπεδο. Είναι μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Όμως πίσω από τον καταλύτη ΣΥΡΙΖΑ κρύβονται άλλα πιο σημαντικά και επικίνδυνα που δεν ξέρω κατά πόσον ένας Μητσοτάκης είναι σε θέση να διαχειριστεί.

Ποιά είναι τα σημαντικά?

Μα το γεγονός ότι η χώρα, ως καταρρέουσα σοβιετική δημοκρατία, λυμαίνεται από συμμορίες οργανωμένου εγκλήματος με επικεφαλής τύπους όπως ο Μαρινάκης, ο Σαββίδης, ο Μελισσανίδης και άλλα παιδιά.

Ακριβώς όπως τα assets της πρώην ΕΣΣΔ τα μοιράστηκαν μαφιόζοι ολιγάρχες αποκτώντας τεράστιες περιουσίες και παρακρατική επιρροή, έτσι και τώρα στην πατρίδα μας γίνεται η ίδια ανόσια μοιρασιά.

Θέλετε παραδείγματα?

Τηλεοπτικά κανάλια και δημοσιογραφικά συγκροτήματα (μοχλοί πίεσης και εκβιασμών στο πολιτικό σύστημα)

Αθλητικές ομάδες και τζόγος (στοιχηματισμός και οργανωμένο ξέπλυμα χρήματος)

Λιμάνια και μεταφορές (έλεγχος των δικτύων διανομής της οικονομίας=έλεγχος των τιμών του τελικού προιόντος και της προσφοράς)

Περιουσία του κράτους που παραχωρείται για ιδιωτικοποίηση (προνομιακές και απευθείας αναθέσεις έργων, ακινήτων, επιδοτήσεων, θέσεων κλπ σε ημέτερους φίλους του καθεστώτος)

Τραπεζικά assets τα οποία πωλούνται σε εξευτελιστικές τιμές (δάνεια, τίτλοι, ακίνητα κλπ)

Όλα, τα πάντα έχουν βγεί στο σφυρί. Το ποιός θα τα βάλει στο χέρι, ποιά μαφία και με ποιούς όρους, είναι το όλο ζήτημα.

Στο χώρο της επικαιρότητας, παρόμοια φαινόμενα διάλυσης και μαφιόζικης διαχείρισης καταστάσεων, έχουμε δει πάμπολα τελευταία. Από τους μαφιόζους κλέφτες Ρομά, τους πυροβολισμούς στο Μενίδι από συμμορίες ναρκωτικών και τα άβατα της περιοχής, τα Εξάρχεια, τις κλίκες που καίνε λεωφορεία σε συνδυασμό με τα πλαστά εισιτήρια, τη διαχείριση απορριμάτων κλπ κλπ.

Σε αυτή ακριβώς τη φάση βρισκόμαστε λοιπόν και ακόμα μένει να δούμε σημεία και τέρατα.

Που λοιπόν και με ποιούς όρους θα κολλήσει ένας Μητσοτάκης? Τι ακριβώς πιστεύει ότι μπορεί να κάνει? Πως ακριβώς θα διαπραγματευτεί με τη μαφία που έχει γίνει δεύτερη φύση του κράτους και του επιχειρείν στην Ελλάδα μας?

Δύσκολη λοιπόν η εξίσωση. Απομένει να δούμε στην πράξη.

Ήρθε η ώρα του Κυριάκου Μητσοτάκη

Ούτε Νέα Δημοκρατία είμαι, ούτε τον Κυριάκο Μητσοτάκη υποστηρίζω.

Όμως ήρθε η ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να έρθει στην εξουσία και να κλείσει δια παντός την οδυνηρή εμπειρία της διακυβέρνησης της χώρας μας από το τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ.

Έχουν ειπωθεί τα πάντα σχεδόν για αυτούς τους τυχάρπαστους πολιτικάντηδες, κατάλοιπα του αμαρτωλού παρελθόντος της μεταπολίτευσης.

Σαλταδόροι ένος συστήματος διαπλοκής που διέβρωσε όσο γινόταν το δημόσιο τομέα απαξιώνοντας τα ψήγματα σοβαρότητας και αξιοπιστίας που κάποτε αυτός διέθετε.

Δεν ευθύνεται μόνο το ΠΑΣΟΚ για τη διάβρωση του δημόσιου τομέα.

Ευθύνεται η δομή της εξουσίας στην Ελλάδα, τα συγκοινωνούντα στοιχεία κυβερνήσεων και κομματικών μηχανισμών, η έμφαση στο κράτος και όχι στον ιδιωτικό τομέα και η ατελής διάκριση των εξουσιών.

Η αδιαφάνεια και η παρωχημένη οργάνωση στις μικρές και τις μεγάλες υποθέσεις που πρέπει το κράτος να διαχειριστεί. Κάτι που σήμερα φαντάζει απαράδεκτο και αδιανόητο σε μια εποχή ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και προχωρημένων μεθόδων διοίκησης.

Αν το δημόσιο δε γίνει εντελώς ανεξάρτητο και αυτόνομο, πλήρως απαλλαγμένο από τον εναγκαλισμό των εκάστοτε κυβερνήσεων, καμία πρόοδος δεν θα υπάρξει. Αυτό εύκολο ακούγεται όμως δύσκολα γίνεται. Διότι το εύκολο είναι οι κυβερνήσεις να διορίζουν κάθε φορά ένα στρατό υπαλλήλων. Ενώ δύσκολο είναι να δημιουργούν θέσεις εργασίας.

Πάντως έχει ωριμάσει στην κοινωνία η πεποίθηση ότι το να επιμένουμε στους παλιούς τρόπους, αποτέλεσμα δε φέρνει -ούτως ή άλλως.

Δοκίμασε η κοινωνία τις μεταρρυθμίσεις του Γιώργου Παπανδρέου και τις αποδέχτηκε επί της αρχής ώς αναγκαίες έστω κρατώντας μικρό καλάθι. Τις αποδέχτηκε διότι ήταν απαιτητές και αναμενόμενες αλλά και απόλυτα στοχευμένες. Η ίδια κοινωνία όμως απέρριψε το κόστος προσαρμογής.

Στη συνέχεια η κοινωνία πίστεψε τον Αντώνη Σαμαρά. Ο οποίος υποχρεωτικά πορεύτηκε με τον ίδιο τρόπο. Ξανά η κοινωνία απέρριψε το κόστος και επέλεξε τους λαοπλάνους. Που με ένα νόμο-μια διάταξη θα έσκιζαν τα μνημόνια.

Η κοινωνία προσπαθεί συνεχώς να αναβάλλει ή να αποφύγει το κόστος προσαρμογής στην πραγματικότητα. Αυτό απεδείχθη μάταιη ελπίδα. Ακόμα και με τους επαναστάτες του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι και να κάνει η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, το ποτήρι θα το πιούμε μέχρι τέλους.

Όμως υπάρχει μια ποιοτική διαφορά.

ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ως μεγάλοι πολυσυλλεκτικοί πολιτικοί χώροι με τεράστια παράδοση και ρίζες στην ελληνική κοινωνία, έχουν την αίγλη ή έστω τη ματαιοδοξία να μπορούν να συγκεντρώσουν εκτός από τενεκέδες και επαγγελματίες αερολόγους και κάποια σοβαρά με γνώσεις και προυποθέσεις στελέχη.

Δηλαδή για να το κάνω απλό η διαπραγμάτευση στις Βρυξέλες περνάει και από τη γραβάτα που θα φορέσεις αλλά και από την αξιοπιστία σου ως άτομο και ως κυβέρνηση και ως κοινωνία γενικά.

Είμαστε που είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο, δε βοηθά σίγουρα να εμφανίζεται ένας υπουργός οικονομικών ντυμένος σαν μανάβης με πλήρη άγνοια της πραγματικότητας που διαχειρίζεται και να κάνει δηλώσεις που προκαλούν τη θυμηδία, στολισμένες με ιδεολογικές εκφράσεις 40-50 ετών πίσω.

Δε βοηθά τη συνολική εικόνα αλλά δε βοηθά και το γεγονός ότι το επίπεδο των ανθρώπων αυτών είναι τελείως διαφορετικό από τη σοβαρότητα των καταστάσεων που καλούνται να διαχειριστούν.

Γι αυτό θεωρώ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι μια λύση, στα ίδια κυβικά με τον Γιώργο Παπανδρέου (τουλάχιστον ένα επίπεδο υπάρχει, ώστε να μην γινόμαστε συνέχεια ρεζίλι πια...) που μπορεί σε ένα βαθμό να αποκαταστήσει μια δημόσια εικόνα και να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με μια ευρύτατη πλειοψηφία ή κάποια διευρυμένη συμμαχία φιλοευρωπαικών δυνάμεων και να θέσει επί τάπητος τις επιλογές μας.

Εντός Ευρώ, εντός μνημονίων αναγκαστικά, αλλά -επιτέλους- με ένα χρονοδιάγραμμα ώστε κάποια στιγμή να δούμε ένα απτό αποτέλεσμα. Όχι αυτές τις αρλούμπες περί 3% πλεονασμάτων που χρονολογούνται από το 1999. Ας είμαστε λίγο σοβαροί κι εμείς για να γίνουν και αυτοί σοβαροί.

3% ανάπτυξη και πλεονάσματα είναι αστειότητες. Όπως επίσης και η έξοδος από το Ευρώ- όσο και αν αυτό μας αρέσει ή δε μας αρέσει...

Ας σταματήσει η κινδυνολογία

Κυρίες και κύριοι,

Όσο και να χτυπάτε τον κώλο σας κάτω η Ευρώπη ούτε θα διαλυθεί, ούτε και καμία καταστροφή θα γίνει.

Αρκετά με την κινδυνολογία και τη διασπορά ειδήσεων με σκοπό τον πανικό.

Η Ευρώπη θα αντέξει τις πιέσεις Αμερικάνων και Βρετανών καθώς και όποιων τροφοδοτούν και ενισχύουν με διάφορους τρόπους (γνωστά τα έργα τους) την αποσταθεροποίηση.

Το Ευρώ είναι το δεύτερο ισχυρότερο αποθεματικό νόμισμα στον πλανήτη, αυτό σημαίνει ότι τρισεκατομμύρια καταθέσεις σε Ευρώ εγγυόνται ότι η ενιαία αγορά παραμένει μπετόν αρμέ.

Είπα σε προηγούμενη ανάρτηση ότι όσοι προκρίνουν τα δημοψηφίσματα σε καιρό κρίσης, δεν εξυπηρετούν αγαθές και δημοκρατικές δυνάμεις, αλλά επι τούτου γενούν και αναπαράγουν εντάσεις και ίντριγκες αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη.

Ποτέ άλλοτε, εν μέσω γενικευμένου οικονομικού πολέμου και γενικευμένων ανακατατάξεων, δεν εζητήθει η γνώμη του λαού για θέματα στρατηγικού σχεδιασμού και υψηλής πολιτικής. Ούτε δε, για συνταγματικά θέματα όπως στην Ιταλία. Αυτά είναι γελοιότητες.

Όπως γελοία ήταν τα Ελληνικά δημοψηφίσματα, όπου όμως αποκαλύφθηκε ότι μόνο για τα μάτια του κόσμου έγιναν και όχι για την ουσία.

Δεν υπάρχει ζωή εκτός Ευρώ, τελειώσανε τα ψέματα.

Ευκαιρία τώρα που εξελέγη ο Τράμπ, η Ευρώπη να αναλάβει έναν πιο ενεργό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή με σαφείς και αποφασιστικές παρεμβάσεις εξωτερικής πολιτικής. Είμαι υπέρ της παρέμβασης και σε επίπεδο ενόπλων δυνάμεων, την αποτελεσματική θωράκιση των εξωτερικών μας συνόρων καθώς και την περαιτέρω ενίσχυση σε επίπεδο ΝΑΤΟ.

Ο Τράμπ θέλει να ασχοληθεί με τον κίνδυνο της Κίνας, τα βρίσκει με τον Πούτιν. Ίσως η καγκελαρία θα πρέπει να αναθεωρήσει τις θέσεις της απέναντι στους Ρώσους και να αλλάξει γνώμη και για άλλα θέματα (ποσοτική χαλάρωση για όσους ακολουθήσουν την πεπατημένη).

Όσον αφορά την Ελλάδα, είναι τρέλα να σκεφτόμαστε την έξοδο από το Ευρώ και να αντιστεκόμαστε με σθένος στις βασικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να είμαστε συμβατοί με τις Ευρωπαϊκές συνθήκες τις οποίες στην τελική υπογράψαμε αυτοβούλως.

Όποιος νομίζει ότι η Ελλάδα θα γίνει Κούβα ή κάτι άλλο ενδιάμεσο είναι βαθιά νυχτωμένος. Ο Ελληνικός λαός δεν είναι κουτός, ούτε και άπατρις, ούτε και διακατέχεται από ανθελληνικές δικαιολογίες επειδή έτυχε να κυβερνά ένας θίασος ηλιθίων και άσχετων αυτή την εποχή.

Ούτε και οι δανειστές μπορούν να επιβάλλουν άλλα μέτρα και άλλες λύσεις ενώ η κυβέρνηση έχει απωλέσει τη δεδηλωμένη. Απαιτούνται εκλογές.

Και απαιτείται σοβαρότητα.

Κανένας εχέφρων δεν αρνείται την ανάγκη να αλλάξει ο δημόσιος τομέας και το ασφαλιστικό. Κανένας δεν αρνήθηκε τις απαραίτητες θυσίες. Αντιθέτως, όλοι έχουμε συμβάλλει και συμβάλλουμε σε βάρη δυσανάλογα της θέσης μας.

Ωστόσο τα μέτρα δεν έχουν αποδώσει και αυτό θα πρέπει να γίνει αντικείμενο έρευνας και να αποδωθούν οι αντίστοιχες ευθύνες.

Μόνο μια κυβέρνηση που θα μιλήσει ειλικρινά στον κόσμο για τις προκλήσεις και τα όσα χρειάζονται θα αντέξει στο χρόνο. Και πάντοτε με προσανατολισμό σε μια Ευρωπαική πραγματικότητα που μόνο ωφέλη μπορεί να παρέχει στην πατρίδα μας.

Τα δημοψηφίσματα

Όποιος ειλικρινά πιστεύει ότι τα δημοψηφίσματα είναι έκφραση δημοκρατίας στη σημερινή εποχή είναι σε απλά Ελληνικά, κουτός.

Τα δημοψηφίσματα στην παρούσα συγκυρία χρησιμοποιούνται ως πολιορκητικός κριός για να ανατρέψουν κεκτημένα και κατακτήσεις των δυτικών αστικών δημοκρατιών που βασίστηκαν στην ευημερία των κοινωνιών της περασμένης δεκαετίας.

Τα δημοψηφίσματα είναι το εφάμιλλο των δικτατοριών που επιβλήθηκαν από τη CIA στις χώρες της Μεσογείου και τον αραβικό κόσμο τη δεκαετία του 70. Με τη διαφορά ότι σήμερα την κοινή γνώμη καθοδηγουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι των ΜΜΕ.

Το λέω ειρωνικά.

Δημοκρατία και δημοψηφίσματα προϋποθέτουν μια ωριμότητα που δεν έχει ο όχλος. Αυτό είναι γνωστό σε όσους μανιπουλάρουν και καθοδηγούν το κοπάδι. Γι αυτό και εξεγείρονται ζητώντας περισσότερη "δημοκρατία".

Γι' αυτό μας έχουν ζαλίσει με τα "δικαιώματα" και τις ανθρώπινες ανάγκες για ελευθερία και αυτοδιάθεση.

Όποιος έχει χρήματα, μπορεί να είναι και ελεύθερος και να κάνει επιλογές.

Όποιος είναι υπάλληλος που ίσα επιβιώνει τι ακριβώς ελευθερίες έχει? Κοροϊδευόμαστε?

Είναι ελευθερία να επιλέξεις το μοντέλο της τηλεόρασης ή αν θα πας με μαύρο ή με κινέζο?

Απορώ με τη νοημοσύνη ορισμένων. Απορώ με όσους πουλούσαν παγκοσμιοποίηση και καπιταλισμό αγκαζέ με το "πακέτο" ελευθεριότητας Αμερικάνικης εμπνεύσεως. Απορώ κυρίως που απορούν πως απέτυχε το δηλητηριώδες αυτό σχέδιο τους.

Να σου δίνουν δηλαδή με το ζόρι ένα φαγητό που δεν σου αρέσει. Να το φτύνεις, να το σιχαίνεσαι, να το καταγγέλεις-- και μετά να σου κάνουν έρευνα αγοράς δυσαρεστημένου πελάτη, γιατί δεν σας άρεσε η μαγειρική μας. Απορούν που εκλέγεται ο Τράμπ, που υπάρχει παντού ο δεξιός, εθνοκεντρικός λαϊκισμός υπέρ της επιστροφής στις τοπικές εξουσίες.

Βάφτισαν το σχεδιάκι τους αριστερά και προοδευτισμό και τους ξίνισε. Όπως ξίνισε και ο σοσιαλισμός. Όπως και όλα τα συστήματα που αντί να παράγουν χαρά, παράγουν λύπη. Απορώ που κάποιοι μπέρδεψαν το διεθνισμό, δηλαδή την επικράτηση του εργατικού κινήματος (θεωρητικά) σε όλο τον κόσμο, με την παγκοσμιοποίηση, δηλαδή την παραγωγή σε τιμές ξεφτίλα στην Κίνα ενώ η κατανάλωση γίνεται στα ρετιρέ της Δύσης. Ωραίο κόλπο ρε ξυπνητζήδες

Ε, τι να κάνουμε. Δεν έχουμε ιδιωτικό τζέτ να πετάμε στο Μονακό για ψάρι και στην Αλικαρνασσό για παϊδάκια και μετά για παγωτό στο Ντουμπάι. Συγνώμη κιόλας ε που δε συγκινηθήκαμε από τον ενθουσιασμό σας. Δε συγκινηθήκαμε που θέλετε να επιβάλλετε το πακέτο πασπαρτού που λειτουργεί σε αλλοτριωμένες, πολυπληθείς και ισοπεδωμένες κοινωνίες αποχαυνωμένων καταναλωτών McDonalds, Apple, Google, Wallmart και Κιμ Καρντάσιαν. Το πακέτο όλοι οι καλοί χωράνε αφού κανείς δεν έχει ταυτότητα, ούτε προσωπικότητα, ούτε προέλευση, ούτε κατεύθυνση. Όπου το άτομο υπάρχει όσο καταναλώνει "πολιτισμό", όχι όσο συμμετέχει.

Ούτε και έχουμε το περίσσευμα δισεκατομμυρίων να "επενδύσουμε" σε ναρκοαγορές και ξέπλυμα μαφιόζων ή να αντισταθμίσουμε κινδύνους από επιχειρηματικά δάνεια ή να τοποθετήσουμε σε ακίνητα. Γιατί αυτό έχει γίνει το κεφάλαιο σήμερα. Αέρας. Δεδομένα μέσα σε καλώδια που αλλάζουν ήπειρο και ιδιοκτήτη σε δευτερόλεπτα. Αν δηλαδή κάποιος τραβήξει μια πρίζα χάθηκαν τα κεφάλαια? Αυτό είναι η φούσκα? Που είναι η πραγματική οικονομία? Τα ξεχάσαμε όλα? Η αρκεί να υπάρχει μια Αφρική να τροφοδοτεί με φτηνές πρώτες ύλες? Η μήπως θα μας σώσει η εξερεύνηση του διαστήματος μετά?

Γιατί η παγκοσμιοποίηση και ο καπιταλισμός καζίνο της ελεύθερης μετακίνησης κεφαλαίων δίχως κανέναν περιορισμό και με οποιοδήποτε μέσον, εξυπηρετεί όσους έχουν πρόσβαση στο σύστημα. Όσους έχουν περίσσευμα χρημάτων. Όσους έχουν κερδοσκοπήσει εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία του διπλανού -που δεν είναι πλέον διπλανός, αλλά μακρινός..στην άλλη άκρη της γης, άρα αόρατος, άρα δεν πειράζει?-. Καπιταλισμός σημαίνει εκμετάλλευση. Παγκοσμιοποίηση σημαίνει εκμεταλλεύομαι την καθυστέρηση του τρίτου κόσμου. Τα ίδια παντελάκη μου, τα ίδια παντελή μου.

Ο κάθε καημένος επαρχιώτης στην Ευρώπη πιστεύει ότι έχοντας μια ψήφο και μια πιστωτική κάρτα στο χέρι, μετέχει των εξελίξεων και των γεγονότων που ερήμην του προγραμματίζονται. Ότι στέλνοντας ένα sms σε κάποιον τετραψήφιο αριθμό κάνει αγαθοεργία, καταπολεμά την πείνα και την αδικία των φτωχών. Ότι παράγοντας πλεονάσματα στερώντας χρόνο από την οικογένεια και τα παιδιά του, επιτελεί έναν σκοπό. Να συσσωρεύσει ύλη, πράγματα δηλαδή που πεθαίνοντας δεν θα τα πάρει μαζί του. Ούτε και θα τα κληρονομήσει σε κάποιον.

Ζούμε εποχές αναταράξεων και αλλαγών, προφανώς γιατί το μόντέλο αποδείχτηκε αποτυχία.

Τώρα πάμε να βρούμε μια νέα πραγματικότητα.

Την ίδια στιγμή ο πρωθυπουργός μας, συλλέγοντας αναμνήσεις και σουβενίρ, είπε να πεταχτεί και μέχρι την Κούβα να πει αντί στον Κάστρο. Ερώτηση, ο Κάστρο τον ήξερε όσο ζούσε? Είχαν κάνει κανά στριφτό μαζί ή δεν προκάνανε?

Αμερικάνικες εκλογές - Μια εξαιρετική ανάλυση από τον κ. Stirlitz

Σήμερα θα αναδημοσιεύσω μια εξαιρετική ανάλυση για τις Αμερικανικές εκλογές στις οποίες ως γνωστόν θριάμβευσε ο Ντόναλντ Τράμπ.

Η ανάλυση αυτή είναι ενός αναγνώστη του Capital που συχνά πυκνά αρθρογραφεί με την ιδιαίτερα εμβριθή και εμπεριστατωμένη λόγω γνώσεων και ικανότητας πένα του.

Ο κύριος Stirlitz με ετίμησε δίνοντας μου την άδεια να χρησιμοποιήσω το σχόλιο του εδώ. Περιττό νομίζω να τονίσω ότι συμφωνώ απόλυτα στα όσα λέει. 

Ιδού λοιπόν:

Επειδή οι φετινές αμερικανικές εκλογές είναι εξαιρετικά κρίσιμης σημασίας όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη, θα ήθελα να αφιερώσω το σημερινό μου σχόλιο σε αυτές ξεφεύγοντας για λίγο από την εσωτερική επικαιρότητα.  

Είναι προφανές ότι τον τελευταίο χρόνο βλέπουμε να εκτυλίσσεται στις ΗΠΑ μία πραγματική σιωπηρή επανάσταση. Η παλιά διεφθαρμένη πολιτική τάξη που εκπροσωπείται από τη Χίλαρι Κλίντον βλέπει τις μέρες της να τελειώνουν. Η Αμερική περνά το κατώφλι προς μια επόμενη φάση και δεν υπάρχει γυρισμός όποιος κι αν αναδειχτεί νικητής σήμερα. Επιμένοντας στην αντισυμβατική προεκλογική εκστρατεία του ο Τραμπ ήξερε ότι χτυπούσε το κατεστημένο εκεί που πονούσε περισσότερο, αλλά και ότι συγκινούσε μία μάζα ψηφοφόρων η οποία έως τώρα σπανίως ασχολείτο με τις εκλογές και σπανίως έμπαινε στον κόπο να ψηφίσει. 

Η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ είναι μια φοβερά δαπανηρή υπόθεση. Για να καταφέρει κανείς να πάρει το χρίσμα ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα (Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι) που μονοπωλούν την εξουσία επί 200 χρόνια λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος, θα πρέπει να δαπανήσει αστρονομικά ποσά σε διαφημίσεις, προβολές, ταξίδια, πληρωμές προσωπικού, και κομματικές εκδηλώσεις. Τα ποσά αυτά καλύπτονται από χορηγούς και ο νόμος είναι πολύ αυστηρός ως προς τη διαφάνεια της προέλευσής τους. Οι χορηγοί των υποψηφίων παραδοσιακά είναι τα μεγάλα λόμπι τα οποία φυσικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δαπανήσουν μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να έχουν στο χέρι τον μελλοντικό πρόεδρο και να κάνουν όμορφα και νόμιμα τις δουλειές τους που θα τους αποφέρουν πολλαπλάσια κέρδη. 

Η δραστηριότητα των λόμπι είναι σχεδόν θεσμός στις ΗΠΑ. Ωστόσο δεν έχουν όλα τα λόμπι την ίδια επιρροή. Αναμφίβολα το πλέον ισχυρό και αποτελεσματικό είναι το φιλοϊσραηλινό (με αιχμή του δόρατος την περίφημη AIPAC) το οποίο ελέγχει απολύτως το τραπεζικό σύστημα, τον Λευκό Οίκο, το υπουργείο Οικονομικών, τα ΜΜΕ και την Τέχνη. Έχει τέτοια εξουσία και εμπνέει τόσο φόβο ώστε απαγορεύει εμμέσως να ασκείται οποιαδήποτε κριτική εναντίον του. Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στις ΗΠΑ εδώ και κάμποσες δεκαετίες μοιάζει σαν ένα πλήθος ανθρώπων που βρίσκονται μέσα σε ένα δωμάτιο μαζί με έναν ελέφαντα. Αν και στριμώχνονται από τον ελέφαντα και κινδυνεύουν να τσαλαπατηθούν από αυτόν ανά πάσα στιγμή, όλοι υποκρίνονται ότι δεν τον βλέπουν, ότι δεν υπάρχει. Απαγορεύεται ακόμα και να αναφέρουν τη λέξη «ελέφαντας»! Η επιρροή που ασκεί το λόμπι έχει βέβαια σαφέστατη στόχευση που δεν είναι άλλη από την ασφάλεια του Ισραήλ μέσω της εκμετάλλευσης της αμερικανικής διπλωματικής και στρατιωτικής ισχύος.  

Οι ΗΠΑ έχουν ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ τουλάχιστον 50 φορές τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να εμποδίσουν καταδικαστικά ψηφίσματα σε βάρος του Ισραήλ. Επίσης έχουν περάσει νόμο με τον οποίο εγγυούνται την ασφάλεια του Ισραήλ ενώ υπάρχει και νόμος από το 2008 με τον οποίο δεσμεύονται να διασφαλίζουν ανά πάσα στιγμή την Ποιοτική Στρατιωτική Υπεροπλία του (QME) έναντι όλων των γειτόνων του – στα πλαίσια αυτού του νόμου χορηγείται στο Ισραήλ ετήσια δωρεάν στρατιωτική βοήθεια ύψους 3 δις δολαρίων η οποία θα αυξηθεί στα 3,8 δις ετησίως από το 2019 και μετά. Συνεπώς ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι αυτό που συνδέει τις ΗΠΑ με το Ισραήλ δεν είναι μία απλή συμμαχική σχέση όπως π.χ. αυτή που έχει η Ελλάδα με τις ΗΠΑ μέσω του ΝΑΤΟ. Στη δική μας περίπτωση οι ΗΠΑ προστάζουν κι εμείς υπακούμε, ενώ στην περίπτωση του Ισραήλ συμβαίνει το αντίστροφο. Άρα όποτε το Ισραήλ θεωρεί ότι αντιμετωπίζει κάποιου είδους «υπαρξιακή απειλή» όπως συμβαίνει τώρα με το Ιράν, κινητοποιεί το λόμπι του στις ΗΠΑ για να «καθαρίσει» αντ’ αυτού. Δεν το κατηγορώ γι’ αυτή την πρακτική. Αφού μπορεί να το κάνει, καλώς το κάνει, και μακάρι να είχε και το ελληνοαμερικανικό λόμπι την ίδια επιρροή.  

Σε περίπτωση που εκλεγεί η Κλίντον θα πρέπει φυσικά να εξοφλήσει την οφειλή της απέναντι στο φιλοϊσραηλινό λόμπι το οποίο της διέθεσε μέχρι και ιδιωτικό Boeing 747 για τις μετακινήσεις της και χρηματοδότησε μια προεκλογική εκστρατεία πόρτα-πόρτα σε πολλές πολιτείες για να κερδίσει μέχρι και τον τελευταίο αμφιταλαντευόμενο ψηφοφόρο. Θεωρώ βέβαιο πως το λόμπι θα απαιτήσει για λόγους ασφαλείας του Ισραήλ να γίνει το ταχύτερο δυνατό (εντός του 2017) μια στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Συρία με σκοπό να ξηλωθεί το καθεστώς Άσαντ που έχει την υποστήριξη του Ιράν και να αναγκαστεί να αποσύρει η Ρωσία τη στρατιωτική παρουσία της από τη Μέση Ανατολή η οποία είναι άκρως ενοχλητική για το Ισραήλ. Αντιθέτως ο Τραμπ έχει διακηρύξει πως σκοπός του θα είναι μόνο η καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους, ότι δεν τον ενδιαφέρει ο εμφύλιος στη Συρία επειδή δεν διακυβεύονται εκεί ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα και ότι θα επιδιώξει γενικότερα τη συνεννόηση με τη Ρωσία. 

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Τραμπ αντιπροσωπεύει θανάσιμο κίνδυνο για τα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας της Ουάσινγκτον. Παρ' ότι προσπάθησε επανειλημμένα να εξομαλύνει τις σχέσεις του με το φιλοϊσραηλινό λόμπι, να το διαβεβαιώσει για τις φιλικές προθέσεις του, να υπογραμμίσει δημοσίως τη δέσμευσή του για την ασφάλεια του Ισραήλ, και να δεχτεί μέχρι και τον Νετανιάχου στο ιδιωτικό του γραφείο για συνομιλίες, είναι προφανές πως δεν έπεισε. Δέχτηκε ανηλεή πόλεμο με κάθε βρώμικο τρόπο που μπορεί να διανοηθεί ανθρώπου νους.  Όταν η προσπάθεια να μην πάρει το χρίσμα ναυάγησε, το λόμπι άρχισε να ρίχνει εναντίον του λάσπη με τον τόνο. Τον παρουσίαζε στα ΜΜΕ ως ρατσιστικό κάθαρμα, σεξομανή, ακόμα και φασίστα! Από όλα τα συνθήματα του Τραμπ, το «Πρώτα η Αμερική!» έκανε τους αντιπάλους του να ωρύονται, αφού είναι ολοφάνερο ότι γι’ αυτούς προτεραιότητα στην πολιτική των ΗΠΑ δεν έχουν οι ίδιες οι ΗΠΑ – γι’ αυτό θυσιάστηκαν 4.500 Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ και γι’ αυτό επιβαρύνθηκε ο Αμερικανός φορολογούμενος τα τελευταία 15 χρόνια με 3 τρισεκατομμύρια δολάρια (!) για άσκοπους και ανώφελους πολέμους στη Μέση Ανατολή οι οποίοι απλώς έκαναν τα πράγματα χειρότερα από ό,τι ήταν πριν για όλους τους ενδιαφερόμενους εκτός από έναν που μονίμως επωφελείται: το Ισραήλ.   

Όποιος δεν μπορεί να διακρίνει τον ανελέητο πόλεμο λάσπης και τη φασιστικού τύπου προπαγάνδα των ΜΜΕ που διεξήχθη για πάνω από έναν χρόνο κατά του Τραμπ, τουλάχιστον εθελοτυφλεί. Ακόμη και άνθρωποι με δεκαετίες ενεργού ανάμιξης στην αμερικανική πολιτική, ομολογούν δημοσίως ότι δεν έχουν ξαναδεί στη ζωή τους τέτοιο μένος και τέτοια ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον υποψηφίου προέδρου. Ο λόγος που ο Τραμπ δέχτηκε τέτοιο οχετό ύβρεων και τέτοιο πόλεμο δεν είναι βέβαια επειδή …μισεί τις γυναίκες (!) και άλλες παρόμοιες κουταμάρες που εφηύρε το ενοχλημένο σύστημα χωρίς να πείθει κανέναν σκεπτόμενο άνθρωπο. Ο πραγματικός λόγος που στοχοποιήθηκε είναι διότι έχει το θάρρος της γνώμης του, δεν έχει γραμμάτια να ξεπληρώσει στο λόμπι και γι' αυτό δεν θα του επιτρέψει να συνεχίσει να κυβερνά έχοντας τον εκάστοτε πρόεδρο ως πειθήνια μαριονέτα του. 

Το κατεστημένο πολεμάει τώρα τον Τραμπ αφού πρώτα κατέστειλε μια παρόμοια επανάσταση μέσα στους κόλπους του Δημοκρατικού κόμματος και έστειλε στα αζήτητα τον γερουσιαστή Μπέρνι Σάντερς. Φυσικά ο Σάντερς δεν ήταν τόσο αποφασισμένος για σύγκρουση όσο ο Τραμπ, αλλά παρ’ όλα αυτά το σύστημα δεν είχε σκοπό να το ρισκάρει αφού είχε διαθέσιμη τη μαριονέτα-Κλίντον. Αν αναζητήσει κανείς μία περίπτωση που να έχει αρκετές ομοιότητες με την υποψηφιότητα του Τραμπ θα πρέπει να ανατρέξει στη δεκαετία του 1950 και τον Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Και τότε ο Αϊζενχάουερ ήταν ένας εξαιρετικά επιτυχημένος άνθρωπος που μπήκε σχετικά αργά στον στίβο της πολιτικής. Αφού πέταξε στο καλάθι των αχρήστων τα προγράμματα των προηγούμενων Δημοκρατικών προέδρων Ρούσβελτ και Τρούμαν, έθεσε νέες προτεραιότητες – περισσότερες δουλειές, αμερικανική οικονομική κυριαρχία, αποφυγή εμπλοκής των ΗΠΑ σε ξένους πολέμους, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και έμφαση στην οικοδόμηση μιας ισχυρής παραγωγικής βάσης μέσα στις ΗΠΑ. Ακριβώς δηλαδή ό,τι υποστηρίζει και ο Τραμπ σήμερα αλλά αποσιωπούν ή διαστρεβλώνουν τα ΜΜΕ.  

Τα ΜΜΕ στην Αμερική είναι κάτι παραπάνω από «τέταρτη εξουσία». Αυτά διαμορφώνουν την ατζέντα, αυτά καθορίζουν τι θα πρέπει να απασχολεί τον Αμερικανό πολίτη και τι θα σκέφτεται. Αν τα ΜΜΕ πουν ότι το μείζον ζήτημα της προεκλογικής εκστρατείας είναι το αν θώπευσε πριν 20 χρόνια ο Τραμπ μία γυναίκα, τότε όλη η χώρα σύρεται στον ίδιο κατήφορο της πολιτικής παραπλάνησης και εξαπάτησης. Για τα αμερικανικά ΜΜΕ όμως, ΟΝΤΩΣ αυτό είναι το μείζον ζήτημα. Όχι η ανεργία στις ΗΠΑ επειδή ο μεγάλος όγκος των επιχειρήσεων έχει μεταφέρει την παραγωγή τους σε ασιατικές χώρες με μεροκάματα εξαθλίωσης, όχι οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ (η Αμερική πληρώνει σήμερα το 75% του συνόλου των αμυντικών δαπανών της Συμμαχίας των 26 κρατών!), τη Ρωσία ή την Κίνα, όχι η αθρόα εισροή 11 εκατομμυρίων Μεξικανών λαθρομεταναστών, όχι η μάστιγα των ναρκωτικών που θερίζει την αμερικανική νεολαία, όχι η φυλετική βία που συνταράσσει κάθε τόσο τις πολιτείες, όχι το κολοσσιαίο δημόσιο χρέος των 19,8 τρις δολαρίων (όταν ανέλαβε ο Ομπάμα το 2009 το χρέος ήταν 10,6 τρις), όχι οι ατέρμονοι πόλεμοι που γίνονται για λόγους που κανείς πλέον δεν καταλαβαίνει. Ο αμερικανικός λαός έπρεπε να πάει στις κάλπες συζητώντας τις σεξουαλικές περιπέτειες του Τραμπ ώστε να μην ασχολείται με τα πραγματικά κρίσιμα προβλήματα που τον ταλανίζουν στην καθημερινότητά του. Αυτά θα αναλάβουν να τα λύσουν μετά τις εκλογές άλλοι για αυτόν, χωρίς αυτόν. Έτσι βλέπαμε να παρελαύνουν από τα ΜΜΕ διάφοροι καλλιτέχνες και διασημότητες που όχι μόνο δήλωναν ότι θα ψηφίσουν την Κλίντον αλλά και έβριζαν χυδαία τον Τραμπ. Και βλέπαμε βέβαια και στημένες δημοσκοπήσεις που έδιναν τεράστιο προβάδισμα στην Κλίντον αλλά είχαν γίνει με δείγμα… 800 ατόμων σε μία χώρα 320 εκατομμυρίων κατοίκων! Σαν να έκανε αναλογικά μία ελληνική εταιρεία δημοσκόπηση με δείγμα 30 ατόμων… 
  
Με την αταλάντευτη στάση του κατά της παγκοσμιοποίησης, των ανοιχτών συνόρων και του νεο-ιμπεριαλισμού που οδηγεί σε ανώφελους πολέμους για λογαριασμό τρίτων, ο Τραμπ τελείωσε τη μακρά προεκλογική κούρσα όπως την άρχισε – χωρίς να υποκύψει και χωρίς να κάνει τα χατίρια του κατεστημένου. Μένει να δούμε αν και οι Αμερικανοί πολίτες θα αδράξουν την ευκαιρία να δώσουν ένα ηχηρό χαστούκι στο σάπιο κατεστημένο ή θα καταπιούν την κακόγουστη προπαγάνδα που τους σέρβιρε νυχθημερόν η παρασκηνιακή ελίτ. 
  
Και μία κουβέντα σχετικά με τον μύθο του φιλελληνισμού των Κλίντον και των Δημοκρατικών εν γένει, ο οποίος ενισχύθηκε με τα σενάρια ανάδειξης σε κορυφαία θέση του πρώην Αρχηγού των Συμμαχικών Δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Ελληνοαμερικανού ναυάρχου Τζέημς Σταυρίδη. Ο συγκεκριμένος ανώτατος αξιωματικός είναι πρωτίστως υπηρέτης των αμερικανικών συμφερόντων τα οποία δεν ταυτίζονται με τα ελληνικά, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την Τουρκία. Έπειτα από το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του Ερντογάν τον Ιούλιο, ο Σταυρίδης έγραψε σε άρθρο του στην επιθεώρηση “Foreign Policy”: «Πρέπει οι ΗΠΑ να σταθούν σταθερά στο πλευρό της τουρκικής πολιτικής κυβέρνησης (αυτής που μας απειλεί καθημερινά με αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης ώστε να εναρμονιστεί με τα «σύνορα της καρδιάς της»)… Πρέπει να αυξηθεί η συνεργασία μας με την Τουρκία με ανταλλαγή πληροφοριών και στόχευση εναντίον των κουρδικών ριζοσπαστικών τρομοκρατικών ομάδων (τρομοκράτες δηλαδή οι Κούρδοι αγωνιστές του PKK κατά τον ναύαρχο)… Οι ΗΠΑ θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν το ΝΑΤΟ ως μηχανισμό για την υποστήριξη των τουρκικών θέσεων (δηλαδή ότι κάνουν μέχρι σήμερα που παραβλέπουν τις μαζικές παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας και ενθαρρύνουν την τουρκική επιθετικότητα)… Οι ΗΠΑ πρέπει να είναι ένας καλός φίλος της Τουρκίας, να την υποστηρίζουν με πραγματικούς τρόπους όπως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Αν αυτός είναι ο φιλέλληνας στενός συνεργάτης της Κλίντον, καταλαβαίνει κανείς πώς θα είναι οι φιλότουρκοι.